ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : หึงพ่อ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 4.3k

ความคิดเห็น : 7

ปรับปรุงล่าสุด : 18 เม.ย. 2564 12:31 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
หึงพ่อ
แบบอักษร

 

 

รุ่งเช้า 

ก๊อก ก๊อก ! 

นิสายืนเคาะประตูหน้าห้องนอนของลูกสาวเมื่อมองดูนาฬิกาก็เห็นว่าสามีของตนเลยเวลาที่นัดกับเธอเอาไว้ นิสายืนรออยู่ชั่วอึดใจก่อนจะลองเปิดประตูเข้าไปในห้องนอนของลูกสาวที่ตนก็รู้ดีว่าสามีของเธอย้ายเขามาอยู่กับลูกตั้งนานแล้ว เมื่อเปิดประตูเข้าไปก็พบกับร่างสองร่างของสามีและลูกสาวกำลังนอนซบกอดกันอย่างมีความมสุขด้วยสภาพเปล่าเปลือยโดยทั้งสองยังไม่รู้ว่ามีใครเข้ามาในห้อง ณ เวลานี้ สายตาของผู้เป็นแม่มองดูลูกสาวของตนที่นอนซบอกอดีตสามีของเธอไม่ห่างก็ทำให้เธอยกยิ้มขึ้นมาที่มุมปาก

บรูครู้สึกตัวเมื่อได้ยินเสียงประตูห้องปิดลงอีกครั้ง เขาค่อยๆขยับกายถอยห่างจากยาหยีอย่างช้าๆเพราะอยากให้สาวน้อยของเขาได้นอนหลับให้เต็มอิ่ม ร่างสูงมองดูนาฬิกาที่ผนังห้องก็พบว่าเลยเวลาที่เขานัดไว้เกือบครึ่งชั่วโมงแล้ว เขาจึงรีบลงจากเตียงอาบน้ำแต่งตัวและออกไปจากห้องโดยเร็ว

“เมื่อคืนฟัดกับลูกฉันทั้งคืนหรอคะถึงได้ตื่นสายเลยเวลานัดแบบนี้”นิสาลุกยืนขึ้นจากโซฟาที่ตนนั่งรออยู่ที่ห้องนั่งเล่นและเมื่อเห็นสามีเดินลงมาจากชั้นสองของบบ้านเธอก็เริ่มเอ่ยถามหาเรื่องอีกฝ่ายทันที

“คุณนี่มันเป็นแม่ประสาอะไรฮ่ะ? นิสา!”บรูคยืนมองอีกฝ่ายด้วยสายตาโกรธจัด ถ้าผู้หญิงคนนี้ไม่ได้เป็นแม่ของยาหยีล่ะก็เขาจะไล่ตะเพลิดออกไปจากที่นี้อย่างไม่แยแสเลยทีเดียวแต่เขารู้ว่ายาหยีรักแม่มากเขาจึงไม่สามารถทำแบบนั้นกับนิสาได้

“ก็เป็นแม่ที่ยอมให้ลูกได้ผัวคนเดียวกันกับฉันยังไงล่ะค่ะ!!”นิสาแสยะยิ้มออกมาและเชิดหน้าขึ้นอย่างสะใจ

“ผมบอกไว้เลยนะนิสา ถ้าคุณไม่ใช่เป็นแม่ของยาหยีล่ะก็ผมไล่คุณออกจากบ้านนนี้ไปนาแล้ว!!”

“หลงลูกสาวฉันจังเลยนะคะคุณคงจะได้กับลูกสาวฉันแล้วใช่ไหมเห็นแก้ผ้านอนกอดกันขนาด”นิสาเชิดหน้าขึ้นมองสามีอย่างไม่สะทกสะท้าน

“มันเรื่องส่วนตัวผมไม่จำเป็นต้องตอบ”

“แต่นั้นมันลูกสาวฉันทำไมฉันจะถามไม่ได้”

“ลูกคุณงั้นหรอแล้วคุณเคยเลี้ยงดูหยีหรือเปล่า รู้ไหมว่าลูกรักคุณแค่ไหน”บรูคเอ่ยถามผู้หญิงตรงหน้าที่จงเกลียดจงชังยาหยีเหลือเกินทั้งๆที่เธอเป็นแม่แท้ๆของยาหยีแต่กลับทำร้ายจิตใจยาหยีตลอดเวลา

“พอฉันไม่อยากฟัง โอนเงินมาด้วยนะคะทำธุระเสร็จแล้วฉันจะไปต่างจังหวัดต่อเลยจะได้ไม่อยู่ขัดขวางคุณกับลูกเวลาสวีทหวานกันไง”นิสาแสยะยิ้มมองสามีและพอใจอยู่ไม่น้อยที่กำลังผลักไสลูกสาวให้เป็นเมียของชายหนุ่มตรงหน้าได้สำเร็จ

“ผมโอนให้คุณแน่แต่คุณก็ทำตามสัญญาที่ตกลงไว้กับผม เราออกไปกันได้แล้วผมไม่อยากให้ลูกรู้ว่าผมออกไปข้างนอกกับคุณ”

“หึๆกลัวลูกเข้าใจผิดคิดว่าคุณจะหวนมากินน้ำพริกถ้วยเก่าหรอคะ ก็ดีนี่สนุกดีฉันชอบค่ะก่อนจะมีความสุขก็ควรจะมีบททดสอบบ้างจริงไหมคะ”

“แค่บททดสอบจากแม่เลวๆแบบคุณที่ยาหยีต้องเจอมาตลอดสิบปีแค่นั้นลูกก็เหมือนตกนรกทั้งเป็นอยู่แล้ว”

“นี่คุณบรูคถ้าคุณด่าฉันอีกฉันจะไม่ออกไปกับคุณแล้วนะคะ!!”นิสาเลือดขึ้นหน้าทันทีเมื่อเจอสามีด่ากันซึ่งๆหน้าแบบนั้น

“เลือกเอาว่ายังอยากได้เงินจากผมหรือเปล่า มานี่!!ไปได้แล้วผมไม่อยากให้ลูกเห็น”บรูคกระชากนิสาให้เดินออกไปขึ้นรถที่หน้าคฤหาสน์ด้วยกันและก็เป็นจังหวะที่ยาหยีเดินลงมาจากชั้นสองพอดี ภาพที่เห็นคือพ่อและแม่ขึ้นรถออกไปด้วยกันในเช้านี้โดยที่พ่อไม่ได้เอ่ยบอกเธอเลยแม้นแต่น้อยว่าเขาจะออกไปไหนกับแม่

ยาหยีนั่งทานอาหารเช้าคนเดียวเงียบๆก่อนจะขึ้นรถอีกคันเพื่อไปทำงานถึงแม้นว่าวันนี้จะสายแล้วก็ตามแต่หากอยู่ที่บ้านคนเดียวแบบนี้เธออาจจะยิ่งคิดพุ่งซ่านมากเกินไปจึงตัดสินใจออกไปทำงาน

 

ยาหยีนั่งมองประตูห้องทำงานของพ่อด้วยความเหม่อลอย วันนี้แปลกไปจากทุกวันปกติพ่อจะมาทำงาพร้อมกันกับเธอเสมอแต่วันนี้เขากลับไม่บอกกล่าวอันใดแถมนี่ก็บ่ายกว่าแล้วเขาก็ยังไม่กลับเข้ามาที่บริษัทและที่สำคัญยาหยีรู้ดีกว่าพ่อออกไปกับแม่ในวันนี้

ร่างงามสมส่วนลุกออกจากโต๊ะทำงานของตนและเดินไปยังห้องชงกาแฟเงียบๆ วันนี้ยาหยีไม่มีสมาธิในการทำงานเลยสักนิดมีแต่จะคิดว่าวันนี้พ่อกับแม่ออกไปไหนกันสองต่อสอง เมื่อเข้ามายังห้องเงียบๆนี่คนเดียวน้ำตาใสๆมันก็ไหลออกมาทันที ยาหยีรีบปาดน้ำตาทิ้งไปแล้วพยายามไม่คิดมากถึงเรื่องที่เห็นพ่อรั้งมือแม่ให้เดินไปขึ้นรถด้วยกันเมื่อเช้า

“หยีทำไมหนูมายืนตรงนี้”บรูคเมื่อกลับเข้ามาที่บริษัทสิ่งแรกที่เขามองหาก็คือยาหยี ที่โต๊ะทำงานหน้าห้องของเขาไม่เห็นเธอดังนั้นบรูคจึงเอ่ยถามเลขาเพื่อถามหาลูกสาวก็ได้เรื่องว่าเห็นยาหยีเดินเข้ามาที่ห้องชงกาแฟได้สักพักแล้วเขาจึงเดินตามเข้ามา

“ไม่มีอะไรค่ะหนูแค่มาชงโกโก้แต่หนูเปลี่ยนใจไม่กินแล้ว หนูไปทำงานก่อนนะคะ”ยาหยีที่ยืนหันหลังให้พ่ออยั้นรีบยกมือขึ้นมาปาดน้ำตาสองข้างแก้มแล้วเดินสวนกันร่างสูงใหญ่ที่ยืนอยู่ตรงประตูทางเข้าเงียบๆ ไลลาหยีไม่ยอมมองหน้าผู้เป็นพ่อเลยแม้นแต่น้อยเพราะกลัวว่าเขาจะรู้ว่าเธอแอบมาร้องไห้แบบนี้

ร่างงามนั่งลงที่โต๊ะทำงานของตนแล้วตั้งใจทำงานตรงหน้าอีกครั้ง บรูคเดินตามลูกสาวมายังหน้าห้องทำงานของตนและเขาก็พยักหน้าส่งสายตาให้เลขาของเขาออกไปจากตรงนั้นก่อน มือใหญ่คว้าเก้าอี้ของเลขาที่ว่างแล้วนั้นขยับมาใกล้โต๊ะทำงานของยาหยีแล้วเขาก็นั่งลงกอดอกมองสาวน้อยขี้งอนของเขาด้วยรอยยิ้มที่มุมปาก

“บอกพ่อสิว่าหนูเป็นอะไร”บรูคขยับเก้าอี้มานั่งใกล้ลูกเรียกร้องความสนใจจากสาวน้อยข้างๆที่กำลังนั่งพิมพ์เอกสารในตอนนี้

“หนูไม่ได้เป็นอะไรค่ะ พ่อเพิ่งเข้าบริษัทควรเข้าไปเคลียร์งานในห้องนะคะวันนี้มีเอกสารรอพ่อเซ็นต์หลายฉบับ”ยาหยีเอ่ยน้ำเสียงสั่นเครือพยายามกลั้นน้ำตาเอาไว้เพราะไม่อยากให้ผู้เป็นพ่อเห็น

“ผู้หญิงเวลาบอกว่าไม่มีอะไรแต่จริงๆแล้วมี หนูกำลังโกรธพ่ออยู่เราเข้าไปคุยกันในห้องทำงานพ่อดีกว่านะ”บรูคเอื้อมมือไปจับมือเรียวสวยที่กำลังพิมพ์งานอยู่นั้นแล้วรั้งให้ลูกยืนขึ้นพร้อมกับเดินเข้าไปในห้องทำงานของเขากันสองคน

“ไหนบอกพ่อสิว่าหนูโกรธอะไรพ่อ”เมื่อประตูห้องทำงานถูกปิดลง ยาหยีก็ถูกพ่อรั้งเข้ามากอดแนบกายทันที

“พ่อไม่ได้ทำอะไรผิดหนูจะโกรธพ่อเรื่องอะไร”ยาหยีก้มหน้าหลบสายตาคมเข้มของผู้เป็นพ่อที่มองมาที่เธออยู่ นัยตากลมสวยนั้นไหวระริกน้ำตาเอ่อคลอแทบจะล้นทะลักจำต้องเบือนหน้าหนีด้วยความรู้สึกน้อยใจ

“ไม่ได้โกรธพ่อแล้วหนูร้องไห้เรื่องอะไร”บรูคเชยคางลูกให้เงยหน้าขึ้นมาสบตากับเขาพร้อมกับใช้หัวแม่มือค่อยๆปาดน้ำตาที่หางตาของลูกอย่างเบามือ

“หนู..หนูก็แค่รู้สึกน้อยใจ”ยาหยีสบตากับพ่อแล้วขยับกายกอดตอบร่างสูงใหญ่นั้น ใบหน้างามซบลงที่อกแกร่งเพื่อหวังให้ตัวเองเลิกขี้แย่หรือน้อยใจเสียที รู้ดีว่าพ่อรักเธอมากแค่ไหนแต่พอรู้ว่าพ่อออกไปกับแม่วันนี้มันก็ทำให้หัวใจดวงน้อยนั้นเจ็บซี้ดขึ้นมาทันที

“หนูน้อยใจพ่อเรื่องอะไรบอกพ่อสิคนดี”บรูคก้มลงจูบเรือนผมนุ่มของลูกสาวแล้วกระชับกอดร่างงามแสนหอมละมุนไว้ในอ้อมอก ปล่อยให้ลูกได้ยืนแอบอิงกับเขาไปเงียบๆกอดสาวน้อยของเขาด้วยความรักใคร่และห่วงแหงน

“หนูเห็นพ่อออกไปกับแม่เมื่อเช้าและพ่อก็ไม่คิดจะบอกหนูเลยว่าพ่อออกไปไหน”ยาหยีเอ่ยบอกน้ำเสียงสั่นเครือใบหน้างามซุกที่อกอุ่นของพ่อร้องไห้สะอื้นออกมาอย่างเสียใจ

“พ่อขอโทษที่ไม่ได้บอกหนูก่อน วันนี้พ่อกับแม่ออกไปทำธุระด้วยกันเสร็จแล้วพ่อก็รีบกลับมาหาหนูที่บริษัทไงคนดี”ร่างสูงหญ่โอบกระชับร่างน้อยที่ร้องไห้อยู่กับอกเขาด้วยความสงสารและเอ็นดู ลูกสาวเขาดูออกง่ายเหลือเกินเขารู้ว่าเธออาจจะน้อยใจในเรื่องนี้แต่เขายังไม่สามารถเอ่ยบอกได้ออกไปทำธุระเรื่องอะไร

“ธุระอะไรคะบอกหนูได้ไหม”ยาหยีเงยหน้าอันเปื้อนน้ำตาขึ้นมามองผู้เป็นพ่อด้วยสายตาอันน่าสงสาร พ่อบรูครีบก้มลงไปจูบหน้าผากลูกรักปลอบสาวน้อยขี้แย่ในอ้อมกอดของเขาทันที

“อีกไม่นานหนูก็จะรู้ พ่อขอโทษนะที่ทำให้หนูร้องไห้แบบนี้พ่อไม่ดีเอง”น้ำเสียงอันแสนอบอุ่นนั้นเฝ้าบอกสาวน้อยในอ้อมกอดเพราะไม่อยากให้ยาหยีคิดมากเรื่องของเขาและนิสา

“พ่อไม่ได้จะกลับไปคืนดีกับแม่ใช่ไหมคะ”ยาหยีเอ่ยถามทั้งน้ำตา

“พ่อรักหนูและจะไม่มีวันกลับไปคืนดีกับผู้หญิงใจร้ายคนนั้นแน่นอนหัวใจพ่อมีแค่หนูคนเดียว ไม่ร้องนะคนดีของพ่อ”พ่อบรูคเอ่ยปลอบลูกสาวแล้วก้มลงจูบซับน้ำตาข้างแก้มนุ่ม อ้อมกอดอันแสนอบอุ่นและรอยจูบซับเบาๆไปทั่วใบหน้างามทำให้ลูกสาวคนสวยค่อยๆหลับตาลงปล่อยให้พ่อจูบพรมไปทั่วใบหน้างามอย่างเต็มใจกอดตอบเขากลัวว่ากายอบอุ่นนี้จะหายไปจากเธอ

“พ่อขา..หนูขอโทษนะคะที่ทำตัวงี่เง่าแบบนี้ ทั้งๆที่พ่อเพิ่งเข้าบริษัทแทนที่จะได้เคลียร์งานกับต้องมาคอยง้อหนู”ยาหยีค่อยๆลืมตาขึ้นแล้วมองสบตากับพ่อด้วยความรู้สึกผิดที่ทำตัวไม่น่ารักกับพ่อแบบนั้น

“ไม่เป็นไรคนคนดี ต่อให้หนูจะโกรธพ่อ งอนพ่อสักกี่ครั้งพ่อก็เต็มใจที่จะง้อหนู”ผู้เป็นพ่อก้มลงจูบแก้มนุ่มของสาวน้อยขี้งอนของเขาพร้อมกับกระชับกอดร่างงามให้อีกฝ่ายได้รู้ว่าเขารักเธอและไม่เคยโกรธหรือรู้สึกรำคาญเลยสักนิด

“ขอบคุณค่ะ ต่อไปนี้หนูจะพยายามโตเป็นผู้ใหญ่มากกว่านี้พ่อจะได้ไม่วุ่นวายใจเพราะหนูอีก”

“หนูงอนพ่อแบบเมื่อกี้ก็น่ารักดีนะ พ่อจะได้รู้ไงว่าหนูก็รักพ่อหึงพ่อเหมือนกัน”พ่อบรูคกระซิบบอกลูกสาวคนสวยแล้วยกมือขึ้นประคองใบหน้างามให้เงยขึ้นมองเขา ใบหน้าหล่อเหลาก้มลงจูบดูดปากอิ่มแสนหวานนั้นด้วยความอดใจไม่ไหว หลงไปกับความอ่อนหวานละมุนของลูกรักเหลือเกิน

“อื้อ..พ่อขา..หนูไม่ได้หึงนะคะ”ยาหยีช้อนสายตามองพ่อเมื่อทำตัวไม่ถูกเช่นนี้ อาการแบบที่เธอเป็นอยู่มันคือการหึวงหวงคนที่เรารักงั้นหรอ ดวงตากลมสวยสั่นไหวประหม่าขึ้นมาทันที

“งั้นบอกพ่อสิ ตอนที่หนูเห็นพ่อออกไปข้างนอกกับแม่เขาหนูรู้สึกยังไง”

“หนูไม่รู้จะอธิบายยังไงดี มันรู้สึกเจ็บทั้งๆที่ตัวหนูไม่ได้มีแผลด้วยซ้ำ”ยาหยีก้มหน้าหลบสายตาคนเป็นพ่อทันที

“หึๆ เด็กน้อยของพ่อ”บรูคก้มลงจูบเรือนผมลูกสาวอย่างแสนรัก ใบหน้าหล่อเหลาระบายยิ้มออกมาอย่างมีความสุข ยาหยีของเขาช่างดูออกง่ายเหลือเกินเขารู้ดีว่าลูกรู้สึกเช่นไรและเขาก็ดีใจที่ได้เห็นลูกสาวคนสวยของเขาหึงพ่อคนนี้

“หนูว่าหนูมากวนเวลาทำงานของพ่อนานแล้วหนูควรจะออกไปได้แล้ว”

“นั่งเล่นอยู่ในห้องพ่อก็ได้ พ่ออยากทำงานไปด้วยและอยากเห็นหน้าหนูด้วย”บรูคยังไม่ยอมปล่อยลูกสาวออกจากอ้อมกอด ใบหน้าหล่อๆนั้นก็เฝ้าจูบหอมพวงแก้มนุ่มของลูกอยู่ไม่ห่างส่วนสาวน้อยในอ้อมกอดของเขานั้นก็ยอมตามใจพ่อ ปล่อยให้จมูกโด่งและริมฝีปากร้อนนั้นจูบซับไปตามซอกคอขาวเนียนและพวงแก้มนุ่ม

“หนูยังมีงานค้างอยู่เหมือนกันให้หนูกลับไปทำเถอะนะคะ ถ้างานวันนี้เสร็จแล้วหนูจะเข้ามารอพ่อในห้องนี้”

“ก็ได้ พ่อจะรีบเคลียร์งานให้เสร็จเราจะได้รีบกลับบ้านกัน”พ่อบรูคจูบแก้มนุ่มฟอตใหญ่แล้วจึงยอมปล่อยลูกออกจากอ้อมกอดของเขาในที่สุด

 

สองพ่อลูกเดินจูงมือกันเข้ามาในบ้านแต่แล้วบรูคก็ต้องขมวดคิ้วเข้าหากันด้วยความสงสัยเมื่อเขายังคงเห็นนิสาอยู่ที่บ้านหลังนี้ ยาหยีเงยหน้าขึ้นมองไปหาผู้เป็นมารดาที่นั่งอยู่ที่โซฟารับแขกมือน้อยๆนั้นพยายามจะดึงมือออกจากการเกาะกุมของฝ่ามืออุ่นของพ่อแต่คนตัวโตกลับไม่ยอมเขายังคงกุมมือเธอเอาไว้แน่นขึ้นด้วย

“ทำไมคุณยังอยู่ที่นี้ นิสา”

“หึๆ ฉันก็ลืมไปว่าจะไม่อยู่หลายวันก็เลยว่าจะอยู่รอบอกลูกสาวฉันก่อน ทำไมหรอคะคุณมีปัญหาอะไรคุณบรูค”นิสายิ้มที่มุมปากและลุกขึ้นยืนมองสองพ่อลูกที่ยืนจับมือกันต่อหน้าเธอ

“แม่จะไปไหนหรอคะ”ยาหยีค่อยๆขยับมือออกจากอุ้งมือของพ่อที่จับมือเธอเอาไว้ ร่างงามเดินเข้าไปหาผู้เป็นแม่ใกล้ๆแล้วเอ่ยถามเมื่อยังไม่รู้ว่าแม่ของเธอจะไปที่ไหน

“แม่ก็จะไปเที่ยวพักผ่อนสักสองสามเดือน พ่อเขาให้เงินมาคงอยากจะให้แม่รีบไปไกลๆจะได้มีเวลาสวีทกับหนูล่ะมั้ง”นิสาปลายตาไปมองร่างสูงใหญ่ที่ยืนอยู่หลังลูกสาวของตนไม่ห่างนักและหันมายิ้มมองลูกสาวของตน ดูท่าคุณบรูคคงจะหลงลูกสาวของเธอไม่น้อย หึ!

“จริงไหมค่ะคุณบรูค”นิสายิ้มมุมปากมองสองพ่อลูกสลับกันไปมา

“ใช่ ต่อไปนี้ผมกับยาหยีจะได้อยู่ด้วยกันอย่างมีความสุขโดยที่ไม่ต้องทนฟังคำพูดถากถางของคุณที่ขยันทำให้ลูกสาวร้องไห้เสียใจตลอดเวลา จริงๆคุณควรจะรีบไปด้วยซ้ำเพราะเงินผมก็โอนให้คุณไปแล้ว”บรูคเอ่ยตอบกลับไปอย่างไม่เกรงใจแม่ของยาหยีเช่นกัน เขาไม่จำเป็นที่จะต้องทนผู้หญิงคนนี้อีกแล้ว

“ได้ยังไงล่ะค่ะคุณบรูค ฉันเป็นแม่คนนะคะจะปล่อยให้ลูกอยู่กับผู้ชายโดยที่ไม่สั่งเสียอะไรเลยก็จะดูใจร้ายเกินไป วันนี้ฉันตั้งใจอยู่รอลูกสาวฉันโดยเฉพาะเลยนะคะ ขอตัวก่อนนะคะพอดีฉันจะพาลูกไปคุยกันสองต่อสองตามประสาแม่ลูกหนะค่ะ”นิสายิ้มให้อีกฝ่ายอย่างไม่ได้หวาดกลัวอันใด รู้ดีว่ายังไงคุณบรูคก็ไม่กล้าทำอะไรเธออยู่ดีเพราะเธอนั้นเป็นแม่ของยาหยี

“คุณแม่มีอะไรจะคุยกับหนูหรอคะ”ยาหยีเอ่ยถามเมื่อถูกผู้เป็นแม่ลากขึ้นไปบนห้อง

“ไปบนห้องฉันแล้วฉันจะบอกให้แกได้รู้”นิสาหันมองสบัดสายตามองลูกสาวที่เอ่ยถามและรั้งให้ลูกเดินตามหล่อนขึ้นมาบนห้องด้วยกัน

******************************

นิยายของไรท์ ในอีบุ๊คmeb มีลดราคาอยู่นะ วันหยุดแบบนี้เหมาะกับการอ่านนิยายอยู่บ้านนะสาวๆ

ความคิดเห็น