ขอบคุณที่เข้ามาอ่านนะคะ

ตอนที่ 13 เกลียด/รัก

ชื่อตอน : ตอนที่ 13 เกลียด/รัก

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 96

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 24 เม.ย. 2564 21:04 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 13 เกลียด/รัก
แบบอักษร

 เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นรอบที่ร้อย ก่อนที่ผมจะตัดสินใจกดรับเพราะเป็นไอ้กอล์ฟโทรมา

(ไอ้ยู มึงอยู่ไหนวะเพื่อน)

"มีอะไร"

(มึงเห็นข่าวพี่รหัสมึงรึยัง ออกข่าวกันให้ว่อนเลยว่ะ เหมือนมันจะโดนยาแถมยังเอากับคนนั้นคนนี้ไปทั่ว ตอนนี้ถูกจับส่งโรงพยาบาลไปแล้ว)

ฝีมือลิเดียนี่เอง ยายคนนี้ร้ายกาจใช้ได้

"เกี่ยวไรกับกูวะ"

(เออ ไม่เกี่ยวก็ไม่เกี่ยว แล้วนี่มึงอยู่ไหน ทำไมเสียงมึงเหมือนคนจะร้องไห้เลยวะ)

ไม่ใช่แค่เหมือนแต่ผมกำลังร้องไห้อยู่จริงๆ ผมวางหูจากกอล์ฟและกดลิ้งค์วีดิโอที่มันส่งมาให้ทางแชท 

ภาพของฟอร์ทกำลังทำเรื่องน่าอายอยู่ลูกน้องของมัน ผมดูไปได้ครึ่งเดียวก็กดลบทิ้ง พร้อมกับลิ้งค์ข่าวที่แนบมาด้วยกัน สะใจไหม ก็นิดหน่อย ถือว่ากรรมตามสนองมันแล้ว

ผมเงยหน้ามองเมฆสีหม่น ฝนยังตกไม่หยุดแล้วฟ้าก็เริ่มมืด ผมควรจะกลับบ้านได้แล้ว 

แกร็ก!....

ผมกลับมาบ้านในสภาพที่เปียกไปทั้งตัว ในบ้านไม่มีพวกมาเฟียเหลืออยู่แล้ว ผมเดินผ่านห้องทำงานแม่ ประตูยังเปิดแง้มพอให้เห็นแสงไฟที่ลอดออกมาจากในห้อง ผมมองผ่านช่องแคบเข้าไปด้านใน เห็นแม่นั่งกุมขมับอยู่ที่โต๊ะทำงาน ผมอยากเข้าไปกอด ปลอบใจแม่ แต่ผมก็เปลี่ยนใจและเดินผ่านห้องแม่ไป ผมเดินผ่านห้องตัวเองและตรงไปที่ห้องของยาร์นที่อยู่อีกฝั่ง ผมถือวิสาสะเปิดประตูเข้าไปในห้อง ในห้องมืดสนิท มีแค่แสงไฟลอดผ่านเข้ามาทางหน้าต่าง ผมเดินเข้าไปหยุดยืนอยู่ข้างเตียงที่ตอนนี้มันว่างเปล่า 

มันไปแล้วเหรอ ไปพร้อมกับพ่อ

"บอกลากันสักคำก็ไม่มี"

ผมพึมพำ สองมือกำแน่นสะกดความรู้สึกเอาไว้ อ่า...ให้ตายเถอะ ผมกำลังร้องไห้อีกรอบ

หมับ!

ผมถูกสวมกอดจากด้านหลัง ไม่นานเสียงกระซิบก็ดังข้างหูผม

"กลับมาแล้วเหรอ"

"!!!...."

ผมหันตัวกลับไปมองหน้าเจ้าของวงแขนที่กอดผมเอาไว้ ไฟในห้องเปิดสว่างพอให้เห็นใบหน้าที่ถอดพิมพ์เดียวกันกับผม ยาร์นยังทำตัวเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น มันเก็บความรู้สึกเก่ง ยิ่งมันเป็นแบบนี้ผมยิ่งไม่ชอบ

ผมผลักมันออกไปสุดแรง

ปึก!

"ไม่ต้องมาแตะต้องตัวกู"

"ยูคันธ์"

"ไม่ต้องมาเรียก กูไม่มีพี่ชายเป็นมาเฟีย!"

"....ขอโทษ"

"ขอโทษเหรอ กับคนที่โดนหลอกมาทั้งชีวิต มึงคิดว่าแค่ขอโทษแล้วจะทำให้ทุกอย่างมันดีขึ้นเหรอ สุดท้ายแล้วกูก็ไม่ต่างจากตัวตลกที่มึงจะเล่นด้วยเมื่อไหร่ก็ได้งั้นสิ!"

ไม่ไหวแล้ว ตอนนี้ผมควบคุมตัวเองไม่อยู่ ผมผลักยาร์นจนเซไปข้างหลัง และตามไปผลักมันอีก และผมก็ลืมตัวทุบแรงๆลงบนไหล่ที่บาดเจ็บของมันเข้า

ปึก!

"อึก!"

ผมชะงักไปทันที มองหน้าบิดเบี้ยวของยาร์นก่อนจะก้มมองมือตัวเองที่มีเลือดติดมาด้วย 

"ยะ ยาร์นกูขอโทษ"

ยาร์นเหมือนคนหมดแรงพิงกำแพงและทรุดลงไป ผมรีบช้อนใต้แขนมันเอาไว้และพามันกลับมานั่งบนเตียง ยาร์นกัดฟันนิ่วหน้า ผมไม่เคยเห็นหน้าเจ็บปวดของมันขนาดนี้มาก่อน ความโกรธของผมหายวับไปในพริบตา เหลือแค่ความรู้สึกตกใจผมกังวลอยู่ในใจ

"ให้กูดูแผลมึงหน่อย"

"มะ ไม่ต้อง"

ยาร์นปัดมือผมออก แต่ผมก็ดื้อจนสุดท้ายก็กระชากเสื้อมันออกมาสำเร็จ เลือดซึมออกมาเป็นวงกว้าง แถมรอยช้ำหลายจุดบนตัวมันยิ่งทำให้ผมอดที่จะสงสารมันไม่ได้

ผมทำความสะอาดเปลี่ยนผ้าพันแผลให้ยาร์นใหม่ ตลอดการทำแผลมันไม่พูดกับผมสักคำ และเป็นผมเองที่ทนความเงียบต่อไปไม่ไหว 

"ทำไมไม่บอกกูตั้งแต่แรก"

"....."

ยาร์นนั่งหันหลังให้ผมและยังเงียบไม่ได้ตอบอะไร ความเงียบของมันยิ่งทำให้ผมอึดอัด

ผมฟาดมันไปพอเบาะๆแต่สำหรับคนระบมทั้งตัวอย่างมันคงเจ็บจนต้องกัดฟัน

เพียะ!

"ไม่อยากพูดก็ไม่ต้องพูด!"

ผมทิ้งทุกอย่างในมือก่อนจะลุกออกจากเตียง แต่ไม่ทันที่ผมจะได้ก้าวเดินยาร์นก็คว้าแขนผมเอาไว้ก่อน

หมับ!

"ขอโทษ"

"พูดเป็นแค่นี้เหรอ"

ผมสะบัดแขนจากมือของมันอย่างไม่ไยดี แต่ยาร์นก็ยังไม่ยอมปล่อยมือจากผมและมันก็กระชากผมเข้าไปหามัน แรงกระชากของมันทำให้ผมเซเข้าไปผลักมันจนล้มลงไปนอนบนเตียง ตอนนี้ผมอยู่ในสภาพที่ขึ้นคร่อมยาร์นไว้ทั้งตัว 

"ทำไม ไม่บอกตั้งแต่แรก" ผมยิงคำถามเดิมกลับไปอีกครั้งด้วยอารมณ์ที่สงบลง

"เพราะฉันกลัวว่านายจะเกลียดฉัน"

"เออ แล้วมึงคิดไหมว่าตอนนี้กูโคตรจะเกลียดมึงเลย!"

ผมเตรียมจะทุบมันกลับไปสักที แต่ก็ชะงักกลางอากาศเพราะนึกได้ว่าเพิ่งทำแผลให้มันไปหมาดๆ ผมทิ้งแขนสองข้างลงข้างตัวเหมือนคนหมดแรง ยาร์นรั้งผมเข้าไปกอด ผมอยากขัดขืนอยากออกไปให้ห่างจากมัน แต่เพราะโดนกอดเข้าใจของผมก็อุ่นวาบขึ้นมา ผมซบหน้าบนอกของยาร์นและกอดมันกลับ

"กูเกลียดมึง"

"ถ้าอย่างนั้น..."

พรึ่บ!

ยาร์นพลิกตัวผมลงไปนอนและเป็นฝ่ายคร่อมทับเอาไว้เอง

"ฉันจะทำให้นายเกลียดฉันมากกว่าที่นายเป็น"

ยาร์นล็อกแขนสองข้างของผมจมที่นอน นี่มันรุนแรงกว่าที่ผ่านมาแล้วนะ

"ทำบ้าอะไรวะ!"

"เกลียดฉันเยอะๆนะยู เกลียดฉันให้มากๆ แล้วก็อย่าคิดถึงฉันอีก"

ยาร์นจูบผมรุนแรงไม่เปิดโอกาสให้ผมตอบโต้ ผมเริ่มหายใจติดขัด ดิ้นขัดขืนมันทุกทาง แต่ตัวผมกลับยิ่งจมไปกับที่นอน แขนขาถูกล็อกตรึงไว้ขยับไปไหนไม่ได้

"อื้ออออ!!!! ปล่อย..อื้ออออ!!!!"

ผมถูกยาร์นล็อกมือไว้เหนือหัวด้วยมือของมันเพียงข้างเดียว ส่วนอีกข้างมันก็ปิดปากผม ผมเพิ่งเคยเห็นตัวตนแบบนี้ของมันครั้งแรก มันทำให้ผม...กลัว

"ยะ อย่านะ..."

เสียงผมแหบพล่าและขาดหายไปทันทีเมื่อร่างกายถูกรุกราน มันทั้งเจ็บปวด ทั้งเสียวซ่านในเวลาเดียวกัน ราวกับว่าร่างกายกำลังจะถูกฉีกเป็นชิ้นๆ

"ยะ ยาร์น! หยุด! อื้ออออออ!!!!"

ผมร้องขอให้ยาร์นหยุดการกระทำป่าเถื่อนบนตัวผมก่อนจะสายไป แต่ทันทีที่พูดจบปากผมก็ถูกประกบปิดด้วยริมฝีปากของมัน ผมไม่ชออบการกระทำแบบนี้ ผมจะกัดลิ้นมันแต่เหมือนมันจะรู้ทัน ใช้มือบีบคางผมเอาไว้ ผมกล้ำกลืนรับลิ้นร้อนๆที่รุกรานในโพรงปากนั้นอย่างพะอืดพะอม ตอนนี้ร่างกายส่วนล่างเปลือยเปล่า และผมก็รู้แล้วว่าจะเกิดอะไรขึ้น ผมขัดขืนปะท้วงทุกทางที่ทำได้ แต่ยาร์นก็ไม่ได้มีท่าทีอ่อนโยนลงเลย มันจับผมนอนคว่ำและสอดความแข็งขืนของมันเข้ามาในตัวผมโดยไม่มีการเปิดทาง

"อ๊า!!! อุ๊บ!!!...."

ผมเจ็บเกินบรรยาย กัดผ้าปูที่นอนเอาไว้เผื่อมันจะบรรเทาและสะกดเสียงของตัวเองได้ แขนสองข้างถูกจับไพร่หลัง ร่างกายผมโยกไหวไปตามแรงกระทำของคนด้านหลัง พร้อมกับเสียงหยาบโลนชวนน่าอาย

"พูดสิว่าเกลียดฉัน..."

เสียงกระซฺบข้างหูทำให้ผมรู้สึกผวา นี่คือคนที่ผมรู้จักจริงๆเหรอ นี่คือ...พี่ชายฝาแฝดของผมจริงเหรอ นี่คือ...คนที่ผมมีใจให้จริงเหรอ

"อึก....ขอร้อง หยุดเถอะ"

ผมกัดฟันพูดออกไป น้ำตาผมเริ่มไหล ไม่ใช่เพราะความเจ็บปวดจากร่างกายแต่มันมาจากความเจ็บใจต่างหาก

ยาร์นไม่ได้มีท่าทีจะหยุด มันไม่ฟังอะไรและยังรุกรานบนร่างกายผมอย่างไม่ไยดี มันเป็นการร่วมรักที่รุนแรงและเจ็บปวดที่สุด ผมไม่เหลือแรงต่อต้าน ร่างกายผมโอนอ่อนไปตามจังหวะของยาร์น เจ็บปวด แสบร้อนไปทั่วทุกอณู

ผมเกลียดการกระทำป่าเถื่อนของมัน แต่ผมกลับรักมัน

ผมรักพี่ชายตัวเอง....

ผมไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานแค่ไหน ผมกับยาร์นยังละเลงบทเพลงรักบทแล้วบทเล่าบนเตียง ผมหมดแรงและถูกกระทำอยู่ฝ่ายเดียวโดยไม่มีแม้แต่ความอ่อนโยนให้ ไม่ว่าจะร้องขอแค่ไหนยาร์นก็ไม่มีท่าทีว่าจะฟัง

เจ็บใจเหรอ ใช่!...ตอนนี้ผมเจ็บใจที่รักมัน

แล้วผมก็หลับไปทั้งที่ร่ายกายยังโยกไหว....

...............

"ขอโทษนะ..."

ร่างกายเปลือยเปล่าโซมไปด้วยเหงื่อหลับตานิ่งบนเตียงในสภาพบอบช้ำจากการกระทำอันป่าเถื่อนของเขา วงแขนแกร่งรั้งร่างหลับใหลนั้นขึ้นมากอดแน่น 

เขารู้ตัวว่าทำอะไรลงไป และได้ยินเสียงครางขอร้องไม่รู้ตั้งกี่ครั้ง แต่เขาก็ยังไม่หยุดการกระทำป่าเถื่อนของตัวเอง จนถึงตอนนี้ เพียงเพราะ...

"เกลียดฉันเถอะ เกลียดฉันให้มากๆ นายจะได้ลืมฉันไปซะ"

เขาไม่ได้ต้องการให้ใครมารัก แต่เขารักคนอื่นเป็น ถ้าอย่างนั้นก็ขอให้ทุกอย่างมันจบลงที่เขาฝ่ายเดียวเถอะ

"ขอโทษนะ ยูคันธ์"

ชายหนุ่มมองใบหน้ายามหลับของคนที่ได้ชื่อว่าเป็นแฝดน้องของตัวเอง ผ้าชุบน้ำค่อยๆเช็ดใบหน้า คราบสกปรกตามเนื้อตัวก่อนจะสวมชุดใหม่และจัดแจงให้ร่างนั้นนอนหลับสบายบนเตียงที่จัดขึ้นมาใหม่สะอาดสะอ้าน ก่อนที่ตัวเขาเองจะจัดการเปลี่ยนชุดใหม่และกลับมายืนอยู่ข้างเตียงพร้อมกระเป๋าเดินทาง

"ลาก่อนยูคันธ์"

ริมฝากจุมพิตลงบนหน้าผากของคนที่นอนอยู่ ก่อนที่จะละจากไปพร้อมกับร่างสูงโปร่งที่เดินออกไปจากห้องอย่างเงียบเชียบ หารู้ไม่ว่าปลายหางตาของคนที่หลับอยู่นั้นยังมาหยาดน้ำตาไหลพาดลงมาไม่ขาดสาย

"ยาร์น..."

"....."

ดารกามองลูกชายที่ยิ้มเจื่อน สีหน้าเจ็บปวดของเขาเธอเองก็รู้ดี เธอสวมกอดลูกชาย พยายามหักห้ามน้ำตาของความเจ็บปวดเอาไว้ 

"ผมไม่เป็นไรครับ...แม่"

"แม่รู้....แม่รู้จ้ะ"

เป็นครั้งแรกที่เธอเห็นด้านอ่อนแอของลูกชายคนโต ยาร์นไม่ใช่คนแสดงอารมณ์ แต่ตอนนี้ลูกชายกลับกอดเธอและซบหน้าลงบนอกเธออย่างไม่อาย ความชื้นซึมผ่านเนื้อผ้าสัมผัสลงเนื้อหนัง มันบ่งบอกได้ดีกว่าคำพูดใดๆ

ความคิดเห็น