ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : บทนำ

คำค้น : ทิน , พี่ลม , นิยาย yaoi , นิยายวาย , นิยาย y , ดราม่า

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 3.4k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 04 มิ.ย. 2559 12:58 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทนำ
แบบอักษร

Intro

     เสียงจ้อกแจ้กของหลายๆๆๆๆ คนที่ทำเอาผมแทบมึนหัวเพราะมองหาโต๊ะของเพื่อนตัวเองไม่เจอสักที นี่ถ้าไม่เจอจริงๆ ผมคงไม่ต้องกินข้าวแล้วแหละ ว่าแล้วก็เสียดายข้าวที่ถืออยู่แหะ

      “เห้ย ทิน!! อยู่นี่!” น่าจะเป็นเสียงเรียกของเพื่อนสนิทคงเห็นผมมองหามันอยู่เลยเรียก

      “โทษทีพัน คนเยอะเลยมองไม่เห็น” ผมบอกเพื่อนที่นั่งรอผมอยู่นาน มันรอข้าวที่ผมไปซื้อให้มันนั่นแหละ แล้วให้มันจองที่ไว้ให้

      “กูหิวจะตายละ เอามาๆ” มันหยิบเอาจานมันไป

     แล้วเราก็นั่งกินกันไปปกติ คุยเรื่อยเปื่อยไปปกติ เป็นเรื่องปกติสำหรับพวกผมที่เป็นเด็กปีหนึ่งของคณะบริหาร ผมอยู่เรียนมาได้เดือนกว่าๆ ก็มีไอ้พันเป็นเพื่อนที่สนิทที่สุดในมหาลัยและยังเป็นรูมเมทห้องเดียวกันด้วย เลยทำให้ความสนิทของพวกเราค่อนข้างจะพัฒนาไปไว นิสัยเด่นๆ ของมันก็คงไม่พ้นเรื่องขี้โวยวาย แถมหน่อยก็เฮฮาปาร์ตี้ เป็นคนอารมณ์ดี ไม่น่าเบื่อเวลาอยู่ด้วยกัน

     โอย โฆษณามันพอแล้ว ทีนี้ถึงเวลาโปรโมทตัวเองมั้ง

     ก็อย่างที่ได้ไอ้พันมันเรียก ผมชื่อ ทิน ทีระพัต สืบสว่างไพศาล คณะกับชั้นปีก็คงรู้กันแล้วเนอะ อ่า ไม่โปรโมทนิสัยผมละกัน ขี้เกียจ.. ไว้ค้นหาว่าผมเป็นคนยังไงในเรื่องเอาละกันนะ

     ชีวิตมหาลัยผมเรียบง่ายดีครับ เป็นความสงบที่สงบสุขสำหรับผมดี เรื่องพี่รหัสหรือสายรหัสก็ดูจะเข้ากันดีมาก เพราะพี่รหัสของผมดูแลทำเรื่องให้เป็นอย่างดี แถมยังใจดี ดูแลเอาใจใส่ดีจนผมแทบจะนับถือเป็นพี่ชายละ

     เรียกได้ว่า ทั้งเพื่อน ทั้งสายนหัสก็ไม่มีปัญหา การเรียนก็เรื่อยๆ ยังโอเค ชีวิตใหม่มหาลัยของผมกำลังจะราบรื่นไปโดยดี แต่ก็มาได้เท่านี้แหละ..

     ตึง!

     อยู่ๆ ก็มีจานข้าวหลายใบวางพร้อมกันบนโต๊ะผมกับไอ้พัน? ย้ำ.. ว่าหลายจาน ประมาณ 6 จานได้ และก็มีสมาชิกเพื่มมาตามจำนวนจานนั่น

      “น้องครับ พวกพี่ขอนั่งด้วยนะ พอดีโต๊ะมันเต็มแล้วน่ะ” พี่คนหนึ่งยิ้มกว้างให้หลังจากนั่งลงไปแล้ว

     ถ้าขนาดนี้พวกพี่ก็ไม่ต้องขอแล้วละครับ วางจานลงบนหัวผมเลยก็ยังได้นะ

      “ครับ” ผมคิดในใจพลางพยักหน้าหงึกๆ ถ้าได้พูกออกไปเดี๋ยวได้โดนเกลียดขี้หน้าแน่ๆ และก็พอเข้าใจแหละว่าโต๊ะมันเต็มเอี้ยด แต่ไอ้พันอ้ะดิ

      “เห้ยยยยย อะไรของพี่เนี่ย นั่งเบียดจนผมจะหล่นเก้าอี้แล้วเนี่ย”

      “มึงจะเว่อร์โวยวายทำไมเนี่ย กูแค่ขอนั่งด้วยไม่ได้เบียดมึงเลยนะ” พี่คนนั้นก็เถียงไอพันมัน มันนี่ถลึงตาด่ากลับ แล้วก็เถียงกันกลับไปกลับมาลั่นโรงอาหารอีก เออ.. ผมลืมบอกไปหรือป่าวว่ามันก็มีนิสัยชอบเอาชนะอยู่เหมือนกันนะ

      “พวกมึงนี่ก็เถียงกันอยู่ได้ กินข้าวสักทีสิ” ผมนี่อยากจะกราบขอบคุณพี่ที่นั่งตรงข้ามผม พูดปุ้บแมร่งก็หยุดตีกันเลย แต่ก็ยังไม่วายมองค้อนกันก่อนอีก

     รู้ได้เลยว่าสองคนนี้ไม่มีทางญาติดีกันแหงๆ

     ผมลอบมองพี่แต่ละคนที่มากัน แต่ก็ไม่ได้ทำให้ผมอะไรไปมากกว่าหน้าตา อ้าว มีฝาแฝดด้วยแหะ โอ้ แต่ละคนแมร่งหล่อชิบหาย ไม่หล่อแมนบ้างก็หล่อดิบเถื่อน มองแล้วอิจครับอิจจจ

     แต่ก็พอรู้นิสัยอยู่สองคนละ คนแรกก็คนที่พูดหยุดสองคนนั่นดูท่าทางจะเป็นคนดุมาก และก็อีกคนที่เถียงกับไอ้พัน ผมว่านิสัยคงคล้ายๆ กับไอ้พันนั่นแหละ พวกชอบเอาชนะ

      “น้องอยู่บริหาร กันใช่ไหม?” พี่คนหนึ่งถามผมแล้วยิ้มกว้างอีกครั้ง.. ก็พี่คนเดิมอ่ะครับที่ชอบยิ้มๆ อ่ะ

      “ครับ พวกพี่ก็อยู่บริหารหรอครับ”

      “ป่าว พวกพี่อยู่วิศวะปีสอง แต่วันนี้ไอ้ลมมันนึกคึกอยากลองมากินข้าวที่โรงอาหารคณะบริการแล้วก็ลากพวกพี่มาด้วย” ไม่ใช่คนเดิมที่ตอบแต่เป็นอีกคนตอบด้วยน้ำเสียงที่ดูเหมือนคนสุภาพยังไงอย่างนั้น

     จะว่าไป ผมน่ะเป็นคนที่ชอบวิเคราะห์นิสัยของแต่ละคนครับ แบบท่าทางแบบนี้ น้ำเสียงแบบนี้ ก็ลองเดาไปเรื่อง

      “แต่ก็อร่อยจริงๆ นี่หว่า ไม่งั้นกูจะพาพวกมึงมาด้วยหรอออ” พี่คนยิ้มกว้าง... เอิ่ม พี่ลมละกัน พี่แกพูดลากเสียงยาว ท่าทางแบบนั้นคงเป็นขี้เล่นสินะ..

      “เดี๋ยวพรุ่งนี้มากินกันอีกนะ จองที่ไว้ให้พวกพี่ด้วยล่ะ”

      “คะ ครับ?” ผมนี่อึ้ง จะมาอีกหรอ?

      “อึ้งอะไร กูบอกว่าให้มึงจองที่ไว้ให้พวกกูด้วย ไม่งั้นกูจะถีบไล่พวกมึงสองคนแทน” ไอ้พี่ลมมันเปลี่ยนมาใช้สรรพนามกูมึงแทน ความสุภาพเมื่อกี้มันหายไปไหนละวะ?

     ขอเพิ่มนิสัยคนๆ นี้ด้วย ว่าต้องเป็นพวกเอาแต่ใจแหงๆ

      “ว่าแต่ พวกมึงชื่ออะไรกันวะ พวกกูยังไม่รู้จักชื่อเลย”

      “ผมชื่อทินครับ”

      “พันครับ”

      “พันปากสิมึงอ่ะ แสนล้านปากเลยก็ได้มั้ง เถียงมากชิบหาย” ไอพี่ข้างๆ ไปพันมันแซะครับ สงครามเพิ่งสงบกลับเริ่มขึ้นอีกแล้วววว

      “เออๆ กูชื่อลมนะ นี่ไอเคน ไอ้ผิง ไอ้แฝดแบงค์กับไบท์ และก็ไอ้ฟ้าคราม” พี่ลมมันจัดแจงแนะนำเพื่อน และก็หันมายิ้มกว้างให้ผม

     เห็นรอยยิ้มนั่นแล้วมันทำให้ผมอดยิ้มตอบไม่ได้...

      “ยินดีที่ได้รู้จักนะ น้องทิน”

      “คะ ครับ”

     ตั้งแต่นั้นมา ชีวิตเรียบง่ายที่ผมใฝ่ฝันก็ได้หายไป...

 

2BeCon

 

Talk

 

     ผ่านอินโทรไปแล้ว เนื้อเรื่องจะเป็นยังไงก็ฝากติดตามกันด้วยนะ อ่านไปเรื่อยๆ แล้วอยากจะติชมการเขียนยังไงก็บอกเลย ดาเมะยินดีปรุงปรุงจ้า สุดท้ายนี้ ก็ขอบคุณที่เข้ามาอ่านกันนะค้ะคนอ่านทุกคนนนนนน

ความคิดเห็น