ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่3.รู้สึกหวั่นไหว

ชื่อตอน : ตอนที่3.รู้สึกหวั่นไหว

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 7.4k

ความคิดเห็น : 4

ปรับปรุงล่าสุด : 19 เม.ย. 2564 09:30 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่3.รู้สึกหวั่นไหว
แบบอักษร

สิงห์..

ผมจัดการเตรียมวัตถุดิบทำข้าวผัดเเครอทไข่ดาวให้กับพีไปเรื่อยๆ ดูท่าพีเค้าน่าจะเป็นคนเงียบๆนะครับเท่าที่ผมสังเกตมาตลอดระยะเวลาเกือบห้านาทีที่เค้ามานั่งตรงนี้

"โอ้ยย..."ผมไม่ทันระวังมัวเเต่คิดอะไรไปเพลินๆระหว่างหั่นเเครอทจนมีนมันบาดมือของผมจนเลือดออก

"เป็นอะไรไหมครับเชฟ.."พีถามผมออกมาก่อนจะมองมาที่มือของผมที่มีเลือดไหลอยู่ เค้ารีบเดินมาหาผมในทันที ก่อนจะพาผมไปล้างเเผลด้วยน้ำสะอาดจากอ่างล้างจานตรงนั้น

"ผมไม่เป็นอะไรมากขอบคุณมากนะครับ.."ผมบอกกับพี่ออกมาก่อนเค้าจะเอาผ้าเช็ดหน้าจากกระเป๋ากางเกงมาซับเลือดที่นิ้วของผม

"ที่นี่มีอุปกรณ์ทำเเผลไหมครับ.."พีถามผมออกมาก่อนจะมองมาที่หน้าของผม

"ในลิ้นชักนั่นครับ.."ผมบอกกับพีก่อนพีจะไปเปิดลิ้นชักเเล้วเอาอุปกรณ์ทำเเผลมาทำเเผลให้กับผม

"ขอบคุณนะครับที่ช่วยทำเเผลให้กับผม.."ผมพูดบอกกับพี่ที่กลับไปนั่งที่ของเค้า

"ยินดีครับ"พีพูดก่อนจะยิ้มให้กับผม ตอนเเรกผมนึกว่าเค้าจะเป็นคนยิ้มยากขรึมๆซะอีก เรื่องนี้สอนให้รู้ว่าการที่สังเกตนิสัยคนอื่นเค่ห้านาทีมันไม่พอจริงๆด้วย

"ผมชื่อพีนะครับเพื่อนของผมอาจจะบอกคุณเเล้ว..เเต่ผมอยากบอกเองมากกว่า.."พีพูดบอกกับผมด้วยสีหน้ายิ้มๆ

"ครับผมรู้เเล้วหล่ะเเต่ก็ยินดีจะฟังอีกรอบนะครับ งั้นผมขอเเนะนำตัวเองบ้างก็เเล้วกันผมชื่อสิงห์ครับเรียกเชฟสิงห์ก็ได้.."ผมพูดบอกกับพีขณะที่กำลังยืนผัดข้าวไปด้วย หลังจากนั้นก็เงียบมันยังไม่สนิทกันชวนคุยเดี๋ยวอีกฝ่ายจะรำคาญเอาได้

"เรียบร้อยแล้วครับ.."ผมยื่นจานข้าวผัดไข่ดาวให้กับพีที่นั่งอยู่ก่อนเขาจะกินมันด้วยสีหน้านิ่งๆ

"นี่ครับ.."ผมพูดก่อนจะยื่นน้ำส้มที่ผมรินใส่เเก้วให้กับพี

"ขอบคุณครับ.."พีเค้ากินต่อไปโดยไม่สนใจน้ำส้มของผมเลย เเต่ก็นะคนเราปกติเเล้วต้องกินข้าวก่อนเเล้วรอซักพักค่อยกินน้ำตามหนิ เเต่ผมอะนะกินข้าวคำนึงน้ำคำนึงตลอดเลยหล่ะมันจะได้อิ่มเร็วๆไงครับ..

"มีอะไรติดหน้าผมเหรอครับสิงห์.."พีถามผม ชิบหายละผมเผลอจ้องหน้าอีกฝ่ายนานไปหน่อย

"ปะ..ปล่าวครับ.."ผมพูดก่อนผมจะหันหลังไปทำนู่นนี่นั่นไปเรื่อยๆ

"งั้นก็เช็คบิลด้วยครับ.."พีบอกกับผมก่อนผมจะหันไปมองเขาอีกครั้งตอนนี้เขากำลังมองผมอยู่

"ไม่เป็นไรครับเอาเป็นว่ามื้อนี้ผมเลี้ยงก็เเล้วกันนะครับ ที่ช่วยทำเเผลให้กับผม.."ผมบอกกับพี่ด้วยสีหน้ายิ้มๆ

"เรื่องเล็กน้อยเองครับ ผมรู้สึกเเปลกๆที่มีคนมาเลี้ยงข้าวผมหน่ะมันไม่ชิน.."พีบอกกับผมออกมาด้วยสีหน้านิ่งๆเเล้วยื่นบัตรมาให้กับผม

"ก็ได้ครับงั้น.."ผมพูดก่อนจะรับบัตรมารูดที่เครื่องจ่ายเงินเเล้วคืนเค้าไป

"อาหารมื้อนี้อร่อยมากๆเลยหล่ะครับเเล้วผมจะมาบ่อยๆนะครับ.."พีพูดก่อนจะยิ้มให้กับผมเเล้วเดินไป สวนทางกับไอโรมที่มาทำงานพอดี

"มึงยิ้มอะไรวะหน้าบานเชียว เมื่อวานก็เหม่อ วันนี้มาทำงานเช้าเเถมยิ้มอีก.."ไอโรมถามผมออกมา

"กูยิ้มดีกว่ากูเหม่อหนิจริงไหมวะ.."ผมบอกไอโรมก่อนจะไล่มันให้ไปหลังร้าน

"ก็จริง.."ไอโรมพูดพร้อมกับเดินไปหลังร้านเพื่อเปลี่ยนชุด

วันนี้ลูกค้าก็เหมือนเมื่อวานคนเดิมๆขาประจำบ้าง คนใหม่บ้าง มันก็ดป็นธรรมดานั่นเเหละครับว่าเเต่จะมีใครมาสมัครงานไหมหล่ะเนี่ย

ประตูร้านของผมเปิดออกก่อนจะเห็นเด็กหนุ่มคนนึงที่อายุรุ่นราวคราวเดียวกับไอคิม ตัวขาวมาก หน้าตาก็ดีด้วยดูท่าทางไม่น่าจะใช่คนไทยนะครับใส่หูฟังในมือนึงกำลังถือกล้องอยู่ กล้องที่พวกยูทูปเบอร์เอาไว้ถ่ายงานกันหน่ะ ส่วนอีกมือถือหนังสือเอาไว้

"สะ..สวัสดี.."เด็กหนุ่มเดินมาพูดกับผมพลางเปิดหนังสือดูไปด้วยนั่นไงว่าเเล้วเชียวว่าต้องไม่ใช่คนไทยหน่ะ

"สวัสดีครับ..รับอะไรดีครับ.."ผมยิ้มก่อนจะพูดทักทายเป็นภาษาญี่ปุ่นก็นะ ถึงผมไม่เคยบอกใครเเต่ผมก็พูดได้ ผมจะเเปลเป็นไทยละกันนะ

"สวัสดีครับผมชื่อทาเคดะ ฮิโรโตะ เป็นครูญี่ปุ่นยินดีที่ได้รู้จักครับ"เด็กหนุ่มบอกกับผมออกมาด้วยสีหน้าเป็นมิตร

"ที่นี่มีเมนูอะไรอร่อยๆไหมครับ ผมกำลังถ่ายวิดีโอเอาไปลงช่องในยูทูปอยู่.."เด็กหนุ่มพูดบอกกับผมออกมา

"ได้ครับเดี๋ยวผมจัดการให้เชิญนั่งตรงนั่นก่อนได้เลยนะครับ.."ผมพูดก่อนเด็กหนุ่มจะเดินไป

"โฮเฮีย..นี่เฮียพูดญี่ปุ่นได้ด้วยเหรอครับเนี่ย"คิมที่ยืนฟังอยู่ได้ซักพักด้วยท่าทางตะลึงถามผมขึ้นมา

"เออดิ..ไม่ใช่เเค่ญี่ปุ่นนะ จีน ฝรั่งเศส อังกฤษ เยอรมัน เฮียก็พูดได้หว่ะไอน้อง.."ผมพูดขิงคิมที่ยืนอยู่ทันทีทำให้เด็กมันยิ่งอึ้งไปกันใหญ่

"นี่เฮียเป็นเชฟจนๆจริงป่ะเนี่ย"คิมถามผมออกมา เดี๋ยวนะถามเเบบนี้คืออะไร..

"เป็นเชฟหน่ะจริงเเต่จนหน่ะไม่จริงเว้ย..มึงเลิกกวนมันได้เเล้วไม่เห็นรึไงมีลูกค้ารออยู่"ไอโรมที่เดินมาพูดบอกกับคิมก่อนจะลากคิมเข้าครัวไป ตามนั่นนั่นเเหละครับไอโรมมันตอบเเทนผมไปเเล้ว..

ผมทำอาหารให้ลูกค้าคนอื่นไปเรื่อยๆตามออเดอร์อีกตั้งหลายออเดอร์กว่าจะถึงคิวของฮิโรโตะ ผมเหลือบไปเห็นผ้าเช็ดหน้าที่มันเปื้อนเลือดของผมเองเมื่อเช้าโดนบีดบาดวางอยู่ มันก็ชวนให้นึกคิดไปถึงเหตุการณ์เมื่อเช้า เค้าเป็นคนดีมากเลยหล่ะครับเเต่ก็นะมันคงเป็นเพราะทุกคนเป็นเพื่อนร่วมโลกกันหล่ะมั้งถึงได้ช่วยเหลือกันไม่ได้มีอะไรพิเศษ วันนี้ผมเอาไปซักเเล้วคืนเค้าเวลาเค้ามาอีกทีดีกว่า

"เฮียสรุปว่าบ้านเฮียทำงานอะไรเหรอ หรือว่าค้ายา"คิมถามผมที่ยืนทำอาหารอยู่ คงจะอาศัยจังหวะที่ไอเลโอเผลอเกินมาหาผมเเน่ๆ

"ธุรกิจส่วนตัวหน่ะ.."ผมบอกออกมาด้วยสีหน้ายิ้มๆ ใช่นั่นเเหละธุรกิจของบ้านผมพ่อของผมเปิดบริษัทมีสาขาอยู่ทั่วไปหมดเลย ผมที่ไม่อยากต้องนั่งเก้าอี้ผู้บริหารให้น่าปวดหัวเลยมาเรียนเพื่อเป็นเชฟเเทนไง..

••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••

เป็นไงกันบ้างครับสำหรับตอนนี้ของนิยายมีความรู้สึกนึกคิดยังไงก็มาคอมเม้นท์บอกไรท์กันได้นะครับมาติมาชม มาเสนอข้อเสนอเเนะอะไรได้หมดเลยนะครับ

 

 

 

 

 

 

 

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว