ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : บทนำ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 20.6k

ความคิดเห็น : 9

ปรับปรุงล่าสุด : 18 เม.ย. 2564 23:18 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทนำ
แบบอักษร

"มึงไหวมั้ยเนี่ยไอแคร์ภาระฉิบหาย ดารอตี๋ตรงนี้ก่อนนะครับ"

 

 

 

น้ำเสียงประโยคแรกและประโยคหลังช่างต่างกันราวฟ้ากับเหว ตี๋ประคองร่างเพื่อนที่เมาแทบไม่ได้สติไปยังรถที่จอดนิ่งในโซนวีไอพี

 

สาวสวยอกสะบึ้มนามดายืนเบะปากให้สาวน้อยที่เธอรู้สึกว่าความงามของเธอลดลงเมื่อเทียบกับผู้หญิงตรงหน้า

 

 หวังว่าผู้ชายที่เธออยากให้เขาพาไปกินตับคืนนี้คงไม่โดนคนที่บอกว่าเป็นเพื่อนสนิทหิ้วไปซะก่อน

 

 

 

"ใจเย็นสิจ้ะ ใกล้จะถึงแล้ว"

 

 

 

มือนุ่มที่วางทาบทับเป้ากางเกงของตี๋เริ่มขยับไม่อยู่นิ่ง ยิ่งห้ามเหมือนยิ่งยุ

 

 

 

"ไอตี๋ ฉันจะอ้วก"

 

 

 

คนที่นอนราบพาดไปกับเบาะหลังชะโงกหน้ามา ทำสองหนุ่มสาวสะดุ้ง

 

 

 

"อี....อืมแคร์มึงปิดปากไว้ก่อน เดี๋ยวกูแวะให้ข้างหน้านี่แหละ"

 

 

 

ตี๋พยายามสงบสติอารมณ์ให้พูดเพราะๆกับเพื่อนตัวดี ดันยืมรถเฮียมาใช้ ขืนเหม็นอ้วกกลับไปคืน มีหวังโดนสวดยับ

 

 

 

"บ้านตี๋เหรอคะ"

 

 

 

รถหรูวิ่งผ่านรั้วสูงใหญ่เข้ามาจอดเทียบทางเข้าหน้าห้องโถงของบ้านหลังงาม

 

 

 

 

 

"บ้านเฮียหนะ แคร์มันคงไปต่อไม่ไหว คืนนี้เรานอนกันที่นี่นะครับดา"

 

"เอ่อ...ไม่มีใครอยู่เหรอคะ"

 

 

 

ดามีสีหน้ากระอักกระอ่วนใจ เจ้าของบ้านที่เธอยืนอยู่ในขณะนี้ 'เฮียติณห์'  ไม่มีใครไม่รู้จักเขา...ผู้ชายรูปหล่อมีแรงดึงดูดทางเพศสูง

 

ถึงแม้บุคลิกของเขาค่อนข้างกระด้างเย็นชา แต่ผู้หญิงทุกคนก็พร้อมเสี่ยง ซึ่งเธอก็เคยเป็นหนึ่งในนั้น

 

 

 

"เฮียไปฮ่องกงเกือบอาทิตย์แล้วสบายใจได้ ส่วนแม่บ้านดึกดื่นขนาดนี้คงกลับไปพักผ่อนกันหมด เราเข้าไปข้างในกันเถอะ"

 

"แล้วเพื่อนตี๋?..."

 

"ดาเดินตามมานะ ตี๋จะประคองมันไปนอนก่อน"

 

"ให้แคร์นอนกับเราเหรอคะ"

 

 

 

ประตูห้องนอนเปิดออก รูปบนเตียงทำให้เธอแน่ใจว่าเป็นห้องตี๋ แต่เขากลับหิ้วปีกเพื่อนเข้ามาด้วย 

 

 

 

"อืม ห้องอื่นยังไม่ได้ทำความสะอาด ตี๋มาที่นี่บ่อยเลยให้แม่บ้านทำความสะอาดรอไว้ทุกวัน"

 

"ตี๋.."

 

"ครับ"

 

 

 

ตี๋วางร่างสลบไสลของเพื่อนไว้บนโซฟา ก่อนหันมาตามเสียงเรียก

 

 

 

"ถ้าเพื่อนตี๋ นอนที่นี่แล้วคืนนี้ของเราละคะ"

 

 

 

ดาค่อยๆสะบัดสะโพกผายก้าวเข้าไปแตะกระดุมเสื้อราคาแพงบนแผงอกกำยำ

 

 

 

"เพื่อนตี๋เมาหลับไปแล้วจะตื่นอีกทีก็เช้าโน่นหละ ดาจ๋า...เรามาเริ่มกันเลยดีกว่า"

 

 

 

กระโปรงสั้นแค่คืบถูกถลกขึ้นเหนือสะโพกผายฝ่ามือร้อนๆแตะสัมผัสขาอ่อนจวนจะใกล้กลางกายสาว

 

 

 

"อะ อุบ.."

 

 

 

คนที่สลบไปได้สักครู่ลุกขึ้นนั่งเอามือปิดปากท่าทีผะอืดผะอม

 

 

 

"ฮึ่มมมม ไอ..แคร์"

 

 

 

ตี๋เอ่ยเสียงรอดไรฟัน นึกโทษไอนัทที่ทิ้งภาระมาให้เขาคนเดียว ส่วนมันหิ้วสาวกลับบ้านไปอย่างสบายใจเฉิบ

 

ตี๋ปรี่ไปประคองเพื่อนหิ้วปีกไปยังห้องน้ำ ลูบหลังไหล่ให้เพื่อนอาเจียนออกมาจนหมด ไม่อยากเห็นก็ต้องเห็น..เกือบจะอ้วกตามหลายรอบ ดีที่อดทนไว้ได้

 

ดาที่ยืนมองเหตุการณ์ทุกอย่างหัวเสียเป็นที่สุด

 

 

 

"อายยตี๋...เท่เน่เท่หนายยย เพ่เคน....ปายหนาย ม่ายช่ายยยห้องฉัน...นี่"

 

 

 

คนเมาปรือตามองฝ้าเพดานพิงแนบพนักโซฟา

 

 

 

"ให้แคร์นอนบนโซฟาคงเมื่อยแย่ ไม่มีที่อื่นที่สบายกว่านี้เหรอคะ"

 

 

 

มือนุ่มยื่นตะปบลงบนไหล่บึกบึน ตี๋นิ่งคิด

 

 

 

"แคร์มึงนอนให้ดี ห้ามอ้วกบนเตียงเด็ดขาด แล้วโน่นห้องน้ำ"

 

"ห่ะ..สาพาน!"

 

"สะพานพ่อ.."

 

 

 

ปากที่กำลังจะอ้าด่าหุบลงฉับ เมื่อเหลือบไปเห็นสาวสวยที่เขาตั้งใจพามาค้างคืนยืนมองอยู่ข้างประตู

 

 

 

"ห้องน้ำอยู่ด้านโน่น ถ้ามึงจะอ้วกอีกเดินไปเองนะ"

 

"อา..อ้วก สาพาน อ้วก"

 

"เฮ่อ.."

 

 

 

ตี๋ดึงประตูบานใหญ่ให้ปิดสนิทหลังจัดที่ทางให้เพื่อนนอนเรียบร้อย 'คืนนี้คืนเดียวนะเฮีย' พึมพำเบาๆ ก่อนจะตรงแน่วไปยังห้องของตน

 

หื่นจนลืมกลัวไปชั่วขณะ..

 

 

 

 

 

ตีห้า

 

ตุบ!

 

"อ๊ะ"

 

แคร์ยกมือลูบไหล่ตัวเองช้าๆ โชคดีมีพรมนุ่มๆรับไว้ไม่งั้นไหล่คงได้หักกันบ้าง 'พรม มีด้วยเหรอ'

 

คนตัวเล็กลุกขึ้นนั่งแต่ต้องเซล้มลงอีกครั้งในความมืด 'ที่นี่ที่ไหน' ภาพตัดตั้งแต่ไอตี๋จับเธอยัดใส่รถ

 

หรือนี่คอนโดฯมัน สงสัยเปลี่ยนน้ำหอมใหม่กลิ่นนี้ไม่คุ้น

 

จะขยับขึ้นนอนบนเตียงแต่ด้วยศีรษะที่หนักอึ้ง หญิงสาวเลยล้มลงอีกครั้ง 'นอนตรงนี้ก็ได้โธ่..'

 

 

 

แกร่ก!

 

จ๊วบ.. จ๊วบ.. จ๊วบ..

 

"อื้มม.."

 

"อ๊าร์ อ๊าร์ เรย์เสียว อาร์ ไม่ไหว"

 

"อืมร์"

 

 

 

มือหนาบีบขยำทรวงอกอวบใหญ่ล้นเดรสสายเดี่ยว ทั้งคู่ยังคงผลัดเปลี่ยนแลกลิ้นกันอย่างเมามัน

 

จีสตริงถูกดึงพ้นเรียวขาขาว

 

หื่อ...

 

คนที่กำลังสลึมสลือแตะบางอย่างที่ปลิวตกลงบนหน้าผาก 'ไม่ใช่ที่ปิดตา แต่หอมมาก'

 

หืด....

 

คนตัวเล็กเผลอสูดดมเข้าไปเต็มปอด หรือหล่นมาจากฟ้า แพขนตางอนเปิดขึ้นในความมืด ห้องไอตี๋นี่หว่า..

 

 

 

"โอว์ ดี โอ้ววว"

 

 

 

เตียงใหญ่สั่นไปตามจังหวะขยับตัวของคนสองคนที่เธอเห็นฝ่าความมืด

 

เงาเล็กนั่งบนเตียงในขณะเดียวกันเจ้าของเงาที่ใหญ่กว่ายืนตอกสะโพกเข้าใส่ไม่หยุด

 

อ่อก! อ่อก! อ่อก!

 

ทั้งสองร่างยังคงขยับเข้าหากันอย่างต่อเนื่อง

 

 

 

คนที่ได้ยินได้เห็นชัดเต็มสองตาสองหู ถึงกับลอบกลืนน้ำลายลงคอ

 

 

 

"หูย ไอ้เชี้ยตี๋ให้ฉันมาดูอะไรเนี่ย"

 

 

 

จะลุกออกไปตอนนี้ก็กลัวผู้หญิงของมันอาย เกิดมาเพิ่งเคยเห็นของจริง ปกติมีจอแบนกางกั้นตลอด

 

 

 

อ่อก! อ่อก! อ่อก!

 

 

 

ต่อให้ปิดหูไว้แค่ไหน แต่เพราะเงาที่เคลื่อนไหวอยู่ทั่วห้องทำให้จินตนาการไปถึงเสียงได้ไม่ยาก

 

 

 

"อาร์...."

 

 

 

มือหนาควานหาบางอย่างข้างเตียงแต่เพราะความมืด 

 

พลึ่บ!

 

 

 

โคมไฟสว่างจ้าทั้งสองด้าน รวมถึงฝั่งที่หญิงสาวนอนฟุบอยู่ 

 

แคร์รีบแนบหน้าลงกับพรม ทำทีเป็นหลับสนิท แบบนี้ถ้าผู้หญิงของมันเห็นจะได้ไม่อาย

 

Line! (คุณแม่)

 

Line! (คุณแม่)

 

Line! (คุณแม่)

 

 

 

"โทรศัพท์ใคร"

 

 

 

เสียงทุ้มติดดุเอ่ยถาม 

 

 

 

"ของเรย์อยู่ในรถ"

 

"รู้ไม่ใช่เหรอว่าฉันไม่ชอบให้เอามันเข้ามาในห้อง"

 

"ไม่ใช่ของเรย์จริงๆนะคะ"

 

 

 

ติณภพเดินหายเข้าไปในห้องหนึ่ง คว้าผ้าเช็ดตัวมาคลุมทับเอวสอบ

 

 

 

"กลับไปได้แล้ว เอานี่"

 

 

 

เงินปึกหนึ่งถูกโยนลงบนเตียง

 

 

 

"เรย์ไม่ได้เอาเข้ามาจริงๆนะคะ เฮียไม่เชื่อเรย์เหรอ"

 

 

 

ดวงตาที่ถูกแต่งแต้มอย่างสวยงามเว้าวอน

 

 

 

"เชื่อ แต่ฉันไม่มีอารมณ์แล้ว"

 

"เฮียขา"

 

 

 

เสียงหวานแผ่วลงเมื่ออีกฝ่ายไม่มีท่าทีเปลี่ยนใจ กำลังเข้าได้เข้าเข็ม 

 

เสียงนั่นจะมาจากไหนได้ถ้าไม่ใช่ของเขา ในเมื่อมือถือเธออยู่ในรถ เรย์สวมชุดลวกๆ เอาเท่าที่หาเจอ ไม่ลืมคว้าเงินที่เขาให้ติดมาด้วย

 

ปัง!

 

เสียงประตูทำเอาเธอสะดุ้งแต่ทว่ายังคงนอนนิ่งเช่นเดิม ไม่ใช่ไอตี๋ 'เฮีย' ที่ผู้หญิงคนนั้นเรียกคงเป็นใครไปไม่ได้ เวลานี้แกล้งตายคงเป็นทางเลือกที่ดีที่สุด

 

 

 

"จะออกมาได้รึยัง"

 

 

 

เสียงทุ้มเอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบ หัวใจดวงน้อยเต้นแรงแทบทะลุออกมานอกอก

 

พลึ่บ! ไฟทั้งห้องสว่างจ้ายิ่งกว่าเดิม ต่อให้เป็นมดก็คงเล็ดลอดสายตาเขาไปไม่ได้

 

 

 

"เข้ามาในบ้านฉันได้ยังไง"

 

 

 

แคร์ดีดตัวลุกขึ้นนั่งอย่างไว ถ้าหญิงสาวไม่แสดงตัว มีหวังเฮียติณห์ได้จับเธอส่งตำรวจเป็นแน่

 

 และเหมือนเขาจะจำเธอไม่ได้แต่ก็ดี ภาพและเสียงเมื่อสักครู่ลอยเข้ามาในหัว

 

 

 

"อาชีพที่สุจริตตั้งมากมายทำไมไม่ทำ หรืออยากรวยทางลัด"

 

 

 

สีหน้าอีกฝ่ายจริงจังจนเธอกลัวจับใจ ไม่แปลกที่ไอตี๋จะกลัวพี่ชายมันมากกว่าพ่อกับแม่

 

 

 

"ไอ...อ่อ ตี๋พาหนูเข้ามาเมื่อคืนค่ะ แต่ไม่รู้ว่าเขาไปไหน"

 

"เด็กไอตี๋สินะ"

 

 

 

เกลียดตำแหน่งที่เขามอบให้เสียจริง 'ไหนๆเฮียติณห์ก็จำเราไม่ได้แล้วรับๆไปก็แล้วกัน จะได้ออกจากห้องนี้สักที' แคร์บอกกับตัวเอง

 

 

 

"ค่ะ หนูขอตัวออกไปหาตี๋ก่อนนะคะ"

 

 

 

ว่าจบก็รีบลุกขึ้นยืนเผชิญหน้าเขา ไม่ใช่ไม่กลัวนะ ก็จุดที่เฮียติณห์ยืนอยู่ คือทางผ่านไปที่ประตู

 

 

 

"เดี๋ยว!"

 

 

 

ขาเรียวยังไม่ทันจะก้าวถึงที่หมายหยุดชะงัก ใจเต้นตึกตักจนกลัวเขาได้ยิน

 

 

 

"เมื่อคืนไม่ได้นอนกับมันเหรอ"

 

 

 

เขาคงหมายถึงเธอกับไอตี๋ไม่ได้...อ่อ ตอบไงดีวะ ตอบนอนหรือไม่นอนแบบไหนจะออกไปได้ง่ายกว่า

 

 

 

"นอ..นอนค่ะ แต่หนูเมาหลับไปก่อน"

 

 

 

ปากอิ่มคลี่ยิ้มอ่อน รวบรวมความกล้าเฮือกสุดท้ายคว้าลูกบิดประตู

 

 

 

"เท่าไหร่"

 

"คะ"

 

"มันตกลงกับเธอไว้เท่าไหร่ฉันจะจ่ายให้ ผู้หญิงคนนั้นกลับไปแล้ว แต่อารมณ์ฉันยังค้างอยู่"

 

"ค่ะ แล้ว...เอ่อ..ยังไง? "

 

 

 

แคร์กล้ำกลืนน้ำลายเหนียวหนืดลงคอ

 

"แล้วไงนะเหรอ...เธอต้องมาต่อให้จบ! "

 

 

 

ขออนุญาตเปิดเรื่องไว้

คอมเม้นเข้าตาเมื่อไหร่ จะรีบกลับมาต่อให้ไวเลยจ้า

 

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว