ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ผืนพสุธา

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.5k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 24 เม.ย. 2564 12:17 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ผืนพสุธา
แบบอักษร

“หมอคะ เลิกงานแล้ว รีบไปนะ...” 

ครืด ครืด ครืด

“แป๊บหนึ่งนะบัว” เสียงโทรศัพท์ดังขึ้น เขาจึงพูดแทรกก่อนที่เธอจะพูดจบ

“ว่ายังไงตะวัน...ฉันอยู่ห้องทำงาน...อะไรนะ มารับฉันกลับบ้านเนี่ยนะ เออไม่มีงานแล้ว รอที่รถนั่นแหละ เดี๋ยวลงไป” ผืนพสุธากดตัดสาย แล้วรีบเก็บของทันที

“อ้าว ยังไม่ออกไปอีกเหรอ เมื่อกี้คุณว่าอะไรนะบัว” เขาเงยหน้าขึ้น แล้วสบตากับบัวบูรพาที่ยืนอยู่หน้าโต๊ะทำงาน

“เปล่าค่ะ หมอจะกลับบ้านแล้วใช่ไหม งั้นบัวขอตัวก่อนนะคะ สวัสดีค่ะ” เธอก้มศีรษะให้เขาเล็กน้อย แล้วรีบเดินออกจากห้องทันที ดีนะที่เมื่อครู่เขาไม่ได้ยินว่าเธอกำลังจะพูดอะไรกับเขา เพราะถ้าเขาตอบปฏิเสธขึ้นมา เธอคงหน้าชาไปไม่เป็นเหมือนกัน

ผืนพสุธามองตามหลังของพยาบาลสาวที่อายุรุ่นราวคราวเดียวกัน ด้วยความงุนงง เพราะก่อนหน้านี้ เหมือนอีกฝ่ายมีเรื่องจะพูดกับเขา แต่จู่ๆ ก็บอกว่าไม่มีอะไร สรุปก็ไม่รู้ว่ามีหรือไม่มีกันแน่

เมื่อไม่สามารถหาคำตอบให้ตัวเองได้ จึงเลือกที่จะเก็บของต่อ เพื่อเตรียมตัวกลับบ้าน ป่านนี้กล้าตะวันคงบ่นไม่หยุดแล้ว

ผืนพสุธาเคาะกระจกฝั่งคนนั่งข้างคนขับ ซึ่งมีกล้าตะวันนั่งยิ้มแฉ่งอยู่

“อะไร ยังไง ร้อยวันพันปีไม่เคยจะแวะมาได้ วันนี้เป็นอะไร” เขาเอ่ยถามขึ้น เมื่อเห็นหน้าน้องชาย ไม่ลืมที่จะยกมือไหว้แทนไทที่ทำหน้าที่ขับรถ

“มันอยากแวะมาเหล่สาวพยาบาลนะสิ” แทนไทเอ่ยขึ้นอย่างรู้ทันหลานชาย

“เอ้อ พี่พสุธ รู้จักพยาบาลคนนั้นไหม ขอไลน์หน่อยดิ” กล้าตะวันชี้ไปยังร่างของหญิงสาวในชุดพยาบาลสีขาวที่กำลังเดินออกมารอรถบริเวณหน้าโรงพยาบาล

“บัวบูรพานะเหรอ”

“อ้าว พี่บัวเหรอ สวยขึ้นจนจำไม่ได้เลยนะเนี่ย บัวบูรพา กล้าตะวัน เหมาะสมกันไหมน้าแทน ผมว่าผมลงไปทักพี่เขาหน่อยดีกว่า” กล้าตะวันหันไปถามความคิดเห็นของน้าชาย แล้วกุลีกุจอปลดเข็มขัดนิรภัย “โอ้ย ตีผมทำไมเนี่ยพี่พสุธ” แต่กลับโดนพี่ชายเคาะศีรษะไม่เบานัก

“น้าขับรถนำไปก่อนเลย เดี๋ยวผมขับตาม” เขาไม่บอกน้องชายว่าเคาะหัวมันทำไม เพราะเขาเองก็หาคำตอบให้การกระทำของตัวเองไม่ได้เหมือนกัน รู้แค่ว่าน้องเขาไม่เหมาะกับหญิงสาวที่เพิ่งก้าวขึ้นรถแท็กซี่ซักนิด

ผืนพสุธามองตามไฟท้ายรถแท็กซี่ที่หญิงสาวโดยสารไป จนกระทั่งรถเลี้ยวหายไปจากสายตา เขาถึงได้เดินไปขึ้นรถของตัวเอง เพื่อขับกลับบ้านตามรถของน้าชายกับน้องชายที่ขับนำไปก่อนแล้ว

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว