ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : D.O.13 ไปส่ง

คำค้น : #รักวัยรุ่น #นิยายรัก #รักเร่าร้อน

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 3.8k

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 21 เม.ย. 2564 06:02 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
D.O.13 ไปส่ง
แบบอักษร

เมื่อมาวินเดินออกไปแล้วฝุ่นถอนหายใจด้วยความโล่งอกปล่อยมือจากแขนแกร่ง เงยหน้ามองร่างสูงด้วยความขอบคุณแต่ก็ต้องใจเต้นแรงเมื่อตาคมนั้นมองเธออยู่แล้ว ว่าแต่ว่าเขายังไม่หายหงุดหงิดอีกเหรอ 

“ขอบคุณนะ ที่ช่วย” 

“อือ แฟนเก่า?” 

“ปะเปล่า เรียนคณะเดียวกัน พอไม่เล่นด้วยก็ตามรังควาน” พูดเอ่ยบอกไปเสียงอ่อน 

“…..” 

“นายเป็นนักแข่งเหรอ” ฝุ่นถามเปลี่ยนเรื่องเมื่อสังเกตว่าชุดที่เขาใส่นั้นเป็นชุดที่นักแข่งรถต่างสวมใส่กัน 

“อืม” 

“เอ่อ ...งั้นฉันขอตัวก่อนนะ” 

“เดี๋ยวไปส่ง” 

“ห๊ะ!!......มะไม่เป็นไรไม่รบกวนนายดีกว่า” ฝุ่นเบิกตากว้าง มองร่างสูงที่เอ่ยด้วยใบหน้าเรียบจนไม่สามารถเดาอารมณ์ได้ นี่เขาคิดจะทำอะไร 

“ไม่ได้รบกวน” 

“แต่ว่า.....” 

“ทำไม กลัวรึไง?” 

ร่างสูงเอ่ยอย่างยียวน คิ้วเข้มด้านซ้ายยักขึ้นอย่างล้อเลียน 

“กลัวอะไร ฉันไม่ได้กลัว”  เธออยากจะบอกอกไปเหลือเกินว่าเธอไม่ได้กลัวแต่เธอไม่อยากไปกับเขาต่างหาก 

“งั้นก็ไปเปลี่ยนชุด” 

เดลสั่งแกมบังคับพร้อมเดินนำเธอไป ร่างบางถอนหายใจออกมาก่อนจะเดินตามเขาไป คิดในแง่ดีก็ประหยัดค่าเดินทางซิว่ะยัยฝุ่น ดีออกจะได้ไม่สิ้นเปลือง!!! 

  

“ฝีมือไม่ตกเลยนะมึง อย่างนี้ต้องฉลองแชมป์แล้วมั้ง” 

เพื่อนของเดลเข้ามาทักร่างสูงในขณะที่เขาและเธอกำลังเดินไปยังห้องแต่งตัว ตากลมแหงนขึ้นมองใบหน้าคมอย่างนึกทึ่ง เป็นเขางั้นเหรอที่ชนะการแข่งขัน 

“แล้วนั่นใครว่ะ แอบซุกสาวเหรอมึง” ฮิลล์ถามพร้อมมองมายังเธอพินิจพิจารณา จนเธอนิ่งเกรงอย่างไม่รู้ตัว 

“……………..” 

“อะไรกันว่ะไอ่เดล มีสาวสวยขนาดนี้จะไม่แนะนำให้เพื่อนรู้จักหน่อยเหรอว่ะ” ลมเอ่ยแซวพร้อมส่งสายตาล้อเลียนไปยังร่างสูง 

“กูฝากลาพี่ภูมิด้วย กูจะกลับละ” 

ร่างสูงไม่ได้ตอบคำถามอยากรู้อยากเห็นของเพื่อน พูดจบก็คว้ามือเล็กของเธอให้เดินตามไปทันที อะไรของเค้ากันเนี่ย แล้วมือเธอเนี่ยคิดอยากจะจับก็จับเลยหรือไง ใจบ้าเนี่ยก็หยุดเต้นสักที 

“แล้วนัดกูล่ะ” เป็นลมที่ตะโกนตามมาแต่ก็ไร้เสียงคนตัวโตตอบ 

“……………….” 

“คงมีแค่มึงกับกูแล้วล่ะ” ฮิลล์เอ่ย 

“แล้วมันไปแอบซุกสาวสวยแบบนั้นไว้ตั้งแต่ตอนไหนว่ะ” 

“กูก็ไม่รู้โว้ยยยย มึงก็ถามมันเอง” 

“แล้วมึงคิดว่ามันตอบกูมั้ยละ” 

“คงยาก มึงก็รู้นิสัยมัน” 

 

เมื่อเข้ามาในห้องแต่งตัวมือถือของฝุ่นก็ดังขึ้น เมื่อหยิบขึ้นมาดูก็พบว่าเป็นอิมที่โทรมา มือบางจึงกดรับสายอย่างไม่รีรอ 

“มึงอยู่ไหนว่ะอิม” 

[เห้ยมึงใจเย็น โทษทีพอดีกูกับมิ้นท์เจอคนรู้จักว่ะเลยคุยกันยาว มึงรอแปปได้ป่ะ] ปลายสายเอ่ยบอกด้วยเสียงขอโทษขอโพย 

“เอ่อ งั้นกูกลับก่อนนะ” 

[เห้ย รอกลับพร้อมกันดิ] 

“เหนื่อยแล้วว่ะ อยากกลับไปพักเร็วๆ” ฝุ่นเลือกที่จะไม่บอกกับอิมว่าเธอกลับกับใคร 

[เอางั้นก็ได้ งั้นกลับดีๆนะมึง] 

“เคร งั้นแค่นี้นะ” 

เมื่อคุยกับอิมเสร็จฝุ่นก็หันไปเปลี่ยนชุดทันที ไม่อยากให้ใครบางคนรอนาน ยิ่งดูขี้หงุดหงิดง่ายด้วย 

  

ขาเรียวก้าวออกมายังด้านนอก สายตากวาดมองหาเดลที่ บอกว่าจะรออยู่ข้างนอก ไม่นานเธอก็เจอเขาที่ยืนรออยู่ ร่างสูงที่เปลี่ยนเป็นเสื้อยึดสีดำกับกางเกงยีนส์แล้วดูโดดเด่นจนผู้หญิงที่เดินผ่านไปผ่านมาต่างเหลียวมองเขาด้วยความสนใจ 

“เสร็จแล้ว ไปได้ยัง” 

“………” 

เสียงหวานเอ่ยขณะที่เดินเข้าไปใกล้ร่างสูงแล้ว .ซึ่งเขาพยักหน้าและไม่ได้พูดอะไรก่อนจะเดินนำเธอไปยังที่รถของเขา 

เมื่อมาถึงที่รถหรูของเขาจอดอยู่ ร่างสูงก็ปลดล็อคแล้วส่งสายตาให้เธอขึ้นไปนั่ง แค่ทำงานก็เหนื่อยมากพอแล้ว เธอจึงเลือกที่จะทำตามอย่างว่าง่าย เมื่อเดลขึ้นมาบนรถแล้วเขาก็สตาร์ทเครื่องยนต์แล้วขับออกไปทันที 

  

“ขาดเงินเหรอ” 

เสียงเข้มเอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบ ซึ่งเป็นประโยคแรกที่เขาเอ่ยหลังจากที่ขึ้นรถมาได้สักพัก ฝุ่นหันไปมองคนตัวโตที่ถามเธอแต่สายตายังคงจดจ้องอยู่กับท้องถนน เขาจะมาไม้ไหนกันแน่ 

“.................” 

“ก็เห็นว่าทำแต่งาน” เสียงเข้มเอ่ยอีกครั้งเมื่อเธอไม่ได้ตอบเขา 

“อื้อ จะว่าอย่างนั้นก็ได้” 

ฝุ่นเอ่ยเสียงแผ่วหันหน้าไปทางหน้าต่างหนีใบหน้าคมที่หันมามองเธอ 

“แล้วรับงานแบบนี้บ่อย?” 

“เปล่างานนี้แค่งานเสริม ปกติก็ทำพาร์ทไทม์ร้านอาหาร ร้านมินิมาร์ทตามที่นายเคยเห็นนั่นแหละ” 

เสียงหวานเอ่ย ว่าแต่ว่าเค้าจะอยากรู้ไปทำไม แล้วทำไมเธอต้องบอกเค้าหมดด้วยเนี่ย 

“…………” 

“ฉันขอถามนายบ้าง นายจะมาส่งฉันทำไม” เสียงหวานเอ่ยอย่างจริงจังต้องการคำตอบ 

เดลขมวดคิ้วในตอนแรกก่อนจะคลายลงแล้วยิ้มอย่างมีเลศนัย ก่อนจะตอบเสียงเรียบ 

“ไม่รู้สิแค่อยากมาส่ง” 

“แต่ว่าเราไม่ได้เป็นอะไรกัน นายจะทำแบบนี้ไม่ได้เดี๋ยวคนอื่นจะเข้าใจผิด” 

“แล้วต้องเป็นอะไรกันล่ะถึงจะมารับมาส่งได้” 

“ก็เพื่อนหรือไม่ก็แฟนหรือคนรักไง” เสียงหวานเอ่ยอย่างจริงจัง 

“อืม แต่เราเลยจุดที่เรียกว่าแฟนแล้วนะ ลึกซึ้งเสียด้วย” 

เดลเอ่ยด้วยเสียงสบายอารมณ์ ความหงุดหงิดก่อนหน้าเริ่มทุเลาลง เรียวปากยกยิ้มอย่างพอใจเมื่อเห็นแก้มเนียนแดงระเรื่อ 

“นี่ นายหยุดพูดเรื่องคืนนั้นสักทีได้ไหม การที่นายทำแบบนี้มันเหมือนว่านายสนใจฉันเลยนะ ชอบฉันเหรอ” เธอเอ่ยด้วยน้ำเสียงจริงจัง ในขณะที่ร่างสูงมีแววตาล้อเล่น 

“แล้วชอบไม่ได้รึไง” 

กึก.......ร่างบางชะงักทันทีหลังจากที่เดลเอ่ยออกมา เขาล้อเล่นใช่มั้ย หรือแค่แกล้งเธอเล่น 

“นี่!!หยุดพูดเล่นสักที” 

“หึหึ” 

ไม่รู้ว่าเขาพูดเล่นหรือพูดจริง แต่ฝุ่นก็เหมารวมไปแล้วว่าเขาแค่พูดเล่น เพราะอะไรน่ะเหรอ เพราะเธอยังจำสิ่งที่เขาพูดไว้หลังจากคืนนั้นได้ เขายังไม่อยากมีพันธะผูกมัดกับใคร........ 

  

“เลี้ยวเข้าซอยหน้านี้แล้ว ตรงไปอีก 500 เมตรก็ถึงหอฉันแล้ว” เสียงหวานเอ่ยบอกเพื่อเปลี่ยนเรื่องคุย 

“อืม” 

ร่างสูงตอบรับก่อนจะหักพวงมาลัยรถเลี้ยวเข้าซอยที่เธอบอก 

“หอนี้แหละ ขอบคุณนะที่มาส่ง” 

เมื่อรถหรูของเขาจอดสนิทแล้ว มือบางเงื้อมไปหมายจะเปิดประตูรถแต่ก็ต้องหยุดชะงักเมื่อมือแกร่งคว้าแขนเธอไว้ ฝุ่นหันไปมองเขาอย่างสงสัย 

“ขอเบอร์หน่อย” 

“ห๊ะ!!” 

“ก็บอกว่าขอเบอร์ไงว่ะ” 

“ก็แล้วทำไมต้องดุด้วยล่ะ” 

“ขอเบอร์หน่อยครับ” 

“นะ..นาย” ใบหน้าเนียนเหวอทันทีหลังจากที่เสียงเข้มเอ่ย 

“เอ๊ะ นั่นป้าจิตนี่ จะพาหวานไปไหนกัน” 

ยังคุยไม่จบฝุ่นก็พูดเปลี่ยนเรื่องทันที เมื่อสายตาดันเหลือบไปเห็นป้าจิตกำลังอุ้มน้ำหวานหลานของแกด้วยท่าทางรีบร้อน 

เดลหันไปมองตามฝุ่นก่อนจะพบว่าร่างบางที่นั่งมากับเขานั้นเปิดประตูรถเดินลงไปหาป้าจิตเรียบร้อยแล้ว เขาเองก็อดไม่ได้ที่จะเดินตามเธอลงไป 

“ป้าจิตกำลังจะไปไหนเหรอคะ” 

“อ้าวฝุ่น ป้ากำลังจะพาไอ่หวานไปโรงบาลน่ะ ไข้สูงไม่ลดเลย” ป้าจิตเอ่ยบอกพร้อมสีหน้ากังวลเมื่อหลานวัยห้าขวบนั้นไม่สบาย 

“งั้นเดี๋ยวผมไปส่งครับ” ร่างสูงที่เดินตามมาเอ่ยขึ้น 

“อ้าวคุณเดล ” ป้าจิตมีสีหน้าสงสัยเล็กน้อยเมื่อเห็นร่างสูงเดินมากับเธอ แต่ก็ไม่ได้เอ่ยถามอะไร 

“รีบพาน้องไปโรงบาลเถอะครับ ไปรถผมน่าจะถึงโรงพยาบาลเร็วกว่านะครับ” 

“เอางั้นเหรอคะ” หญิงสูงวัยเอ่ยอย่างเกรงใจในขณะที่สองมือยังคงอุ้มหลานตัวเองไว้ 

“ไม่ต้องเกรงใจครับ” 

“งั้นป้ารบกวนหน่อยนะคะ” 

“ครับ เชิญทางนี้เลยครับ” 

ร่างสูงเอ่ยพร้อมกระตุกแขนเรียวของร่างบางที่ยืนนิ่งอยู่ให้เดินตามมาด้วย ซึ่งเธอก็ตามเขาไปแต่โดยดีด้วยความเป็นห่วงน้ำหวานเหมือนกัน 

  

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว