ตอน
ปรับแต่ง
สารบัญ
ตอนนิยาย ()

ปรับแต่งการอ่าน

พื้นหลังการอ่าน
รูปแบบตัวอักษร
ขนาดตัวอักษร
ระยะห่างตัวอักษร
คำสัญญา

ครามใช้เวลาเย้าหยอกอยู่กับเม็ดชมพูกลางอกค่อนข้างนานพอสมควร เพราะมันหอมหวานจนเขาไม่สามารถผละปากออกไปไหนได้ มือหนาสองข้างยังคงทำหน้าที่ลูบไล้ไปทั่วทั้งร่างกาย จนไปหยุดอยู่ที่ส่วนอ่อนไหว เป็นเหตุทำให้เหมือนฝันเผลอร้องออกมาค่อนข้างดัง

"อะ! พี่ อื้ออ!"

วินาทีที่มือหนากอบกุมแก่นกายเล็ก ทำเอาเหมือนฝันตัวกระตุกวูบราวกับกำลังตกจากที่สูง เนื้อตัวบางสั่นเกร็งไม่สามารถควบคุมได้ เขาไม่เคยทำอะไรพวกนี้มาก่อน แม้แต่การช่วยเหลือตัวเองเขาก็ไม่เคยคิดทำ

แต่ทำไม ถึงได้รู้สึกดีแบบนี้นะ

"อืออ พี่คราม"

คนตัวเล็กส่งเสียงครางอื้ออึงด้วยความเสียวกระสัน ด้านล่างโดนมือหนารังแกด้วยการนวดคลึงและขยับชักรูดขึ้นลงเบา ๆ ไหนจะโดนจู่โจมจากริมฝีปากบางของครามตอนนี้อีก ก็ครามเล่นกดจูบและใช้ปลายลิ้นร้อนไล่เลียไปทั่ว ตั้งแต่ใบหูลามต่ำลงมาที่ลำคอจนถึงแนวไหปลาร้าสวย

"หวานจัง.. หอมหวานมากครับ"

ครามเอ่ยชมด้วยความรู้สึกจากใจจริง เหมือนฝันไม่ใช่คนแรกที่ครามมีอะไรด้วย แต่ก็อย่างที่บอก ถึงครามจะเป็นคนมีหน้าตาหล่อเหลาจนคนเดินเข้ามาเสนอตัวให้ไม่ซ้ำหน้า แต่อย่างครามกลับไม่คิดจะมีความสัมพันธ์กับคนพวกนั้นพร่ำเพรื่อไปเสียหมด

ครามชอบคนอ่อนหวาน เรียบร้อย พูดจาไพเราะ แต่ที่ผ่านมาต้องยอมรับเลยว่าหาสเปคให้ตรงตามที่ตัวเองต้องการนั้นยากมาก พอได้มาเจอเหมือนฝัน เขาจึงรู้สึกชอบและพึงพอใจสุด ๆ

"อ่า.. น้องฝัน.. จับของพี่หน่อยครับ"

สติเหมือนฝันราวกับกำลังจะหลุด พอได้ยินเสียงร้องขอจากคนตรงหน้าเขากลับไม่ค่อยเข้าใจสักเท่าไร แต่ยังไม่ทันได้เอ่ยถามอะไรมือของเขาข้างหนึ่งก็ถูกดึงไปจับอะไรบางอย่างที่กำลังตื่นตัวมาก ๆ ในตอนนี้

"ฮื้มม!"

ครามขบกรามแน่นระงับอารมณ์อันป่าเถื่อน เหมือนฝันดูจะเงอะงะไปเสียทุกอย่างไม่ต่างจากเด็กน้อยคนหนึ่ง มือเล็ก ๆ นี้ถึงจะไม่ประสีประสาอะไร แต่พอเอาไปจับกับแก่นกายใหญ่ของเขาก็ทำให้ทนแทบไม่ไหวเหมือนกัน

"พี่ อืออ พี่คราม"

"ครับ"

"ฝะ ฝันทำไม่เป็นครับ"

เด็กน้อยตอบเสียงอู้อี้เมื่อมือของเขาถูกดึงไปจับแก่นกายของคราม มันทั้งใหญ่ทั้งแข็งราวกับท่อนไม้ก็ไม่ปาน และเขายังคงค้างนิ่งทิ้งไว้เพราะไปต่อไม่ถูก

"ขยับขึ้นลงสิครับ เหมือนที่พี่กำลังทำให้ฝันตอนนี้ไง"

อายแทบมุดแผ่นดินหนี แต่ก็อยากให้แฟนรุ่นพี่มีความสุขเหมือนกัน เหมือนฝันจึงเม้มปากแน่นรวบรวมความกล้าที่มีอยู่ทั้งหมด ผงกหัวขึ้นไปมองมือของครามที่กำลังปรนเปรอให้ตัวเองอยู่ตอนนี้

ใบหน้าหวานเห่อร้อนจนขึ้นสี เมื่อเห็นว่ามือใหญ่ของครามกอบกุมแท่งของเขาเสียจนมิด แต่การขยับมือนั่นมันกลับสร้างความเสียวกระสันให้กับเขามาก แบบนี้สินะ ที่ครามกำลังอยากให้เขาทำ

"อ้า.. น้องฝัน.. แบบนั้นแหละครับ ฮื้มม"

ถึงกับทิ้งใบหน้าหล่อซบลงกลางแผ่นอกบางของเหมือนฝัน หูตาครามพล่าเลือนเมื่อโดนคนตัวเล็กปฏิบัติปรนเปรอกลับ ไม่ได้การแล้ว.. เด็กคนนี้มีผลกับร่างกายเขามากจริง ๆ จะควบคุมตัวเองแทบไม่ได้แล้ว

ความอดทนสุดท้ายก่อนที่น้ำในเขื่อนจะแตกทะลัก ครามขยับเลื่อนตัวลงต่ำจนมือเล็กของเหมือนฝันหลุดออกจากแก่นกายใหญ่ เขายังไม่อยากเสร็จตอนนี้ ยังอยากจะเล้าโลมเด็กน้อยให้สุขสมต่ออีกนิด ว่าแล้วเขาก็ค่อย ๆ ขยับต่ำลงเรื่อย ๆ โดยที่ใช้ริมฝีปากของตัวเองกดจูบและทิ้งรอยสีกุหลาบไว้ทั่วร่างบางเล็กน้อย

"อะ.. พี่คราม! อื้ออ!"

คนตัวเล็กถึงกับกัดฟันแน่น เผลอเด้งตัวสวนเมื่อครามใช้ริมฝีปากกอบกุมแก่นกายของเขาไว้ ครามกำลังใช้ปากในการบำเรอโดยไม่คิดแม้แต่จะรังเกียจ เพราะเขารู้อยู่แล้วว่าเหมือนฝันสะอาดไร้มลทินแค่ไหน

"อ้า! พี่ อึก มะ ไม่.. ไม่ไหว!"

เด็กที่ไม่เคยประสีประสาเกี่ยวกับเรื่องพวกนี้ ความอดทนอดกลั้นจึงมีน้อยกว่าชายทั่วไปอยู่แล้ว เพียงแค่ครามขยับชักรูดแก่นกายเล็กด้วยปากของเขาได้ไม่นาน เด็กน้อยก็กระตุกตัวปล่อยน้ำสีขุ่นเข้ามาในปากของครามเยอะเลยทีเดียว

"อื้ออ ซีดด!"

เด้งสะโพกสวนขึ้นอย่างลืมตัวเพื่อระบายความเสียวกระสัน ครามยังคงกอบกุมแก่นกายด้วยปากของเขา พร้อมกับกลืนกินน้ำพวกนั้นลงคออย่างไม่คิดรังเกียจแม้แต่น้อย

"อืออ"

น้ำสีขุ่นถูกครามกลืนกินจนหมด เหมือนฝันถึงกับหมดแรงหูตาพร่าเลือนเมื่อได้ปล่อยน้ำสีขุ่นออกจากตัวครั้งแรกในชีวิต

"ฝัน.."

"ค..ครับ"

"อย่าพึ่งหลับสิครับ พี่ยังไม่เสร็จเลย" กดจูบขมับเด็กน้อยที่กึ่งกลับกึ่งตื่น ดูเด็กคนนี้สิ ทำไมถึงได้น่ารักไร้เดียงสาเช่นนี้ก็ไม่รู้

"ฝะ ฝันกลัว"

"กลัวอะไรครับ หืม"

"จะเจ็บไหมครับ" เด็กน้อยเม้มปากถามด้วยความขวยเขิน

"พี่จะพยายามเบาที่สุดครับ ฝันเชื่อใจพี่ไหม"

"ค..ครับ ฝันเชื่อ"

ครามกดจูบปากคนตัวเล็กอีกครั้งหลังจากสนทนาจบ เขาสอดลิ้นร้อนเข้าไปกวาดต้อนหาความหวานที่โหยหา ลิ้นน้อย ๆ ยังคงแข็งกระด้างเหมือนอย่างเช่นเดิม แต่ก็ไม่ได้ทำให้ครามเสียอารมณ์แต่อย่างใด

ขาเรียวเล็กสองข้างถูกกางออกให้ร้างหนาแทรกเข้าไปอยู่ตรงกลาง ครามใช้ช่วงเวลาที่เหมือนฝันกำลังหลอมละลายไปกับรสจูบ รีบเลื่อนมือต่ำลงไปหาช่องทางสวย ก่อนจะกดและลูบวนทางที่ปิดสนิทด้วยความรู้สึกตื่นเต้นในหัวใจ

"อืออ"

คนตัวบางเชิดหน้าครางจนหลุดจูบ เมื่อจู่ ๆ มือที่ลูบวนเริ่มกดนิ้วเรียวเข้าไปในนั้น ความคับแน่นและแรงขมิบตอดรัดทำให้ครามกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ ขนาดแค่นิ้วเดียวยังตอดรัดขนาดนี้ หากแก่นกายของเขาสอดแทรกเข้าไปจะขนาดไหนกัน

"อ้า! อื้อออ จะ เจ็บ!"

คนตัวบางกรีดร้องดังลั่นห้องอย่างลืมตัว เมื่อจู่ ๆ ครามก็เพิ่มจำนวนนิ้วอย่างไม่ได้บอกกล่าว เขาหอบหายใจถี่ระรัว พร้อมกับหน้าท้องที่หดเกร็งกระเพื่อมตามลมหายใจ

"ฝัน.. ผ่อนคลายครับ ค่อยๆหายใจนะ"

ครามกดจูบขมับปลอบโยนเด็กน้อยที่มีใบหน้าแดงก่ำ ณ ตอนนี้ใบหน้าเหมือนฝันแทบไม่เหลือเคล้าโครงความสุขที่มีก่อนหน้านี้แล้ว

"ค..ครับ" แต่ยังโชคดีที่ยังให้ความร่วมมืออยู่ มาถึงขนาดนี้แล้วจะให้ถอยครามคงทำไม่ได้แน่นอน

"อย่าเกร็ง ค่อยๆหายใจช้าๆนะครับ"

"อืออ ค..ครับ"

เด็กทำไม่เป็นก็ต้องสอนให้ชำนาญ ว่าแล้วเหมือนฝันก็ปฏิบัติตามคำขอของครามเสียทุกอย่าง จนกระทั่งนิ้วทั้ง 2 ของครามชักเข้าออกได้สะดวกขึ้น

"ดี ฮื้มม ดีครับ"

ครามกดนิ้วเข้าออกช้า ๆ จนทางเริ่มสะดวก สีหน้าของเหมือนฝันดีขึ้นกว่าเดิม ออกจะดูสุขสมเสียด้วยซ้ำ

"อืออ สะ.. เสียว"

คำพูดของเด็กน้อยทำให้ความอดทนของครามขาดสะบั้น เขาดึงนิ้วมือออกจากช่องทางหลังพร้อมกับเอื้อมไปหยิบอะไรสักอย่างที่ลิ้นชักโต๊ะข้างเตียง

ครามยกซองขนาดเล็กขึ้นมาจากกล่องพร้อมกับใช้คมฟันขาวกัดไปที่มุมซองแล้วดึงมันออก เหมือนฝันมองภาพตรงหน้าอย่างไม่เข้าใจ แต่ก็ไม่กล้าถามเพราะโดนสายตาคมจดจ้องอยู่

"ฝัน"

"ค..ครับ"

คนตัวโตเอ่ยถามขณะที่สวมสิ่งนั้นลงบนแก่นกายใหญ่ ทุกอิริยาบถที่ครามกระทำ แต่สายตาของเขาเอาแต่จดจ้องที่ใบหน้าหวานอยู่เสมอ

"พี่รักฝันนะครับ"

"ค..ครับ อะ! อื้อออ!!"

ปลายเท้าเล็กจิกลงบนเตียงจนข้อขาวซีด ใบหน้าหวานเชิดขึ้นเผลอกัดปากของตัวเองจนแทบห้อเลือด เพียงแก่นกายใหญ่ที่โตเต็มที่ถูกกดเข้ามาในทางที่ปิดสนิท ความเจ็บปวดมันก็แร่นริ้วไปทั่วทั้งร่างกาย มันสั่นระรัวจนครามต้องรีบก้มหน้าลงมาหาพร้อมกับกดจูบปากเพื่อปลอบประโลม

"ฝัน ฮืมม ค่อยๆหายใจครับ อย่าเกร็ง"

บอกคนตัวเล็กเสียอย่างดี ทั้งที่ตัวเองก็แทบอดกลั้นไม่ไหว แรงขมิบตอดรัดของคนตัวเล็กทำให้เขาจะเสร็จอยู่รอมร่อแล้ว

"ฝะ ฝันเจ็บครับ ฮึก ไม่.. ไม่ไหว ฮืออ"

คนตัวเล็กครางร้องพร้อมกับหยดน้ำตาที่ไหลริน ความเจ็บปวดทำให้เขาต้องร้องไห้ ทำเอาคนมองอย่างครามทำอะไรแทบไม่ถูกเลยทีเดียว

"ฝัน พี่ขอโทษ พี่หยุดได้นะครับเพียงฝันบอก"

ใบหน้าครามสลดลงทันทีจนเหมือนฝันรู้สึกผิด คนตัวเล็กหยุดนิ่งคิดประมวลผลร่างกายว่าจะสามารถทนได้ไหม แต่หากหยุดตอนนี้ก็สงสารครามซะเหลือเกิน ก็ใบหน้าของครามตอนนี้มันสุขสมจนเอ่อล้นออกมา

"มะ ไม่ต้องครับ ฮึก ฝัน.. อืออ ฝันทนได้"

"แน่ใจนะครับ"

"ครับ แน่ใจ"

เพียงได้รับคำอนุญาตใบหน้าคมก็ฉายแววยิ้มออกมา เขากดจูบไปที่ปากอวบอีกครั้งอย่างนุ่มละมุน ลิ้นร้อน ๆ สอดแทรกเข้าไปกวาดดุนภายในตามความต้องการ พร้อมกับช่วงล่างที่ค่อย ๆ ขยับเข้าออกเนิบนาบอย่างค่อยเป็นค่อยไป

"อึก อือออ"

"แบบนี้เจ็บอยู่ไหมครับ"

เอ่ยกระซิบข้างใบหูแผ่วเบาพาใจสยิว คนตัวเล็กส่ายหน้าเบา ๆ แทนคำตอบพร้อมกับเสสายตามองทางอื่นหนีความเขินอาย

ถึงจะอยากกระทำรุนแรงใจแทบขาด แต่ครามก็ยังต้องอดกลั้นอารมณ์ของตัวเองเอาไว้ เขาค่อย ๆ ขยับเข้าออกอย่างเชื่องช้าด้วยการเข้าสุดและออกสุด การกระทำเช่นนี้ก็ทำให้ร่างบางสั่นสะท้านไปด้วยความเสียวเช่นกัน

"อื้ออ พี่.. พี่คราม ฝัน.. อึก"

"ทำไมครับ หืมม"

จุ๊บ

เป็นบทเพลงรักที่นุ่มละมุนเนิ่นนานหลายนาทีแต่เต็มไปด้วยแรงอารมณ์สุดขีด ครามขยับเข้าออกแบบนั้นไปเรื่อย ๆ แต่ก็ตรงจุดเสียวของคนตัวเล็กไปเสียทุกครั้ง

"ฝัน ฮืมม พี่ไม่ไหว แน่นมาก.. แน่นมากเลยครับ"

ณ ช่วงเวลาสุดท้ายที่ความอดทนเริ่มต่ำ ครามจำต้องขยับตัวขึ้นใช้สองมือค้ำยันกับเตียงนอนไว้ พร้อมกับกระแทกลำกายเข้าไปในช่องทางสวยเน้น ๆ จนเกิดเสียงดังขึ้นมา

"อะ อื้ออออ!"

"ฮื้มมมม ซีดดดด!"

สุดท้ายก็ถึงขีดสุด ครามกระแทกแก่นกายเข้าไปแรง ๆ เพียงไม่กี่ครั้งน้ำสีขุ่นของเขาก็ถูกปลดปล่อยออกมาเต็มอุปกรณ์ป้องกันที่สวมใส่

แฮ่ก!

คนตัวโตทิ้งตัวลงนอนทับร่างบางที่มีคราบน้ำสีขุ่นที่พึ่งถูกปลดปล่อย เขาทั้งสองหายใจหอบเหนื่อยราวกับผ่านศึกหนักมา

"ฝัน"

"ค..ครับ"

"พี่ขออีกได้ไหม"

"...."

ครามเงยหน้าขึ้นสบตากับคนตัวเล็ก เหมือนฝันเม้มปากแน่นด้วยความรู้สึกเขินอาย จะว่าไปแล้วสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อกี้ ตอนแรกมันก็เจ็บดีอยู่หรอก

แต่หลัง ๆ ทำไมมันถึงรู้สึกดีแปลก ๆ ก็ไม่รู้

"ได้... ครับ"

.

.

-----------------------------

กลับไปต่อที่จอยลดานะคะทุกคน

 

ความคิดเห็นทั้งหมด ()
ยังไม่มีการแสดงความคิดเห็น