ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่2.คนที่ทำให้ใจเต้นเเรงอีกครั้ง

ชื่อตอน : ตอนที่2.คนที่ทำให้ใจเต้นเเรงอีกครั้ง

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 8.5k

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 18 เม.ย. 2564 09:43 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่2.คนที่ทำให้ใจเต้นเเรงอีกครั้ง
แบบอักษร

สิงห์...

หลังจากที่เลโอกับพีทานอาหารจนเสร็จเเล้วเลโอเค้าก็เดินมาหาผมหลังจากที่เช็คบิลไปเเล้วเรียบร้อย

"อาหารอร่อยมากเลยหล่ะครับ ว่างๆผมจะมาทานบ่อยๆนะ ไอหมอนั่นมันก็บอกว่าอร่อยนะ.."เลโอบอกกับผมก่อนจะชี้ไปทางพีที่นั่งอยู่ทำให้ผมเผลอยิ้มออกมา

"ครับ..โอกาศหน้าเชิญใหม่นะครับคุณลูกค้า.."ผมบอกกับเลโอก่อนเค้าจะยิ้มให้กับผมก่อนจะเดินออกจากร้านไป ผมจะดีใจทำไมกับการที่เลโอบอกว่าพีชมอาหารฝีมือผม มันเเค่เบรคฟัสง่ายๆเอง

"ไอโรมมึงว่าในโลกใบนี้มันจะเป็นไปได้ไหมวะที่มีคนหน้าตาเหมือนกันเเถมชื่อยังเหมือนกันอีก.."ผมถามไอโรมไปทันทีด้วยความสงสัย

"เป็นไปได้ดิมึงรู้จักปรากฏการณ์ ดอพเพลแกงเกอร์ ไหมวะ ที่คนคนนึงจะมีคนหน้าตาคล้ายกันทั้งๆที่ไม่เคยรู้จักกันไง เเต่จะมีส่วนนึงที่คล้ายกัน ไม่ว่าจะเป็นอาชีพ ชื่อ หรือความชอบ"ไอโรมบอกกับผมออกมา ปรากฏการณ์ดอพเพลแกงเกอร์งั้นเหรอ น่าเเปลกดีนะ

มันจะเป็นไปได้ไงที่คนหน้าตาเหมือนกันไม่รู้จักกันไม่ใช่เเฝดกัน..

"เออมึงถามทำไมวะ.."ไอโรมถามผมกลับมาทันทีด้วยความสงสัย

"ปล่าวๆไม่มีอะไร.."ผมพูดก่อนจะจัดการปัดกวาดเช็ดถูร้านต่อไป

ลูกค้าร้านผมส่วนใหญ่ก็จะเป็นพวกพนักงานออฟฟิศ นักเรียน นักศึกษา คนงานหลากหลายอาชีพเลยหล่ะครับ หลายเชื้อชาติด้วยทั้งเอเชีย ยุโรป เเอฟริกา ออสเตรเลีย อเมริกา ที่นี่บรรยากาศดีเหมาะกับการพาเเฟนมาเดตเอามากๆ

ชีวิตประจำวันผมก็ไม่มีอะไรมากตื่นขึ้นมา ทำอาหาร ทำอาหาร คิดเงิน ทำอาหาร เเล้วก็ทำอาหาร วนไปเเบบนี้จนกว่าจะเข้านอนนั่นเเหละครับ

"สวัสดีครับเฮียทั้งสองคน..โทษทีนะพี่ช่วงนี้รถมันติดผมเลยมาสาย"คิมพนักงานพาร์ทไทม์ร้านของผมพูดขึ้น รถมันก็ติดอยู่เเล้วทุกวันไม่ใช่เหรอวะ..

"ไปเปลี่ยนชุดเถอะเลิกอ้างมันฟังไม่ขึ้น.."ไอโรมพูดบอกออกมาผมเห็นด้วยเลยหล่ะเเต่ผมเเค่รู้ว่าควรพูดไหมก็เเค่นั้น

"ไอโรมมึงไม่เห็นเหรอวะว่าลูกค้าหันมามองมึงอีกเเล้ว เกรงใจลูกค้าบ้างไปด่ากันหลังร้านนู่น.."ผมพูดบอกกับไอโรมออกมาเพราะเห็นว่าลูกค้าที่กำลังทานอาหารอยู่มองมาทางโรมเป็นสายตาเดียวกัน..

ผมยืนยิ้มอยู่หลังเคาเตอร์ทำอาหารตั้งเเต่เช้านี่ก็บ่ายละ ลูกค้าก็มีมาตลอดมันดีมากๆเลยหล่ะครับ เเต่ทำไมใจผมมันไม่อยู่กับเนื้อกับตัวเเบบนี้หล่ะอยากจะบ้าตายจริงๆเลย

"เฮียโอเคไหมครับดูเฮียเหม่อๆนะ.."คิมถามผมที่ยืนพิงกำเเพงอยู่

"ก็โอเคดีหนิ ไม่ตัวร้อน ไม่ได้มีไข้ สบายมาก.เเต่สงสัยเมื่อคืนจะนอนน้อย.."ผมพูดบอกออกมาก็ผมเล่นร้องไห้ทั้งคืนเเบบนั้นหนิ

"เฮียนี่ก็กวนประสาทเป็นด้วยหนิ อย่าบอกน่ะว่าที่เฮียนอนน้อยเพราะเฮีย..."คิมพูดก่อนจะทำสีหน้าเจ้าเล่ห์ไม่บอกก็รู้ว่าคิดอะไร

"ไปเช็คบิลโต๊ะนู่นเลยไปมึงหน่ะ.."โรมพูดก่อนจะผลักคิมไปทางอื่น

"เดี๋ยวมันก็โอเคเว้ยเชื่อกูดิ.."โรมพูดก่อนจะตบไหล่ผม ถ้าใครซักคนที่รู้เรื่องของผมดีหล่ะก็ เป็นโรมนี่เเหละครับ รองจากพ่อของผม

"เออๆ..กูโอเคเเล้วน้องเค้าไปสู่สุขคติได้กูก็มีความสุข.."ผมพูดบอกออกมา ถึงปากมันจะบอกว่าโอเคเเต่เชื่อไหมหล่ะครับ คนที่พูดเเบบนี้ร้อยละเก้าสิบเก้าจุดเก้าๆไม่ได้รู้สึกโอเคเลย

"กูอยากเห็นหน้าคนที่ทำลายภูเขาน้ำเเข็งอย่างมึงจังเลยหว่ะ.."ไอโรมพูดบอกกับผมออกมา ผมไม่ได้เย็นชาขนาดนั้น เเค่บางเวลา

"ขอบใจมากหว่ะ.."ผมพูดก่อนจะหันไปสนใจกับลูกค้าที่เดินเข้ามาเเทน ผมจะเอาความรู้สึกมาปนกับเรื่องงานไม่ได้เด็ดขาด

"เออเรื่องที่คุยกันวันก่อนเรื่องรับพนักงานพาร์ทไทม์อีกคน เอาป้ายไปติดหน้าร้านได้เลยนะ.."ผมหันไปบอกกับไอโรมก่อนมันจะไปทำตาม ผมไม่กังวลเรื่องการให้เงินเดือนพนักงานหรอก ถ้าเงินไม่พอผมก็จะใช้เงินเก็บผมให้ไปก่อนอย่าไปบอกใครนะครับมันคือความลับ เเต่ก็ไม่ค่อยจะมีเเบบนั้นหรอกครับเพราะร้านผมไม่ค่อยขาดทุน..

หลังเลิกงานผม ไอโรม เเล้วก็น้องคิม ช่วยกันทำความสะอาดร้านเช็ดโต๊ะกวาดขยะ เช็ดกระจก ถูพื้น ก่อนจะปิดร้าน

ผมขับรถกลับมาที่คอนโดของผมพอกลับมาเเล้วพบกับความว่างเปล่าเเบบนี้มันก็ชวนให้ใจหายดีนะครับ ถึงเค้าจะไม่ได้มีตัวตนมาเเต่เเรกเเล้วก็เถอะ คนจากไปอย่างมีความสุขหน่ะมันก็ดีมากเลยหล่ะครับเเต่คนที่ต้องอยู่คนเดียวนี่สิครับโคตรทรมาน

ผมอาบน้ำเเล้วทิ้งตัวลงนอนพอหัวถึงหมอนมันก็หลับไปเลยตื่นขึ้นมาอีกทีก็เช้าเเล้วหล่ะครับ ก็อย่างที่บอกชีวิตผมมีเเค่นี้

ผมอาบน้ำเเต่งตัวขับรถไปเปิดร้านเพื่อจะทำงานวันนี้ผมตื่นเช้าไอโรมมันยังไม่มาเลยหล่ะครับ รวมถึงคิมเองก็ยังไม่มาเหมือนกัน

ผมยืนเช็ดเคาเตอร์ไปเรื่อยๆผมรู้สึกว่าร้านของผมมันต้องสะอาดตลอดเวลา ร้านที่สะอาดใครๆก็อยากเข้ามาทานอาหารจริงไหมหล่ะครับ

"สวัสดีครับคุณลูกค้า.."ผมยิ้มให้กับคนที่เดินเข้ามาในร้านคนเเรกของวัน ผมเเทบผงะเมื่คนที่ผมเห็นคือพี คราวนี้เค้าดูเหมือนว่าจัมาคนเดียว

"รับอะไรดีครับ.."ผมถามออกมาตามมารยาทของเจ้าของร้านที่ดีที่มีต่อลูกค้าทุกคนก่อนจะยื่นเมนูให้

"ขอเป็นข้าวผัดไข่ดาวก็เเล้วกันครับ.."พีบอกกับผมออกมา

"งั้นเชิญเลือกที่นั่งได้เลยครับถ้าทำเสร็จเเล้วเดี๋ยวผมจะเอาไปเสิร์ฟให้ที่โต๊ะ.."ผมบอกกับพีออกมา

"งั้นผมนั่งตรงเก้าอี้หน้าเคาเตอร์นี่ก็ได้ครับ"พีบอกกับผมออกมาก่อนจะหยิบโทรศัพท์มือถือมาเล่น วันนี้พี่เค้าสวมเสื้อเชิ้ตเเขนยาวผูกเน็คไทสีน้ำเงินมา ในมือถือสูทสีน้ำเงินเงินเข้มพร้อมกับหมวกของกัปตัน ผมว่าดูเท่ห์ดีนะ

เค้ามานั่งใกล้ๆเเบบนี้ถึงจะไม่ได้มาจ้องผมก็ทำให้ผมไม่มีสมาธิเหมือนกันนั่นเเหละครับผมบอกไว้เลย เเต่จะไล่ลูกค้าไปนั่งตรงอื่นเพราะเหตุผลบ้าๆเเบบนี้ไม่ได้หรอกนะครับ ไม่มีทางหรอก ลูกค้าคือพระเจ้า...

••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••

เป็นไงกันบ้างครับสำหรับตอนที่สองของนิยายเรื่องนี้มีความรู้สึกนึกคิดยังไงก็มาคอมเม้นท์บอกไรท์กันได้นะครับมาติมาชม มาเสนอข้อเสนอเเนะอะไรได้หมดเลยนะครับ

 

 

 

 

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว