ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่ 32

คำค้น : daddy and the beast ตอนที่ 32

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 159

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 18 เม.ย. 2564 09:07 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 32
แบบอักษร

ตอนที่ 32 

ร่างเพรียวบางยืดตรงทาบกับต้นไม้ใหญ่ แขนทั้งสองถูกรากไม้ตรึงไว้เหนือศีรษะใบหน้าเอียงเห็นเพียงเสี้ยวหน้าสวยที่หลับสนิทขนตาสีดำขลับพลิ้วงอนงามราวกับจะลู่ลม อกบางยกแอ่นเล็กน้อยไล่ลงไปหน้าท้องที่บางเรียบไล่ลงไปถึงช่วงขาเรียวยาว ขาขวาเหยียดตรงขาซ้ายยกชันเข่าน้อยๆ เป็นภาพที่เหมือนเทพธิดาลงมาจุติที่ต้นไม้ใหญ่ มันงดงามแต่กลับน่าเศร้าจนน้ำตาคลอ

หลังจากจบสงครามชิงตำแหน่งโดยที่ผู้ชนะสงครามไม่ได้รับตำแหน่งมันก็ผ่านไปราวร้อยปีได้ ผมเอาแต่เฝ้ามองร่างของน้องคนสุดท้องที่นับวันก็ยิ่งงดงามเหมือนกำลังเจริญเติบโตขึ้นไปเป็นหนุ่มเต็มวัย จากเส้นผมไม่สั้นไม่ยาวตอนนี้ยาวสลวยลงมาถึงข้อเท้า น่าแปลกที่ผมยาวมากแต่กลับไม่รกรุงรังมิหน่ำซ้ำยังจัดช่อสลวยสวยเหมือนมีคนมาจัดให้ ใบหน้าเรียวเล็กของเด็กน้อยแลดูโตขึ้น เมื่อร้อยปีที่แล้วอาจจะแอบมีแก้มหน้ากลมน่ากัดอยู่บ้างแต่ตอนนี้เรียวสวยไร้ที่ติ

ผมใช้นิ้วเกลี่ยขนตายาวงอนของน้องเล่นไล่มองไปที่เปลือกตาคู่สวย สันจมูกโด่งเฟี้ยวงอนเรียวริมฝีปากกระจับสีแดงเรื่อ เรือนร่างเรียวสะโอดสะองไร้ที่ติ งดงามจนต้องลุ่มหลงละสายตาไปไหนไม่ได้

แม้ผมจะหลงรักมีย์อาร์อยู่แล้วแต่พอยิ่งนับวันยิ่งโตและตรึงติดกับต้นไม้เหมือนเทพธิดาผู้หลับใหลก็ยิ่งทำให้ผมลุ่มหลง วันทั้งวันผมสามารถยืนมองร่างกายนี้อยู่ได้ตลอดเวลาหากไม่มีธุระต้องไปทำอะไรที่ไหน แต่การเป็นราชาปีศาจก็ต้องทำหน้าที่ให้สมกับตำแหน่ง ผมจึงทำได้แค่แวะเวียนมาหาร่างบางอยู่เรื่อยๆ เท่านั้น

“ท่านพี่ลัค”

เกลเดินเข้ามาหาผม เธอมักจะเป็นคนที่มาตามผมไปทำงานทุกครั้ง เกลกลายเป็นผู้ช่วยคนสำคัญหลังจากที่สงครามจบลง ไม่รู้ว่าเป็นเพราะท่านพ่อฝากฝั่งเอาไว้หรืออย่างไรถึงได้ทำหน้าที่ได้ดีจนน่าแปลกใจ แต่ถึงจะฝากเอาไว้จริงๆ ก็คงฝากให้ช่วยดูแลมีย์อาร์ไม่ใช่ผม

“มีอะไร”

“ท่านอยู่ที่นี่มาสองวันติดแล้วนะ กลับไปทำงานด้วยเถอะค่ะ”

“...อืม”

ผมกางปีกออกมาแล้วออกบินกลับมาที่ปราสาท ยอร์นเป็นอีกคนที่ช่วยเหลือเรื่องงานในปราสาทเป็นอย่างดี คงจะมีแค่เฟย์เท่านั้นที่หนีไปอยู่ที่ไหนซักที่ ตอนนี้อาจจะกำลังฝึกตนให้กลายเป็นจอมมารหรือไม่ก็คงหาความสุขให้ชีวิตอยู่ที่ไหนนั่นแหละ คงมีแค่ผมที่มีชีวิตอยู่ต่อด้วยการรอคอยวันตาย

วันที่น้องเล็กลืมตาตื่นขึ้นมา...วันนั้นแหละที่ผมจะต้องตาย

30 ปีต่อมา

ดวงตาหนักอึ้งแค่จะกะพริบก็ยังยาก ว่าลืมตาขึ้นมายากแล้วแต่พอได้เห็นแสงแดดอ่อนทั้งที่โลกปีศาจไม่ค่อยมีแสงแต่มันกลับทำให้ผมแสบตา ร่างกายหนักเพราะมีสิ่งพันธนาการยึดเอาไว้ทั่วร่าง ผมใช้เวลาอยู่นานกว่าจะขยับร่างกายแล้วออกมาจากรากไม้ที่โยงใยไปทั่วได้

ตุบ

ทันทีที่เท้าเปล่าแตะลงดินก็รู้สึกได้ถึงการมีชีวิต ร่างกายเบาหวิวเหมือนขนนก ยกแขนขาขึ้นมาดูก็รู้ได้ว่าเปลี่ยนไปมากแต่ก็มั่นใจว่าเป็นร่างกายของตัวเอง ผมอยู่ในสภาพเปลือยเปล่าไร้เครื่องนุ่งห่ม เดินไปมาอยู่หลายวันก็พบแต่สัตว์ปีศาจ

ผมไม่รู้ว่าวันเวลาผ่านไปนานเท่าไหร่และเกิดอะไรขึ้น แต่กว่าผมจะสามารถเอาชนะพลังของตัวเองได้ก็ไม่ใช่เรื่องง่าย เพื่อแลกกับการที่ผมจะสามารถควบคุมพลังของตัวเองโดยที่ไม่มีเสียงในหัวมารบกวนอีกผมเลยต้องทำหน้าที่หนึ่งอย่างให้บรรลุ สิ่งนั้นคือการขึ้นเป็นราชาปีศาจแล้วแย่งเอาพลังราชาปีศาจรุ่นแรกมาครอง

สงครามชิงตำแหน่งน่าจะจบลงไปนานแล้วเพราะไม่สามารถรับรู้ได้ถึงไอปีศาจอีก ตอนนี้ใครเป็นราชาอยู่ผมก็ไม่รู้ ไม่รู้อะไรเลยแม้แต่ทางออกจากป่า ผมต้องหลับไปนานแค่ไหนหุบเขามรณะถึงเปลี่ยนไปมากขนาดนี้

“หยุด!”

ผมหยุดตามเสียงปริศนาที่กล่าวขึ้นมา จากนั้นก็มองหาต้นเสียงอย่างไม่เกรงกลัวเพราะมั่นใจว่าต่อให้ใครที่แกร่งกล้าสามารถมาจากไหนผมก็เอาชนะมันได้

ร่างนั้นเดินออกมาจากหลังเงาไม้พร้อมหมาปีศาจที่คุ้นตา ผมมองชายร่างสูงสง่าตรงหน้าอย่างพินิจพิจารณาและหมาข้างๆ ชายตรงหน้าคุ้นตากมากถ้าเดาไม่ผิดอาจจะเป็นพี่เฟย์กับเพนนี ขนาดปีศาจยังเปลี่ยนไปแบบนี้ผมคงหลับไปไม่ใช่เวลาน้อยๆ

“ท่านพี่เฟย์หรือครับ”

“เจ้าคงเป็น...มีย์อาร์”

“ใช่ ข้าเอง”

“ไม่ได้เจอกันเสียนานแปลกตาขึ้นมากทีเดียว เจ้าตื่นขึ้นมาเมื่อไหร่กัน”

“พึ่งตื่นเมื่อไม่กี่วันก่อน ท่านพี่และหลายสิ่งหลายอย่างก็เปลี่ยนไปจนข้าจำแทบไม่ได้เช่นกัน”

“การเปลี่ยนแปลงไม่ใช่เรื่องที่ข้าต้องใส่ใจ แต่หากเจ้าอกว่าตื่นขึ้นมาเมื่อหลายวันก่อนอีกไม่นานคงมีคนมาตามหา เอาเสื้อผ้าข้าไปใส่ ลองดูตัวที่พอจะใส่ได้ก็แล้วกัน”

ผมเดินตามพี่เฟย์เข้าไปในถ้ำ ท่านพี่เฟย์ออกมาอยู่อย่างเงียบๆ ในถ้ำที่หุบเขามรณะคนเดียวพร้อมกับหมาปีศาจที่เคยเป็นของผม ตอนนี้มันโตขึ้นมากแต่ยังจำผมได้ แต่มันก็ไม่ได้มีท่าทีจะกลับมาเป็นหมาของผมแต่อย่างใด ในเมื่อมันเลือกเจ้านายของตัวเองไปแล้วผมจะทำอะไรได้

“ท่านพี่เฟย์ สงครามชิงตำแหน่งใครคือผู้ชนะแล้วเกิดอะไรขึ้นบ้างในตอนที่ข้าไม่ได้สติ”

“ข้าไม่จำเป็นต้องพูดเรื่องที่ไม่ชอบใจ หากเจ้าได้เสื้อผ้าแล้วก็ออกไปเถอะ”

“ท่านรังเกียจข้าอยู่หรือไม่”

“ข้ารังเกียจเจ้ามานาน ตอนนี้ก็ยังคงเป็นเช่นนั้นแต่ตอนนี้ข้าก็เคารพในพลังและความสามารถของเจ้าเช่นกัน”

ได้ยินแบบนั้นผมก็ค่อยสบายใจขึ้นแล้วเดินออกมาจากถ้ำ เสื้อคลุมผ้าโปร่งผืนบางตัวหนึ่งที่ผมเลือกหยิบมา ผมชอบใส่อะไรบางๆ เป็นปกติมาแต่ไหนแต่ไร นอกจากนั้นเสื้อผ้าของพี่เฟย์ไม่มีตัวไหนที่พอดีกับร่างกายที่บางราวสตรีได้เลย เสื้อคลุมตัวเดียวก็ยาวปกปิดส่วนสำคัญได้หมด

ท่านพี่เฟย์บอกว่าไม่นานจะมีคนมาตามหา แต่ในเมื่อผมมีหน้าที่ต้องชิงตำแหน่งราชาปีศาจมาอยู่แล้วต่อให้ไม่ต้องมาตามหาผมก็จะไปหาอยู่ดี

ผมกางปีกออกมาทดสอบความพร้อมของร่างกายสองสามครั้งก่อนจะทะยานขึ้นฟ้า ปีกสีดำสนิทกระพือทีเดียวก็ส่งร่างของผมขึ้นสูงหลายสิบเมตร พลังปีศาจที่ท่วมท้นมันทำให้รู้สึกดีอย่างนี้นี่เอง ไม่เคยคิดเลยว่าการเป็นคนที่แข็งแกร่งจะน่าภูมิใจขนาดนี้ ไม่แปลกที่พวกพี่ๆ โดยเฉพาะพี่ลัคกับพี่เฟย์รังเกียจคนอ่อนแอแบบผม

บินร่อนอยู่เหนือน่านฟ้าอยู่นานพอหอมปากหอมคอผมก็บินตรงกลับไปที่ปราสาทของท่านพ่อ มันยังตั้งอยู่ที่เดิมแต่เปลี่ยนไปหลายอย่าง มีสวนดอกไม้มากขึ้น ปราสาทเก่าขึ้น ของตกแต่งและรูปบูชาเปลี่ยนจากของท่านพ่อเป็นสัญลักษณ์อื่น อยากรู้จริงๆ ว่าใครคือผู้ชนะ สัญลักษณ์บนธงของราชาดูเศร้าหมองไม่น่าเคารพเอาเสียเลย

“ถ้าให้เดา...”

ปัง!

ผมกระแทกร่างเข้ากับกระจกหน้าต่างชั้นบนสุดของปราสาทแล้วหยุดร่างลงเหยียบพื้นท่ามกลางเศษแก้วที่แตกกระจาย ปีกสีดำปกปิดร่างเอาไว้รอจนเศษแก้วร่วงหล่นลงพื้นหมดแล้วจึงสะบัดกลับเข้าที่เดิม

ภาพเบื้องหน้าเป็นท้องพระโรงที่มีบัลลังก์ราชาตั้งเดี่ยวอยู่ ที่ตรงนั้นมีคนที่ผมเดาเอาไว้นั่งอยู่บนบัลลังก์ต่อหน้าปีศาจราวสิบคนได้ การปรากฏตัวของผมทำให้ทุกสายตาหันมาจับจ้องแล้วมองด้วยความไม่เชื่อสายตาตัวเอง ตกตะลึงในความงามของร่างกายนี้ ตกตะลึงในพลังมหาศาลของร่างกายนี้ ตกตะลึงในการปรากฏตัวแบบไม่มีใครคาดคิดมาก่อน

พี่ลัคยืนขึ้นจากเก้าอี้ราชา แม้คนตรงหน้าจะเปลี่ยนไปแต่ผมก็จำได้แม่นยำว่าต้องใช่พี่ลัคแน่ มุมปากผมยกยิ้มขึ้นทันทีเพราะคาดเดาเอาไว้แล้วว่าต้องเป็น

“...ท่านพี่ลัค”

ดีจริงๆ ที่เป็นพี่ลัค เพราะถ้าให้ต้องชิงตำแหน่งราชามาจากใครคนที่ผมจะเสียใจน้อยที่สุดกับการกระทำของตัวเองก็คงเป็นชายคนนี้ คนที่เคยทำร้ายและเหยียบย่ำผมแทบจมดิน ผมอาจจะไม่รู้สึกผิดเลยก็ได้หากต้องฆ่าพี่ลัคเพื่อเอาตำแหน่งราชามาจากคนๆ นี้

สวรรค์คงลิขิตเอาไว้แล้วว่าชะตาของผมกับพี่ลัค เราสองคนคงเป็นได้แค่ศัตรูกัน

“มีย์อาร์...เหตุใดจึงมาอยู่ที่นี่ได้ เจ้าตื่นขึ้นมาตั้งแต่เมื่อไหร่”

“นั่นใช่เรื่องที่อยากถามข้าหรือ”

“...หมายความว่าอย่างไร?”

“ไม่เข้าใจคำพูดของข้าหรือ?...ท่านคิดไม่ออกเพราะในสมองตอนนี้กำลังหวาดกลัวข้า หรือกำลังคิดหาวิธีฆ่าข้าให้จบสิ้นไปกันเล่า”

พูดคำก็ก้าวเดินไปข้างหนึ่งหนึ่งก้าว เหล่าปีศาจเบื้องหน้ามองมาที่ผมด้วยความสับสน สายตาทุกคู่ที่จับจ้องทำเอาหัวใจสั่นไหวด้วยความตื่นเต้น ทดสอบพลังครั้งแรกก็ทำเรื่องใหญ่โตอย่างการฆ่าราชาปีศาจเลยเนี่ยนะ ผมตื่นเต้นจนขนลุกไปทั่วทั้งตัวแล้ว

“ขนาดนี้แล้ว...ท่านคิดว่าข้ากำลังจะทำอะไรรู้หรือไม่”

“เจ้ากำลังจะทำอะไร”

“ข้ากำลังหมายชีวิตท่านอยู่ไง”

จบคำของผมแทนที่จะได้ยินเสียงสะดุ้งตกอกตกใจของคนอื่นแต่มันกลับเงียบงัน น่าแปลกใจทั้งที่ราชาปีศาจกำลังถูกจ้องทำร้ายแต่กลับไม่มีใครตกใจอะไรเลย แต่ผมก็ไม่ได้สนใจเดินเข้าไปตรงหน้าเรื่อยๆ พร้อมยิ้มน้อยๆ หว่านเสน่ห์ด้วยความมั่นหน้ามั่นความสวยของตัวเอง

“พวกเจ้าออกไปก่อน” พี่ลัคออกปากสั่งคนอื่น

ทุกคนเดินออกไปจากท้องพระโรงเหลือเพียงผมกับพี่ลัคสองคน น่าแปลกใจนะทั้งที่บอกว่าจะมาเอาชีวิตแต่คนตรงหน้ากลับไม่เกรงกลัวอะไร แถมยังคิดจะต่อกรผมด้วยตัวคนเดียวอีก แต่นั่นก็ไม่ได้ทำให้ผมเสียเปรียบ ผมเองก็อยากลองสู้กับพลังของราชาแบบตัวต่อตัวเหมือนกัน

“นานเท่าไหร่แล้วนะที่ไม่ได้เห็นเจ้าเดินด้วยขาคู่นั้น”

“นั่นคือสิ่งที่ท่านจะพูดรึ? ดูไม่มีสิ่งใดที่พอมีสาระจะพูดกับข้าเลยนะ”

“นั่นสินะ...สิ่งที่ข้าอยากจะพูดมันคงเป็นเรื่องไร้สาระทั้งนั้น”

“หึๆ ยังดีที่มันเป็นคำพูดที่ไร้สาระไม่ใช่คำพูดจอมปลอม”

“จอมปลอมรึ?”

“ใช่ หากท่านบอกว่าเป็นห่วงข้าที่ไม่ตื่นขึ้นมาตั้งนานนั่นแหละที่ข้ากังวลว่าท่านจะพูดออกมา มันคงทให้ข้าขนลุกจนอยากอาเจียนเป็นเลือดตาย”

สีหน้าพี่ลัคเรียบเฉยไร้วี่แวว แต่ในแววตาคู่นั้นกลับฉายแววความเศร้าออกมา ผมไม่ได้สนใจอะไรเพราะกลัวว่าถ้าอีกฝ่ายบอกว่าเป็นห่วงผมนั่นอาจจะเป็นผมมากกว่าที่จะลังเล ก่อนที่จะเอาชนะพลังของตัวเองได้ชายคนนั้นขอร้องว่าอยากให้ผมเอาพลังของราชาปีศาจรุ่นแรกมาให้ได้ มันคงไม่มีทางเลือกนอกจากจะชิงเอาพลังมาจากราชาองค์ปัจจุบัน และมผมก็อยากจะทำคำขอร้องสุดท้ายของชายผู้นั้นให้ได้ไม่ว่าอย่างไรก็ตาม

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว