ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : บัวบูรพา

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.4k

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 24 เม.ย. 2564 18:39 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บัวบูรพา
แบบอักษร

บัวบูรพาโบกมือเรียกรถแท็กซี่บริเวณที่นั่งรอรถหน้าโรงพยาบาลเอกชนที่เธอทำงานอยู่ ซึ่งโรงพยาบาลแห่งนี้ก็ไม่ใช่ของใครที่ไหน เป็นโรงพยาบาลของครอบครัวผู้ชายที่เธอแอบหลงรักตั้งแต่สมัยเรียนนั่นเอง เขากับเธอเป็นเพื่อนกันตั้งแต่สมัยเรียนมหาวิทยาลัย รู้จักกันผ่านเหมือนฟ้า และเธอก็แอบรักเพื่อนของเพื่อนมาตั้งแต่เจอกันครั้งแรก จนกระทั่งถึงตอนนี้ โดยที่เขาไม่เคยรับรู้ความรู้สึกของเธอเลยด้วยซ้ำ

เธอผ่านเกือบทุกเหตุการณ์ในชีวิตของเขา ไม่ว่าจะเป็นวันที่เขาเริ่มจีบแฟนของเขาใหม่ๆ วันที่เขาอกหัก วันที่เขาเรียนจบ รับปริญญา ล้วนมีเธออยู่ในทุกเหตุการณ์ทั้งสิ้น แต่ก็ไม่เคยเลยซักครั้งที่จะได้เป็นคนสำคัญของเขา ก็นะ เธอเป็นได้แค่คนแอบรัก เขาจะมองเห็นความสำคัญของเธอได้อย่างไร

ครืด ครืด ครืด

บัวบูรพาหยิบโทรศัพท์ที่กำลังสั่นอยู่ในกระเป๋าผ้าออกมาดู ก่อนจะรีบกดรับสายของคนที่กำลังโทรเข้ามา

“ว่ายังไงเพื่อนรัก บนภูเขามีสัญญาณแล้วเหรอ” เธอทักทายอีกฝ่ายไปด้วยสีหน้ามีร้อยยิ้ม

‘ก็มีบ้าง หายบ้าง แต่ตอนนี้ฉันลงมาที่ตัวจังหวัด คิดถึงแกเลยโทรหานี่แหละ’ ปลายสายตอบกลับมา

“ดีใจจังมีคนคิดถึงด้วย”

‘มีสิ ฉันเพื่อนรักแกไง แล้วนี่เลิกงานยัง’

“เลิกแล้ว กำลังนั่งรถกลับบ้าน”

‘กลับยังไง’

“แท็กซี่สิเพื่อนรัก”

‘บัว ถ้าอยู่ตรงนั้นแล้วไม่สบายใจแกย้ายขึ้นมาอยู่กับฉันไหม’

“ฉันสบายดี”

‘ฉันเป็นเพื่อนแกนะบัว’

“ฮึก” บัวบูรพากลั้นก้อนสะอื้นด้วยความยากลำบาก “ทำยังไงดีแก ฉันรักเขา รักมากขึ้นทุกวัน ถ้าฉันไปอยู่ที่อื่น ก็เหมือนหนีหัวใจตัวเอง ฉันทำไมได้” เพราะที่เลือกลาออกจากโรงพยาบาลรัฐแล้วมาเป็นพยาบาลที่โรงพยาบาลเอกชนก็มีเหตุผลเพียงข้อเดียว คือ เพราะเขา ถ้าวันนั้นเขาไม่มานั่งกลุ้มกินเหล้าเมาแล้วระบายเรื่องที่ต้องดูแลธุรกิจของครอบครัว เธอก็คงไม่ได้มาทำงานกับเขา มาอยู่ใกล้เขาแบบนี้

‘แล้วแกจะเอาหัวใจของตัวเองไปเจ็บช้ำแบบนั้นทุกๆวันทำไม’

“ฉันยังไหว”

‘แต่พสุธเขากลับไปคุยกับแฟนเก่าเขาอีกแล้วไม่ใช่เหรอ แกจะไหวได้ยังบัว หัวใจแกนะไม่ใช่ก้อนหิน อย่าเอามันไปทรมานขนาดนั้น’

“ฉันโอเค แกไม่ต้องเป็นห่วงนะเหมือน ถ้าไม่ไหวตอนไหนเดี๋ยวฉันบอกแกเอง”

‘อ่า ยังก็รู้ไว้นะบัว ว่าฉันเป็นห่วงแก มีอะไรก็บอกฉันได้’

“อื้ม แค่นี้ก่อนนะ ถึงบ้านแล้ว”

‘อื้อ’

เธอวางสายจากเพื่อน ก่อนจะนั่งเหม่อมองถนนด้านนอกที่มีรถวิ่งมากมาย กับบรรยากาศครึ้มฟ้าครึ้มฝน ทั้งที่ตอนนี้เป็นฤดูหนาว แต่เมืองหลวงกลับมีฝนตก และกว่ารถแท็กซี่จะฟันฝ่าขบวนรถติดจากเมืองใหญ่มาส่งเธอหน้าคอนโดได้ ฝนก็ตกหนักเสียแล้ว

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว