ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่1.ชีวิตผมมันก็มีเเค่นี้

ชื่อตอน : ตอนที่1.ชีวิตผมมันก็มีเเค่นี้

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 12.4k

ความคิดเห็น : 5

ปรับปรุงล่าสุด : 18 เม.ย. 2564 09:35 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่1.ชีวิตผมมันก็มีเเค่นี้
แบบอักษร

ณ คอนโดเเห่งหนึ่งที่เเสนสงบ ใจกลางเมืองที่บรรยากาศรอบๆมีเเต่ความวุ่นวานรถราวิ่งวุ่นวายไปมาบนท้องถนน

เเสงเเดดในยามเช้าส่องกระทบชายหนุ่มคนหนึ่งใบหน้าที่ขาวเนียน เเก้มสีชมพูอ่อน ริมฝีปากสีเเดงระเรื่อ ผมสีน้ำตาลเข้ม ที่กำลังหลับไหลอยู่บนเตียงในห้องของเขา ด้วยใบหน้าเปื้อนคราบน้ำตา

กริ๊งง~

เสียงของความที่ถูกส่งมาในโทรศัพท์มือถือของชายหนุ่มดังขึ้นทำให้ชายหนุ่มได้สติตื่นจากความฝันของเขา

"นี่เช้าเเล้วเหรอเนี่ย.."ชายหนุ่มพูด ก่อนจะขยี้ตาด้วยความง่วงเเล้วลุกขึ้นยืนบิดขี้เกียจ พร้อมกับคว้าโทรศัพท์มือถือขึ้นมา

"ดูดวงฟรีงั้นเหรอ.."ชายหนุ่มมองไปที่ข้อความโทรศัพท์มือถือของเขา

"ไร้สาระชะมัดเลย.."ถึงเขาจะพูดเเบบนั้นออกมาเเต่เขากลับกดเข้าไปดูจนได้

"ดวงของคุณวันนี้จะได้พบกับเนื้อคู่งั้นเหรอ คนที่จะทำให้คุณใจเต้นเเรง..ไร้สาระไม่น่าเสียเวลากดเข้ามาอ่านเลย"ชายหนุ่มพูดก่อนจะโยนโทรศัพท์มือถือไปบนเตียงคว้าผ้าเช็ดตัวที่เเขวนอยู่ก่อนจะเดินเข้าห้องน้ำไป..

••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••

สิงห์...

สวัสดีครับผมชื่อสิงห์ หลายเดือนมานี้ผมเจออะไรมาหนักมากเลยหล่ะครับ ถึงเล่าไปก็ไม่มีใครเชื่อเอาเป็นว่าถ้าว่างๆผมจะมาเล่าก็เเล้วกัน ผมทำงานเป็นเชฟที่ร้านอาหารของผมเองมันกำลังเป็นไปได้สวยเลยหล่ะครับ ถ้าไม่ต้องมาเจอกับสถานการณ์เศรษฐกิจเเบบในตอนนี้..

กริ๊งง~กริ๊งง~

เสียงโทรศัพท์มือถือของผมดังขึ้น ใครมันโทรมาเเต่เช้าวะเนี่ย ถ้าไม่สำคัญจะด่าให้หน้าหงายเลย

"ครับสิงห์รับสายครับ.."ผมรับสายด้วยน้ำเสียงที่นิ่งๆผมไม่รู้ว่าอีกฝ่ายจะโทรมาคุยเรื่องอะไรหนิ อาจจะเรื่องงาน

"เมื่อไหร่พี่จะมาวะเนี่ยเก้าโมงเช้าเเล้วนะเว้ยไม่เปิดร้านรึไง.."ไอโรมผู้ช่วยเชฟของผมพูดขึ้นมาที่ปลายสาย

"เออๆ..เมื่อคืนกูเจออะไรมาหานักหว่ะเดี๋ยวกูรีบไป.."ผมวางสายก่อนจะรีบเเต่งตัวเพื่อไปที่ร้านอาหารของผมเอง

ความจริงผมไม่ได้เกิดเเละโตที่คอนโดนี่หรอกนะเเต่ก็อย่างที่บอกเรื่องมันยาวเดี๋ยววันหลังมาเล่าให้ฟังถ้ามีโอกาสว่างๆ

พอผมมาถึงร้านผมก็รีบเปิดร้านในทันทีวันนี้ผมตื่นสายหน่ะ โดนไอโรมเพื่อนของผมบ่นจนกูจะชาเเล้วเนี่ย

ร้านอาหารของผมเป็นร้านที่ค่อนข้างจะกว้างมีทุกอย่าง ไม่ว่าจะเป็นเค้ก ขนมหวาน กาเเฟ อาหารเช้า อาหารเที่ยง อาหารเย็น มีหมดทั้งอาหารในเเละนอกประเทศนั่นเเหละครับ

"เเล้วนี่ไอคิมยังไม่มาอีกเหรอวะ.."ผมถามไอโรมที่กำลังวุ่นอยู่หลังร้าน

"น้องมันติดเรียนหน่ะตอนนี้ก็เหลือเเค่กูกับมึงเเล้วหล่ะ.."โรมพูดผมก็เปลี่ยนเป็นชุดเชฟของผมยืนอยู่ที่หน้าครัว ผมต้องขออธิบายก่อนว่าส่วนที่ทำการของร้านผมมีสองส่วนคือในร้านที่เอาไว้ทำพวกอาหารที่มันมีควันมากมีกลิ่นส่วนหน้าร้านหรือบริเวณโต๊ะเนี่ยเอาไว้ทำพวกเค้ก ขนมหวาน กาเเฟ เเล้วก็พวก อาหารเช้าเบาๆ จะพูดไงดีมันก็เหมือนคาเฟ่นั่นเเหละครับ..

ผมลืมบอกไปว่าที่ร้านของผมจะมีนักศึกษาฝึกงานอยู่คนนึงชื่อว่าคิมเป็นนักศึกษาของมหาวิทยาลัยเดียวกับที่ผมเคยเรียนนี่เเหละ

"ยินดีต้อนรับครับ.."ผมที่กำลังวุ่นอยู่กัยการปัดกวาดเช็ดถูบริเวณตู้ขนมอยู่เมื่อได้ยินเสียงประตูของร้านเปิดออกจึงพูดขึ้น..

"รับอะไรดีครับ.."ผมรีบวางงานที่ทำอยู่เพื่อหันไปรับออเดอร์ลูกค้าในทันที

"ที่นี่มีอาหารเช้าอะไรที่มันอร่อยๆไหมครับ"ชายหนุ่มตรงหน้าในชุดสูทสีน้ำเงินดูเท่ห์พร้อมกับกระเป๋าในมือ ถ้าจะให้ผมเดาหล่ะก็เค้าต้องทำงานเป็นกัปตันเเน่ๆ..

"ไม่ทราบว่าลูกค้ามากันกี่ท่านเหรอครับ"ผมยิ้มก่อนจะถามออกมาต่อพร้อมกับยื่นเมนูให้กับลูกค้าคนนี้

"สองคนครับ..ผมมากับเพื่อน..นั่นไงมาพอดีเลย.."ชายหนุ่มพูดขึ้นก่อนผมจะมองตามลูกค้าคนนี้ที่หันไป ทำให้ผมได้พบเจอกับชายหนุ่มอีกคน ผิวสีขาว ผมสีดำเข้ม ใบหน้าได้รูป ตัวสูงดูสมาร์ท อีกอย่างหน้าตาของเขาเหมือนกับ..

ทำไมผมถึงรู้สึกใจเต้นเเบบนี้หล่ะครับ อย่าบอกนะว่าไอข้อความดูดวงฟรีนั่นมันจะจริง ไม่มีทางหน่า..

"นี่เพื่อนของผมอีกคนนึงครับ..ว่าเเต่ไอพีมึงจะกินอะไรวะ"ลูกค้าที่มาคนเเรกบอกกับผม ชื่อพีงั้นเหรอนอกจากหน้าจะคล้ายกันเเล้วยังชื่อเหมือนกันอีก เป็นไปได้ไง

"กูขอเป็นอาหารเช้าง่ายๆก็เเล้วกัน.."ชายหนุ่มพูดผมได้เเต่มองเค้าเหมือนผมตกอยู่ในภวังค์ ใบหน้าของเค้าเหมือนมากๆเหมือนกับคนที่ผมเคยชอบ รักเเรกของผม เเต่เป็นไปไม่ได้เค้าตายไปเเล้วหนิ..

"เชฟครับ..เชฟ.."หนุ่มนักบินคนเเรกเรียกผมก่อนผมจะได้สติหันมาสนใจเรื่องอาหารเเทน

"เชฟดูเหม่อๆนะครับ..ผมเอาอาการเช้าง่ายๆเเบบเพื่อนผมละกัน ขนมปังไส้กรอก เเฮม ไข่ดาว "ชายหนุ่มพูดบแกกับผมออกมา

"ขอโทษครับ.."ผมพูดก่อนจะหันไปทำอาหารทันที นี่ผมเป็นอะไรของผมวะเนี่ย

"เชฟจะหลงเสน่ห์ไอพีก็ไม่เเปลกหนอกนะครับ ไอหมอนี่หน่ะมันได้รับฉายาว่า เจ้าชายเวหาเลยนะ.."ชายหนุ่มพูดบอกกับผมออกมา เจ้าชายเวหางั้นเหรอทำไมชื่อโบราณจังเลยหล่ะนั่น..

"ผมลืมเเนะนำตัวไป ผมชื่อเลโอนะเชฟส่วนเพื่อนผมชื่อพี ผมหน่ะเป็นเเค่สจ๊วต ส่วนไอพีก็ตามฉายาเลยมันเป็นนักบิน.."เลโอเเนะนำตัวเองให้ผมรู้จัก เป็นสจ๊วตงั้นเหรอผมก็นึกว่าเป็นนักบินซะอีก

"ผมชื่อสิงห์ จะเรียกสิงห์เฉยๆหรือเชฟสิงห์ก็ได้ผมไม่ถือ.."ผมพูดบอกกับเลโอที่นั่งอยู่ที่หน้าเคาเตอร์ผิดกับเพื่อนของเขาที่ไปนั่งโต๊ะซะไกลเลย

"เชิญลูกค้าที่โต๊ะก่อนเลยนะครับ.."โรมเดินออกมาก่อนจะพูดขึ้น ด้วยสีหน้าไม่พอใจที่เลโอชวนผมคุยทำให้ผมไม่มีสมาธิ ก่อนเลยโอจะเดินไปนั่งข้างๆพีเพื่อนของเขา

"มึงไล่ลูกค้าทำไมวะ.."ผมพูดดุไอโรมขึ้นเบาๆเพื่อไม่ให้ลูกค้าได้ยิน

"ก็ลูกค้าชวนคุยทำให้มึงเสียสมาธิไง.."ไอโรมเพื่อนของผมพูดบอกออกมา สำหรับผมลูกค้าคือพระเจ้าไม่มีลูกค้าก็ไม่มีเงิน ไม่มีอาหารอร่อยๆเเต่สำหรับไอโรมเพื่อนขี้บ่นคนนี้ผมไม่รู้...

••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••

เป็นไงกันบ้างครับสำหรับตอนเเรกของนิยายเรื่องนี้มีความรู้สึกนึกคิดยังไงก็มาคอมเม้นท์บอกไรท์กันได้นะครับมาติมาชม มาเสนอข้อเสนอเเนะอะไรได้หมดเลยนะครับ

 

 

 

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว