ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 3 ไม่ควรจะรู้สึกดี (NC)

ชื่อตอน : ตอนที่ 3 ไม่ควรจะรู้สึกดี (NC)

คำค้น : แต่งงาน, เย็นชา, ภรรยา, นิยายรัก, โรแมนติก, ดราม่า, แอบรัก, เมียจ้าง, พระเอกรวย, นางเอกฉลาด

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 739

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 24 เม.ย. 2564 20:01 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 3 ไม่ควรจะรู้สึกดี (NC)
แบบอักษร

อัยย์ขับรถเข้าไปภายในโครงการคอนโดเล็กๆ แห่งหนึ่ง เธอขึ้นไปยังชั้น 7 และเปิดประตูเข้าไปในห้องขนาด 33 ตารางเมตร หนึ่งห้องนอน หนึ่งห้องรับแขก ขนาดเล็กๆ เหมาะสำหรับคนที่ใช้ชีวิตอยู่คนเดียว  

คอนโดห้องนี้เป็นเหมือนความภูมิใจและเป็นสมบัติชิ้นเดียวที่เธอทำงานเก็บเงินมาหลายปีเพื่อซื้อมัน  

แต่อัยย์ก็ไม่เคยได้อยู่ที่นี่เลยเพราะหลังจากได้คอนโดมาแล้วเป็นช่วงที่กำลังทำการตกแต่งอยู่  

เธอก็ตกลงใจย้ายไปอยู่กับอรรถ ดังนั้นห้องนี้จึงถูกปล่อยให้เช่ามาโดยตลอด เธอเก็บเงินค่าเช่าไว้ในบัญชีส่วนตัวที่อรรถไม่รู้ นี่เป็นความลับเล็กๆ ที่เธอเก็บไว้ไม่ให้สามีรู้ 

เพราะชีวิตที่ผ่านมาทำให้อัยย์หวงแหนและอยากมีบางสิ่งเป็นของตัวเอง 

เธอเติบโตมาจากสถานรับเลี้ยงเด็กกำพร้าในต่างจังหวัดโดยไม่รู้ว่าพ่อแม่เป็นใคร รู้แค่ว่าตัวเองเป็นลูกครึ่งอังกฤษตามที่เจ้าของสถานรับเลี้ยงเด็กบอก  

ตั้งแต่จำความได้ อัยย์ต้องใช้ชีวิตร่วมกับเด็กอีกนับสิบคน ของที่มีทุกอย่างต้องแบ่งปันกัน  

ไม่มีสิ่งไหนที่เธอสามารถพูดได้อย่างเต็มปากว่ามันเป็นของเธอ  

อัยย์ไม่โชคดีเหมือนเพื่อนบางคนที่มีพ่อแม่บุญธรรมมารับไปเลี้ยง 

เธอจึงต้องใช้ชีวิตอยู่ที่นั่นจนจบชั้นมัธยมปลาย แม้จะสอบเข้ามหาวิทยาลัยไม่ได้  

แต่เธอก็ย้ายมาอยู่ที่กรุงเทพและไม่เคยกลับไปที่นั่นอีกเลยเพราะสถานเลี้ยงเด็กกำพร้า มันคอยย้ำเตือนให้เธอรู้สึกถึงความอับจนและความน้อยเนื้อต่ำใจที่ต้องคอยยิ้มขอบคุณ คนรวยๆ ที่แต่งตัวสวยๆ แล้วเอาของมาบริจาค  

อัยย์เข้ามาอยู่กรุงเทพด้วยเงินก้อนเล็กๆ ที่สะสมไว้กับเงินที่ผู้อำนวยการเก็บไว้ให้ เงินที่ดูมากมายสำหรับเธอ กลับเพียงพอแค่จะเช่าหอหญิงอยู่เท่านั้น 

แต่ถึงแม้จะต้องใช้ห้องน้ำร่วมกับคนอื่น แต่เธอก็ได้มีห้องนอนของตัวเองเป็นครั้งแรก  

วุฒิแค่มอหก งานพาร์ตไทม์ร้านกาแฟดูจะเป็นงานที่หาได้ง่ายที่สุดแล้ว  

อัยย์ตั้งใจจะเก็บเงินสักหนึ่งปีเพื่อหาเงินไปเรียนมหาวิทยาลัย แต่ดูจากรายได้ที่มีแล้ว อย่างดีที่สุดก็คงพอจ่ายแค่ค่าลงทะเบียนของรามคำแหงเท่านั้น มหาวิทยาลัยเอกชนที่มีแต่ลูกคนรวยคงไกลเกินฝัน 

แต่โชคก็เข้าข้างเธอ จะเรียกว่าโชคได้ไหมนะ..................... 

เพราะรูปร่างหน้าตาที่สวยงามแบบสาวลูกครึ่งทำให้มีผู้ชายหลายคนเข้ามาติดพัน บางคนก็ซื้อขนมหรือของขวัญสวยๆ มาให้  

อัยย์เริ่มรู้แล้วว่าความสวยมันสร้างประโยชน์ได้ ผู้ชายคนแรกที่เธอเลือกเป็นเจ้าของร้านกาแฟที่เธอทำงานอยู่ เขารู้ดีว่าอัยย์ต้องการเรียนมหาวิทยาลัย เขาจ่ายค่าเทอมและค่าเช่าอะพาร์ตเมนต์ดีๆ ให้ แลกกับการไปหาเธอที่ห้องบ้างเวลาที่แฟนของเขาไม่อยู่ มันเป็นทางที่ไม่ถูกนักแต่ก็เป็นทางเดียวที่พอจะเปลี่ยนชีวิตเธอได้  

อัยย์ใช้ชีวิตมหาวิทยาลัยอย่างสดใสไม่มีใครรู้ว่าเธอเป็นเด็กกำพร้า ทุกคนคิดว่าเธอเป็นลูกคุณหนูจากต่างจังหวัด ที่ไม่ฟุ่มเฟือยและนิสัยดี  

เพราะหวาดกลัวความจนทำให้อัยย์พยายามเก็บเงินที่ได้จากแฟนไว้ให้มากที่สุด เธอไม่รู้ว่าความสัมพันธ์นี้จะจบลงเมื่อไหร่และก็เป็นอย่างที่เธอคาดไว้  

ผ่านไปสองปี ทันทีที่แฟนตัวจริงรู้เข้าพวกเขาก็ต้องเลิกรากัน แต่อัยย์ก็ไม่ต้องกังวลเรื่องเงินค่าเทอมเพราะเธอรู้แล้วว่าความสวยที่มีเป็นตัวช่วยสำคัญในชีวิต  

เธอเริ่มทำงานพาร์ตไทม์เป็นพริตตี้ ทำให้มีผู้ชายหลายคนแวะเวียนมาขายขนมจีบ แต่อัยย์ก็ระมัดระวังตัวเพราะเห็นตัวอย่างจากเพื่อนๆ หลายคนที่ใช้ชีวิตในทางที่ผิดจนทำให้ต้องไปทำงานพิเศษบางอย่างเพื่อหาเงิน 

การเติบโตมาในสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าทำให้เธอมุ่งมั่นจะมีชีวิตที่ดีกว่าเดิม อัยย์จึงไม่หลงระเริงไปกับแสงสีหรือผู้ชายที่พยายามเข้ามาเอาเปรียบ 

ทางเดียวที่จะอัพเกรดชีวิตของตัวเองได้คือการเรียนจบ ทำงานดีๆ เพื่อที่จะได้เจอผู้ชายที่ดีที่สุดที่เธอฝากชีวิตไว้ได้และคนคนนั้นก็คืออรรถ 

ในบรรดาผู้ชายหลายคนที่เข้ามาจีบ อรรถเป็นตัวเลือกที่ดีที่สุด เขาใจกว้าง ซื่อสัตย์ ไม่เจ้าชู้ และยังเป็นทายาทคนเดียวซึ่งเป็นเจ้าของบริษัท อรรถไม่เคยถามถึงพ่อแม่หรืออดีตของเธอ เมื่อเธอบอกว่าพ่อแม่เสียไปตั้งแต่เด็ก เขาก็ไม่เคยเซ้าซี้ถามเธออีก 

เธอพยายามอย่างดีที่สุดแล้ว เพื่อเปลี่ยนชีวิตของตัวเอง..... 

ทุกคนมีสิทธิ์ที่จะทะเยอทะยาน...... 

มีสิทธิ์ที่จะทำให้ชีวิตของตัวเองดีขึ้น....... 

เธอเลือกแล้ว เธอต้องประคับประคองครอบครัวให้ดีที่สุด........ 

เธอถอยไม่ได้แล้ว ลูกเป็นหนทางเดียวที่จะทำให้ชีวิตและตำแหน่งของสามีเธอมั่นคง ความพยายามและความมุ่งมั่นทั้งชีวิตของเธอจะต้องไม่สูญเปล่า 

 อัยย์มองไปรอบๆ ห้อง  เมื่อเดือนก่อนหลังจากคนเช่าที่ย้ายออกไป เธอก็ตกแต่งห้องนี้ใหม่ หวังว่าจะเอาไว้ให้คนเช่าต่อ แต่ไม่นึกเลยว่าห้องนี้จะต้องถูกนำมาใช้ทำอย่างอื่น............... 

อัยย์มองซ้ายมองขวาแล้วจัดแจง เอาของที่เตรียมมา มาจัดไว้ อุปกรณ์อาบน้ำ ผ้าเช็ดตัวสำหรับเธอและเขา.....  

เสื้อผ้าและชุดชั้นในบางส่วนไปจัดใส่ตู้ไว้ เมื่อทำทุกอย่างเสร็จเรียบร้อยแล้วเธอก็ถอนหายใจออกมา ห้องนี้กลายเป็นสถานที่ทำเรื่องอย่างว่าไปแล้ว เธอรู้สึกเหมือนตัวเองบ้าไปแล้ว แต่ถ้าบ้าก็ต้องบ้าให้สุด เธอเริ่มไปแล้วต้องทำต่อไปจนกว่าจะสำเร็จ 

เสื้อผ้า........เธอต้องถอดมันออก อัยย์สูดลมหายใจลึกๆ แล้วถอดเสื้อผ้าออกจนหมด แล้วหยิบเสื้อคลุมผ้าไหมที่เตรียมไว้มาสวม 

เสียงกริ่งที่ดังขึ้นทำให้อัยย์ถึงกับสะดุ้ง เธอหันไปมองที่หน้าจอ เขามาแล้ว.....ผู้ชายคนนั้น.... คนที่เธอนัดเอาไว้ 

อัยย์กดเปิดประตูแล้วมองเขาก้าวเข้ามาในห้อง เมื่อไม่ได้อยู่ในห้องที่มืดสลัวแล้ว เธอก็เห็นว่าเขาทั้งหน้าตา บุคลิกและการแต่งกายของเขา นั้นดูดีจนยากจะเชื่อว่าเป็นคนที่มีอาชีพแบบนั้น แต่ไม่แน่เพราะอาชีพพิเศษที่ทำ เขาอาจจะต้องใส่ใจรูปร่างหน้าตาและการแต่งตัวมากกว่าคนทั่วไป 

ตะวันเดินเข้าไปในห้องแล้วมองดูผู้หญิงตรงหน้า ยิ่งได้เห็นเธอชัดๆ ก็ยิ่งเห็นว่าเธอสวยมากแค่ไหน ตากลมโต ริมฝีปากอิ่มสีชมพูและผิวที่ขาวราวกระเบื้องเคลือบ เขาไม่อยากเชื่อเลยว่าจะมีโอกาสได้สัมผัสเธอ 

ทั้งคู่ยืนเผชิญหน้ากัน 

อัยย์ทนความกระอักกระอ่วนนี้ไม่ไหวจึงหันหลังเดินเข้าไปในห้องนอน เธอเดินไปปิดม่านทำให้ภายในห้องเหลือเพียงแสงสว่างจากไฟบนเพดาน เมื่อเธอหันหลังกลับไปก็เห็นว่าเขาเดินตามเข้ามาในห้องแล้ว  

ตะวันเอื้อมมือไปดึงประตูให้ปิดสนิทแล้วกดล็อก 

“คลิก”  

เสียงล็อกประตูทำให้อัยย์สะดุ้งเล็กน้อย เธอนั่งลงที่ขอบเตียงฝั่งหนึ่ง ถอดเสื้อคลุมออกแล้วแทรกตัวเข้าไปนอนใต้ผ้าห่ม 

“ให้ปิดไฟไหม” 

“อืม”  

ทันทีที่ตะวันปิดไฟทุกดวง ทั้งห้องก็ตกอยู่ในความมืด มีเพียงแสงไฟจากห้องน้ำที่ส่องลอดประตูออกมาเท่านั้น 

แม้จะมองไม่เห็น แต่อัยย์ก็ได้ยินและรับรู้อย่างชัดเจนว่าอีกฝ่ายกำลังถอดเสื้อผ้าออกทีละชิ้น ทีละชิ้น  

ตะวันที่เปลือยเปล่าเดินตรงไปที่เตียง เขาสอดร่างเข้าไปใต้ผ้าห่มที่อัยย์นอนอยู่ 

อัยย์เม้มปากและห่อไหล่เล็กน้อยเมื่อรู้สึกถึงความอบอุ่นที่แผ่ซ่านมาจากร่างของเขา 

“จูบได้ไหม?” 

อัยย์ส่ายหน้าแทนคำตอบ แค่นี้เธอก็รู้สึกผิดมากพอแล้ว 

ตะวันยิ้มที่มุมปาก เขาไม่เข้าใจผู้หญิงคนนี้เลย เห็นอยู่ชัดๆ ว่าไม่ได้อยากจะนอกใจสามี แต่กลับยอมทำถึงขนาดนี้เพราะต้องการตั้งท้อง.... 

ไม่ว่าเหตุผลที่เธอบอกเขาจะจริงหรือไม่ ตะวันก็ไม่ได้สนใจ สิ่งที่เขาสนใจคือเรือนร่างที่เย้ายวนของเธอต่างหาก 

ตะวันพลิกตัวนั่งคร่อมร่างของอัยย์ไว้  

อัยย์สบตาผู้ชายที่อยู่บนตัวเธอแล้วรีบเบือนหน้าหนี หัวใจเริ่มเต้นระรัวด้วยความหวาดหวั่น  

ตะวันเอื้อมมือไปลูบไล้ลำคอของอัยย์แล้วไล้มือลงมาเกาะกุมหน้าอกของเธอไว้ ยอดอกสีชมพูที่ชูชันทำให้เขาอดใจไว้ไม่ไหว ตะวันขยำหน้าอกของเธออย่างหมั่นเขี้ยว 

“อ๊ะ...” 

“ขอโทษ” 

เสียงร้องแสดงถึงความเจ็บปวดของอัยย์ทำให้เขารู้สึกตัว  

ตะวันก้มหน้าลงไปไล้เลียหน้าอกของเธอเหมือนเป็นการขอโทษ  

แต่ยิ่งได้ชิมกลับยิ่งทำให้หิวกระหายมากขึ้น ตะวันดูดดื่มความอ่อนหวานจากร่างของอัยย์  

เขาเอื้อมมืออีกข้างไปเคล้าคลึงหน้าอกอีกข้างของเธอ  

อัยย์พยายามไม่สบตาเขาและกลั้นเสียงครางเอาไว้ มือร้อนๆ ที่แตะลงมาทำให้เธอรู้สึกร้อนวูบวาบ แล้วอัยย์ก็ต้องสะดุ้งสุดตัวเมื่อรู้สึกว่าเขาสอดนิ้วเข้าไปตรงนั้นของเธอ ความรู้สึกจากปลายนิ้วที่เคล้าคลึงลงมาทำให้อัยย์ต้องเอามือปิดปากตัวเองไว้เพื่อกลั้นไม่ให้มีเสียงเล็ดลอดออกมา  

สิ่งที่เธอกำลังทำอยู่มันผิด........ 

เธอไม่ควรจะรู้สึกดี............ 

ท่าทีของเธอทำให้ตะวันยิ้มออกมา  

พยายามอดทนอยู่สินะ..... 

ทนไม่ไหวหรอก เขาจะทำให้เธอยอมแพ้...... 

ผู้ชายคนนั้นพลิกตัวเธอให้นอนคว่ำ อัยย์ที่ตกใจยังไม่ทันร้องประท้วงออกไป เขาก็รีบจัดท่าทางแล้วแทรกร่างเข้ามา 

การถูกรุกล้ำอย่างกะทันหันทำให้เธอหลุดปากร้องครางออกมา  

อัยย์ซบหน้าลงบนเตียง มือทั้งสองข้างขยุ้มผ้าปูที่นอนไว้แน่น ยากเหลือเกินที่จะไม่รับรู้ว่าเขากำลังทำอะไรกับเธอ 

“ร้องออกมาเถอะ มันไม่ผิดที่คุณจะรู้สึก” เสียงกระซิบของเขาทำให้อัยย์รู้สึกถึงบางอย่าง 

เธอเริ่มปลดปล่อยตัวเองให้รู้สึกไปกับทุกอย่างที่เขากระทำ ไม่นานเสียงร้องเบาๆ ก็ดังออกมาจากปากของเธอ 

ตะวันเหมือนถูกกระตุ้น เขาไล้เลียแผ่นหลังขาวที่อยู่ตรงหน้า เอื้อมมือไปขยำหน้าอกของเธอไว้แน่นแล้วขยับร่างกายให้เร็วขึ้น เร็วขึ้น สุดท้ายร่างของทั้งคู่ก็เกร็งและกระตุกไปพร้อมๆ กัน 

อัยย์ที่เหนื่อยอ่อนซุกหน้าลงบนหมอน รับรู้ถึงน้ำหนักจากร่างกายที่แข็งแกร่งของชายคนนั้นที่ทาบทับมาจากด้านหลัง 

เธอชอบมัน.......ทันทีที่รู้ตัวอัยย์ก็รู้สึกผิด เธอไม่ควรจะรู้สึกดีกับการนอนกับชายอื่นที่ไม่ใช่สามี 

กับอรรถมันอ่อนโยนและอ่อนหวาน แต่กับผู้ชายคนนี้ เธอรู้สึกถูกกระตุ้นให้ปลดปล่อยตัวตนออกมา 

ผู้ชายที่อยู่ข้างบนตัวเธอ ขยับตัวนอนตะแคง เขาพลิกตัวเธอให้นอนหงาย 

“อย่า.............” 

“งอเข่าไว้สิ เดี๋ยวมันก็ว่ายไปไม่ถึงมดลูกนะ” 

อัยย์รีบงอเข่าทันที เธอไม่รู้มาก่อนเลยว่าต้องทำแบบนี้ 

ตะวันมองภาพนั้นแล้วแอบขำ  

อยากมีลูกขนาดนั้นเชียว................ 

เขานอนมองเธออยู่สักพักก็รู้สึกต้องการทำมันอีก  

ตะวันลุกขึ้นเขาจับเข่าของอัยย์แยกออกจากกัน แล้วแทรกร่างลงไปทันที 

“อ๊ะ” 

แม้จะตกใจแต่อัยย์ก็ทำอะไรไม่ได้แล้ว ร่างของเขาแทรกเข้ามาอยู่ในตัวเธอแล้ว 

ตะวันซุกหน้าเข้ากับซอกคอของเธอ ยิ่งได้สัมผัสเขายิ่งต้องการอัยย์มากยิ่งขึ้น  

เสียงครางของผู้ชายคนนั้นดังอยู่ข้างหู ร่างของเธอรับรู้ถึงการขยับโยกของเขา อัยย์ไร้เรี่ยวแรงที่จะโต้แย้ง 

เธอร้องครางออกมาเบาๆ ถึงจะพยายามให้เหตุผลกับตัวเองว่า ยิ่งทำเยอะแค่ไหน ยิ่งมีโอกาสท้องมากขึ้น 

แต่เธอก็ปฏิเสธไม่ได้ว่า เธอไม่ต้องการมัน 

อัยย์เอื้อมมือไปกอดเอวของเขาไว้แน่น จังหวะของเขาเริ่มเร็วขึ้นจนเธอแทบหายใจไม่ทัน  

ไม่นานเธอก็รู้สึกถึงความเสียวซ่านที่ไล่ขึ้นมาจากปลายเท้า ร่างของอัยย์กระตุก เล็บมือของเธอจิกเข้ากับเอวของเขา  

ตะวันครางออกมาเสียงดังแล้วทรุดร่างลงบนตัวของเธอ 

อัยย์นอนนิ่งอยู่นาน เมื่อสติเริ่มกลับคืนมา ความรู้สึกผิดก็ตีแสกหน้าเธอ 

เธอหันไปมองผู้ชายข้างตัว เขาหลับไปแล้ว อัยย์รีบย่องไปแต่งตัว เธอวางเงินไว้ที่หัวเตียง แล้วรีบหนีออกมา 

มันเป็นเรื่องจำเป็น.............. 

สิ่งที่เธอทำไม่ใช่การนอกใจสามี.............. 

เธอกำลังทำเพื่อครอบครัวของเธอ............ 

อัยย์พยายามให้เหตุผลกับตัวเองเพื่อปัดเป่าความรู้สึกผิดที่เกาะกุมหัวใจ 

ทันทีที่กลับถึงบ้าน อัยย์รีบอาบน้ำเพื่อขจัดกลิ่นของคนแปลกหน้าออกจากร่างกาย 

เธอรีบส่องกระจกเพื่อมองหาร่องรอยที่อาจจะเกิดแล้ว แล้วบอกให้ตัวเองลืมว่าทำอะไรลงไป  

 

ทันทีที่ประตูปิดลง ตะวันก็ลืมตาขึ้นมา เขาแกล้งหลับเพราะไม่อยากให้เธอรู้สึกกระอักกระอ่วนไปมากกว่านี้ 

ตะวันเอื้อมมือไปดึงหมอนของอัยย์มากอดไว้ เขาสูดดมกลิ่นของเธอที่ติดอยู่บนหมอนและที่นอน  

เขาชอบกลิ่นของเธอ ชอบผิว ชอบรูปร่าง ชอบที่ได้สัมผัสเธอ 

เขาหันไปมองสิ่งที่เธอวางทิ้งไว้ตรงหัวเตียง  

ห้าพันบาท...........ค่าตัวของเขา 

ตะวันเอื้อมมือไปหยิบเงินขึ้นมาดู แล้วหัวเราะให้กับตัวเอง คนที่มีเงินเข้ากระเป๋าวันละเป็นแสนเป็นล้านอย่างเขา กลับมาขายตัวแลกเงินห้าพันบาทอย่างนั้นเหรอ 

ตะวันลุกขึ้นหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา เขาส่งข้อมูลที่อยู่ของคอนโดห้องนี้ให้กับใครบางคน แล้วสั่งให้ใครคนนั้นสืบหาเจ้าของคอนโดห้องนี้ 

เธอเป็นใครกันแน่....... 

เขาเริ่มอยากจะรู้จักเธอมากขึ้นเรื่อยๆ................. 

 

สัปดาห์ต่อมา 

อัยย์ที่ใจจดใจจ่อ รอวันที่จะตรวจครรภ์ หลังจากครบสัปดาห์ เธอก็หยิบที่ตรวจครรภ์ขึ้นมาแล้วเดินเข้าไปในห้องน้ำ  

ขอให้สำเร็จด้วยเถอะ.............. 

อัยย์หลับตาแล้วสวดภาวนา เธอลืมตาแล้วค่อยๆ มองลงไปยังที่ตรวจครรภ์ที่อยู่ในมือ 

สองขีด.................... 

อัยย์น้ำตาคลอเบ้า เธอท้องแล้ว........... 

เธอรีบออกจากห้องน้ำแล้วหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเพื่อโทรหาสามี  

อรรถโทรมาหาเธอพอดี 

“อรรรถ...อรรถ” 

“อัยย์ รีบมาโรงพยาบาลเร็ว แม่ใหญ่เสียแล้ว” 

 

 

………………………………………………………… 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว