ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

Chapter 13 : ก็แค่อยากจพหวาน 60%

ชื่อตอน : Chapter 13 : ก็แค่อยากจพหวาน 60%

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 3k

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 14 พ.ค. 2560 20:02 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Chapter 13 : ก็แค่อยากจพหวาน 60%
แบบอักษร

Chapter 13

“เขินดิ”

13

ก็แค่อยากจะหวาน

“สภาพไม่น่ามองเท่าไหร่ว่ามั้ย”

กั้งส์กับฉันตื่นมาตั้งแต่เช้า ฉันรู้สึกอายมากที่เมื่อคืนยอมมีอะไรกับกั้งส์แบบไม่ขัดขืนเขาปล่อยให้ฉันได้นอนก็สองชั่วโมงก่อนเช้าโชคดีที่ยังมีแรงลุกมาตอนเช้าเพื่อไปเรียน แต่ฉันก็รู้สึกดีนะไม่ได้รู้สึกดีที่มีอะไรกับกั้งส์นะแต่รู้สึกดีที่กั้งส์บอกว่าเขารักฉัน

“นายไปรอที่รถไป เดี๋ยวฉันปลุกเพื่อนก่อน”

“ไม่ต้องปลุกหรอก ไม่ไปแน่นอนดูก็รู้เมาขนาดนั้น”

สภาพเพื่อนแต่ละคนไม่ไหวเอาซะเลย ลดากับคลาวด์นอนกอดกันบนโซฟา มินนี่นั่งหลับมีม็อคค่านั่งซบหลับอยู่ข้างกันพิงโซฟาอยู่บนพื้น ส่วนคิสก็นั่งหลับอยู่ใกล้ๆ มินนี่มาเบลล์ก็นั่งอยู่ระกว่างคิสและมินนี่

“ไปเรียนเหอะ”

“แต่ว่า…”

“ไม่ไป จะ…”

“อย่ามาทำหน้าตาหื่นใส่นะ”

ฉันเขินเขาจนหน้าแดงเดินหนีออกมาจากบ้านความหมายของเขาที่พูดออกมาเมื่อกี้ฉันเข้าใจดีหรอก มันจะมีอะไรได้นอกจากความคิดหื่นๆ ของเขา กั้งส์เดินผิวปากออกมาจากบ้านเขาเปิดประตูรถเข้าไปนั่งประจำตำแหน่งส่วนฉันก็นั่งเบาะข้างคนขับ กั้งส์สตาร์ทรถขับออกไปทันที

“มิ่ง อีกไม่กี่เดือนก็ฝึกงานแล้วไปฝึกงานไหน” ฉันมองหน้าคนขับไม่คิดว่าในหัวเขาจะคิดเรื่องออกไปฝึกงานด้วย ฉันยังไม่รู้เลยว่าจะไปที่ไหนคิดอยู่ว่าจะไปไหนดีมีสองสามที่

“ไม่รู้สิแล้วนายล่ะ กะยึดโยธาเป็นอาชีพหลักมั้ย”

“ไม่ล่ะ เธอก็รู้ว่าฉันมีบริษัทให้ดูแล พ่อฉันแค่ยอมให้ฉันเรียนคณะนี้เฉยๆ” ดีเนอะคนรวยมีครอบครัวรองรับไม่ว่าจะมีงานหรือไม่งานทำก็ตาม

“ฟังดูสบายดี”

“เธอเองก็สบายมาอยู่กับฉันสิ เรามาแต่งงานกัน”

ฉันเบ้ปากใส่กั้งส์คิดว่ามันเป็นเรื่องสนุกรึไงเรื่องแต่งงาน ฉันไม่เอาด้วยหรอกนะเรียนมายังไม่ได้ใช้ปัญญาหากินเลยให้มานอนแบมือขอเงินเขาใช้มันน่าอายจะตายไป ไม่มีศักดิ์ศรีเท่าไหร่สำหรับฉัน อุตส่าห์เสียเงินมาขนาดนี้แล้วไม่ได้เอาความรู้ไปใช้งั้นก็ไม่ต้องเรียนดีกว่า

“ไร้สาระ”

ปึงงง!

ฉันเปิดประตูลงจากรถกั้งส์เดินหอบกระเป๋าเข้าไปในห้องกั้งส์เองหลังจากจัดการกับรถตัวเองเสร็จก็เดินนตามมานั่งข้างๆ ฉัน ยังไงซะกั้งส์ก็ดูน่ากลัวสำหรับเพื่อนคนอื่นๆ อยู่ดีปกติถ้ากั้งส์ไม่มาเรียนทุกคนก็จะเข้ามาคุยจอแจแต่ถ้ากั้งส์มาฉันเหมือนมาตัวน้อยๆ อยู่ในกรง

“เมื่อกี้พูดว่าอะไรนะ…ไร้สาระ!” กั้งส์ขยับโต๊ะเก้าอี้เข้ามาเบียดฉันที่นั่งติดริมหน้าต่าง หมอนี่เป็นบ้าอะไรอีกเนี่ยเอะอะนี่กะขึ้นเสียงใส่อย่างเดียวเลยรึไง

“อย่ามาหาเรื่องตอนนี้นะกั้งส์เรื่องเล็กน้อยทำไมชอบทำให้ใหญ่” ฉันพยายามพูดเสียงเบาไม่อยากให้ใครได้ยินว่าเราทะเลาะกันถึงแม้ตอนนี้คนจะยังมาเรียนไม่เยอะก็ตามเถอะ

“เล็กน้อยที่ไหน คอยดูเถอะฝึกงานเสร็จเมื่อไหร่จะเอาให้หนำใจเลย” กั้งส์กดเสียงต่ำฉันขนลุกซู่ไปทั้งตัว ตาคมจ้องวาวราวกับราชสีห์จะกินเหยื่ออย่างฉัน อยากเลิกกับเขาแล้วสิฉันทำเรื่องบ้าๆ กับเขาไม่ได้หรอกนะ ฉันไม่ชอบฉันแค่อยากได้ความรักเท่านั้นเองไม่เอาเซ็กส์มาเกี่ยว

“เลิกบ้าได้แล้ว”

“จะมีลูกกี่คนดีเรา” ฉันกลอกตาไปมาไม่รู้ว่าจะยิ้มหรือจะร้องไห้ดี แต่มันก็ทำให้ความรู้สึกไม่พอใจเมื่อกี้ลดลงไปได้ไม่น้อยเลยทีเดียว คนอย่างกั้งส์มาถามเรื่องพวกนี้เนี่ยนะประสาทกลับรึเปล่า ฉันมองหน้ากั้งส์ที่เอาแต่ยิ้มไม่ยอมหุบนานๆ ทีเขาถึงจะยิ้มแบบนี้

“พอแล้ว คนมอง พูดเบาๆ”

“เขินดิ”

“นี่!”

“ตอบมาก่อนสิ ยอมรับหน่อยแมนๆ”

“ฉันเป็นผู้หญิง”

“แมนได้เหมือนกันแหละน่า ถ้าบอกว่าเขินจะกระซิบเบาๆ”

ไอ้แววตาเจ้าห์นั่นมันคืออะไรทอประกายวาววับเชียว โอ๊ยยย! ไม่เอาด้วยแล้วฉันเบือนหน้าหนีกั้งส์ไปอีกทางแต่คนชอบกวนก็ยังใช้มือดึงแก้มฉันกลับมาทางเดิม เขาไม่รู้รึไงว่ามันเจ็บน่ะ

“เนื้อเยอะไปนะไขมันเยิ้ม!!”

“กั้งส์!”

“ล้อเล่นน่า เธอน่ารักจะตายไป”

“น่ารักแล้วทำไมชอบไปยุ่งกับคนอื่น!” ฉันอดแขวะเขาไม่ได้ มันเป็นเรื่องจริงทั้งนั้นแหละ ทั้งๆ ที่เมื่อคืนก็บอกว่ารักฉันนะแต่ตื่นเช้ามาไลน์คุยสาวเต็มน้อยใจอยู่แต่ไม่พูดเฉยๆ ดูเหมือนกั้งส์จะรู้ว่าฉันไปล่วงรู้ความลับอะไรเขามาถึงได้ทำหน้าเจื่อนเหมือนคนผิดแบบนั้น

“แค่คุย”

“งั้นฉันก็แค่คุยกับผู้ชายได้ใช่มั้ย”

“ได้ตายทั้งคู่ อยากรู้ก็ลองดู!!” กั้งส์มีท่าทีขึงขังขึ้นมาทันที อย่างนี้ทำเป็นหวงฉันเองก็หวงเขานะไหนบอกว่ารักไงเล่า เกิดเมื่อไหร่ฉันทนไม่ไหวขึ้นมาคอยดูเถอะจะไปหาผู้ชายคนอื่นเลย

“แล้วแต่นายแล้วกัน ชีวิตนายฉันไม่มีสิทธิ์ยุ่ง”

“โธ่มิ่ง เธอยุ่งได้ทุกเรื่องปะ อย่ามางอแงให้ตายสิ”

“ไม่พอใจ?”

“เปล่า แต่ช่วยเห็นใจหน่อยดิ เริ่มร้ายแล้วนะเธอน่ะ”

“ถ้าฉันไม่ดีก็กลับไปหาป๊อปอายสิ!!”

“อย่ามาผลักไส ฉันไม่ไปหรอกกว่าจะได้เธอคืนมามันยากนะรู้มั้ย”

ฉันผลักหน้าผากกั้งส์ออกไปให้ไกลจากใบหน้าตัวเอง พูดเฉยๆ ก็ได้ไม่เห็นต้องทำหน้าตาหื่นๆ ทำเสียงกระเซ่าใส่เลย ไอ้บ้ากั้งส์หน้ากลัวแต่ฉันก็…เขิน

“เห็นเขาตามติดนายแจนี่”

“อย่าพูดให้เสียอารมณ์”

“ทำไมโดนใจรึไง ตอนนั้นขนาดฉันอยู่ห้องก็ยังลากเขามาฟัด!!!” ฉันอดจะพูดกระแทกเสียงใส่คนข้างๆ ไม่ได้ เสียงรอบข้างที่เริ่มดังขึ้นเรื่อยๆ ทำให้ฉันขยับตัวห่างจากกั้งส์ให้มากกว่าเดิม กั้งส์จะขยับฉันตามไปไหนเดี๋ยวคนอื่นก็มองเราไม่ดีหรอก

“ก็ตอนนั้นอยากให้หึงไง ใครบอกให้เธอบอกเลิกฉันล่ะ ทำเหมือนไม่รักฉันอีกอยากให้หึงบ้างแต่แม่ง เก็บอารมณ์เก่งจริงๆ ”

“เป็นเด็กรึไงใช้วิธีแบบนั้น”

“ก็ไม่เด็กนะ ใหญ่พอตัว”

“กั้งส์!! ทะลึ่ง”

“ฮ่าๆ น่ารักจัง”

ฉันผลักคนบ้านี่ออกไปไกลๆ พอดีกับที่อาจารย์เข้ามาในห้อง เราสองคนเลิกพูดจาเสี่ยวๆ ใส่กันตั้งใจเรียนตามปกติสุขเหมือนทุกวันแต่วันนี้สุขกว่าเพราะฉันกับคนข้างๆ เข้าใจกันสักที แต่ก็ไม่รู้ว่าจะนานได้สักแค่ไหนนะแต่ก็อยากทำให้ทุกๆ วันมีความสุขแบบนี้

คาบนี้ดำเนินไปได้ด้วยดี กั้งส์เป็นคนที่ค่อนข้างจริงจังถึงแม้ว่าเขาอาจจะดูเลวๆ แต่เรื่องเรียนเขาก็ไม่ได้ทิ้งแต่ก็โง่กว่าฉันอยู่ดีฮ่าๆ แอบนินทาเขาหน่อยแล้วกันไหนๆ ไม่ได้ยินหรอก ก่อนที่เราจะเป็นบ้าใส่กันแบบนี้ทุกครั้งฉันจะติวหนังสือให้กั้งส์ตลอดก่อนสอบ อาจจะไม่เคยเห็นโมเม้นท์แบบนั้นแต่ถ้าเห็นแล้วรับรองกั้งส์น่ารักเหมือนเด็กไม่ดุดันน่ากลัวแบบที่เขาชอบทำกับฉันแบบนั้นหรอก

TALK

ตอนนี้เป็นตอนสุดท้ายแล้ว ติดตามต่อใน อีบุ๊คนะจ๊ะ

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว