ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 2 ได้อย่างอื่นแทน

ชื่อตอน : ตอนที่ 2 ได้อย่างอื่นแทน

คำค้น : แต่งงาน, เย็นชา, ภรรยา, นิยายรัก, โรแมนติก, ดราม่า, แอบรัก, เมียจ้าง, พระเอกรวย, นางเอกฉลาด

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 571

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 24 เม.ย. 2564 18:01 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 2 ได้อย่างอื่นแทน
แบบอักษร

ชายหนุ่มถอดเสื้อเชิ้ตของตัวเองออก เผยให้เห็นแผงอกล่ำ กล้ามเนื้อที่เห็นได้ชัด บ่งบอกว่าเขาเป็นคนที่ดูแลสุขภาพเป็นอย่างดี เขาถอดนาฬิกาที่ข้อมือแล้วโยนลงพื้นอย่างไม่ไยดีและเดินไปยืนตรงหน้าเธอ เขาจับปลายคางของเธอไว้แล้วก้มหน้าลงเพื่อจะจูบ แต่อัยย์กลับเบี่ยงหน้าหนี เธอจูบกับคนแปลกหน้าไม่ได้จริงๆ เมื่อเห็นว่าเธอไม่ต้องการ เขาก็ไม่ดึงดัน ชายหนุ่มดันไหล่ทั้งสองข้างของเธอเบาๆ จนอัยย์เอนหลังลงไปนอนบนเตียง เขาลงไปคร่อมร่างของเธอไว้แล้วจูบไปที่ซอกคอของเธอ 

ชายหนุ่มวางมือข้างหนึ่งลงบนหน้าอกของเธอแล้วบีบเบาๆ ตัวของอัยย์กระตุกทันที เมื่อรู้สึกถึงน้ำหนักมือของเขา ในขณะที่ริมฝีปากซุกไซร้อยู่บนซอกคอของเธอ มือของเขาก็บีบวนอยู่บนหน้าอกจนทำให้คนที่นอนอยู่เบื้องล่างตัวสั่นไหว เขาจูบลงมาเรื่อยๆ จนถึงหน้าอกของเธอ จากนั้นก็งับยอดสีชมพูเอาไว้อย่างอดใจไม่ไหว แรงดูดดึงและแรงบีบจากมือของเขาทำให้ลมหายใจของเธอขาดห้วง ฝ่ามือที่ร้อนและหนักบีบเค้นหน้าอกของเธออย่างไม่ปราณีจนเธอทนไม่ไหวต้องเปล่งเสียงออกมาเบาๆ 

“อ่า.....”

เขากระตุกยิ้มเล็กน้อยที่ได้ยินเสียงจากเธอ จากนั้นก็ละมือข้างหนึ่งจากอกของเธอ แล้วเอื้อมลงไปปลดเข็มขัดออก เขาลุกขึ้นมาจากเตียงเพื่อถอดช่วงล่างออกจนหมด อัยย์ที่นอนมองอยู่ต้องหันหน้าหนี เมื่อเห็นความตื่นตัวของเขา เธอตัวสั่นนิดๆ  

ชายหนุ่มเหยียดยิ้มที่มุมปากเมื่อเห็นว่าเธอตกใจแค่ไหน เขาก้มลงไปหาเธออีกครั้ง คราวนี้เขาไล่จูบลงมาเรื่อยๆ จนถึงช่วงกลางลำตัวของเธอ อัยย์กระตุกร่างทันที เธอพยายามหุบขาเข้าหากันตามสัญชาตญาณ แต่ก็ทำไม่ได้เพราะชายหนุ่มเอามือทั้งสองข้างดันเอาไว้ เขาดันขาของเธอให้แยกจากกันออก จากนั้นก็ก้มลงไปตรงนั้น แล้วดูดดื่มราวกับหิวกระหาย ร่างของเธอกระตุกทันทีเพราะคาดไม่ถึงว่าเขาจะทำถึงขนาดนี้ 

อัยย์ตัวสั่นอย่างควบคุมไม่ได้ เธอเอามือปิดปากเอาไว้เพื่อไม่เปล่งเสียงออกมา แต่เขาก็ยังคงไล้เลียตรงนั้นเหมือนจะลิ้มรสร่างของเธอให้หมดจด 

ทันทีที่เขาผละออกไป เธอก็รู้สึกถึงลมเย็นที่พัดเข้ามา แต่เพียงครู่เดียว ชายหนุ่มทาบร่างลงมาบนตัวเธออีกครั้ง เขาซุกหน้าไว้ที่ลำคอของเธอแล้วใช้เข่าดันขาทั้งสองข้างของเธอให้อ้าออก แล้วค่อยๆ สอดใส่เข้าไป อัยย์ต้องกลั้นหายใจกับความใหญ่โตที่แทรกเข้ามา เมื่อเข้ามาจนมิด เขานิ่งอยู่ครู่หนึ่งจากนั้นก็เริ่มขยับร่างเข้าออกๆ แล้วโยกขยับอยู่บนร่างเธอครั้งแล้วครั้งเล่า มือข้างหนึ่งของเขาเคล้าคลึงหน้าอกของเธอไว้ไม่ยอมปล่อย อัยย์ได้แต่ปล่อยให้เขาทำทุกอย่างที่ต้องการ ไม่นานจังหวะของเขาเริ่มเร็วขึ้น เร็วขึ้นและหลังจากกระแทกครั้งสุดท้าย ร่างของเขาก็กระตุกอย่างแรงแล้วคำรามออกมาเหมือนสัตว์ป่า เขาปลดปล่อยมันออกมา แล้วทรุดลงบนร่างของอัยย์

อัยย์นอนนิ่งรอจนแน่ใจว่าเขาหลั่งในตัวเธอจนหมดเพราะไม่อยากให้ความพยายามของตัวเองเสียเปล่า เมื่อผ่านไปสักพักจนลมหายใจของตัวเองเป็นปรกติแล้วเขาก็ลุกออกจากร่างเธอ อัยย์รีบดึงผ้าห่มมาปิดร่างตัวเองไว้ทันที ทำให้ชายหนุ่มต้องส่ายหัวและอมยิ้มออกมา เธอจะปิดทำไม ในเมื่อเขาเห็นมันหมดแล้วและที่สำคัญ เขาทำมากกว่ามองด้วยซ้ำ

เมื่อนึกบางอย่างขึ้นมาได้เขาเดินไปหยิบโทรศัพท์มือถือของตัวเองออกมาแล้วยื่นให้เธอ 

“อะไร?” อัยย์ถามด้วยความมึนงง มองผู้ชายที่ยืนเปลือยเปล่าตรงหน้า

“เบอร์โทรคุณไง”

“ทำไมล่ะ?”

“ไม่คิดว่าเราต้องเจอกันอีกเหรอ”

“เราไม่มีอะไรจะต้องเจอกันอีกนี่”

“คุณคิดว่าจะสำเร็จในครั้งเดียวไหม? หรืออยากจะเปลี่ยนคน แน่ใจนะว่าจะไม่สับสนว่าลูกเหมือนใคร?” 

อัยย์นิ่งคิด เขาพูดถูก ด้วยความรีบร้อนและสับสนทำให้เธอตัดสินใจทำลงไปโดยไม่ได้คิดใคร่ครวญให้ดี

ถ้ามันไม่สำเร็จล่ะ..............

เธอแอบมองผู้ชายที่อยู่ข้างๆ แน่นอนว่าเธอไม่อยากจะนอนกับคนที่ไม่ใช่สามีไปทั่ว แค่นี้เธอก็รู้สึกผิดแล้ว

ไม่นานเธอก็เริ่มคล้อยตามสิ่งที่เขาพูด ใช่สิ.... ถ้ามันไม่สำเร็จ เธอก็ต้องทำมันอีก 

“เอาเบอร์ผมไว้ แล้วก็โทรมาเวลาที่คุณต้องการ ผมรับรองว่าจะไม่โทรหาคุณก่อน” เขาย้ำให้เธอมั่นใจแล้ววางโทรศัพท์ไว้ข้างๆ ตัวเธอ จากนั้นก็เดินตรงไปเข้าห้องน้ำ

อัยย์เม้มปากใช้ความคิดอย่างหนัก แล้วตัดสินใจคว้ามือถือของเขามากดหมายเลขของตัวเอง เธออาศัยจังหวะที่เขายังอยู่ในห้องน้ำ รีบแต่งตัวแล้ววางเงินไว้บนเตียง “ห้าพันบาท” ค่าบริการหรือค่าน้ำเชื้อของเขา

เมื่อชายหนุ่มเดินออกมาจากห้องน้ำเธอก็จากไปแล้ว เขาเดินไปหยิบเงินที่เธอวางไว้บนเตียงแล้วหัวเราะออกมาเบาๆ

เขามาตามหาคนแท้ๆ แต่กลับได้อย่างอื่นแทนเสียนี่.................

 

ตะวันเป็นนักธุรกิจ แต่ธุรกิจของเขา มันทั้งเทาและดำ คนภายนอกรู้จักเขาในนาม คุณจิรัตน์ เจ้าของโรงแรม ร้านอาหารและตึกให้เช่าหลายแห่ง แต่คนอีกกลุ่มจะรู้จักเขาในนามเฮียตะวัน เจ้าของบ่อนใต้ดิน โต๊ะบอล ในแต่ละปีเขาจ่ายส่วยเป็นค่าเบิกทางมากมายและยังคอยดูแลไม่ให้มีเรื่องขัดแย้งใหญ่โตทั้งในและนอกบ่อน ทำให้ธุรกิจของเขาราบรื่นมานานหลายปี ปรกติแล้วเขาจะมีลูกน้องที่คอยคุมบ่อนและทำเรื่องต่างๆ เช่นตามทวงหนี้ให้ แต่วันนี้เขาตัดสินใจมาเองเพราะไม่ใช่แค่ทวงเงินแต่เขาต้องการสะสางเรื่องอื่นด้วย

น็อตผู้ชายที่มีอาชีพพิเศษที่หลายคนเรียกว่าผู้ชายขายน้ำ น็อตเคยทำงานในบาร์โฮสต์มาก่อน เขาทำมันอยู่หลายปี เพราะหน้าตาและรอยสักทำให้เขามีลุคแบดบอย เขามีลูกค้าประจำอยู่หลายคน แต่หลังจากไปโกงเงินจนถูกไล่ออก เขาก็หันมารับงานเอง เขาหาเงินโดยไม่สนใจว่าจะทำให้ใครเจ็บปวดหรือเดือดร้อนบ้าง 

นอกจากจะขายตัว ล่อหลอกและรีดไถจากผู้หญิงที่หลงเข้ามาในวังวนของเขาแล้วยังตั้งตัวเป็นนายหน้าหางานให้หนุ่มโฮสต์คนอื่นโดยกินค่าหัวคิว ที่ต้องทำถึงขนาดนี้เพราะเขาเป็นนักเล่นตัวยง 

น็อตเข้าๆ ออกๆ บ่อนของเขามานานจนสนิทสนมกับลูกน้องของเขาหลายคน ตะวันไม่ได้ให้ความสนใจกับคนคนนี้มากนักเพราะนักเล่นส่วนใหญ่ก็แทบจะกินนอนในบ่อนอยู่แล้ว การที่พวกเขาจะสนิทสนมกับคนในบ่อนก็ไม่แปลก

แต่สิ่งที่ทำให้ตะวันถึงกับต้องดั้นด้นออกมาตามหาด้วยตนเองก็เพราะว่าน็อตแอบเอายาเข้าไปขายให้กับลูกน้องและคนที่มาเล่นในบ่อนของเขา ยาเสพติด...... เป็นเรื่องที่ตะวันห้ามทุกคนอย่างเด็ดขาด 

อาชีพที่เขาทำอาจจะไม่สะอาดนัก เขาก็ไม่ตกต่ำถึงขั้นจะไปข้องเกี่ยวกับยาเสพติดและนี่เป็นกฏเหล็กที่ทุกคนที่อยู่กับเขาต้องทำตาม คนที่ละเมิดต้องถูกเขาลงโทษ ถ้าเจอตัวน็อตคงจะเจ็บหนักอย่างแน่นอน

แต่ดูเหมือนว่าน็อตจะไหวตัวทัน กว่าเขาจะมาถึงอีกฝ่ายก็หนีไปแล้ว ในขณะที่ตะวันกำลังกวาดสายตามองหาเบาะแสอยู่นั้น เธอคนนั้นก็ก้าวเข้ามา ผู้หญิงที่ดูสะอาดและมีระดับ มีระดับเกินกว่าจะมายืนอยู่ที่นี่ อะไรกันนะที่ทำให้เธอมายืนอยู่ในห้องนี้ 

เพราะความอยากรู้อยากเห็นทำให้เขาไม่ปฏิเสธและปล่อยให้เธอเข้าใจผิด หลังจากได้ฟังเหตุผลที่น่าเศร้าของเธอแล้วเขาก็คิดจะบอกความจริง แต่ทว่า.......ร่างกายที่เปลือยเปล่า ใบหน้าที่งดงาม มันดึงดูดเขาเสียจนปฏิเสธไม่ได้ และเมื่อทำมันลงไปแล้วเขาก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าถ้ามีโอกาสเขาก็อยากทำมันกับเธออีก ทำให้ตะวันบังคับให้เธอรับเบอร์โทรศัพท์ของเขาไป

เธออยากได้ลูกงั้นเหรอ.............

เขาที่ชอบขั้นตอนการผลิตลูก จะช่วยเธอเอง....................

 

ทันทีที่กลับไปถึงบ้าน อัยย์ก็ตรงไปอาบน้ำ เธอจัดการชำระล้างร่องรอยของคนแปลกหน้าจนหมด ราวกับว่ามันจะช่วยลบเลือนสิ่งที่เธอทำให้จางหายไป 

เธอทำไปแล้ว ทำมันไปแล้ว ขอให้มันสำเร็จด้วยเถิด เธอจะเก็บความลับนี้ไว้กับตัวเองตลอดกาล อรรถจะไม่มีวันรู้เรื่องนี้เป็นอันขาด ความคิดของอัยย์วนเวียนไปมา แต่เพราะความอ่อนเพลียทำให้เธอเผลอหลับไปบนโซฟา

อัยย์กำลังฝัน เป็นฝันที่ชัดเจนราวกับเป็นเรื่องจริง เธอฝันเห็นตัวเองอยู่ในห้องนั้น ห้องที่มืดสลัว มีกลิ่นอับนิดๆ บนเตียงที่ส่องสว่างกลางห้อง เธอเห็นตัวเองนอนอยู่บนนั้นและกำลังทำเรื่องนั้นอยู่กับเขา ผู้ชายแปลกหน้า................. ภาพฝันชัดเจนจนเธอแทบจะรู้สึกได้ถึงมัน อัยย์รู้สึกละอายใจนิดๆ ที่เห็นว่าตัวเองดูเต็มใจมากแค่ไหน ไม่ได้นะ.........มันไม่ควรเป็นแบบนี้ เธอมีสามีแล้ว

“อัยย์...........อัยย์” เธอสะดุ้งตื่นมาเพราะเสียงปลุกของสามี เพราะฝันที่เธอเห็นทำให้ไม่กล้าสบตาเขา อัยย์หลบตาสามีแล้วถามว่า “อรรถ .......มาตั้งแต่เมื่อไหร่” 

“สักพักแล้ว มาถึงก็เห็นคุณนอนคุ้ดคู้อยู่ตรงนี้ ดูไม่สบายตัว ผมก็เลยมาปลุกให้คุณลุกไปนอนบนเตียงแทน”

“ขอบคุณนะ สงสัยเหนื่อยจนเผลอหลับไป”

อรรถมองไปที่ภรรยา วันนี้เธอดูเหนื่อยอ่อนเหมือนกับเจอเรื่องที่ทำให้รู้สึกแย่มา

“แล้ว.........วันนี้เป็นยังไงบ้าง”

“ก็.....................ไปมาแล้วนะ คงต้องรอดูอีกสักหน่อย”

ทันทีที่ได้ยินอรรถเดินมาทรุดตัวนั่งลงข้างๆ แลtจับมือภรรยาไว้แล้วพูดด้วยน้ำเสียงซาบซึ้งว่า 

“ขอบคุณนะอัยย์ ขอบคุณที่ทำเพื่อผม ผมจะดูแลคุณให้ดีที่สุด ผมสัญญา”

เธอยิ้มน้อยๆ ให้สามีแทนคำตอบ แม้วิธีจะแตกต่างออกไป แต่ผลลัพธ์ก็คงไม่ต่างกัน เธอจะต้องมีลูกให้อรรถให้ได้..............

 

หลังจากเหตุการณ์นั้นผ่านไป อัยย์ก็ได้แต่เฝ้ารอให้แต่ละวันผ่านไปอย่างใจจดใจจ่อ เธอเฝ้ารอวันที่จะได้ตรวจว่าท้องหรือไม่ แต่อรรถกลับเป็นคนที่ตื่นเต้นยิ่งกว่า เขาถึงกับซื้อไปที่ตรวจครรภ์มาไว้ให้เธอหลายอันเลยทีเดียว

แต่..............ผ่านไปแค่ไม่กี่วัน อัยย์ก็ต้องผิดหวัง เมื่อประจำเดือนของเธอมา......

“อรรถ” เธอหันไปมองสามีน้ำตาคลอ เธอทั้งผิดหวังและรู้สึกผิดต่อเขา ความหวังที่จะมีลูกได้หายไปแล้ว

อรรถรีบเดินเข้าไปกอดภรรยาไว้ แล้วพยายามปลอบใจ

“ไม่เป็นไรนะ”

“อัยย์ ขอโทษนะ”

“ขอโทษทำไม คุณทำดีที่สุดแล้ว ผมเสียอีกที่เป็นคนขอให้คุณทำเรื่องแบบนี้”

เธอหันไปมองเขาน้ำตาคลอ

“ว่าแต่......................หลังจากนี้คุณจะพยายามอีกครั้งได้ไหม”

อัยย์นิ่งไปทันทีเมื่อได้ยินแบบนี้ ในใจแอบเคืองเขาเล็กน้อย หลังจากคิดว่าเขาขอออกมาง่ายๆ เพราะไม่ได้เป็นคนที่ต้องลำบาก คนที่ต้องพยายามและลำบากเพื่อทำให้ความฝันของเขาเป็นจริงก็คือเธอ แล้ววิธีที่เธอเลือกทำ มันยังไม่ใช่วิธีปรกติอีกต่างหาก ดูเหมือนว่าอรรถจะรับรู้ได้ว่าภรรยา รู้สึกแบบไหน เขาเอื้อมมือมากุมมือเธอไว้

“ผมขอโทษนะ ที่ขออะไรที่เห็นแก่ตัวแบบนี้ แต่ผมอยากให้คุณรู้ ว่าทั้งหมดก็เพื่อปกป้องอนาคตของครอบครัวเราไว้ ได้โปรดพยายามเพื่อผมอีกครั้งนะอัยย์” 

“อืม”

“ขอบคุณนะอัยย์ ผมสัญญาว่าจะเป็นสามีและพ่อที่ดี ผมจะไม่ทำให้คุณผิดหวังเลย”

 

ตลอดสัปดาห์นั้นอัยย์ ใช้ความคิดอย่างหนัก เธอจะต้องพยายามอีกครั้งเพื่อให้ท้อง แต่เมื่อนึกถึงว่าจะต้องไปนอนกับคนแปลกหน้าอีกครั้ง เธอก็รู้สึกกระดากใจขึ้นมาทันที แล้วพอคิดถึงผู้ชายคนนั้น มันมีอะไรบางอย่างในตัวเขาที่ทำให้เธอรู้สึกหวาดกลัวนิดๆ แม้ว่าเธอจะเป็นผู้ว่าจ้าง แต่เขาก็ทำให้เธอรู้สึกเหมือนถูกข่มนิดๆ หลายครั้งที่เธอคิดจะโทรไป แต่ก็ไม่กล้าพอ 

 

“อัยย์”

“คะ”

“คุณ............จะไปหาหมออีกเมื่อไหร่เหรอ” อรรถถามขึ้นมาระหว่างมื้อเช้า ทำให้เธอสะอึกทันที เลี่ยงต่อไปไม่ได้แล้วสินะ เธอพยายามคิดหาเหตุผลไปบอกเขา

“ครั้งที่แล้วมันฉุกละหุกไปหน่อยจนไม่ได้ดูเรื่องไข่ตกน่ะค่ะ ครั้งนี้อัยย์คงต้องวางแผนดีๆ เพื่อให้ได้ผลเสียที”

“ขอบคุณนะ ผมนึกว่าคุณจะล้มเลิกไปแล้วเสียอีก”

“ไม่หรอกค่ะ เราลงเรือลำเดียวกันแล้ว ก็ต้องช่วยกันสิคะ”

อรรถยิ้มออกมา แล้วหันไปหยิบบางอย่างออกมาให้เธอ

“นี่ของคุณ”

“นี่อะไรคะ อรรถ” แม้จะเห็นแล้วว่าเป็นแคชเชียร์เช็ค จำนวนหนึ่งล้านบาท อัยย์ก็ยังคงถามออกมา

“ถือว่าเป็นของขวัญจากผมที่ต้องให้คุณไปลำบากลำบนกับเรื่องนี้คนเดียว และถือว่าเป็นเครื่องยืนยันให้คุณรู้ว่าผมจะดูแลคุณอย่างดีที่สุด”

อัยย์มัวแต่ดีใจกับของขวัญจากสามี แต่หลังจากที่เขาออกไปทำงานแล้ว เธอถึงได้เข้าใจว่าเช็คที่อยู่ในมือ มันไม่ใช่ของขวัญ นี่มันค่าจ้างต่างหาก ค่าจ้างที่เขาจ่ายให้ เพื่อกระตุ้นให้เธอรีบทำตามที่เขาสั่ง

 

สองวันต่อมา

หลังจากที่นั่งจับโทรศัพท์คิดวนเวียนไปมาตั้งแต่เช้า อัยย์ก็สูดลมหายใจลึกๆ เพื่อเพิ่มความกล้าหาญให้ตัวเอง ใกล้ถึงวันไข่ตกแล้ว เธอเลี่ยงมันต่อไปไม่ได้แล้ว เธอก้มหน้าลงมองโทรศัพท์ในมือแล้วกดโทรออกไปยังหมายเลขที่เธอไม่ได้บันทึกไว้ แต่รู้ดีว่าเป็นของใคร

 

“ฮัลโหล” เสียงทุ้มที่ดังมาจากปลายสาย ทำให้อัยย์ใจสั่นนิดๆ

“ฉันต้องการใช้บริการคุณอีก” ทันทีที่ได้ยิน ปลายสายก็ยิ้มที่มุมปากทันที เขาจะได้เจอเธออีกแล้วสินะ

“ได้........คุณส่งข้อความบอกวันเวลาและสถานที่มาได้เลย”

“ตกลง”

 

 

………………………………………………………………

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว