ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

D.O.17 คนฉวยโอกาส

ชื่อตอน : D.O.17 คนฉวยโอกาส

คำค้น : #รักวัยรุ่น #นิยายรัก #รักเร่าร้อน

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 4.1k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 25 เม.ย. 2564 05:53 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
D.O.17 คนฉวยโอกาส
แบบอักษร

16.40 น. 

รถเคลื่อนมาถึงโรงเรียนที่จัดค่ายแล้วแต่ไม่มีวี่แววว่าร่างเล็กที่ซบไหล่เขาจะตื่นเลย ไอ่ลมและไอ่ฮิลล์ต่างมองมาด้วยสายตาล้อเลียน แต่ก็ไม่ได้พูดอะไรก่อนจะเดินลงรถไปก่อนอย่างรู้งาน 

“ฝุ่น ฝุ่น” 

เสียงเข้มเรียกพร้อมแตะไหล่บางเบาๆ ตากลมคู่สวยลืมขึ้นมาด้วยความสะลืมสะลือ ก่อนจะเบิกตากว้างเมื่อคิดได้ว่าตอนนี้อยู่ไหน ร่างบางหงุดหงิดกับตัวเองที่หลับเป็นตายไม่รู้ตัวเลย 

“เออ ขอโทษ ถึงแล้วเหรอ แล้วคนอื่นล่ะ” 

ฝุ่นบอกเสียงอุบอิบ เมื่อยกหัวออกจากไหล่แกร่งแล้ว ก่อนจะแสร้งถามกลบเกลื่อนความอายเมื่อบนรถนั้นเหลือเพียงเธอและเขาสองคน 

“อืมถึงแล้ว คนอื่นเค้าก็ลงไปกันหมดแล้ว” 

“อ่อ อื้อออ” 

เสียงหวานถูกกลืนหายไปในคอทันที เมื่อปากหนาประกบลงมาจูบเธอ ตากลมเบิกกว้างด้วยความตกใจ มือบางพยายามดันอกแกร่งที่เบียดเข้ามาแต่ก็ไร้ประโยชน์ เดลยังคงรุกจูบอย่างเร่าร้อนจนเธอยอมเปิดปากจูบตอบเขาในที่สุด และเขาก็จูบเอาจูบเอาหลายครั้งจนเธอหายใจแทบไม่ทัน 

ปากหนาถอนจูบออกมาอย่างเสียดาย เดลมองคนหน้าแดงด้วยความมันเขี้ยวก่อนจะแนบลงไปอีกครั้ง คิดถึงปากหวานๆ นี่ชะมัด...อยากจูบให้หนำใจเลย 

จุฟ 

“พะ..พอแล้ว” 

เสียงหวานเอ่ยอย่างติดขัดเมื่อหาเสียงตัวเองเจอ มือบางดันอกแกร่งให้ออกห่าง เขาจูบเธออีกแล้วนะ แล้วเธอก็ดันจูบตอบเขาด้วย ตากลมมองเขาอย่างไม่เข้าใจ ใจหนึ่งก็อยากผลักไสแต่อีกใจกลับชอบสัมผัสของเขา ความรู้สึกระหว่างเขาและเธอมันยังไงกันแน่นะ 

“หึหึ ขี้เซา ลงไปกันเถอะเดี๋ยวคนอื่นจะคิดว่าเราทำอะไรกัน” 

เดลเอ่ยด้วยน้ำเสียงอารมณ์ดี มือใหญ่ยื่นมาคว้ามือเธอไปกุมไว้ก่อนจะกระตุกให้เดินตามเขาไป 

“เพราะใครกันล่ะ คนฉวยโอกาส” 

ฝุ่นต่อว่าเขาเสียงขุ่น แต่ก็ยอมเดินตามเขาไป ยิ่งคิดก็ยิ่งโมโหรู้ทั้งรู้ว่าเขาฉวยโอกาสแต่เธอกลับจูบตอบเขาซะงั้น 

เมื่อลงจากรถฝุ่นรีบสะบัดมือออกจากการกอบกุมของคนตัวโตทันที ซึ่งเขาก็ยอมปล่อยแต่โดยดีก่อนจะยักคิ้วให้เธอด้วยความเจ้าเล่ห์ ฝุ่นเบือนหน้าหนีร่างสูงก่อนจะเดินไปหาเกรซและอิมทันที 

  

“ทำไมลงมาช้าจังว่ะฝุ่น” อิมเอ่ยทักฝุ่นพร้อมยื่นกระเป๋าสัมภาระมาให้ 

“พอดีหลับเพลินน่ะ ขอบใจนะ” 

ฝุ่นเอ่ยบอกพร้อมรับสัมภาระมาถือ ทั้งเกรซและอิมพยักหน้าเข้าใจโดยไม่สงสัยอะไร เมื่อคุยกันเรียบร้อยแล้วทั้งสามจึงเดินไปรวมกลุ่มกับคนอื่นทันที พอมาถึงยังจุดรวมพลทั้งสามก็เดินไปนั่งรวมกับคนอื่นๆ โดยมีสต๊าฟของคณะวิศวะเป็นหัวเรือในการจัดค่ายอาสาครั้งนี้ 

จุดรวมพลที่ว่านั้นน่าจะเป็นที่เข้าแถวของเด็กๆ ลานโล่งๆขนาดเล็กที่เทด้วยปูน ตรงด้านหน้าก็มีเสาธงจากไผ่ขนาดใหญ่ตั้งอยู่ 

“เดี๋ยวจะให้ทุกคนนำสัมภาระของตัวเองไปไว้ที่พักให้เรียบร้อย แล้วมากินข้าวเย็นกันตอนหกโมงเย็นนะครับ เราจะแบ่งกลุ่มและมอบหมายหน้าที่กันให้เสร็จภายในคืนนี้เลย ทุกคนโอเคนะ” 

“โอเคครับ/ค่ะ” 

เสียงพี่สต๊าฟปีสี่วิศวะชี้แจงให้ชาวค่ายทุกคน ฝุ่นเหลือบมองไปข้างหน้าอย่างวิเคราะห์ สต๊าฟวิศวะมีทั้งปี 3 และปี 4 ผู้หญิงมีไม่ถึงสิบ ซึ่งเป็นผู้ชายกันซะส่วนใหญ่ หนึ่งในนั้นก็รวมถึงเดลและเพื่อนของเขาด้วย 

ฝุ่นรีบหลุบตาลงทันทีเมื่อดันไปสบกับตาคมของเดล อย่ามองนะคนบ้าเดี๋ยวคนอื่นก็เข้าใจผิดกันหรอก!! 

  

18.00 น. 

เวลาไม่เกินไม่ขาดทั้งสามก็เดินไปที่โรงอาหารตามเวลานัดทันทีหลังจากเก็บสัมภาระและอาบน้ำกันเรียบร้อยแล้ว 

ฝุ่นมองไปรอบๆด้วยความตื่นเต้น เธอพึ่งรู้ว่าโรงเรียนที่เป็นสถานที่จัดค่ายแห่งนี้อยู่บนดอย อำเภออมก๋อย จังหวัดเชียงใหม่ ทั้งเกรซและอิมต่างเล่ากันยกใหญ่ว่าสองข้างทางระหว่างเดินทางนั้นวิวสวยมาก เธอไม่น่าหลับมาตลอดทางเลย พลาดชมทิวทัศน์บนดอยที่นานๆทีจะมีโอกาสได้มาสัมผัส ขากลับเธอจะไม่หลับอีกเด็ดขาด!! 

เมื่อมาถึงโรงอาหารของโรงเรียนซึ่งก็ไม่ได้ใหญ่โตนักมีแค่โต๊ะเรียงยาวไปห้าเมตร 3-4 แถว คนอื่นๆที่มาถึงกันแล้วก็ทยอยไปตักอาหารแล้วมานั่งกินกันก่อนได้เลย จนตอนนี้ก็เกือบเต็มโรงอาหารกันแล้ว 

ฝุ่นมองผัดกระหล่ำปลีและต้มจืดผักกาดขาวตรงหน้าด้วยความหิว ซึ่งอาหารนั้นก็เป็นฝีมือของชาวบ้านในพื้นที่ทำตอนรับไว้ ไม่ได้หรูหราแต่มีค่าเพราะมันคือน้ำใจที่ชาวบ้านอยากตอบแทน 

“นั่งไหนดี ” เกรซถามเมื่อทั้งสามตักข้าวเสร็จแล้วและกำลังมองหาที่นั่งกันอยู่ 

“ตรงริมสุดนั่นดีกว่า” 

อิมเอ่ยบอก ซึ่งทุกคนก็เห็นตรงกันจึงพากันไปนั่งตรงริมสุดของโต๊ะตัวยาวทันที ก่อนจะลงมือกินข้าวกันด้วยความหิว 

ในขณะที่กินข้าวฝุ่นก็สังเกตว่าพวกวิศวะต่างไม่ได้มากินข้าวเย็นด้วย คิ้วเรียวขมวดด้วยความสงสัย แต่ความสงสัยของเธอนั้นก็ถูกคลี่คลายโดยแม่นักข่าวประจำกลุ่ม เกรซบอกว่าพวกวิศวะกินข้าวกันตั้งแต่ห้าโมงแล้วและกำลังเตรียมตัวเตรียมงานกันอยู่ คงเหนื่อยกันน่าดู...... 

  

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว