ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่5.อีกมุมมองของความรู้สึก

ชื่อตอน : ตอนที่5.อีกมุมมองของความรู้สึก

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 6.2k

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 20 เม.ย. 2564 09:48 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่5.อีกมุมมองของความรู้สึก
แบบอักษร

พี...

ผมชื่อพี ผมทำงานเป็นกัปตันนักบินขับเครื่องขินของสายการบินหนึ่ง เงินเดือนผมก็ถือว่ามากใช้ได้พอสมควร ผมเลือกทำอาชีพนี้เพราะผมใฝ่ฝันไว้ตั้งเเต่เด็กๆ ถึงทางบ้านผมจะไม่สนับสนุนเเต่ผมดื้อรั้นที่จะเรียนให้ได้จนจบมาเเล้วก็สอบนักบินได้

ผมได้รับฉายาจากเพื่อนๆเเละรุ่นพี่ในสายงานนี้ว่าเจ้าชายเวหา คงจะเพราะหน้าตาของผมนั่นเเหละครับ เพราะใครก็ตามที่เข้าหาผมไม่เข้าหาเพราะฐานะของบ้านผมก็เพราะเรื่องหน้าตา เเฟนผมเองก็ด้วย

"ไงมึงมายืนทำอะไรอยู่ตรงนี้ไม่กลับบ้านเหรอวะ..หรือว่าจะไปกินอาหารร้านของคุณสิงห์เค้าก่อน.."ไอเลโอเพื่อนของผมที่ทำงานเป็นสจ๊วตในสายการบินเดียวกับผมพูดขึ้น

"ไปมาเเล้วหว่ะเมื่อเช้า.."ผมพูดบอกกับไอเลโอเพื่อนของผมออกมา

"ไปเเต่เช้าเเบบนั้น..ไปจีบคุณสิงห์เค้าอะดิ.."ไอเลโอเเซวผมออกมา น่าเเปลกในชีวิตที่หน้าเบื่เเบบนี้เเน่พอผมนึกถึงหน้าของเค้าเเล้วผมรู้สึกมีความสุขอย่างบอกไม่ถูก

สิงห์เค้าเป็นเจ้าของร้านอาหารที่ผมกับไอเลโอไปทานด้วยกันประจำหน่ะครับ

"โชคดีเว้ยเพื่อนไว้เจอกัน.."ผมพูดบอกกับไอเลโอก่อนมันจะเดินไปผมเองก็เดินไปที่ลายจอดรถด้วยเหมือนกัน ตอนนี้ก็มืดมากเเล้วด้วยลายจอดรถของสนามบินทำไมไม่เปิดไฟเลยหล่ะ..

"เบาๆหน่อยมีคนเดินมา"เสียงดังมาจากรถคันหนึ่งที่ดูคุ้นตาของผมมากๆผมจึงเดินไปดู เสียงของคนสองคนนั่นก็คุ้นๆอีก..

ผมได้ยินเสียงเหมือนใครสองคนกำลังพูดคุยกันอยู่ในความมืดผมคงไม่ได้หลอนไปเองใช่ไหม ผมจำได้ว่าตรงเสามันจะมีสวิตช์ไฟอยู่ผมเลยตัดสินใจว่าจะเปิด

"เชี้ย.."ผมอุทานด้วยความตกใจก่อนทั้งสองคนจะรู้ตัวเเล้วหันมาทางผม ภาพที่ผมเห็นคือรุ่นพี่นักบินของผมกับจูลี่เเฟนของผมกำลังมีอะไรกันบนรถสองคน

"มันไม่ใช่อย่างที่พีคิดนะ.."จูลี่เเฟนของผมรีบหยิบเสื้อคลุมมาปิดเรือนร่างของเธอเองที่เปลือยเปล่าอยู่ ผมได้เเต่ยืนอึ้งด้วยความโมโห

"นี่มันอะไรกัยวะพี่เจมส์..พี่ทำเเบบนี้กับเเฟนผมหมายความว่าอะไรวะ.."ผมพูดก่อนจะเข้าไปกระชากคอไอพี่เจมส์รุ่นพี่นักบินของผมมาต่อย จนพี่เจมส์ล้มลงกับพื้น

"พีอย่า.."จูลี่เเฟนบองผมพูดก่อนผมจะเข้ามาห้ามผมเอาไว้

ผั่วะ!!!!

ผมที่เผลอไม่ทันระวังโดนไอพี่เจมส์ต่อยเข้าที่หน้าอย่างจังจนถอยไปชนกับรถ

"พี่เจมส์อย่า.."จูลี่พูดก่อนจะห้ามไอพี่เจมส์ไม่ให้ทำร้ายผม

"จูลี่ทำเเบบนี้ทำไมวะ.."ผมพูดด้วยความโมโห

"ก็เค้ารักกูไงวะเค้าเลยให้กูเอา เค้าไม่ได้รักมึงไอโง่.."พี่เจมส์พูดบอกกับผมทำให้ผมฉุนจัด มาล่อเเฟนชาวบ้านเเล้วยังกล้ามาพูดอีกนะมึง

"จูลี่คุณจะเอายังไงว่ามา.."ผมพูดถามจูลี่ไปทันทีด้วยความโมโห

"จูลี่รักพี่เจมส์..เราเลิกกันเถอะนะพี.."จูลี่บอกกับผมทำเอาผมอึ้งไปอีกรอบ นี่คนเราเค้าบอกเลิกกันง่ายเเบบนี้เลยเหรอครับ ผมเพิ่งรู้

หลังตากนั้นผมก็ได้เเต่มองไอพี่เจมส์พาจูลี่ขึ้นรถเเล้วขับออกไป

จูลี่คือเเฟนของผมเราคบกันมาตั้งหลายปีตั้งเเต่เรียนจบเเม่เธอเป็นผู้หญิงที่ครอบครัวของผมเห็นดีเห็นงามด้วยเเล้วผมก็รักเธอสุดท้ายเป็นไงหล่ะผู้หญิงเเม่ง...

ผมนั่งร้องไห้พิงกำเเพงอยู่ซักพักก่อนผมจะไปที่ที่นึงผมคิดว่าถ้าผมมาที่นี่ตอนนี้ เเอลกอฮอล์เเละฤทธิ์เหล้ามันคงจะช่วยให้ผมลืมจูลี่ได้ ใช่ผมมาร้านเหล้า จะดื่มเเม่งให้ลืมผู้หญิงใจง่ายเเบบนั้นไปเลย..

ผมรักเธอมากทำไมเธอไม่เคยเห็นคุณค่าของความรักของผมเลยหล่ะหรือที่ผ่านมาเป็นเพราะเรื่องเงินทั้งนั้นเลยเหรอ...

"ชีวิตเเม่งห่วยหว่ะ.."ผมพูดบอกกับตัวก่อนยกเเก้วเหล้าขึ้นดื่มไปเรื่อยๆ ผมเดินออกจากร้านเหล้ามานั่งทำใจอยู่ในรถก่อนจะขับรถไปอีกที่หนึ่งผมว่าถ้าผมไปที่นั่นผมอาจจะมีความสุขก็ได้..

"งั้นผมกลับบ้านก่อนนะเฮีย.."เสียงของใครบางคนพูดขึ้นผมก็ไม่ได้สนใจหรอก

"พรุ่งนี้มาทำงานให้ตรงเวลาด้วยนะ พาฮิโรโตะมาด้วย.."เสียงของเจ้าของร้านอาหารพูดขึ้น

"รับทราบครับเฮีย.."ใครบางคนคนนั้นพูดก่อนจะเดินไป

"เพิ่งเลิกงานเหรอครับ..เเล้วทำไมไม่เข้ามานั่งในร้านก่อน"สิงห์เดินเข้ามาทักผมด้วยท่าทางเป็นมิตร

"ร้านคุณกำลังจะปิดเเล้วหนิ.."ผมบอกกับสิงห์ก่อนจะมองไปทางเค้าที่ยืนอยู่

"นี่คุณเมาเหรอครับ.."สิงห์ถามผมออกมา ด้วยสีหน้าสงสัย

"ใช่ครับ หมดสภาพเจ้าชายเวหาเลยใช่ไหมหล่ะครับ ผมมันก็เเค่ไอหมาขี้เเพ้เเค่นั้นเเหละเค้าเลยทิ้งผมไป.."ผมพูดบอกกับสิงห์ด้วยท่าทางมึนเมาบางทีผมก็หลุดๆไปบ้าง ห้ามคำพูดตัวเองไม่ค่อยได้

"เมาเเล้วขับมันไม่ดีนะครับนี่ดีนะไม่ไปชนใครเค้าเข้าไม่นั้นเป็นเรื่องใหญ่เเน่ๆ.."สิงห์พูดก่อนจะเข้ามาพยุงผมเข้าไปในร้าน

"ชนเหรอ..ไม่เเน่ใจเหมือนกัน.."ผมพูดบอกออกมาก่อนจะเดินตามสิงห์เข้าไปในร้าน

"คุณมีอะไรอึดอัดใจอยากระบายออกมาก็พูดออกมาได้นะผมจะรับฟังให้เอง.."สิงห์บอกกับผมออกมา ก่อนผมจะระบายออกมาทุกเรื่องทั้งเรื่องครอบครัวของผม เรื่องเเฟนของผม สารพัดเรื่อง สิงห์เค้าก็นั่งฟังอย่างสงบเป็นผู้ฟังที่ดี

"เป็นเเบบนี้นี่เอง.."สิงห์พูดบอกกับผมก่อนเค้าจะลุกขึ้นไปไหนซักที่ เเล้วเดินกลับมาพร้อมกับเเก้วกาเเฟในมือ..

"ดื่มกาเเฟหน่อยไหมครับจะได้สร่างเมา.."สิงห์พูดบอกกับผมออกมาก่อนผมจะรับมาดื่ม

"ชีวิตคนเรามันก็เเบบนี้นี่เเหละครับเราคาดเดาไม่ได้หรอกว่าอีกคนจะเป็นยังไง.."สิงห์บอกกับผมทำเอาผมอึ้งไปเลย

"คุณสอนเหมือนคนเเก่เลย.."ผมพูดบอกกับสิงห์ออกมาทั้งๆที่เค้าน่าจะอายุมากกว่าผมเเค่ปีสองปีเเต่กลับพูดเป็นตาเเก่ไปได้

"ผมพูดจริงๆนะ..ผมอาจจะเอายาเบื่อหนูใส่ลงไปในเเก้วกาเเฟคุณก็ได้ใครจะรู้.."สิงห์พูดบอกกับผมก่อนผมจะรู้สึกกระอักกระอ่วน

"เเต่ผมก็ไม่ทำหรอก.."สิงห์ยิ้มก่อนจะบอกกับผมออกมา นี่เป็นวิธีที่ทำให้คนอื่นยิ้มตามได้เลยนะครับเหมือนผมตอนนี้ที่กำลังยิ้มอยู่

"คุณพูดเล่นใช่ไหม.."ผมถามสิงห์ก่อนจะหัวเราะเเล้วยิ้มออกมา

"ใช่ครับ..เห็นไหมหล่ะไม่ว่าเราอยู่ในสถานการณ์ไหนเเค่เรายิ้มมีความสุข พอเจอปัญหาเราก็สามารถหาทางเเก้ได้.."สิงห์บอกหับผมโคตรเฉียบเลยหล่ะครับ..

••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••

เป็นไงกันบ้างครับสำหรับตอนนี้ของนิยายมีความรู้สึกนึกคิดยังไงก็มาคอมเม้นท์บอกไรท์กันได้นะครับมาติมาชม มาเสนอข้อเสนอเเนะอะไรได้หมดเลยนะครับ

 

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว