facebook-icon Twitter-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

Chapter12 รอยร้าวในอดีต [Rewrite]

ชื่อตอน : Chapter12 รอยร้าวในอดีต [Rewrite]

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.6k

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 04 พ.ค. 2564 20:42 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Chapter12 รอยร้าวในอดีต [Rewrite]
แบบอักษร

Chapter12 รอยร้าวในอดีต  

 

เช้าวันต่อมา  

ชินจากไปแล้ว คัพที่ลงมาจากห้องช้ากว่าทุกวันเพราะไม่กล้าสู้หน้าและกลัวว่าจะต้องเห็นคนสองคนพลอดรักกันได้แต่ผิดหวังซ้ำแล้วซ้ำเล่า เขาแค่นหัวเราะให้กับตัวเองที่เผลอนึกไปว่าพี่ชินของเขาจะแคร์กันมากขนาดรอง้อ 

แต่เปล่าเลย...  

เขาไม่ใช่คนสำคัญอีกต่อไปแล้ว 

หลังจากนั้นชินก็หายตัวไปเลย จากวันเป็นเดือน จากหนึ่งเดือนเป็นปี โดยไร้การติดต่อ คัพได้แต่นอนร้องไห้จากทั้งความเหงา ความน้อยใจและความผิดหวัง  

จวบจนกระทั่งขึ้นชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 4 คัพมีโอกาสได้พบเพื่อนใหม่มากมาย หนึ่งในนั้นคือไมค์ เด็กหนุ่มหน้าตาหล่อปนสวยสะดุดตา ผิวขาวซีดขับให้คนตัวสูงโปร่งโดดเด่นในหมู่นักเรียนชั้นม.4 และเพราะไมค์หน้าตาดีมาก มากถึงขนาดมีผู้ชายผู้หญิงเข้ามาพูดคุยด้วยตลอดเวลาแต่เจ้าตัวมีนิสัยพูดน้อย ไม่ค่อยคบหาใครจึงไม่มีเพื่อนเลยสักคนเดียว 

คัพรู้สึกถูกชะตากับไมค์ตั้งแต่แรกเห็นเลยเข้าไปพูดคุยด้วย ละลายพฤติกรรมกันจนอีกฝ่ายค่อยๆ เปิดรับเขาทีละนิด สุดท้ายพวกเขาเลยกลายเป็นเพื่อนสนิทกัน และหลังจากนั้นออยที่ทะเลาะกับเพื่อนผู้หญิงในห้องก็เข้ามาอยู่ในกลุ่มเดียวกัน ด้วยความที่เป็นคนพูดตรงจึงทำให้เพื่อนผู้หญิงไม่ค่อยชอบขี้หน้าเธอเท่าไหร่ แตกต่างจากตอนอยู่กับพวกเขา ออยสามารถเป็นตัวเองได้อย่างอิสระ  

เพื่อนซี้ทั้งสามจึงได้คบกันตั้งแต่นั้นเรื่อยมา ทั้งสามพูดคุยกันจนสนิทสนมสามารถปรึกษาพูดคุยกันได้ทุกเรื่อง ถึงส่วนใหญ่จะเป็นคัพกับออยก็ตาม ส่วนไมค์ไม่ได้พูดอะไรมาก เขาเป็นผู้รับฟังที่ดีของเพื่อนๆ เสมอ  

คัพเล่าทุกเรื่องของเขาให้เพื่อนๆ ฟัง ยกเว้นเพียงเรื่องเดียว... 

คือเรื่องของชิน พี่ชายต่างสายเลือดที่ไม่เคยกลับบ้าน ไม่เคยโทรหา ไม่เคยส่งข่าวอะไรเลยตลอดหนึ่งปีที่ผ่านมา อีกฝ่ายทำตัวเหมือนไม่เคยมีเขาและแม่อยู่ในชีวิต หายจากกันจนบางครั้งเขาที่ใช้ชีวิตวัยรุ่นอยู่กับเพื่อนๆ ก็เริ่มลืมความรู้สึกของการ ‘เคยมี’ คนๆ นี้อยู่ในชีวิตบ้างเหมือนกัน  

แต่ตัวคัพเองรู้ดีว่าเขาก็แค่แกล้งทำเป็นลืมแล้วก็ฝังตัวตนของชินไว้ที่ไหนสักแห่งในซอกหลืบของใจ  

และช่วยไม่ได้ที่เวลาอยู่คนเดียวทั้งใบหน้า รอยยิ้ม ทุกอิริยาบถและภาพวันเก่าๆ ที่ทำร่วมกันกับพี่ชายที่เขาคิดไม่ซื่อนั้นจะปรากฏเด่นชัดออกมา ราวกับว่าชินที่เขาพยายามล็อกใส่ไว้ในห้องๆ หนึ่งของใจเตะกุญแจที่เขาล็อกไว้อย่างแน่นหนาออกมาได้อย่างง่ายดาย แล้วก็ทำเขาทุรนทุรายทั้งเป็น ได้แต่คิดถึงวนอยู่แบบนั้น มูฟออนไปไหนก็ไม่ได้ ใจมันไม่ยอมเลิกรักคนใจร้าย แล้วพอความคิดถึงมันมากเข้าก็เปลี่ยนความทุกข์ในใจกลายเป็นน้ำตาหยดแล้วหยดเล่า 

ชีวิตของคัพจึงวนเวียนอยู่กับการไปเรียนหนังสือ อยู่กับเพื่อน กินข้าวคนเดียวที่บ้านในบางมื้อ คุยกับแม่ในวันที่ไม่มีงาน ดูการ์ตูนอนิเมชั่นเรื่องใหม่บ้าง ก่อนนอนก็ได้แต่คิดถึงคนๆ หนึ่ง คืนไหนเปล่าเปลี่ยวมากหน่อยก็ร้องไห้แล้วหลับไป 

เมื่อชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 5 มาถึงคัพเลิกที่จะถามถึงและพยายามอย่างที่สุดที่จะไม่คิดถึงคนใจร้าย เขาทุ่มเวลาที่ว่างทั้งหมดให้กับเพื่อนๆ ทั้งพูดคุยและออกไปเที่ยวเล่นกันตามประสา หวังจะช่วยคลายความเหงาและทำให้ลืมใครบางคนได้บ้างก็ยังดี 

ความเหงา ความทรมานที่รักคนๆ เดียวมาตลอดทำให้คัพนึกอยากลองคบหาผู้ชายสักคนเพื่อหวังจะลืมรักแรกอย่างชิน รักที่ไม่มีทางสมหวังได้ตลอดทั้งชีวิต โอกาสเข้ามาหาเขาในวันหนึ่ง รุ่นพี่ผู้ชายหน้าตาดีตัวสูงมากแถมยังเป็นนักบาสของโรงเรียนเข้ามาสารภาพรัก อีกฝ่ายบอกว่าเขาหน้าตาน่ารักแล้วก็ตัวเล็กนิดเดียวเห็นแล้วอยากดูแล คัพใจเต้นไปเหมือนกัน เป็นครั้งแรกที่มีคนมาสารภาพรักกับเขา ในตอนที่กำลังจะตอบตกลงนั้นเอง ชินมาจากไหนเขาไม่รู้อีกฝ่ายเตะกุญแจในใจแล้วก็ลอยออกมาอยู่ตรงหน้าเหมือนทุกคืน มันเป็นภาพวันคืนเก่าๆ ที่เขานั่งตักแกร่ง เราดูการ์ตูนด้วยกันแล้วคนใจร้ายก็สัญญาว่าจะทำการ์ตูนให้เพื่อไม่ให้เขาเหงา 

แต่ชินคงไม่รู้ว่าต่อให้การ์ตูนกี่ร้อยพันเรื่อง ก็ไม่อาจทำให้เขาหายเหงาได้ถ้าไม่มีชินนั่งดูอยู่ข้างๆ  

สุดท้ายคัพก็ปฏิเสธรุ่นพี่คนนั้นไป เขาทิ้งโอกาสแรกและโอกาสต่อๆ มาที่เข้ามาไม่หยุดจากทั้งรุ่นพี่ เพื่อนรุ่นเดียวกันและรุ่นน้อง ด้วยความที่หน้าตาของเขาค่อนไปทางหวานเหมือนกับผู้หญิงแล้วก็ตัวเล็กเอวบาง พอถึงวัยเจริญพันธุ์จึงไม่แปลกที่จะมีคนเข้ามาขายขนมจีบกันไม่หวาดไม่ไหว 

หึ! เขามันโง่มั้ยล่ะ! ทิ้งโอกาสดีๆ ที่มีคนมากมายมอบให้เพราะไม่ยอมเลิกรักผู้ชายเพียงแค่คนเดียว หากเป็นคนอื่นคัพเชื่อว่าคงจะหมดรักในตัวชินไปนานแล้วแน่ๆ  

ในวัย 17 ปี คัพเป็นวัยรุ่นผู้ชายทั่วไปที่เหมือนกับคนอื่นๆ เขามีความต้องการตามธรรมชาติ ทุกๆ ครั้งที่ความปรารถนาแล่นทะยานออกมา คนตัวเล็กมักจะดับความต้องการนั้นด้วยการช่วยตัวเองตามที่เคยอ่านศึกษาในอินเตอร์เน็ตและในวิชาเพศศึกษาของโรงเรียน และช่วยไม่ได้ที่การช่วยตัวเองของเขาจะทำไปโดยจินตนาการถึงชิน รักแรกและอาจจะเป็นรักเดียวในชีวิต  

ในตอนแรกคัพตกใจมากไม่คิดว่าตัวเขาจะวิตถารถึงขนาดนี้ จวบจนเข้าใจว่ามันเป็นไปตามธรรมชาติของร่างกายที่ต้องการและจิตใจของเขาเองก็มั่นคงในรักครั้งนี้ถึงได้จินตนาการถึงอีกฝ่ายอย่างช่วยไม่ได้ พอรับตัวเองได้คัพจึงปล่อยให้ความคิดของเขานำทาง มันโลดแล่นเหมือนกับปลาแหวกว่ายในน้ำ เหมือนนกที่โบยบินในท้องนภา ยิ่งนานวันถลำลึกจนไม่อาจห้ามใจ ถึงขนาดแอบเข้าห้องของชิน ช่วยตัวเองแล้วก็ดมกลิ่นอันบางเบาบนเตียงของอีกฝ่าย จินตนาการร้อยแปดพันเก้าที่ทำร่วมกันบนเตียงหลังนั้น  

กายถลำลึกใจรักมั่นนั้นตอกเสาเข็มยึดแน่นมีเพียงคนๆ นี้ พี่ชินของเขาเพียงคนเดียวเท่านั้น 

และแล้ววันหนึ่งในช่วงปิดเทอมชั้นม.5 คัพนอนเล่นอยู่หน้าบ้าน รับแสงแดดกับลมอ่อนๆ ที่โชยในยามเช้าอย่างสบายอารมณ์ จู่ๆ เขาก็รู้สึกได้ถึงความมืดมิดมาปกคลุมเหนือใบหน้าตัวเอง ร่างเล็กลืมตากลมโตขึ้นมองก่อนที่ตัวของเขาจะชาตั้งแต่ปลายเท้าขึ้นมาถึงสมอง ภาพตรงหน้าทำเขาพูดอะไรไม่ออก มันเป็นภาพที่เขาเฝ้ารอตลอดมา  

ภาพที่พี่ชินของเขากลับมาหา...กลับมาบ้านของเรา 

“พะ พี่ชิน”  

“ว่าไง ไม่เจอกันนานยังขี้แยเหมือนเดิมเลยนะ”  

คัพน้ำตาไหลพราก ร่างเล็กกระโดดกอดชินแน่นด้วยความคิดถึง โหยหาอ้อมกอดนี้มาตลอด ชินก็กอดตอบน้องด้วยความคิดถึงเช่นกัน มือหนาของบัณฑิตที่เพิ่งเรียนจบวัย 22 ปี ลูบหัวคัพอย่างอ่อนโยนเหมือนในอดีต เขาหายตัวไปปีกว่าโดยไม่ติดต่อกลับมาหาคัพเลยเพราะเอาแต่ทุ่มเทให้กับการเรียน กิจกรรมของมหาลัยและชีวิตวัยรุ่น รวมถึงเรื่องรักใคร่ของหนุ่มสาว  

ยอมรับว่าบางทีเขาเองก็ลืม ลืมว่าก็มีบ้านหลังนี้ให้กลับมาหา 

เขาไม่ปฏิเสธเลย ชีวิตในวัยเรียนโคตรจะสนุก ทั้งเพื่อน ทั้งรุ่นพี่ ทั้งแฟนสาว เขาที่ออกไปอยู่คนเดียว ห่างไกลจากบ้านชั่วคราวถึงได้สนุกสุดเหวี่ยงแล้วก็ทิ้งบาดแผลให้คนๆ หนึ่งโดยไม่รู้ตัว  

ชินโทรหาแม่บ้างเพื่อบอกเล่าข่าวคราวของตัวเองแต่ก็ไม่ได้บ่อยถึงขนาดที่ทำเป็นกิจวัตรอะไร โทรไปหาทีก็ถามเรื่องคัพบ้าง พอรู้ว่าน้องน้อยสบายดี เรียนสนุกมีเพื่อนเขาก็เบาใจ ไม่ได้ติดใจอะไร รู้ดีว่าวัยนี้ก็ติดเพื่อนกันทั้งนั้น ชินถึงไม่เคยโทรหาคัพเลย เขาคิดว่าถ้าคัพคิดถึงพี่ชายคนนี้ก็คงจะโทรมาหาเอง แต่ที่ไม่มีก็คงเที่ยวเล่นกับเพื่อนจนลืมเขาเหมือนๆ กัน เขาคิดแบบนั้นมาตลอดจนกระทั่งเห็นน้ำตาของน้องน้อยในวันนี้  

“ร้องไห้อะไรขนาดนี้จะขึ้นม.6 แล้วนะ”  

“ฮึก ฮืออ ก็คัพคิดถึงพี่ชินหนิ”  

“คิดถึงทำไมไม่โทรหาล่ะ”  

“แล้วทำไมพี่ชินไม่โทรหาคัพล่ะ”  

“หึ ย้อนเก่ง”  

“ฮึก แล้วนี่พี่ชินมาคนเดียวหรอครับ” คัพเอ่ยถามพร้อมกับสอดส่ายสายตามองไปรอบๆ แล้วก็ด้านหลังของชายหนุ่ม 

“อืม จะให้มากับใครล่ะ”  

“ก็...พี่นุ่นไงครับ”  

คนได้ยินชื่อนั้นเลิกคิ้วพลางยืนนึกอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะเอ่ยตอบไปไม่ได้เอาความอะไร “เลิกแล้ว”  

ชินเลิกกับนุ่นนานแล้ว เขาจับได้ว่าเธอนอกใจ ชินไม่ได้เป็นเดือดเป็นร้อนอะไรมากนัก เขาไม่แคร์เพราะก็ไม่ได้รักชอบอะไรในตัวอีกฝ่ายเท่าไหร่นัก ที่ชอบก็แค่เซ็กส์ที่ถึงใจดีก็เท่านั้นเอง แล้วก็ใช่ว่าพอเลิกไปเขาจะหาแฟนใหม่ไม่ได้ หลังจากนั้นก็มีคบๆ เลิกๆ หรือไม่ก็เน้นนอนแต่ไม่เน้นความสัมพันธ์ 

หึ จะไปเอาอะไรมากมาย มีเซ็กส์ดีๆ ก็พอแล้ว 

ในขณะที่คนหนึ่งพูดเรื่องเลิกกับแฟนสบายๆ อีกคนที่รักชอบในตัวชินก็ดีใจจนใบหน้าแสดงออกชัดเจน คัพยิ้มแก้มแทบปริ  

สงสัยวันนี้จะเป็นวันดี พี่ชินกลับบ้านแล้วก็เลิกกับพี่นุ่นแล้ว 

“เป็นไงเรา...จะขึ้น ม.6 แล้ว คิดไว้หรือยังว่าจะเรียนต่อที่ไหน”  

คัพไม่ตอบชิน เขายังคงกอดร่างสูงไว้แน่นไม่ปล่อย แม้ชินจะพูดอะไรต่อมิอะไรมากมายแต่คัพก็ยังนั่งกอดชินอยู่แบบนั้น ตัวคนโดนกอดเป็นแม่ลิงก็ไม่ได้ว่าอะไร ปล่อยให้คัพกอดตัวเองตามใจชอบ มือก็ลูบหัวน้องน้อยในอดีตที่ตัวโตแล้วยังขี้อ้อนแล้วก็งอแงเก่งเหมือนเดิม 

ชินกลับมาอยู่บ้านแล้ว เขาเริ่มทำงานในบริษัทอนิเมชั่นชื่อดังแห่งหนึ่ง คัพก็คอยเอาใจช่วยพี่ชายห่างๆ พร้อมกับเจ็บปวดมากกว่าตอนที่ชินไม่อยู่บ้านด้วยซ้ำ 

คัพเคยคิดว่าหลังจากชินกลับมาอยู่บ้านและเลิกรากับพี่นุ่นไปเขาจะได้พี่ชายของเขาคืน ต่อให้คัพจะคิดเกินเลยแต่เขาก็ยินดีที่จะอยู่ในความสัมพันธ์พี่น้อง ขอเพียงชินไม่มีใคร  

ทว่าความคิดนั้นก็จบลงเมื่อวันหนึ่งคัพพบว่าชินพาผู้หญิงมานอนที่บ้านเหมือนเมื่อตอนนั้น และร้ายแรงยิ่งกว่าที่บางวันไม่ซ้ำหน้ากันเลย ใจของคัพแหลกละเอียดไม่เป็นชิ้นดี เจ็บยิ่งกว่าครั้งไหนๆ ที่ผ่านมา ตัวชินเองก็ไม่ได้สนใจว่าคนในบ้านจะมองอย่างไร ต่อให้แม่ส่งสายตาดุไปให้และต่อให้เขาแสดงออกทางสายตาว่าเจ็บปวดขนาดไหนชินก็ไม่เคยสนใจเลย เป็นคัพที่ต้องทนฟังเสียงร้องครวญครางของคนทั้งคู่ดังมาจากห้องข้างๆ  

แหลกแล้วแหลกอีก แหลกจนไม่ไหว ร้องไห้มันทุกคืนกว่าจะหลับได้ก็เมื่อไม่ได้ยินเสียงของพวกเขาแล้ว 

จากเหตุการณ์นั้นความบอบช้ำนำพาให้คัพตีตัวออกห่าง เขากลัวว่าความรู้สึกที่มากล้นนี้จะทะลักออกมาแล้วทำให้ชินรู้ว่าเขามีใจให้ อีกทั้งพี่ชายที่คิดไม่ซื่อเติบโตขึ้นมีหน้าที่การงานที่ต้องรับผิดชอบมากมาย พวกเขาที่เคยสนิทสนมกันดีกลายเป็นห่างเหิน ตัวชินเองก็ยุ่งวุ่นวายและไม่รู้ว่าจะเข้าหาน้องชายที่ช่วงนี้ทำตัวผิดแปลกไปอย่างไรจึงทำให้เขาเว้นระยะห่างกับคัพพอสมควร ความสัมพันธ์พี่น้องมีเส้นกั้นบางๆ ต่อหน้าแม่พวกเขาก็พูดคุยกันปกติทว่าลึกๆ ก็รู้กันดีว่ามันไม่มีอะไรเหมือนเดิม 

ชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 6 มาถึงอย่างรวดเร็ว คัพต้องเรียนหนังสือและติวอย่างหนักเพื่อเขามหาวิทยาลัย เขามีเป้าหมายชัดเจนว่าจะเรียนคณะไหน เขาอยากเรียนที่คณะและสถาบันเดียวกันกับชิน อยากไล่ตามคนที่เขารักไปให้ถึงที่สุดต่อให้ชินไม่รับรู้ก็ไม่เป็นไร เขารู้ดีว่าปลายทางนี้คงมีแต่ความเจ็บปวด ผิดหวังแต่คัพก็ตัดสินใจแล้วว่าจะขอรักคนๆ นี้เพียงคนเดียว ไม่ขอรักใครอื่นอีก 

คัพไปสอบเข้าที่มหาวิทยาลัยที่ตั้งเป้าหมายไว้ในรอบรับตรงด้วยความมุ่งมั่นเต็มเปี่ยม หลังจากสอบเสร็จเข้ามั่นใจว่าตัวเองจะติดแต่แล้วเมื่อผลประกาศออกมา โลกที่คัพฝันและวางไว้ก็พังครืน 

ไม่ติด... 

ร่างเล็กห่อเหี่ยว ท้อแท้อยู่หลายอาทิตย์ทำให้ชินต้องเข้ามาปลอบและพูดคุยด้วย คัพจึงกลับมาเข้มแข็งอีกครั้ง คราวนี้ชายหนุ่มมุมานะตั้งใจอ่านหนังสือสอบ GAT-PAT เพื่อยื่นคะแนนของตัวเองไปที่คณะและมหาวิทยาลัยเดิมที่ตนไปสอบมา แต่น่าเสียดายที่สุดท้ายคะแนนของเขาก็สู้คะแนนของคนที่เก่งกว่าไม่ได้ คัพไม่ติดที่นี่เป็นหนที่สอง เขาเสียใจมากกว่าครั้งแรก ได้แต่โทษตัวเองที่ไม่มีความสามารถเพียงพอ  

สุดท้ายคัพก็ได้เรียนที่คณะไอที มหาวิทยาลัยเดียวกับไมค์และออย เขาเลือกที่นี่เป็นอันดับสองรองจากมหาลัยที่เขาอยากเข้าเพราะเห็นว่าทั้งไมค์และออยก็เรียนที่นี่ 

คัพคิดว่าช่วงนี้ชีวิตของเขาช่างซวยซ้ำซวยซ้อน นอกจากจะเข้ามหาวิทยาลัยที่อยากเข้าไม่ได้แล้ว เขายังซวยที่จู่ๆ วันหนึ่ง ความลับที่ปิดบังมาโดยตลอดได้ถูกเปิดเผยออกมาในที่สุดเนื่องจากความสะเพร่า ไม่รอบคอบของเขาเอง 

“อ๊า อ๊ะ พี่ชิน อื้ม พี่ชิน”  

เสียงหวานร้องครวญครางเรียกชื่อของชายที่ตนแอบรักเหมือนทุกครั้งที่จินตนาการว่ากำลังร่วมรักกับชิน สองมือน้อยขยับแก่นกายรูดขึ้นลงรัวเร็วเมื่อใกล้ถึงฝั่ง เขากำลังจะเสร็จในอีกไม่ช้า ทำให้เสียงร้องดังกระเส่ายิ่งขึ้น คัพไม่กลัวว่าจะมีใครได้ยินเสียงของเขาเพราะแม่ออกไปทำงาน ส่วนชินก็ออกไปปาร์ตี้กับเพื่อนๆ ตามปกติ กว่าจะกลับบ้านอีกทีก็ตอนเช้า 

แต่วันนี้มันไม่เหมือนทุกวันนี่สิ...  

ชินเดินเข้ามาภายในบ้าน ความหมดอารมณ์และเบื่อๆ พาเขากลับมาเร็วกว่าทุกวัน ร่างสูงตั้งใจจะมาพูดคุยกับคัพเรื่องมหาวิทยาลัย เขารู้ว่าน้องยังเสียใจไม่เลิกรา บางวันคัพจะเหม่อลอยจนเขาเป็นห่วง ไม่ชอบที่เห็นคัพที่ร่าเริงเสียน้ำตาแม้แต่น้อย 

“อ๊า อ๊ะ อื้ม”  

ชินขมวดคิ้ว ชะงักมือที่กำลังจะเคาะประตูห้องของน้องชายค้างกลางอากาศ เมื่อได้ยินเสียงหวานร้องครวญคราง ชายหนุ่มยิ้มขำ เขาเพิ่งรู้สึกตัวว่าน้องน้อยโตแล้วก็วันนี้ 

หึ เดี๋ยวนี้เก่ง รู้จักช่วยตัวเองเป็นแล้ว 

ชมในใจเสร็จแล้วตัดสินใจเดินกลับห้อง ไม่คิดกวนอีก อยากให้น้องได้ใช้เวลากับความสุขจากความใคร่ให้เต็มอิ่มเสียก่อน  

ชินเดินจากไปได้ไม่กี่ก้าวดี เสียงที่เขาฟังว่าเพราะดีก็ทำเอาร่างกายของเขาแข็งทื่อ ชาวาบไปทั้งร่าง หัวใจเหมือนถูกกระชากออกมาจากอกเพราะมันไม่มีจังหวะการเต้นเลย 

“อ๊า พี่ชิน อื้ม ผม อ๊ะ อ๊ะ ผมรัก อ๊า พี่ อื้ม พี่ชิน”  

นี่มันอะไรกัน... 

“ซี๊ด พี่ชิน อื้ม”  

ชินหาเสียงของตัวเองไม่เจอ เขาคิดว่าอาจจะหูฝาดได้ยินชื่อของตัวเองไปเอง ทว่ายืนฟังตั้งนานก็ยังคงได้ยินชื่อเขาออกจากปากของคัพอยู่ดี ในตอนนั้นเขานึกอยากเข้าไปถามไถ่ให้รู้เรื่อง แต่อีกใจก็คิดว่าควรปล่อยไปทำเป็นไม่รู้ไม่เห็นอะไรทั้งนั้น ลังเลอยู่ชั่วครู่ในขณะที่เสียงของคัพก็ดังขึ้นเรื่อยๆ พลอยให้เขารู้สึกแปลกประหลาดหนักกว่าเก่า  

“อื้ม พี่ชิน”  

ชินตัดสินใจได้ในที่สุด ในเมื่อมาถึงขนาดนี้แล้วถ้าเขาปล่อยไปมันจะค้างคาใจตัวเขาเอง และอาจจะเป็นการสร้างความหวังลมๆ แล้งๆ ให้กับน้องชายต่างสายเลือดไปด้วย ความรู้สึกรักใคร่เกินพี่น้องหรือความต้องการทางร่างกายมันไม่ควรเกิดขึ้น ชินไม่เคยคิดเกินเลยไปกว่านั้น และที่สำคัญ... 

พวกเขาเป็นผู้ชายจะรักกันได้อย่างไร?  

มันวิปริตจะตาย!  

โชคดีของชินหรือคราวซวยของคัพไม่อาจรู้ได้ ประตูห้องไม่ได้ล็อค ร่างสูงจึงเปิดเข้าไปโดยง่ายดายโดยไม่ต้องเคาะประตูเรียกให้คนด้านในตกใจรู้ตัวก่อน เมื่อเข้ามาได้สิ่งที่ปรากฏเข้าในครรลองสายตาของชินทำร่างสูงขนลุกซู่ไปทั้งตัว สายตาก็มองไปที่ร่างที่หลับตาพริ้มกำลังช่วยตัวเองด้วยใบหน้าเปี่ยมสุข  

เขาอธิบายภาพที่เห็นไม่ถูกเหมือนกัน มันควรจะเป็นภาพเด็กผู้ชายกำลังช่วยตัวเองธรรมดาๆ แต่เลือนร่างขาวสะอาดใบหน้าแดงระเรื่อนั่นบอกตรงๆ เห็นครั้งแรกเขาก็แอบใจเต้นผิดจังหวะไปเหมือนกัน มาได้สติเป็นตัวของตัวเองก็ตอนที่ได้ยินชื่อตัวเองออกจากริมฝีปากอิ่มนั่น 

“พะ พี่ชิน อื้มมม”  

“ช่วยอธิบายหน่อยได้มั้ยว่าเรากำลังทำอะไร”  

ร่างเล็กเบิกตากว้าง ชะงักมือที่กำลังจะพาคัพน้อยขึ้นสวรรค์ ใบหน้าหวานซีดเผือดเมื่อเห็นร่างสูงของชินยืนอยู่ไม่ใกล้ไม่ไกลจากเตียงนอนมากนัก รีบฉวยเอาผ้าห่มขึ้นมาคลุมร่างกายของตัวเองทันที ริมฝีปากขบเม้มเข้าหากันแน่นสั่นกลัวที่เห็นอีกคนในห้อง เขาไม่เคยคิดว่าจะต้องมาเผชิญสถานการณ์แบบนี้จึงไม่รู้ว่าควรแก้ตัวไปอย่างไร คัพนึกโทษตัวเองที่ดันสะเพร่า ไม่ระวังตัวจนชินเข้ามาเจอ  

“พี่ถามว่ากำลังทำอะไร”  

คราวนี้เสียงเข้มปนตะคอกถามอีกครั้ง ดวงตาคมที่เคยมองเขาอย่างอ่อนโยนเปลี่ยนเป็นดุดันเสียจนคัพตัวสั่นสะท้านด้วยความหวาดกลัว 

“ผม ผม”  

ไม่รู้จะอธิบายสถานการณ์ในตอนนี้อย่างไรดี คัพอยากจะวิ่งหนีออกไปจาเหตุการณ์บ้าๆ ตรงนี้เสียเดี๋ยวนี้ แต่แข้งขาก็สั่นไปหมด ใบหน้าหวานก้มหน้าหลบสายตาของพี่ชายต่างสายเลือด ชินมองคนที่อยู่บนเตียงด้วยความหงุดหงิด ร่างสูงอยากจะได้คำอธิบาย เขายืนรออีกสักพักแต่ก็ไม่มีท่าทีว่าคัพจะพูดอะไรออกมา ชินจึงก้าวพรวดไปที่เตียงนอนก่อนจะกระชากแขนเรียวรุนแรงตามอารมณ์คุกรุ่นภายใน มืออีกข้างบีบปลายคางมนแล้วดันขึ้นให้คัพมองสบตากัน 

“ตอบ!”  

ชินตะคอกอีกครั้งแต่คัพก็ยังคงไม่ตอบแถมยังพยายามหลบตาเขา ความโมโหจึงพลุ่งพล่านขึ้นกว่าเดิม ชินดันคัพให้ออกห่างก่อนที่เขาจะเดินไปที่ตู้เสื้อผ้าของร่างเล็ก หยิบเสื้อเชิ้ตออกมาหนึ่งตัวแล้วเดินกลับมาหาคัพบนเตียง  

“พะ พี่ชินจะทำอะไร”  

เขาเป็นฝ่ายไม่ตอบคำถามบ้าง ชินขึ้นไปบนที่นอนของคัพ จ้องมองร่างที่อยู่ในผ้าห่มด้วยแววตาของสัตว์ป่าที่พร้อมจะฝังเขี้ยวเล็บลงบนร่างขาวๆ หากว่าคัพยังไม่ยอมปริปากอธิบายเรื่องที่เกิดขึ้น คัพกระถดกระถอยหนีเมื่อรู้สึกถึงภัยคุกคามจากร่างสูง ชินไม่สนใจเขาโถมตัวใส่ร่างเล็ก ขึ้นคล่อมและจับกดคัพให้นอนราบกับเตียงนอน เสื้อเชิ้ตที่ชินหยิบมาถูกพันธนาการมือน้อยทั้งสองข้างไว้กับหัวเตียงอย่างแน่นหนา  

“พี่ทำบ้าอะไร! ปล่อยผมนะ!”  

ชินบีบคางของคัพให้เงยหน้าขึ้นมองเขาอีกครั้งแต่คราวนี้เขาลงน้ำหนักมือมากขึ้นกว่าเดิมจนคัพน้ำตาคลอด้วยความเจ็บ  

“จะ เจ็บ”  

“ถ้ามึงยังไม่ตอบคำถามกูมึงจะเจ็บตัวยิ่งกว่านี้!”  

คัพอึ้ง มองชินตาค้างกับสรรพนามแสนหยาบคายที่ชินพูดออกมา  

มึง? กู? งั้นหรอ... 

“ตอบกูไอ้คัพ ตอบ!”  

ชินบีบคางคัพยิ่งกว่าเดิม ด้วยความที่เขานั่งคร่อมตัวทับคัพเอาไว้กับเตียงนอนทำให้เวลาที่ขยับตัวมันจะเสียดสีสัมผัสกับอวัยวะกลางกายของคนใต้ร่างพอดิบพอดี เขาชะงักเมื่อรู้สึกได้ว่าเจ้าส่วนนั้นมันพองขยายออกมาประจานความจริงที่ว่าน้องน้อยของเขาคิดอะไรกับเกินเลยไปไกล  

ความรู้สึกผิดหวัง รับไม่ได้ สับสน รวมถึงความรู้สึกขยะแขยงพลุ่งพล่านไปทั้งตัว ในหัวเต็มไปด้วยคำถามว่าเรื่องพวกนี้มันเกิดขึ้นได้อย่างไร เขาไปพลาดทำให้อีกคนคิดแบบนี้ตอนไหน  

“ทุเรศ! กูเป็นพี่มึงนะคัพ ทำไมถึงทำแบบนี้”  

น้ำตาที่เอ่อคลอไหลลงอาบแก้มนวล ดวงตากลมโตสั่นระริกมองใบหน้าของพี่ชายที่ตนแอบรักด้วยความเจ็บปวดเพียงเพราะสายตาที่ชินมองเขานั้นแสดงออกชัดเจน 

รังเกียจ...ใช่ มันเป็นสายตาที่คัพรู้ดีว่าหากวันหนึ่งชินมารู้ความลับนี้เข้าคงไม่พ้นว่าต้องเป็นสายตาที่รังเกียจ ขยะแขยงกัน 

“นี่มึงไม่คิดจะอธิบายเรื่องวิปริตๆ ที่มึงทำเลยงั้นหรอ?”  

“ฮึก”  

ยิ่งชินพ่นคำพูดแต่ละคำออกมาด้วยความอยากรู้ผสมปนเปกับความรังเกียจมากเท่าไหร่ ยิ่งเหมือนกระสุนที่ยิงใส่หัวใจของเขาให้แหลกเหลว จนในตอนที่ความเจ็บปวดไล่ระดับสูงขึ้นมาขนาดนี้แล้วคัพก็คิดว่ามันอาจจะดีกว่าถ้าอย่างน้อยเขาได้บอกความจริงออกไปเสียที จะได้ไม่ต้องทนอึดอัด ร้องไห้ทุกค่ำคืนแบบนี้ ต่อให้ผลที่ได้รับหลังจากที่เขาพูดออกไปแล้วจะแย่แค่ไหนก็ตาม  

ก็ช่างมันสิ! เขาไม่มีอะไรจะเสียแล้ว!  

“ผม...ฮึก ผมน่ะ...ชอบพี่นะ ชอบพี่มาโดยตลอด”  

“ตั้งแต่เมื่อไหร่” ถามออกไปเสียงเบาหวิว 

“ผมไม่รู้ว่ามันเริ่มจากอะไร...ฮึก แต่ผมมารู้ตัวว่าชอบพี่ก็ตอนที่...เห็นพี่มีอะไรกับ ฮึก พี่นุ่น”  

ชินกัดฟันกรอด เขาสับสนไม่น้อยกับสภาวะอันน่าอึดอัดในตอนนี้ ยิ่งเห็นน้ำตาของน้องน้อยไหลรินไม่หยุด เขาก็อยากจะเช็ดออกให้ด้วยปลายนิ้วเหมือนทุกครั้ง แต่คราวนี้ชินยั้งตัวเองไว้ทัน ภาพในอดีตตั้งแต่ได้พบกับคัพไหลวนเวียนเข้ามาในหัวสมองอย่างรวดเร็วจนเขาต้องยกมือขึ้นกุมขมับ พยายามนึกว่าตอนไหนกันที่ความรู้สึกของอีกฝ่ายถลำลึกมาได้ถึงขนาดนี้ 

เข้าใจแล้ว... 

เขาคงใจดีและดูแลคัพที่กำลังเหงามากเกินไปสินะ ร่างเล็กถึงได้คิดวิปริตกับเขาแบบนี้ ชินไม่แปลกใจเลยว่าทำไมที่ผ่านมาคัพถึงทำตัวติดเขาราวกับเป็นน้องชายของเขาจริงๆ  

เขาผิดเองที่ใจดีเกินไป ผิดเองที่ทำหน้าที่พี่ชายที่แสนดี... 

“นี่ เรามาตกลงอะไรกันหน่อยมั้ยไอ้น้องชาย”  

คัพตัวชาวาบเมื่อเห็นสายตาเย็นชาของชินที่มองมา เขาไม่เคยเห็นชินมองด้วยสายตาแบบนี้มาก่อนนับตั้งแต่เป็นพี่น้องกันมา 

“ฟังนะ...กูน่ะไม่ได้คิดวิปริตแบบมึง กูชอบผู้หญิง! เพราะฉะนั้นตัดใจจากกูซะ!!!”  

“.....”  

เจ็บ โคตรเจ็บเลยไอ้คัพ...ไม่น่าเลย ไม่น่าบอกความรู้สึกออกไปเลย 

แม้จะรู้ว่าสายไปแล้วแต่สิ่งที่เกิดขึ้นแล้วไม่อาจหวนคืนได้ น้ำตาของเขาไหลอาบแก้มแสดงออกถึงความเสียใจเจ็บปวดกับความรักที่ไม่มีทางสมหวัง และคราวนี้มันเจ็บปวดยิ่งกว่าการทนเห็นและฟังเสียงร้องครวญครางของชินกับผู้หญิงคนอื่นเสียอีก 

“และเพื่อแลกกับการที่มึงต้องเลิกคิดวิปริตกับกู กูจะสนองความอยากให้มึงเองไอ้คัพ!”  

“พี่ชินจะทำอะไร”  

“หึ”  

ชินแสยะยิ้มร้ายกาจอย่างที่คัพไม่เคยเห็นมาก่อน ร่างสูงโน้มใบหน้าเข้าใกล้ใบหน้าหวานของคัพ แม้ชินจะรังเกียจและไม่อยากยอมรับแค่ไหน แต่เขาก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าน้องชายของเขาหน้าตาน่ารักมาก ร่างสูงทำใจอยู่ชั่วครู่ก่อนจะทำในสิ่งที่คัพไม่คาดคิดด้วยการประกบริมฝีปากจูบปากอวบอิ่ม  

ร่างเล็กชาวาบไปทั้งตัว ดวงตากลมโตเบิกกว้างเพราะเขาไม่คิดว่าชินจะทำแบบนี้ มันหมายความว่าอย่างไร ไหนบอกให้เขาตัดใจแล้วจูบกันทำไม 

ชินลืมตาขึ้นมองคัพเล็กน้อย หัวเราะเยาะออกมาเมื่อเห็นปฏิกิริยาจากคนใต้ร่าง ก่อนที่เขาจะสอดลิ้นเข้าไปในโพรงปากของคัพอย่างง่ายดาย ลิ้นหนากระหวัดพันรัดกับลิ้นเล็กอย่างเร่าร้อนโดยที่คัพยังไม่ทันตั้งตัว ชินจูบคัพอยู่เนิ่นนานจนร่างเล็กอ่อนระทวยใต้ร่างของเขา ไม่มีการปฏิเสธใดๆ ส่วนหนึ่งเพราะเฝ้าฝันถึงสัมผัสของชินมาโดยตลอดจึงยอมให้คนด้านบนจูบได้ตามใจชอบ ละทิ้งความสงสัยทั้งหมดกระโจนลงหุบเหวไร้ก้นบึ้งยิ่งขึ้น 

คัพจูบตอบชินอย่างเงอะงะเพราะไม่เคยจูบใครมาก่อน ชินผงะไปเล็กน้อยแต่ก็ไม่ได้ว่าอะไร มือหนาใหญ่เลื่อนเข้าไปภายในเสื้อกล้ามที่คัพใส่อยู่ เขาลูบไล้ร่างกายเนียนละเอียดที่ให้ความรู้สึกนุ่มนิ่มเกินกว่าจะเป็นร่างกายของผู้ชาย ในตอนแรกฝืนใจไม่น้อย แต่สัมผัสแปลกใหม่ที่ได้รับนำพาให้เขาตื่นเต้นไปอีกแบบ 

“อื้อ”  

เสียงหวานร้องครวญครางออกมาเบาๆ เมื่อเริ่มหายใจไม่ออก ชินรู้จึงผละถอยหนี เพียงแค่ครู่เดียวแล้วกดจูบลงไปใหม่ มือแน่นิ่งอยู่แถวบริเวณยอดอกภายใต้เสื้อกล้าม ค่อยๆ สัมผัสมันแผ่วเบาทำเอาคัพสะดุ้ง ลืมตาขึ้นมองด้วยความรู้สึกหลากหาย ประจวบเหมาะกับที่ชินถอนริมฝีปากออกพอดี เขาถึงได้เห็นสายตาดุดันพาให้ร่างกายขนลุกไปทั้งตัว 

“พะ พี่ชิน หยุดเถอะครับ” เอ่ยบอกไม่เต็มเสียงนัก ใบหน้าหวานหันหน้าหนี ไม่กล้าสบตาคมที่มองมาไม่เลิก  

“จะปฏิเสธทำไม ในเมื่อร่างกายมึงต้องการ กูบอกแล้วไงว่าจะช่วยสนองให้มึง”  

พูดพร้อมกับเลิกเสื้อกล้ามของคัพขึ้นมากองไว้เหนือยอดอกเล็กสีชมพู ชินแกล้งเลียริมฝีปากอย่างคนโรคจิต เอ่ยเสียงแหบเซ็กซี่อย่างต้องการกลั่นแกล้ง  

“น่ากินดีนะ”  

คัพหน้าแดงก่ำด้วยความเขินอาย ตอนนี้น้ำตาของเขาไม่ได้ไหลแล้ว คงเป็นเพราะจูบของชินที่พาเขาลืมเลือนความเจ็บปวดเพียงชั่วคราวนั่น พอคิดว่าเมื่อไม่กี่วินาทีที่ผ่านมาชินทำอะไรกับร่างกายของตัวเองบ้างทั้งหน้าทั้งตัวของคัพก็แดงแจ๋เหมือนลูกมะเขือเทศพาให้คนที่มองอยู่ตลอดหัวเราะเยาะเย้ยอย่างสมเพช  

“ขยะแขยงว่ะ มึงเขินอะไรวะกูไม่ได้พูดจริงสักหน่อย...เอาล่ะ เรามาต่อกันดีกว่า กูอยากจบเรื่องบ้าๆ นี่สักที”  

พูดจบก็ครอบครองยอดอกเล็กไว้ในปาก ดูดเม้ม เลียอย่างดุเดือด สองมือหนาก็เคล้นคลึงจนมันแข็งสู้ลิ้นสู้ปากให้เขาดูดดื่มอย่างหนักหน่วง เสียงหวานร้องครวญครางออกเป็นระยะ แม้จะเจ็บกับคำพูดแสนร้ายกายของชิน แต่คัพก็ปฏิเสธไม่ได้เลยว่ากำลังมีความสุขกับสิ่งที่ชินกำลังทำให้  

ชินสะดุ้งเล็กน้อยเนื่องจากแก่นกายของคัพที่เสียดสีอยู่บริเวณก้นของเขาขยายใหญ่ขึ้นกว่าเดิมบ่งบอกว่าคัพมีอารมณ์มากแค่ไหน ร่างสูงไม่รอช้าอีกต่อไป เขาอยากจะออกห่างจากคัพเต็มทน ชินกระชากผ้าห่มที่ปกคลุมร่างกายส่วนล่างออกก่อนที่เขาจะเงยหน้าจากอกของคัพ ยิ่งเห็นว่าคัพกำลังทำสีหน้าเคลิบเคลิ้ม ชินก็ยิ่งขนลุกไปทั้งเนื้อทั้งตัว เขาจึงหันหน้าหนีทันทีแล้วจัดการใช้มือของตัวเองช่วยให้คัพไปถึงสวรรค์ปลอมๆ ที่เจ้าตัวมโนขึ้น 

“พี่ชิน อื้อ”  

มือแกร่งรูดคัพตัวน้อยขึ้นลงเร็วสลับช้า จ้องมองทุกการเคลื่อนไหวตาไม่กะพริบ ปฏิเสธไม่ได้ว่าเขาเองก็เริ่มมีอารมณ์ขึ้นมาบ้างแล้วเหมือนกัน ชินส่ายหน้าเมื่อรับรู้ความรู้สึกของตัวเอง คิ้วของเขาขมวดเข้าหากันปั้นหน้าวางเฉยเพื่อกลบเกลื่อนความรู้สึกบางอย่าง  

“อ๊ะ อ๊า”  

“ช้าว่ะ”  

ปากบ่นแต่มือก็ยังคงช่วยคัพ ชินรู้ว่าเขาควรทำอย่างไรให้น้องน้อยในอดีตปลดปล่อยไวๆ ริมฝีปากหนาจึงก้มลงจูบคัพในขณะที่มืออีกข้างจงใจบดขยี้จุกนมบวมเต่งจนคนใต้ร่างดิ้นเร่าด้วยความเสียวที่โดนปรนเปรอหนักหน่วง 

คัพแทบจะปลดปล่อยอยู่ร่อมร่อแต่เขาต้องฝืนทนไว้เพราะยังอยากมีความสุขต่อไปอีกสักนิด ความชำนาญทั้งปาก ทั้งมือที่อีกฝ่ายทำให้นั้นร้ายกาจอย่างที่จินตนาการของคัพไปไม่ถึงมาก่อน เขาแทบจะขาดใจตายตอนโดนขยี้ที่ส่วนหัวพร้อมกับโดนดูดนมหนักๆ พอขยี้เสร็จคนมากประสบการณ์ก็เร่งจังหวะมือรูดขึ้นลงจนในที่สุดร่างขาวก็กระตุกเกร็งปลดปล่อยน้ำรักฉ่ำหวานพุ่งออกมาเต็มมือของชิน  

“อ๊า”  

“ออกสักทีนะมึง...ตามที่ตกลงกันไว้ กูช่วยมึงแล้วเพราะงั้นเลิกคิดวิปริตกับกูซะ!”  

พูดจบชินก็ไม่ฟังอะไรอีกต่อไปเขาแก้มัดมือที่เป็นคนทำไว้แล้วลุกเดินหนีกลับไปห้องของตัวเองโดยทิ้งคัพที่สุขแค่กายไว้เพียงลำพัง  

ปัง!  

คัพขดตัวกกกอดตัวเองไว้จากความเหน็บหนาวที่อีกฝ่ายทิ้งไว้ให้ น้ำตาที่เหือดแห้งไหลออกมาอีกครั้งเมื่อสัมผัสความจริงตอนร่างกายถึงก้นเหวหลังมีความสุขได้ไม่นาน พอตกลงมาก็เห็นความจริงว่าที่อีกฝ่ายมอบความสุขทางกายให้ไม่ใช่เพราะใจดีอะไรแต่เป็นเพราะอยากให้เขาตัดใจต่างหาก 

“ฮึก ฮือ”  

เสียงร้องไห้ราวกับจะขาดใจดังคับห้อง เขาปล่อยโฮโทษตัวเองที่สะเพร่าไม่ระวัง ถ้าวันนี้เขาอดทนสักนิด พยายามเก็บความลับให้มากกว่านี้อีกหน่อย ชินคงไม่มีทางรู้ ความสัมพันธ์ของเราคงไม่มาถึงทางตันแบบนี้และเรื่องทุกอย่างคงไม่จบลงที่ชินบอกให้เขาตัดใจ 

ซึ่งมันยากเหลือเกิน... 

 

วันต่อมา 

คัพจงใจตื่นเช้ากว่าปกติเพื่อหลบหน้าคนบางคน เนื่องจากทุกๆ เช้าพวกเขาสามคนจะนั่งทานข้าวด้วยกันเสมอ แม่มักทำอาหารรอพวกเขาตื่นทั้งๆ ที่เพิ่งกลับมาจากทำงาน คัพเคยบอกแม่หลายครั้งแล้วว่าให้พักผ่อนไม่ต้องทำกับข้าวให้ก็ได้แต่แม่ก็ไม่ยอม ให้เหตุผลว่าตัวเองไม่ค่อยมีเวลาให้พวกเขาสองพี่น้องเพราะทำงานดึก เวลาของพวกเราเลยไม่ตรงกัน คัพเห็นว่าแม่อยากทำก็เลยปล่อยเลยตามเลย ทุกเช้าคัพจะตั้งตารอทานข้าวเช้ากับครอบครัวของเขา โดยเฉพาะช่วงที่ชินกลับมาอยู่ด้วยกันแบบนี้ไม่มีวันไหนเลยที่เขาตื่นสาย 

ยกเว้นวันนี้ที่ตื่นเร็วกว่าปกติ... 

“อ้าว ทำไมวันนี้ตื่นเช้าจังลูก”  

ร่างเล็กผงะถอยหลังไปเล็กน้อยเมื่อเขาเปิดประตูบ้านออกไปเจอแม่กำลังจะไขกุญแจเข้าบ้านพอดิบพอดี 

เวรกรรม แล้วจะบอกแม่ว่ายังไงล่ะเนี่ย... 

“เอ่อ คือ”  

“โรงเรียนก็ปิดแล้ว มหาลัยก็ยังไม่เปิด...แล้วนี่จะไปไหน?”  

“คือว่า...อ่า ไอ้ไมค์ครับ คือมัน...ใช่ๆ มันอยากให้คัพไปช่วยงานมันที่บ้านน่ะแม่ เห็นว่าแก้โค้ดไม่ได้ เออเร่อตลอด แล้วพอดีคัพถนัดเรื่องพวกนี้ มันเลยให้คัพไปบ้านมันแต่เช้า”  

คัพโกหกยกใหญ่นึกโล่งใจที่ดันนึกถึงหน้าไมค์ได้พอดิบพอดีเลยพูดออกไปคล่องปากไร้พิรุจ ส่วนเรื่องไปแก้โค้ดที่เออเร่อเขาน่ะหรอจะแก้ได้เอาแค่เขียนขึ้นมายังลำบากเลย โดยส่วนตัวแล้วคัพรู้ดีว่าตัวเขานั้นไม่ถนัดเขียนโปรแกรมสักนิดถ้าเป็นเรื่องวาดรูป ทำกราฟฟิค ทำภาพทรีดีก็ว่าไปอย่าง 

“งั้นหรอ...แต่ไม่เห็นต้องไปเช้าขนาดนี้เลยนี่ลูก มากินข้าวก่อนแล้วค่อยไปก็ได้แล้วนี่พี่ชินตื่นหรือยัง”  

คัพสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อแม่พูดถึงชิน 

“เอ่อ ไม่รู้ครับ...แม่ครับ คือผมรีบจริงๆ ไอ้ไมค์มันไม่ได้นอนทั้งคืนมัวแต่นั่งแก้โค้ด ถ้าผมไม่ไปช่วยมันตอนนี้มีหวังมันนอนตายคาห้องแน่ๆ”  

พูดจบก็รีบวิ่งออกจากบ้านไปทันทีเพราะกลัวว่าแม่จะรั้งเขาให้อยู่ทานข้าวเช้าและเป็นเหตุให้พบเจอบุคคลที่เขาไม่อยากเจอที่สุดในตอนนี้ คัพไม่รู้จะทำตัวอย่างไรต่อไป ถึงแม้ชินจะบอกให้เขาตัดใจแต่ถ้ามันทำง่ายๆ เขาก็ตัดใจจากชินได้ไปนานแล้วน่ะสิ ไม่ปล่อยให้ระยะเวลาผ่านมาถึงสามปีเต็มหรอก แล้วยิ่งชินมาช่วยเขาแบบนั้น ไอ้ที่เขาเคยฝันเล็กๆ ตอนช่วยตัวเองมันก็ยิ่งเลยเถิดไปกันใหญ่  

เมื่อคืนคัพก็ร้องไห้ทั้งคืน หลับไปตอนไหนไม่รู้ พอตื่นมาในตอนเช้าตรู่ ตั้งใจจะอาบน้ำให้สมองโล่งเพราะรู้สึกปวดหัว ก็ดันนึกขึ้นได้ว่าเขาต้องพบเจอกับชินในตอนกินข้าวเช้า ความกังวลก็ค่อยๆ คลืบคลานมาพร้อมกับความคิดนับร้อยพันที่บั่นทอนจิตใจของเขาให้ย่ำแย่ยิ่งขึ้น คัพไม่รู้ว่าชินจะทำตัวปกติเหมือนทุกวันหรือจะทำท่ารังเกียจ พูดกับเขาด้วยคำสรรพนามห่างเหินอย่างมึงและกูที่ชินไม่เคยใช้พูดกับเขามาก่อนหรือเปล่า 

ในตอนนี้คัพรับรู้เพียงแค่ว่าต้องหลบหน้าชินให้นานที่สุดจนกว่าความรู้สึกบ้าๆ ของเขาจะเข้าที่เข้าทาง ถึงจะรู้ดีว่ามันเป็นไปแทบไม่ได้เลยก็ตามเพราะต่อให้ชินพูดกรอกหูหรือทำอะไรให้เขาเจ็บมากกว่านี้ คัพก็ไม่มีทางเลิกรักชินได้ในเร็ววันนี้หรอก 

 

วันเวลาล่วงเลยไปอีกหลายอาทิตย์ คัพพยายามหลบหน้าชินทุกครั้งที่มีโอกาส ซึ่งคนที่มองอยู่ห่างๆ อย่างแม่ของคัพก็มองออกว่าสองพี่น้องกำลังมีปัญหากันแต่นางก็เลือกที่จะไม่เข้าไปยุ่งเพราะเห็นว่าเป็นเรื่องที่พี่น้องควรจะหันหน้าคุยกันเองเสียมากกว่า 

ชินไม่เดือดร้อนที่คัพหลบหน้าเขา กลับกันเขาชอบเสียด้วยซ้ำ ยิ่งไม่เห็นหน้าคัพ เรื่องราวในคืนนั้นที่เขาพยายามลืมมันก็ดูเหมือนจะไม่หวนมาให้เขาได้นึกถึงอีก ถึงแม้ช่วงแรกๆ เขาจะโมโหตัวเองและคัพแทบบ้าที่เผลอไปทำแบบนั้นกับผู้ชายด้วยกันก็ตาม  

และแล้วในคืนหนึ่ง ขณะที่คัพกำลังนอนคิดอะไรเพลินๆ เสียงร้องครวญครางที่ไม่ได้ยินมานานก็ดังขึ้นเรื่อยๆ ดวงตากลมโตเบิกโพลง หน้าเริ่มซีด หัวใจหล่นวูบรู้ได้ในทันทีว่าเสียงครวญครางที่เขาได้ยินมาจากที่ไหน หัวใจดวงน้อยเจ็บแปล๊บเหมือนทุกครั้งที่ชินพาผู้หญิงมาที่บ้านแต่คราวนี้มันเจ็บปวดยิ่งกว่า  

ความคิดในแง่ลบบอกเขาว่าชินจงใจพาผู้หญิงมามีอะไรกันที่บ้านเพื่อตอกย้ำให้เขารู้ว่าชินไม่มีทางคิดกับเขาเกินพี่น้องและที่สำคัญที่สุดคือไม่มีวันรักชอบเพศเดียวกันได้ การกระทำนั้นก็บอกเขาเป็นนัยๆ อยู่แล้วว่าให้ตัดใจเสีย แต่มันโหดร้ายชะมัด ทั้งๆ รู้ว่าเขารักแต่ก็ยังทำร้ายจิตใจกันหนักขนาดนี้ 

“ฮึก ฮือ”  

เป็นอีกคืนที่คนแอบรักนอนร้องไห้เอาหมอนปิดหน้าปิดหูไม่ฟังเสียงครวญครางของคนทั้งคู่ แต่คนใจร้ายก็ยังทารุณจิตใจด้วยการมีเซ็กส์แบบรุนแรงขนาดที่เกิดเสียงเตียงกระทบกับผนังห้องดังปึกอยู่ทั้งคืน 

หลังจากวันนั้นแทบทุกคืนคัพจะได้ยินเสียงบ้าๆ นั่น เสียงอันเปี่ยมสุขของผู้หญิงมากหน้าหลายตาที่ชินพามาที่บ้านโดยที่แม่ไม่รู้เพราะออกไปทำงาน คัพขังตัวเองอยู่ในห้องไม่ได้ออกไปไหน แรกๆ ก็กลัวว่าชินจะเข้ามาหาเหมือนคราวก่อนแต่ก็เปล่า ชินไม่พูดอะไรกับคัพอีกเลยนับตั้งแต่วันนั้น หน้าก็แทบจะไม่มอง คัพเคยคิดว่าการที่ชินกลับมาอยู่ที่บ้านเป็นเรื่องดีมากแต่เขาเพิ่งรู้ในตอนนี้เองว่าคิดผิดอย่างมหันต์  

“อื้ม ซี๊ด ชินขา อ๊ะ”  

สองมือน้อยยกขึ้นปิดหูของตัวเอง มุดตัวภายในผ้าห่มผืนหนา คัพเจ็บมาก เจ็บชิบหาย เจ็บจนทนอยู่แบบนี้อีกต่อไปไม่ไหวแล้ว... 

คืนนั้นคัพตัดสินใจอย่างเด็ดขาดและแน่วแน่ว่าจะออกไปใช้ชีวิตนอกบ้านเพื่อทำใจเรื่องชิน เขาจะตัดใจจากชินให้ขาดเสียที การที่ไม่ได้เห็นหน้าและไม่รับรู้เรื่องราวของอีกฝ่ายอาจจะทำให้คัพเลิกรักชินได้ในที่สุด  

ในเช้าวันต่อมาในขณะที่ทุกคนกำลังกินข้าวพร้อมหน้าพร้อมตาอยู่ คัพจึงพูดเรื่องการย้ายออกไปอยู่ที่หอพักนักศึกษาขึ้นมาโดยอ้างเหตุผลนานาร้อยแปดเพื่อให้แม่ยินยอม ท่ามกลางความสับสนของชินที่พูดอะไรไม่ออกที่น้องน้อยจะย้ายไปอยู่หอซึ่งไกลหูไกลตาเขา  

“ชินคิดว่าไงลูก”  

ชินไม่พูดคัดค้านแต่อย่างใดเมื่อแม่ถามความเห็นจากเขา กลับกันเขายินยอมให้คัพไปง่ายๆ และชินก็เลือกที่จะบอกบางสิ่งบางอย่างกับทั้งคู่ให้รู้สึกช็อคไม่ต่างกันว่าจะย้ายไปอยู่คอนโดที่ซื้อเอาไว้นานแล้ว เป็นฝ่ายคัพเองที่รู้สึกน้อยใจที่ชินไม่เดือดร้อนที่คัพจะไปแถมพอมารู้ว่าชินซื้อคอนโดไว้ ราวกับเตรียมแผนการเพื่อออกไปจากชีวิตของเขา คัพก็ยิ่งเจ็บปวดใจ 

ในที่สุดแม่ก็ยอมให้คัพไปอยู่หอ ทั้งๆ ที่ไม่อยากเลยสักนิดเพราะนั่นหมายความว่าบ้านหลังนี้จะมีแค่นางคนเดียว แต่ชินก็บอกกับนางว่าจะกลับมานอนที่บ้านและมาหาแม่บ้างอาทิตย์ละครั้งสองครั้ง จึงทำให้นางเบาใจ  

ก่อนที่คัพจะย้ายไปอยู่หอ ชินเดินเข้ามาในห้องของคัพทั้งๆ ที่ไม่ได้เข้ามาหลายเดือนแล้วนับตั้งแต่เหตุการณ์คราวก่อนเกิดขึ้น 

“ไปอยู่หอแล้ว ดูแลตัวเองดีๆ ด้วยล่ะ” ชินอดเป็นห่วงไม่ได้เพราะคัพไม่เคยอยู่ห่างจากคนในครอบครัวมาก่อน 

“กูดูแลตัวเองได้ ไม่ต้องมาทำเป็นห่วงหรอก”  

ด้วยความน้อยใจชินไม่หายบวกกับความตั้งใจที่จะลืมชินจึงทำให้คัพเริ่มต่อต้านชินเป็นครั้งแรก ชินเลิกคิ้วมองหน้าน้องน้อยด้วยความรู้สึกคุกรุ่นในอกนิดๆ  

พอจะออกนอกบ้านแล้วปากดีขึ้นกูกับเขาแล้ว 

“ใครบอกว่ากูเป็นห่วงมึง” จากที่อารมณ์ดีๆ อยากพูดคุยกันก่อนจาก พอได้ยินคัพพูดจาไม่เข้าหู เขาก็อดไม่ได้ที่จะพูดจาแบบเดียวกันบ้าง 

“การไปของกูคราวนี้...กูจะตัดใจจากมึงให้ได้! กูจะเลิกรักมึง!! จะเลิกคิดถึงมึง!!!”  

ชิ้นอึ้ง ไม่คิดว่าคัพจะพูดแบบนี้ออกมา พอมองเข้าไปในดวงตากลมโต ชินก็เห็นแววตามุ่งมั่นจริงจังแสดงให้เห็นว่าคัพตั้งใจจะตัดใจจากเขาแล้วจริงๆ  

“หึ...กะ ก็ดี๊หนิ ทำให้ได้อย่างที่พูดแล้วกัน!”  

“เออ กูทำแน่!”  

ชินกัดฟันกรอด ในอกวูบโหวงขึ้นมาแปลกๆ แล้วก็รู้สึกไม่พอใจกับคำพูดของคัพอย่างไม่มีสาเหตุ แล้วก่อนที่ความรู้สึกไม่คุ้นเคยจะประดังเข้ามาเขาก็ตัดมันออกไปด้วยการพูดจาท้าทายกลับไป 

“ต่อให้มึงหนีกูไปทำใจไกลแค่ไหน มึงก็หนีหัวใจของตัวเองไม่พ้นหรอกไอ้คัพ มึงเลิกรักกูไม่ได้หรอก!”  

ชินแสยะยิ้มร้ายกาจ ในนาทีต่อมาก็เข้าประชิดตัวร่างเล็กแล้วรั้งเข้ามาไว้ในอ้อมแขน ริมฝีปากหนาฉกจูบริมฝีปากเล็กด้วยความว่องไว คัพตะลึงงันไปก่อนจะได้สติเมื่อชินรุกล้ำสอดลิ้นเข้ามาเกี่ยวรัดลิ้นของเขา ชินจูบคัพด้วยความร้อนแรงป่าเถื่อนไม่ให้คัพหายใจหายคอได้ทัน  

คัพพยายามหันหน้าหนีแต่ชินก็ตามจูบไม่ลดละ แรงมหาศาลที่รัดกันไว้ทำให้คัพทำอะไรไม่ได้กลายเป็นฝ่ายยอมให้ชินจูบอยู่แบบนั้น นานเข้าหน่อยร่างกายและใจมันก็เริ่มทรยศเปิดรับชินเข้ามา จูบตอบกลับไปอย่างลืมตัว  

กว่าจะถอนริมฝีปากออกจากกันได้ปากของคนตัวเล็กก็บวมเป่งจากการโดนจูบรุนแรง ชินมองริมฝีปากแดงก่ำเห็นน้ำลายไหลออกมาตามมุมปากก็ยิ้มสมใจ 

“หึ มึงจะเลิกรักกูได้จริงๆ หรอ ขนาดกูจูบนิดเดียวมึงยังเคลิ้มขนาดนี้เลยไอ้คัพ”  

“อะ...ไอ้ ไอ้เลว!”  

“เก็บปากดีของมึงไว้พล่ามตอนตัดใจจากกูได้จริงๆ เถอะไอ้คัพ แล้วถ้าเจอกันคราวหน้าอย่าให้เห็นว่ายังรักกูอยู่”  

คำพูดนั่นเลือดเย็น คัพไม่เห็นแววตาอบอุ่นจากคนๆ นี้อีกแล้ว  

“กูจะเลิกรัก จะเลิกรักให้ได้!”  

“หึ กูจะคอยดู”  

“โอ๊ย!”  

ว่าจบก็ก้มลงไปกัดปากอิ่มแรงๆ หนึ่งทีจนปากของคัพเลือดไหล เห็นผลงานที่ฝากทิ้งไว้ให้คนจะตัดใจจากเขาแล้วก็เดินกลับห้องของตัวเองไป ทั้งที่ในใจนั้นก็บอกไม่ได้เหมือนกันว่าทำไมถึงได้รู้สึกไม่พอใจกับคำว่าจะตัดใจจากปากของคัพ ทั้งๆ ที่ตัวเขาเองเป็นฝ่ายบอกให้มันตัดใจแท้ๆ  

“เกลียด! กูเกลียดมึงที่สุด!”  

หึ กูจะรอดู...เกลียดหรือรักที่มากกว่ากัน 

 

 

___________________________________________________________________________________________________________ 

#Talk 

คนที่รู้สึกมากกว่าก็เจ็บมากกว่า ส่วนคนที่ไม่ได้รู้สึกอะไร...ก็ปล่อยเขาไปค่ะ เดี๋ยวสักวันรู้ตัวเมื่อไหร่ เดี๋ยวก็เป็นหมา!!! 

ขอบคุณรี้ดที่ติดตามอ่านนะคะ กำลังใจล้นหลามมากกก รักกกก  

ความคิดเห็น