ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่9.รู้สึกดีเวลาอยู่ใกล้

ชื่อตอน : ตอนที่9.รู้สึกดีเวลาอยู่ใกล้

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 4.8k

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 22 เม.ย. 2564 13:03 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่9.รู้สึกดีเวลาอยู่ใกล้
แบบอักษร

สิงห์...

ผมตื่นขึ้นมาอีกทีก็ในเวลาเช้าของอีกวันผมอาบน้ำเเต่งตัวเพื่อจะไปทำงานเหมือนปกติทุกๆวันตามประสาผม

ผมเปิดร้านเเต่เช้าเเล้วก็เดินปัดกวาดเช็ดถูร้านไปเรื่อยๆระหว่างที่รอพนักงานคนอื่นเเละลูกค้ามา

"สวัสดีครับสิงห์.."เสียงของใครบางคนพูดทักมายผมขึ้นมา

"ครับ.."ผมหันไปมอง เป็นพีนั้นเเละครับในชุดสูทสีน้ำเงินมันเป็นชุดของนักบินหน่ะ..

"มาเเต่เช้าเลยนะครับ.."พีพูดทักทายผมก่อนจะนั่งลงที่หน้าเคาเตอร์

"วันนี้รับอะไรดีครับหรือเหมือนเดิม.."ผมเดินมาที่เคาเตอร์ก่อนจะหยิบจานขึ้นมาวางบนโต๊ะ..

"ผมขอเป็นเบรคฟัสง่ายๆก็เเล้วกันครับ ว่าเเต่คุณทานอะไรรึยังครับมื้อเช้ามันสำคัญนะ.."พีพูดถามผมออกมา

"ยังเลยครับ.."ผมบอกกับพีพร้อมกับหยิบกระทะขึ้นมา

"ผมซื้อนี่มาฝาก.."พีพูดก่อนจะยื่นเเฮมเบอร์เกอร์ให้กับผมด้วยสีหน้ายิ้มๆ

"เเล้วทำไมคุณไม่กินเองหล่ะครับ.."ผมถามออกมาด้วยความสงสัย

"ก็ผมซื้อมาให้คุณไงผมเห็นว่าคุณยุ่งทั้งวันเลยซื้อมาฝาก.."พีพูดก่อนผมจะรับมาเเล้ววางเอาไว้

"คนอื่นให้ของไม่กินหน่อยเหรอครับมันเสียมารยาทนะ.."พีบอกกับผมออกมาต่อผมรู้สึกเหมือนเเม่มดใจร้ายกำลังคะยั้นคะยอให้สโนว์ไวท์กินเเอปเปิ้ลอาบยาพิษเลย ผมคิดได้ไงเนี่ย..

"ก็ได้.."ผมพูดก่อนจะหยิบมากัดไปหนึ่งคำเล็กๆก่อนจะทำอาหารต่อไป

"คุณรู้ไหมว่าเพื่อนหน่ะเค้าไม่ซื้ออาหารให้กันหรอกนะครับถ้าไม่ได้ฝากซื้อ.."พีบอกกับผมออกมาเค้าต้องการจะสื่ออะไรของเค้ากันหล่ะเนี่ย

"คุณหมายความว่าอะไร.."ผมถามด้วยความสงสัยบางทีผมก็ไม่รู้เหมือนกัน หรือมันจะหามายความว่า..

"ห้ามคายนะครับมันเสียมารยาท.."พีบอกกับผมนี่จะหยอดผมเเต่เช้าเลยรึไงเนี่ย รู้อยู่ว่าผมเป็นคนเคร่งในเรื่องมารยาทเลยเอาจุดนั้นมาเล่นงานผมสินะผมบอกเเล้วไอหมอนี่มันร้าย

"นี่ครับอาหารเช้า..มีเบค่อน เเฮม ไข่ดาว ไส้กรอก ขนมปังเเล้วก็มีนมด้วย"ผมพูดก่อนพีจะมองผมไม่ได้มองจานข้าว

เค้าก็นั่งกินไปเรื่อยๆผมก็ไปปัดกวาดเช็ดถูร้านต่อไปเรื่อยๆ

"อ้าวไอสิงห์..เป็นไงบ้างวะเพื่อนไม่เจอกันนาน.."ใครบางคนทักทายผมขึ้นมาเป็นเสียงที่คุ้นมากๆเลนหล่ะครับ

"อ้าวไงไอคัตเตอร์ ไงครับน้องโมบายล์.."ผมหันไปทักทายเพื่อนของผมเเละน้องสาวของเพื่อนผม

"สวัสดีค่ะพี่สิงห์.."โมบายล์ยกมือไหว้ผมด้วยท่าทางอ่อนน้อม

"อ้าวไง..เจ้าชายเวหา..ไม่นึกเลยนะว่าจะได้เจอกันที่นี่"ไอคัตเตอร์เพื่อนของผมทักทายพีที่นั่งทานอาหารเช้าอยู่ ผมลืมบอกไปว่าไอคัตเตอร์เพื่อนผมหน่ะมันเป็นสจ๊วตในสายการบิน ส่วนน้องสาวมันก็เป็นเเอร์โฮสเตสครับในสายการบินเดียวกันเลย

"มึงรู้จักไอหมอนี่ด้วยเหรอวะ.."ไอคัตเตอร์เดินมากระซิบถามผม

"เออดิเค้าเป็นลูกค้าประจำกูเอง เเล้วลมอะไรหอบมึงมาได้หล่ะวันนี้"ผมตอบก่อนจะถามไอคัตเตอร์กลับไป

"ก็ขับรถผ่านเลยเเวะมา มึงรู้จักกับไอลูกคุณหนูนี่จริงดิ.."ไอคัตเตอร์ถามย้ำผมออกมา

"เออดิวะ..ว่าเเต่มื้อนี้มึงจะกินอะไรเดี๋ยวกูไปทำให้.."ผมถามไอคัตเตอร์ออกมาก่อนจะหยิบเมนูยื่นให้กับมันไป

"นั่งนี่ก่อนนะ.."ผมพูดก่อนจะเดินไปหยิบอุปกรณ์มาจากเมนู

"สิงห์ครับคือผม.."พีเหมือนจะพูดอะไรบางอย่างเเต่ผมรีบเดินมาจดเมนูซะก่อนเลยไม่ได้อยู่คุยด้วย

"อ้าวไอคัตเตอร์มาได้ไง.."โรมที่เพิ่งมาถึงก็มุ่งหน้าไปนั่งคุยกับไอคัตเตอร์เพื่อนเก่าเพื่อนเเก่เเทนที่จะเข้าครัวไปประจำหน้าเตา

"พี่พีคะหนูขอถ่ายรูปด้วยได้ไหม.."โมบายล์พูดบอกกับพีที่นั่งอยู่ ผมก็กำลังเดินกลับไปที่หน้าเคาเตอร์พอดี..

"ได้ครับ.."พีมองหน้าผมก่อนจะตอบด้วยสีหน้านิ่งๆ ทำหน้าเเบบนั้นหมายความว่าอะไร

"พี่สิงห์มาถ่ายด้วยกันสิคะ.."โมบายล์บอกกับผมออกมา

"พี่ขอผ่านเเล้วกันครับพี่มีออเดอร์ต้องทำ.."ผมบอกกับโมบายล์ก่อนจะหันหลังไป

"เชฟสิงห์เค้าคงอายหน่ะครับน้องโม.."พีพูดเเบบนี้ต้องการจะยั่วโมโหผมอีกเเน่ๆ..

"ได้ครับถ่ายก็ถ่าย.."ผมบอกกับน้องโมบายล์ก่อนจะมานั่งที่เก้าอี้อีกตัวหน้าเเค่เตอร์

"น่ารักมากๆเลยค่ะ.."โมบายล์ถ่ายรูปก่อนจะยิ้มออกมาอย่างมีความสุข

"ช่วยถ่ายรูปให้พี่กับเชฟสิงห์หน่อยได้ไหมครับ"พีพูดก่อนจะหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา

"ได้ค่ะ..ใช้มือถือโมถ่ายก็ได้.."โมบายล์ยิ้มอย่างมีความสุขก่อนจะถอยหลังไปเพื่อจะหามุมถ่ายรูป

"ผมบอกรึไงว่าจะถ่ายกับคุณ.."ผมพูดก่อนทำท่าจะเดินมา

หมับ!!!!

ผมโดนพีคว้าข้อมือของผมก่อนจะดึงเข้าไปหาเเบบที่ผมไม่ทันตั้งตัว ผมเสียการทรงตัว ทำให้ผมตอนนี้กำลังนั่งอยู่บนตักของพีอยู่..

"ยิ้มหน่อยสิครับ..คนน่ารัก.."ผมจะฝืนไม่ยิ้มก็ไม่ได้ตอนนี้ผมเขินไปหมดทำอะไรไม่ถูกเลย

"เรียบร้อยเเล้วค่ะนี่ค่ะพี่สิงห์น่ารักมากๆเลยพี่พีก็หล่อ.."โมบายล์นี่เธอเป็นสาววายใช่ไหมเนี่ยยิ้มเเก้มปริซะขนาดนั้น..

"ขอบคุณนะครับอย่าลืมส่งรูปมาให้พี่นะ.."พีพูดบอกกับโมบายล์ก่อนน้องโมบายล์จะเดินไปอย่างมีความสุข

"จะลุกจากตักผมได้รึยังครับหรือถ้าติดใจหล่ะก็จะนั่งต่อก็ได้นะ.."พีบอกกับผมออกมา ผมก็พยายามลุกขึ้นเเต่พี่เค้าเอามือมากอดเอวผมไว้นี่สิจะลุกยังไง

"คุณก็ปล่อยมือก่อนสิครับ..."ผมบอกกับพีออกมาก่อนพีจะปล่อยมือผมก็เดินเเบบเขินๆมายืนทำอาหารต่อ..

"ผมชอบรูปนี้จังคุณยิ้มน่ารักดี.."พีบอกกับผมก่อนจะยื่นรูปในโทรศัพท์มือถือให้ผมดู ก็รูปที่เพิ่งถ่ายกันเมื่อตะกี้นั่นเเหละครับ รูปที่ผมนั่งอยู่บนตักของพีนั่นเเหละครับ ในรูปเห็นชัดเลยว่าผมยิ้มเเบบเขินๆ เเล้วนี่ถ่ายไว้เป็นสิบรูปเลยรึไงอะไรจะมือไวปานสายฟ้าขนาดนั้นหล่ะนั่น

••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••

เป็นไงกันบ้างครับสำหรับตอนนี้ของนิยายมีความรู้สึกนึกคิดยังไงก็มาคอมเม้นท์บอกไรท์กันได้นะครับมาติมาชม มาเสนอข้อเสนอเเนะอะไรได้หมดเลยนะครับ

 

 

 

 

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว