ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : บทที่ 19

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 640

ความคิดเห็น : 8

ปรับปรุงล่าสุด : 13 มิ.ย. 2564 12:29 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 19
แบบอักษร

 

 

 

19 

  

  

  

 ความทรงจำสุดท้ายของข้าคือข้าหลับไปด้วยความเหนื่อยล้าหลังจากที่เป็นฝ่ายขอคุณสามีขี่เพื่อขอกลิ่น เราไม่ได้ขี่กันนานมากตั้งแต่หมดฤดูหนาวหลังจากช่วยกันคาบลูกหมากำพร้ามาเลี้ยง ดังนั้นมันเลยไม่แปลกที่พอข้าเป็นฝ่ายขอร้อง คุณสามีจะกระตือรือร้นและทำการรังแกข้าอย่างหนักหน่วง ก้นของข้าถูกแกนกายของคุณสามีสอดแทรกรังแกจนแสบไปหมด ถ้าข้าอยากถ่ายหนักมันต้องเจ็บมากแน่ แต่เรื่องถ่ายหนักนั่นเอาไว้ก่อนเพราะตอนนี้ข้ากำลังมีปัญหา ปัญหาเสียใหญ่ด้วย 

หงิง 

ข้าร้องครางหงิงๆเสียงแหบเสียงแห้งเบาๆเพราะแสบคอ ปัญหาของข้าคือเมื่อตัวเองตื่นขึ้นมา ข้าพบว่าส่วนนั้นของข้าและคุณสามียังคงสอดคาติดกันอยู่ ในตอนแรกข้าเข้าใจว่าคุณสามียังปล่อยเชื้อพวกลูกหมาน้อยๆเข้ามาในตัวข้าไม่เสร็จ แต่ครั้นพอถามออกไปมันกลับไม่ใช่อย่างนั้น  หลังข้าหลับไปไม่นานคุณสามีก็เผลอหลับไปทั้งที่เรายังมีสิ่งนั้นสอดเชื่อมติดกันอยู่ซึ่งนั้นละคือปัญหา เพราะหลังจากที่เราทั้งคู่ตื่นส่วนนั้นของข้าและคุณสามีมันกับดึงออกจากกันไม่ได้เสียแล้ว ราวกับว่าในช่วงเวลาที่เราหลับไปส่วนนั้นของเราทั้งคู่มันได้เชื่อมเข้าด้วยกันจนเป็นส่วนหนึ่งของกันและกันไปแล้ว หากจะบอกว่าเป็นเพราะปมของคุณสามีอย่างเช่นทุกคราหลังคุณสามีปลดปล่อยก็คงจะไม่ใช่ เพราะในตอนนี้ปมของคุณสามีมันได้หายไปแล้ว แต่แท่งสืบพันธุ์ของคุณสามีมันกลับดึงออกจากก้นของข้าไม่ได้ ครั้นพอขยับกายส่วนที่สอดประสานกันมันก็รู้สึกเจ็บขึ้นมา เช่นเดียวกับคุณสามีเองที่ก็รู้สึกเช่นเดียวกัน ข้าพยายามจะก้มลงไปเลียส่วนนั้นเพราะคิดไปเองและเชื่อว่าถ้าเลียมันให้เปียกพอแล้ว เจ้าแท่งสืบพันธุ์ของคุณสามีมันจะสามารถหลุดออกจากก้นน้อยๆของข้าได้บ้าง แต่... 

...ข้าก้มลงไม่ถึง!!!... 

ข้าพยายามก้มลงไปเลียส่วนนั้นอยู่หลายครั้งแต่มันก็ทำไม่สำเร็จ ข้าก้มลงไปไม่ถึง สุดท้ายจึงต้องลำบากคุณสามีที่ต้องก้มตัวลงไปเลียๆดู หลังคุณสามีทำเช่นนั้นได้ครู่หนึ่งความฝืดเจ็บมันก็ค่อยๆลดลงไปบ้าง แต่ถึงอย่างนั้นมันก็ยังมีความรู้สึกเจ็บมากๆอยู่ดี! 

...ทำไมปากข้าถึงได้สั้นนักนะ!... 

หงิงหงิง 

"คุณแม่เจ็บมั้ย"  กาเบลที่นั่งรวมอยู่กับพี่ๆใกล้ๆนั้นเอ่ยถามออกมาอย่างห่วงใยพรางใช้จมูกเล็กๆของตนดุนๆที่ก้นข้าเบาๆ 

"คุณแม่ต้องเจ็บอยู่แล้วสิ คุณพ่อเอาไอ้นั้นทิ่มคุณแม่เลยนะ!"  เบรทที่นั่งอยู่ข้างกันเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ พวงหางขนปุยตบลงพื้นเป็นจังหวะจนมีเสียงดังตุบๆ 

" เอาออกไม่ได้เหรอ?"  ซิทเดินเตาะแตะเข้ามาใช้ขาหน้าเกาะที่ขาหลังข้าเอ่ยถาม ในขณะที่ตาก็มองไปที่ส่วนนั้นของข้าและคุณสามีเขม็ง "ทำไมคุณพ่อต้องฉี่ใส่คุณแม่... เอ่ง!"  

เหง่ง! 

"คุณสามี!" ข้าร้องออกมาอย่างตกใจเมื่อจู่ๆคุณสามีก็แยกเขี้ยวทำท่าจะกัดซิท ลูกหมาป่าตัวกลมขนฟูของข้า  

เหง๋ง 

เจ้าตัวเล็กของข้าที่จู่ๆก็ถูกคุณสามีแยกเขี้ยวใส่ตกใจจนล้มหลายหลัง แหกปากร้องลั่นด้วยความตกใจเสียลั่นโพลง ด้านคุณสามีพอทำการไล่เจ้าลูกหมาไปได้ก็หันกลับมาใช้ลิ้นเลียๆส่วนนั้นของเราต่อ  

...ดูท่าอาการหวงคู่จะกำเริบอีกแล้ว... 

หงิง 

"ไม่เห็นจะต้องขู่ลูกเลย" ข้ากล่าวอย่างอ่อนใจในขณะที่หันไปมองเจ้าลูกหมาที่แต่เดิมนั่งมองข้าอยู่ข้างกายแต่บัดนี้วิ่งเสียจนหางจุกตูดไปหลบอยู่มุมโพลง "อย่าถือสาพ่อของเจ้าเลยนะ" 

หงิงหงิง 

เด็กๆครางรับอย่างหน้าสงสารขณะนอนหมอบเบียดกันเหลือบสายตามองคุณสามีที่รักของข้าอย่างหวาดระแวง ระแวดระวัง 

"พวกเจ้าหิวหรือไม่ จะกินนมรึเปล่า" ข้าเอ่ยถามต่อเพื่อเป็นการเปลี่ยนเรื่อง "มาสิ" 

งืดงืด 

พวกลูกหมาครางรับงืดๆขณะที่พยายามคลานก้มต่ำเข้ามาหาข้าอย่างน่าสงสาร ใบหูแหลมๆของพวกเค้าลู่ไปทางด้านหลัง พวงหางกลมสอดใต้ก้นอย่างขลาดกลัว ข้าหันไปทำตาเขียวใส่คุณสามีที่ทำทีไม่สนใจก้มหน้าก้มตาเลียส่วนนั้นของเราไม่หยุด ข้าพยายามขยับกายอยู่ในท่านอนหงายกึ่งๆตะแคลง เพราะส่วนนั้นของข้ามันถูกแกนกายของคุณสามีสอดเกี่ยวยึดติดเอาไว้อยู่ ข้าจึงไม่สามารถขยับเขยื้อนกายได้ถนัดนัก เพื่อง่ายต่อการก้มของคุณสามีข้าจึงอยู่ในท่านอนหงายขาข้างหนึ่งพาดกายคุณสามี ขาอีกข้างอ้าออกวางอยู่บนพื้นโพลง มันเป็นท่าที่ประหลาดที่หมาป่าปกติเขาไม่ทำกัน แต่ยามที่เราตัวติดกันมันต้องใช้เวลาสักพักถึงจะดึงเจ้าแท่งสืบพันธุ์ของคุณสามีออกได้ ข้าก็มักจะนอนด้วยท่านี้เสมอ คุณสามีเองก็ชอบเพราะเค้าบอกกับข้าว่าเค้าชอบมองส่วนนั้นของข้ายามที่มีแกนกายของคุณสามีสอดคาเอาไว้ ข้าใบหน้าร้อนผาวยามที่ได้ยินคำนั้น  แน่นอนว่าถ้าหากคุณสามีชอบข้าก็ยินดีจะทำให้ เพราะถึงมันจะน่าอายแต่การนอนท่านั้นมันก็สบายดี  

จุ๊บ 

ปากยื่นๆของกาเบลและเบรทงับเข้าที่จุกนมของข้าก่อนจะทำการดูดนมอย่างรู้หน้าที่ ขาเล็กๆทั้งสองข้างของพวกเค้าวางประกบคู่กับเต้านมแต่ละข้าง อุ้งเท้าเล็กๆกดเบาๆเป็นระยะสอดประสานกับการดื่มกินนมของพวกเค้า ข้ารู้สึกเจ็บและเสียวซ่านเล็กน้อยยามที่ฟันของเจ้าพวกลูกหมาขบกัดเข้าที่จุกนมโดยที่ไม่รู้เลยว่าส่วนนั้นของข้ากำลังบีบรัดบางสิ่งที่สอดคาอยู่เป็นจังหวะ  

เฮือก! 

ทันใดนั้นขนที่หลังคอข้าก็ลุกชันขึ้นคล้ายกับกำลังถูกบางสิ่งจ้องมอง ข้าเหลือบตาไปมองในทิศทางที่มาของมันน้อยๆก่อนที่ข้าจะรู้สึกเหมือนกำลังตกลงจากที่สูง เมื่อสายตาดันไปมองสบเข้ากับดวงตาคมสีทองเรืองโรจน์ซึ่งมองจ้องมาราวกับจะกลืนกินข้าทั้งตัว  

...แย่แล้ว... 

กึด! 

"อึก!" 

กรร 

ยอดอกข้าซึ่งกำลังถูกดูดด้วยปากเล็กๆของพวกลูกหมาที่หิวโซจู่ๆก็รับรู้ได้ถึงฟันอันแหลมคมที่ขบกัดจนข้าสะดุ้งโหยง ข้ารับรู้ได้ถึงส่วนนั้นของข้าที่บีบรัดสิ่งที่สอดคาอยู่แน่นจนสัมผัสได้ถึงรูปร่างและขนาดของมันที่ค่อยๆขยายขึ้น คุณสามีกัดฟันแน่นยามที่ข้าบีบรัดตัวตนของเขาเข้าโดยไม่ตั้งใจอย่างอดกลั้น ดวงตาคมวาวโรจน์และเต็มไปด้วยความต้องการจนข้าเหงื่อตก 

...แย่แล้วๆๆๆๆๆ... 

"อึก...ระ...รีบกินหน่อยได้มั้ย พี่ชายเจ้ารออยู่นะ" ข้าหันไปเอ่ยกับเจ้าลูกหมาที่คาบจุกนมข้าไม่ปล่อย ทันทีที่ข้าบอกให้รีบเร่งเจ้าลูกหมาขนฟูทั้งสองของข้าก็รีบเร่งแข่งกันดูดนมข้าอย่างหนักหน่วงเร็วรีจนความเสียวซ่านตีรวนขึ้นมาอย่างไม่ทันได้ตั้งตัว ข้ากัดฟันแน่นไม่อาจจะควบคุมร่างกายไม่ให้บีบรัดสิ่งนั้นได้ ข้าได้ยินเสียงหอบหายใจของคุณสามีในขณะที่ผิวหนังสัมผัสได้ถึงกลุ่มขนของบางสิ่ง  

กรร 

"ดะ...เดี๋ยวก่อน!" ข้าใช้ขาหน้ายันกายคุณสามีเพื่อเป็นการห้ามทัพเมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายพยายามจะคร่อมขี่ข้า 

จุ๊บจุ๊บ 

กาเบลซึ่งตัวเล็กที่สุดกินน้อยกว่าใครเมื่อกินนมได้สักพักท้องกลมๆก็ถูกเติมจนเต็ม ปากเล็กๆของเขาเลอะคาบน้ำนมเป็นดวงๆคายจุกนมข้าออก ก่อนที่ซิทซึ่งคอยท่าอยู่แล้วจะรีบแทรกกายเข้ามากินนมต่อทันที ซิทตัวโตกว่าใครมีฟันที่คมกว่าน้องๆเล็กน้อย จุกนมของข้าที่ถูกขบกัดจากคมเขี้ยวของลูกหมาตัวโตมันรู้สึกเจ็บเป็นระยะมากกว่าจะรู้สึกเสียวซ่าน จึงพอจะลดทอนความรู้สึกอันร้อนรุ่มของข้าลงได้บ้าง อย่างน้อยมันก็ทำให้ข้าพอจะลืมความรู้สึกเสียวซ่านนั้นได้อีกนิด 

...แต่ไม่ใช่กับคุณสามี... 

"อย่า" ข้าเอ่ยห้ามพรางใช้ขาหน้าตีร่างคุณสามีเป็นการห้ามทัพเมื่อคุณสามีเริ่มใช้ลิ้นสากๆไล้เลียใบหูและลำคอของข้าไปมา คุณสามีครางขู่ในลำคอออกมาอย่างขัดใจยามที่ถูกข้าตีแต่ถึงอย่างนั้นก็ยังคงไม่หยุดการกระทำที่ก่อให้เกิดความรู้สึกเสียวซ่านจนขนตามตัวข้าลุกชูชันเช่นเดียวกันกับแกนกายของข้าที่เริ่มมีความรู้สึก 

เจ้าพวกลูกหมาพอดูดดื่มน้ำนมจากอกข้าได้อีกไม่นานพวกเค้าก็คายปากออก ใบหน้ายื่นน่ารักน่าชังของพวกเค้าเลอะน้ำนมของข้าเป็นดวงๆ ข้ากัดฟันข่มความรู้สึกเสียวซ่านยามถูกคุณสามีไล่เลียตามลำคอไม่หยุด คลี่ยิ้มบางๆอย่างเอ็นดูก่อนจะก้มลงเลียทำความสะอาดใบหน้ามอมแมมของพวกเขา 

กรร 

"ออกไป!" 

หงิ๋ง 

คุณสามีเมื่อเห็นว่าเจ้าพวกลูกหมากินนมกันเสร็จก็ร้องคำรามไล่พวกเค้าเสียงดัง เล่นเอาเจ้าพวกลูกหมากลัวจนตัวสั่น พวกเขาหมอบคานต่ำเบียดกายเข้าหากันจนตัวติดอย่างน่าสงสาร ลูกหมาหูลู่ทั้งสามเหลือบตาขึ้นมองข้าอย่างออดอ้อนจนข้าเกือบใจอ่อน 

ปัก 

"อุก!"  

หากไม่ถูกคุณสามีเอาเจ้าสิ่งนั้นซึ่งสอดคาอยู่ในก้นของข้ากระแทกใส่เข้ามาแรงๆจนจุกท้อง หาเสียงตัวเองไม่เจอเสียก่อน 

กรร 

"ออกไป!" คุณสามีคำรามออกมาเกรี้ยวกราดตามแรงอารมณ์ที่เพิ่มสูง เจ้าพวกลูกหมาสะดุ้งโหย๋งร้องหงิงๆจนข้ารู้สึกสงสาร ข้าหันไปใช้ขาหน้าตีคุณสามีแรงๆอย่างคาดโทษ ก่อนจะเป็นข้าเองที่ถูกคุณสามีกดลงกับพื้นในท่านอนหงาย คุณสามีไม่รอช้ารีบก้าวขึ้นมาคร่อมเหนือกายข้าก่อนจะกระแทกกายใส่แรงๆไม่หยุด ข้าเองก็ไม่รู้ว่าเจ้าสิ่งนั้นของคุณสามีซึ่งสอดคาอยู่ภายในกายข้าและไม่ยอมขยับก่อนหน้านี้นั่นมันกลับมาเป็นปกติจนสามารถรังแกข้าได้ตั้งแต่เมื่อไหร่ ข้าเบิกตากว้างในขณะที่กรีดร้องครางลั่นด้วยความเสียวซ่านก่อนที่ปากของข้าจะถูกอุดด้วยเรียวลิ้นสากๆยาวๆของคุณสามีจนร้องไม่ออก สะโพกของข้ากระดกสูงจนขาไม่ติดพื้น เมื่ออยู่ในท่วงท่านี้ข้ารู้สึกได้ถึงตัวตนของคุณสามีซึ่งสอดแทรกกายเข้ามาลึกกว่าทุกคราได้ ปากของข้าถูกคุณสามีอุดได้แต่ส่งเสียงอู้อี้อยู่นานจนเริ่มภายใจไม่ออก ข้าใช้ขาหน้าตีคุณสามีไปหลายทีไม่หยุดจนในที่สุดคุณสามีก็ถอนลิ้นยาวๆของตนออกไป 

"เฮือก!...แค่กแค่ก!" ทันทีที่ความอึดอัดอันวาบหวามหลุดออกไปข้าก็สูดหายใจเข้าเฮือกใหญ่ในขณะที่ไอไม่หยุด คุณสามีไม่สนใจข้าที่ทำตาเขียวใส่แม้แต่น้อยกระหน่ำเจ้าส่วนนั้นเข้าใส่ก้นน้อยข้าไม่หยุด เมื่ออยู่ในท่านอนหงายผิดกับปกติที่จะอยู่ในท่ายืนสี่ขามันจึงทำให้ข้าสามารถมองเห็นหน้าท้องที่เดี๋ยวนูนเดี๋ยวแฟบตามจังหวะการขยับของคุณสามีได้อย่างชัดเจน ข้าเบิกตากว้างและก็เบิกกว้างขึ้นอีกเมื่อเห็นว่าเท้าหลังของตนมันอยู่ไม่ติดพื้น 

"อึก!อ๊าาาาาาา~" ข้าลืมความรู้สึกปั่นป่วนทั้งหมดที่เกิดขึ้นในทันที ในหัวมีแต่ภาพที่ตนล่วงลงกระแทกพื้นจนก้นเขียวเข้ามาแทนที่จนรีบตวัดขาหลังทั้งสองข้างเกี่ยวร่างคุณสามีแน่นด้วยความกลัว หลงลืมไปว่าการกระทำเช่นนั้นมันอาจจะทำให้บางสิ่งที่สอดคาอยู่ในก้นมันแทรกลึกเข้าไปอีกเสียสนิท ข้ากลัวก็กลัวจุกก็จุกในขณะที่คุณสามีรู้สึกดีแบบสุดๆ ใช้เจ้าแท่งสืบพันธุ์ตัวร้ายแทกใส่จุดกระสันในกายข้าไม่หยุด ข้ากรีดร้องและดิ้นพร่านเป็นปลาที่ถูกดึงขึ้นจากน้ำ ขาหน้าใช้เล็บจิกลงบนพื้นโพรงแน่นในขณะที่ขาหลังซึ่งสั่นระริกก็เกี่ยวตัวคุณสามีแน่น แกนกายเล็กๆของข้าบวมเปล่งและปวดหนึบไปหมด ช่องทางด้านหลังขมิบตอดรัดส่วนนั้นของคุณสามีไม่เป็นจังหวะ คุณสามีเมื่อรู้ว่าหากกระแทกกายโดนเข้ากับตรงไหนแล้วข้าจะกรีดร้อง ดิ้นพร่านและตอดรัดส่วนนั้นได้ดีก็ยิ่งทำการรังแกจุดนั้นของข้าไม่หยุด ข้าถูกความเสียวซ่านครอบงำจนหัวขาวโพลน สะโพกแอ่นกระดกมันขึ้นสูงหาแกนกายของคุณสามีอย่างไม่รู้ตัวก่อนที่ข้าจะปลดปล่อยออกมา ช่องทางนั้นบีบรัดแกนกายที่สอดแทรกอยู่แน่น ร่างกายกระตุกไม่หยุดและเพราะสะโพกที่กระดกสูงมันจึงทำให้เชื้อพันธุ์ที่ข้าปลดปล่อยออกมาเองฉีดพ่นกระเด็นไปจนถึงใบหน้าและลำคอบางส่วน ความรู้สึกที่ตีขึ้นสูงมันทำให้ดวงตาของข้าเรือนลอยไร้สติ ดังนั้นข้าจึงไม่ทันเห็นคุณสามีที่จับจ้องมาที่ข้าด้วยดวงตาวาววับ  

กราเซียเมื่อเห็นภาพคู่ครองเปรอะเปื้อนไปด้วยน้ำสีขาวอารมณ์ความต้องการก็ยิ่งพุ่งสูงขึ้น หมาป่าหนุ่มขบเคี้ยวฟันก่อนจะกระหน่ำกระแทกกายเข้าไปในร่างของคู่ครองตนรัวเร็ว ร่างของบิทขยับไหวไปมาตามแรงส่งนั้น กราเซียก้มลงแนบจุมพิตสอดเรียวลิ้นเข้าไปในปากของเด็กหนุ่มอย่างเร่าร้อน ลิ้นร้อนกวาดเก็บความหวานในโพลงปากคู่ครองไม่หยุด  

กรรรรรร~ 

เมื่ออารมณ์พุ่งถึงขีดสุดกราเซียก็กระทุ้งแทรกกายเข้าไปในโพลงอุ่นของคู่ครองตัวน้อยของตนลึกที่สุดเท่าที่จะลึกได้ก่อนจะปลดปล่อยเชื้อพันธุ์ร้อนของตนออกไป ในขณะที่แกนกายของเขาก็ค่อยๆบวมเปล่งขึ้นขยายช่องทางนั้นของบิทออกกว้างจนไม่อาจจะขยายออกไปได้อีกอีกครั้ง กราเซียคำรามในลำคอออกมาอย่างสุขสมร่างกายท่อนล่างของหมาป่ากระตุกปลดปล่อยเชื้อพันธุ์เอาไว้ในช่องทางนั้นเป็นระยะ หมาป่าหนุ่มค่อยๆย่อขาหลังลงเพื่อวางร่างที่ซึ่งกำลังถูกแกนกายของมันเกี่ยวขึ้นสูงลงกับพื้นช้าๆ กราเซียค่อยๆจัดท่าทางตนเองให้อยู่ในท่านอนหงายแล้วจึงค่อยๆจัดแจงพาร่างคู่ครองตัวน้อยของมันขึ้นมานอนเกยอยู่บนร่างตน โดยที่ส่วนนั้นของทั้งคู่ก็ยังคงประสานเข้าด้วยกันไม่แยกจาก 

 

..............................ต่อตรงนี้ค่ะ.............................. 

 

หงิงหงิง 

หลังจากเห็นคุณแม่ของตัวเองถูกคุณพ่อหมาป่ากินปากเหล่าลูกหมาขนฟูทั้งสามตัวก็พากันวิ่งหน้าตั้งหางจุกตูดออกมาจากโพลงด้วยท่าทีตื่นๆ ซิทเจ้าก้อนขนที่ตัวใหญ่ที่สุดในกลุ่มนำทีมพาน้องน้องอีกสองตัววิ่งออกมาหลบอยู่ตรงพุ่มหญ้าหน้าโพลงไม่ไกลนักอย่างสังเกตสังกา ภาพลูกหมาขนฟูสามตัวที่พากันยืนเบียดๆหลบอยู่หลังพุ่มหญ้าเล็กๆซึ่งไม่แม้แต่จะบังใบหน้ากลมๆของพวกมันให้มิดได้ มันช่างเป็นภาพที่หน้ารักน่าชัง การ่านางหมาป่าสาวที่บังเอิญเดินผ่านมาเห็นภาพนั้นของพวกมันเข้าพอดีก็ถึงกับทำหน้าฉงน นางหมาป่าหยุดมองมาจากที่ไม่ไกลนัก ก่อนที่นางจะจำได้ว่าเจ้าพวกก้อนขนพวกนั้นเป็นลูกหมาของน้องชายประหลาดตัวสุดท้ายในคอกตนขึ้นมาได้ นางก้าวเดินเข้าไปหาเจ้าพวกก้อนขนสามก่อนนั้นช้าๆก่อนจะอ้าปากงับเข้าไปที่ก้นกลมๆของกราเบลที่ยืนอยู่ริมสุดเบาๆ

เอ๋ง!

กราเบลที่จู่ๆก็ถูกงับเข้าที่ก้นร้องออกมาอย่างตกใจก่อนจะรีบหันไปมองทางด้านหลังเร็วๆ ผิดกับซิทและเบรทที่เมื่อได้ยินเสียงร้องของเจ้าตัวแสบก็พากันสะดุ้งโหย๋งกระโดดออกจากพุ่มหญ้าที่ตนใช้หลบภัยวิ่งหนีมันออกไป

"อ๊ะ!ท่านน้า" กราเบลเมื่อหันกลับไปมองแล้วเห็นว่าเป็นใคร เจ้าลูกหมาตัวกลมก็ร้องเรียกนางออกมาเสียงดังอย่างดีอกดีใจ พวงหางของเจ้าก้อนขนสะบัดส่ายไปมาจนก้นบิด ด้านเจ้าก้อนขนอีกสองตัวเมื่อได้ยินเสียงน้องชายที่ตน(เผลอ)วิ่งทิ้งมาอย่างตกใจก็หยุดเท้าสั้นๆของตนแล้วหันกลับไปมอง

"พวกเจ้าทำอะไรกัน?" การ่าผงกหัวขึ้นมองเจ้าลูกหมาขี้ตื่นสองตัวซึ่งกำลังวิ่งก้นบิดกลับมาก้มลงเอ่ยถามกับเจ้าตัวแสบที่ยืนสายหางแรงๆไม่หยุดตรงหน้านาง "แล้วแม่เจ้าไปไหน?" นางเอ่ยถามไปอีกครั้งแต่ยังไม่ทันที่นางจะได้คำตอบเจ้าลูกหมาสองตัวที่วิ่งหนีไปเมื่อครู่ก็วิ่งกลับมาจนถึงและกระโดดใส่นางเสียก่อน

"ท่านน้าาาาาา~" เจ้าตัวแสบทั้งสองแข่งกันร้องเรียกนางเสียงงุ้งงิ้งไม่หยุดจนนางไม่ได้คำตอบเสียที

"นี่หยุดนะ!บิทไปไหนทำไมไม่อยู่กับพวกเจ้าเล่า" นางเบี่ยงตัวหนีพรางก้มมองเจ้าลูกหมาทั้งสามแล้วเอ่ยถามอีกครั้งเสียงแข็ง ครั้นพอถูกทำเสียงดุใส่เจ้าพวกลูกหมาก็หูลู่หางตกครางหงิงๆออกมาอย่างน่าสงสาร เล่นเอาหัวใจดวงน้อยของนางหมาป่าแม่ลูกเล็กอ่อนยวบลง การ่าถอนหายใจออกมาก่อนจะเอ่ยถามอีกครั้งด้วยน้ำเสียงที่นุ่มนวลกว่าเดิม "บิทไปอยู่ไหนเล่า ทำไมถึงไม่ได้อยู่กับพวกเจ้า"

"คุณแม่กำลังถูกคุณพ่อกิน" ซิทรีบเอ่ยฟ้องทันที ใบหูตั้งๆกระดิกรับ

"หา?" นางหมาป่าทำหน้างง

"อือ" ลูกหมาป่าอีกสองตัวที่เหลือพยักหน้ายืนยันหนักแน่น ก่อนที่เบรทจะรีบพูดสมทบกับพี่ชาย

"คุณพ่อหมาป่ากัดคอคุณแม่แล้วก็เลียไม่หยุดเลย ถึงปกติคุณพ่อกับคุณแม่จะเลียขนให้กันบ่อยๆแต่รอบนี้คุณพ่อส่งกลิ่นออกมาด้วย"

"..."

"ใช่ๆคุณพ่อชอบปล่อยกลิ่นแบบนี้บ่อยๆตอนจะกินคุณแม่!"  เจ้าสามพยักหน้าหงึกหงักเร็วๆ

"อา..." เมื่อฟังที่เจ้าพวกลูกหมาพูดได้ครู่หนึ่งนางหมาป่าก็เริ่มเข้าใจอะไรบางอย่าง

"ละ...แล้วข้าเห็นคุณพ่อชอบฉี่ใส่คุณแม่ด้วย!" เมื่อเห็นว่านางหมาป่าตรงหน้ามีทีท่าอึกอักราวกับจะไม่เชื่อกับสิ่งที่พวกเขาพูด น้องเล็กของกลุ่มก็รีบพูดเสริมต่อทันที

"คุณพ่อตัวโตเอาอันนี้เสียบก้นคุณแม่แล้วก็ฉี่ใส่" ซิทอธิบายต่อพรางทิ้งตัวนั่งแหมะกับพื้นเพื่อจะโชว์ว่าอันนี้ที่ตนกล่าวถึงนั้นคืออะไร

"พอฉี่ใส่คุณแม่ คุณพ่อก็ไม่ยอมเอาออกด้วย คุณแม่ดูเจ็บมากๆเลย" เจ้าสองบ่นอุบอิบอย่างนึกเคืองในใจกับเจ้าหมาป่าตัวโตที่ชอบจับแม่ของมันกินไปแล้วเสียหลายครั้ง

"..." นางหมาป่านิ่งเงียบไปเพราะไม่รู้จะกล่าวอะไรดี นางเข้าใจทุกอย่างที่เจ้าพวกลูกหมากล่าวมาทั้งหมด เพราะมีเครื่องยืนยันชั้นดีคือเสียงร้องครางราวสัตว์บาดเจ็บที่ดังแว่วๆออกมาจากโพลงดินไม่ไกลนั้นเอง

"คุณแม่ร้องใหญ่เลย!!!!" เจ้าพวกลูกหมาร้องหงิงออกมาอย่างร้อนรน พวกเขาพากันวิ่งไปมารอบๆตัวนางหมาป่าซึ่งยืนทำหน้าเจือนๆอยู่ไม่หยุดอย่างควบคุมไม่อยู่ ด้านเจ้าพวกลูกหมาเองก็ได้ยินเสียงร้องนั้นของบิทเช่นกัน พวกเขารู้สึกเป็นกังวลเป็นอย่างมาก "คุณแม่หมาป่าต้องเจ็บมากแน่คุณพ่อใจร้ายที่สุด"

"..." การ่าก้มตามองเจ้าพวกลูกหมาทั้งสามอย่างพูดอะไรไม่ออกและไม่รู้จะสรรหาคำไหนมาอธิบายเรื่องนี้ดี สุดท้ายนางจึงตัดสินใจดึงความสนใจของเจ้าพวกลูกหมาตัวน้อยๆให้ไปที่อย่างอื่นแทน "แม่เจ้าไม่เป็นอะไรหรอก"

"จริงเหรอ" เจ้าก้อนขนแหงนหน้ามองนางด้วยสายตาเป็นกังวล นางเหยียดยิ้มบางๆกับความน่ารักน่าชังจนอยากจะฟัดแรงๆของพวกมันก่อนเอ่ยตอบไป

"จริงสิ ข้าว่าข้าจะไปที่ลำธารเสียหน่อย พวกเจ้าจะไปด้วยกันมั้ย"

"ลำธาร!!!" เจ้าก้อนขนมีท่าทีตื่นเต้นกับคำพูดของนางหมาป่า พวงหางของพวกเขาส่ายไปมาไม่หยุดตามแรงอารมณ์ ก่อนที่มันจะตกลงอีกครั้งอย่างน่าประหลาดพร้อมๆกับใบหูกลมๆที่ลู่ไปด้านหลัง การ่าประหลาดใจกับท่าทีเช่นนั้นของพวกมันในคราแรก แต่เมื่อนางเห็นว่าเจ้าพวกก้อนขนเอาแต่หันหน้าไปมองที่โพลงอยู่ตลอดอย่างเป็นกังวลนางก็เริ่มเข้าใจ

"ไปเถอะ บิทไม่เป็นอะไรหรอก" นางคลี่ยิ้มออกมาบางๆ ถึงจะซุกซนไปบ้างแต่เจ้าพวกลูกหมาตรงหน้านางก็มีความรักและความห่วงใยต่อมารดาของพวกมันอย่างล้นปรี่ นางรู้แจ้งอยู่แก่ใจ ในคราที่บิทหายไปเจ้าพวกลูกหมาไม่เป็นอันกินอันนอน คอยแต่นั่งชะเง้อตามองเข้าไปในป่าอย่างรอคอยจนซูบผอมลง "ปลาในลำธารอร่อยมากเลยนะ พวกเจ้าไม่อยากเอามาให้บิทกินเหรอ?"

"กิน!!!!" เจ้าพวกลูกหมาหูตั้งหางชี้ด้วยความดีใจ การ่าหัวเราะออกมากับท่าทีระริกระรี้นั้นทั้งๆที่เมื่อครู่พวกมันพึ่งจะทำตัวเป็นหมาหง๋อยไปเองแท้ๆ

"ถ้าพวกเจ้าบอกจะกินเสียงดังขนาดนี้ เห็นทีคุณแม่ของพวกเจ้าคงจะต้องอดเสียแล้ว" การ่าเอ่ยเย้า

"แบ่งให้คุณแม่ด้วย" พอโดนเย้าแหย่เจ้าพวกลูกหมาก็บ่นอุบออกมา นางหมาป่าหัวเราะออกมาอีกครั้งอย่างเอ็นดูก่อนจะก้มลงคลอเคลียพวกมันอย่างอ่อนโยน

"งั้นไปกันเถอะ" นางผละกายออกก่อนจะเดินนำโดยมีเจ้าพวกลูกหมาวิ่งเหยาะๆตามไม่ห่าง

"ไปเลยยยยยย~"

 

.................................................................................. 

 

ในโพลงดินที่อบอวนไปด้วยกลิ่นของราคะ หลังห่วงแห่งอารมณ์จบลง หนึ่งมนุษย์เพศชายตัวน้อย หนึ่งหมาป่าหนุ่มร่างกายใหญ่โตกำยำผิดหมาป่าปกติทั่วไป นอนเกยกายกอดเกี่ยวซึ่งกันและกันอย่างแนบแน่นอยู่ในส่วนลึกของโพลงดิน บนหนังสัตว์แบบต่างๆเด็กหนุ่มร่างบอบบางนอนค่อมเกยอยู่บนกายของหมาป่าหนุ่มในท่ากึ่งหงายกึ่งตะแคงโดยที่ร่างกายของทั้งคู่ยังคงเชื่อมต่อติดกันแน่นและไม่มีทีท่าว่ามันจะหลุดออกจากกันแม้ว่าจะผ่านมาหลายนาที

...ราวกับว่าทั้งคู่จะไม่มีทางหลุดออกจากกันอีกชั่วนิรันดร์...

แผล่บแผล่บ

หมาป่าหนุ่มเอียงคอก้มเลียใบหน้าของคู่ครองต่างเผ่าพันธุ์อย่างรักใคร่ เช่นเดียวกันกับเด็กหนุ่มที่เงยหน้าคลอเคลียร่างสัตว์ขนตนนั้นไม่ห่างด้วยความรู้สึกเดียวกัน

"ยังอยากได้กลิ่นของข้าเพิ่มอีกหรือไม่?" กราเซียกระซิบถามคู่ครองตัวน้อยที่นอนเกยอยู่บนร่างตนด้วยน้ำเสียงแสนอ่อนโยน โดยที่เจ้าตัวเองก็ไม่คาดคิดว่ามันจะอ่อนโยนได้ถึงขนาดนั้น

"อือ~" บิทใบหน้าร้อนผาวขึ้นมาเมื่อได้ยินคำนั้นก่อนที่เด็กหนุ่มจะตัดสินใจก้มหน้าลงซุกกลุ่มขนของหมาป่าหนุ่มเพื่อปกปิดความเขินอายของตนแล้วส่ายหน้าไปมาเบาๆ "ท่านปล่อยกลิ่นไว้ในตัวข้าตั้งเยอะ...ตอนนี้ยังปล่อยไม่หยุดเลย" เด็กหนุ่มเอ่ยเสียงอู้อี้ผ่านกลุ่มขนออกมาเบาๆ โดยที่ในท่อนสุดท้ายนั่นคำเอื้อนเอ่ยมันช่างเบาแสนเบาราวกับเสียงกระซิบ แต่มีหรือที่หมาป่าหูดีตนนั้นจะไม่ได้ยิน

"หึ!" กราเซียหัวเราะในลำคอออกมาพรางก้มคลอเคลียร่างเล็กๆนั้นไม่หยุด ก่อนจะวางปากยาวๆทับศีรษะเล็กบนอกตนเบาๆ "ข้าสามารถปล่อยให้เจ้าได้อีกเยอะเท่าที่เจ้าต้องการคู่ครองข้า"

ปัก

บิทที่ซุกหน้าปกปิดความเขินอายไว้ตลอดใบหน้าร้อนผาวยิ่งขึ้นกับท่อยคำนั้นของหมาป่าหนุ่ม ก่อนที่เขาจะใช้มือทุบร่างนั้นเบาๆเพื่อเป็นการกลบเกลื่อนความเขินอาย

"ท่านมันหน้าไม่อาย ท่านขี่ข้าไม่ตั้งหลายทีพอท่านเอาเจ้าแท่งนั่นของท่านออกจากก้นข้า ก้นข้าต้องเป็นรูเท่ารูกระต่ายแน่เลย" บิทกล่าวหงุงหงิงอย่างทั้งกังวลทั้งเคืองโดยที่ไม่รู้เลยว่าคำที่ตนพึ่งจะเอ่ยออกมามันช่างหน้าไม่อายยิ่งกว่าคำที่หมาป่าหนุ่มได้พูดออกไปก่อนหน้านี้เสียอีก กราเซียหัวเราะในลำคอออกมาก่อนจะก้มกระซิบข้างใบหูเล็กของคู่ครองตัวน้อยด้วยน้ำเสียงเจ้าเล่ห์และแหบพร่า

"ถ้าเจ้ากลัวขนาดนั้นเดี๋ยวข้าเอาเจ้าแท่งนั่นที่เจ้าว่าอุดรูกระต่ายของเจ้าไว้ตลอดเวลาเลยก็ได้...ดีหรือไม่"

"งื้อ!" บิทผงกหัวออกมาจากกลุ่มขนขึ้นมองใบหน้าใหญ่โตของหมาป่าหนุ่มที่ก้มลงจับจ้องมาที่ตนด้วยดวงตาวาววับอย่างไม่น่าไว้ใจอย่างตกใจ หลังจากนั้นมือน้อยๆก็ทุบร่างของหมาป่าหนุ่มไปทีหนึ่งเพื่อกลบเกลื่อนบางสิ่ง ก่อนที่เจ้าตัวจะซุกหน้าเข้ากับกลุ่มขนของหมาป่าหนุ่มอีกครั้งเพื่อปกปิดใบหน้าที่ขึ้นสีระเรื่อด้วยความเขินอายของตน

"ว่าแต่เจ้าพวกลูกหมามันหายไปไหนกันแล้วนะ"

"..."

"เห็นวิ่งหางจุกตูดออกไป"

"..."

"หรือโดนหมาป่าตัวอื่นคาบไปกินแล้ว?"

"..."

"..."

"..."

"ไม่หรอกมั้ง"

"..."

...คุณสามีเจ้าพวกลูกหมาที่ท่านว่านั่นก็ลูกของท่านเหมือนกันนะ ลูกเราหาย!!!...

 

.................................................................................. 

 

ในอีกฟากฝั่งด้านเจ้าพวกลูกหมาที่หมาป่าขนดำและคู่ครองต่างเผ่าพันธุ์กำลังเอ่ยถึง ในเวลาเดียวกันพวกมันก็กำลังวิ่งไล่งับปลาในลำธารตื้นๆเล่นไม่หยุด โดยมีนางหมาป่าสาวคอยนั่งมองอยู่ริมตลิ่งไม่ห่าง

"เอ้า!รีบล่าพวกมันเร็วเข้า หากนานกว่านี้มารดาเจ้าจะเป็นห่วงเอานะ" การ่าตะโกนบอกเจ้าพวกลูกหมาขนฟีบเพราะเปียกน้ำสามตัวที่กำลังเล่นสนุกและยังล่าปลามาไม่ได้สักตัวหลังจากผ่านมาหลายนาที ก่อนหน้านี้นางหมาป่าออกปากบอกว่าจะล่าปลาให้พวกมันคนละตัวเพราะเห็นว่าเจ้าพวกลูกหมาแสนซนต้องการจะเอาปลาไปฝากมารดาของพวกมัน นางคิดว่าเจ้าพวกลูกหมาป่ายังเล็กเกินกว่าจะออกล่าด้วยตัวเองนางจึงเอ่ยออกไปเช่นนั้น แต่เจ้าพวกตัวแสบก็ไม่ฟังและยืนยันว่าจะล่าด้วยตัวพวกมันเอง นางจึงช่วยด้วยการคาบปลาไว้ในปากแล้วไปปล่อยในเขตน้ำตื้นๆเพื่อที่จะให้เจ้าพวกลูกหมาสามารถล่าได้เองสมใจ แต่ครั้นพอผ่านไปหลายนาทีปลาที่นางคาบมาปล่อยให้ในเขตน้ำตื้นก็ทยอยดิ้นลงน้ำลึกไปทีละตัวสองตัว จนปลาที่นางหามาเหลืออยู่ในเขตน้ำตื้นไม่กี่ตัว เจ้าพวกตัวแสบก็ยังคงจับปลาเองไม่ได้ซักตัว

"จะได้แล้วท่านน้า...รอก่อนนะ ได้แล้ว!เอ๋ง!" ซิทตะโกนตอบกลับมาในขณะที่พยายามก้มคาบหมาตัวใหญ่ที่ดิ้นไปมาไม่หยุดจนถูกหางปลาฟาดเข้าที่หน้าจนร้องเอ๋ง

"อือ" นางหมาป่าครางรับในลำคออย่างรับรู้ ขณะเดียวกันก็กลั้นขำอย่างสุดกำลัง

"อ๋าาาาาา~ พี่ซิทปล่อยปลาไปได้ยังไง!!!!" เจ้าสองที่พยายามต้อนปลาตัวใหญ่ให้พี่ชายเมื่อเห็นว่าพี่ชายปล่อยปลาให้หลุดไปก็เริ่มบ่นไม่หยุด

"ไม่ได้เรื่องเลย" เจ้าแสบตัวสุดท้องได้ทีก็รีบซ้ำเติมทันที

ด้านพี่ชายคนโตในกลุ่มเมื่อครั้นโดนบรรดาน้องชายตัวแสบทั้งสองตัวบ่นก็หันไปแยกเขี้ยวทำตาเขียวใส่น้องๆ ก่อนจะรวบรวมแรงฮึดกระโจนเข้าใส่เจ้าปลาตัวโตที่บังอาจฟาดหางใส่ตนอย่างเคืองๆทันที ความชุลมุนวุ่นวายเกิดขึ้นอีกครั้งจนน้ำในลำธารแตกกระจาย เจ้าพวกลูกหมาขนแฟบผลัดกันช่วยผลัดกันต้อน ช่วยกันไล่จับเจ้าปลาโชคร้ายตัวนั้นไม่หยุด หลังผ่านไปพักหนึ่งในที่สุดความพยายามของเจ้าพวกตัวแสบก็สัมฤทธิผล พวกมันสามารถล่าปลาตัวแรกด้วยตัวเองสำเร็จเป็นครั้งแรก ปลาตัวโตที่พวกเขาหมายมั่นว่าจะนำมันไปฝากมารดา ซิท เบรทและกราเบลได้กระทำมันสำเร็จดังใจหวังแล้ว

"จับได้แล้ว!!!!"

 

 

 

.................................................................................................................................................................................................................................................................... 

13 มิ.ย 64  

 

🐟🐟 ไอ้ต้าวอยากกินปลา 🐟🐟 

แจกความสดใสหลังจากหายไปนาน  

ก่อนหน้านี้เหมือนเคราะห์ซ้ำกรรมซัดจริงๆ ขอบคุณสำหรับทุกกำลังใจนะคะ ไรท์ดีขึ้นบ้างแล้วมันอาจจะใช้เวลาหน่อยแต่ไรท์โอเคมากๆแล้ว ขอบคุณที่เป็นห่วงกันเสมอเลย 💕 

ปล.ตอนนี้เป็นตอนเกือบสุดท่ายที่ไรท์เขียนทิ้งไว้ก่อนหน้านี้แล้ว ครึ่งบนหน้าอาจจะมาช้าหรือมาเร็วขึ้นอยู่กับบาปบุญ(ล้อเล่น)ขึ้นอยู่กับไรท์สะดวกนะคะ ถ้าว่างไรท์จะรีบมาอัพให้เน้อออออออ 

ขิงอีกหน่อยเนื้อเรื่องหลักยังไม่ได้เขียนต่อแต่ตอนพิเศษไรท์เขียนเสร็จไปแล้วสองตอนซึ่งไอ้ตอนพิเศษที่ว่านี่แหละที่ไรท์จะไม่ลงเว็บ เขียนไว้เผื่อได้เปิดพลีเฉยๆ น่าทุบปะ5555555 

ปล.(อีกรอบ)สถานการณ์ข้างนอกช่วงนี้ไม่ค่อยดีเท่าไหร่ ยังไงก็รักษาสุขภาพกันด้วยนะ 😷💗 

 

18 เม.ย 64 / 17:05 น. 

 

บทจะมาก็มาแบบงงๆ 

ตามที่แจ้งในเพจนะคะเผื่อใครไม่ได้ติดตามเพจคือคุณปู่ของไรท์เสียค่ะ คุณปู่พึ่งเสียได้ไม่เท่าไหร่ประมาณสองอาทิตย์ต่อมาคุณน้าก็เสียอีก อารมณ์มันก็เลยหน่วงๆรู้สึกหัวตันๆ ไม่ได้เขียนนิยายต่อเสียที 

เนื้อเรื่องในบทนี้ไรท์เขียนไว้นานแล้วนะคะแต่ยังไม่ได้ตรวจทานหรือตรวจคำผิดใดๆ กลัวทุกคนจะรอนานไปไรท์เลยเอามาลงให้ก่อน  

ตอนตรวจทานไรท์เบลอๆไม่ค่อยมีสมาธินิดหน่อย ถ้าเจอรูปประโยคแปลกๆหรือคำผิดก็ขอโทษด้วยนะคะ 

เมนท์ติชมและแสดงความคิดเห็นได้นะคะ 

แล้วเจอกันค่ะ 

:) 

ความคิดเห็น