ขอบคุณที่เข้ามาอ่านนะคะ

ตอนที่ 12 ความจริงตบหน้า

ชื่อตอน : ตอนที่ 12 ความจริงตบหน้า

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 92

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 18 เม.ย. 2564 00:04 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 12 ความจริงตบหน้า
แบบอักษร

ผมตื่นขึ้นมาเกือบจะเช้า เพราะไอร้อนจากคนที่นอนอยู่ข้างๆ และมันก็เป็นไปตามที่คิด  

ยาร์นไข้ขึ้นเพราะพิษแผล 

"เชี่ย! ตัวร้อนยังกะไฟ" 

ผมชักมือกลับอย่างไว ลุกขึ้นคว้าเสื้อผ้ามาสวมก่อนจะไปเอากะละมังใส่น้ำมาเช็ดตัวให้มันที่นอนหายใจไม่ได้สติ ผมมองหน้ามันตอนหลับ ดูหน้ามันทรมานจนผมอดสงสารไม่ได้  

ผมเช็ดตัวเปลี่ยนเสื้อผ้าให้ยาร์นและป้อนยามันกว่าจะเสร็จก็ปาเข้าไปเป็นชั่วโมง ข้างนอกเริ่มสว่าง ผมเปิดผ้าม่านรับแสงแดด ป้าสร้อยกลับมาจากบ้านเมื่อเช้ามืดและเตรียมอาหารกับยาเข้ามาให้ 

"พาคุณยาร์นไปโรงพยาบาลดีกว่าไหมคะ" 

"ไม่เป็นไรหรอกครับป้า เดี๋ยวผมจัดการเอง ป้าไปทำงานต่อเถอะ" 

"ค่ะ ถ้ามีอะไรก็เรียกป้านะคะคุณยู" 

ป้าสร้อยเดินออกไป เหลือแค่ผมที่นั่งเฝ้ายาร์นและคอยเช็ดตัว วัดไข้ให้มัน 

"อึก!" 

"ห๊ะ! เป็นไร เจ็บแผลเหรอ" 

ผมมองสีหน้าทรมานของยาร์นที่เริ่มอยู่ไม่สุข  

"แม่ครับ...ช่วยผมด้วย" 

กึก! 

การกระทำทุกอย่างของผมหยุดชะงักเมื่อได้ยินเสียงเพ้อของยาร์น ผมมองหน้าโซมเหงื่อของมันและทำได้เพียงซับเหงื่อ คอยจับมือที่ปัดป่ายสะเปะสะปะของมันเอาไว้ 

"ยาร์น" 

"เจ็บ!...." 

"เจ็บเหรอ เจ็บตรงไหน" 

"แม่ครับ ผมเจ็บ ช่วยด้วย..." 

นี่เป็นครั้งแรกและคงจะเป็นครั้งเดียวที่ผมได้เห็นด้านที่อ่อนแอของยาร์น ในใจผมตอนนี้ทั้งสงสารทั้งเจ็บ ผมพยายามบีบมือมันเอาไว้แน่นๆ กอดปลอบมันให้มันสงบ 

"ไม่เป็นไรกู...เอ่อ...ฉันอยู่นี่ ยาร์น ฉันอยู่นี่..." 

ผมกอดยาร์นเอาไว้ทั้งผ้าห่ม ตบเบาๆกล่อมให้มันสงบ ไม่นานอาการเพ้อเพราะพิษไข้ของมันก็เริ่มสงบลง แต่มือของมันยังประสานกับมือของผมไม่ปล่อย และผมเองก็ยังกอดมันเอาไว้ ผมมองหน้ายาร์นยามหลับ อาการของมันเริ่มดีขึ้นแล้ว แค่ต้องรอให้มันฟื้น 

trooo......trooo.... 

มือถือของยาร์นสั่นเป็นครั้งที่สาม ตอนแรกผมกะจะไม่ยุ่งด้วย แต่ถ้าปล่อยเอาไว้แบบนี้เห็นทีมันคงจะกวนคนพักผ่อนไปทั้งวัน 

ผมหยิบมือถือขึ้นมาดู ลิเดีย ใครคือลิเดีย แล้วพอกดรับ เสียงแหลมๆกรีดแก้วหูก็แทบจะลุออกมาจากลำโพง 

(ฮ๊ายยยย!!! ดาร์ลิ้ง) 

"อ๊ากกก!!! หูจะแตก เธอเป็นใครเนี่ย!" ผมกรอกเสียงกลับไปหลังจากที่ใช้นิ้วแคะหูไปเรียบร้อย 

ปลายเสียงเงียบไปสักพักก่อนที่เสียงของใครอีกคนจะดังขึ้นมาแทนเสียงผู้หญิงแปดหลอดนั่น 

(โว้ว! ยูคันธ์ นั่นมึงป่ะเนี่ย)  

เสียงไอ้กอล์ฟ 

"เออ มีไร" 

(ถามมาได้ว่ามีไร กูโทรหามึงเป็นร้อยสายมึงไม่รับสายกูเลย กูเลยต้องให้ลิเดียโทรหายาร์นแทนไง ห่า) 

"เออๆไม่ได้เอามือถือไว้กับตัว ว่าแต่แต่มีไร มึงไปรู้จักมักจี่กับพี่กูได้ไง แล้วลิเดียบ้อบอคอแตกอะไรของมึง" 

(กูเคยเจอพี่มึงละ แล้วตอนนี้กูก็อยู่กับเพื่อนสนิทพี่ชายมึงด้วย จบป่ะ อย่านอกเรื่องสิ กูได้ยินว่ามึงประสบอุบัติเหตุ ตอนนี้มึงอยู่โรงพยาบาลไหน) 

"อยู่บ้าน" 

(ถามจริง) 

"เออ ตอนนี้ก็เฝ้าไข้พี่ชายกูอยู่ จบไหมมึง" 

(อ้อ...ลิเดีย ยาร์นไม่สบายแน่ะ) ไอ้กอล์ฟหันไปพูดกับผู้หญิงคนนั้นที่มันบอกว่าเป็นเพื่อนยาร์น เสียงมันแผ่วๆแต่ผมก็ยังได้ยิน สรุปมันจะคุยกับผมหรือคุยกับคนอื่นเนี่ย 

(ไม่สบายก็เรื่องของหมอนั่น เกี่ยวไรกับฉันด้วย....) 

เสียงลิเดียแว่วมากระทบหูผมทุกคำ สรุปมันเพื่อนกันจริงใช่ไหม 

"เห้ย ไม่มีไรแล้วกูวางละ" 

(เดี๋ยวสิ เดี๊ยววววว!!!!) 

"อะไรอีก" ผมเริ่มจะหงุดหงิด 

(ยูคันธ์ มึงต้องระวังพวกไอ้ฟอร์ทไว้ให้ดีนะ) 

ฟอร์ทอีกแล้ว มันจะตามราวีผมไปถึงเมื่อไหร่เนี่ย 

(ยังไงมึงก็ระวังตัวเอาไว้หน่อยละกัน ฟอร์ทมันจะเอามึงให้ได้เลย มันบอกเลยว่าพ่อมันเส้นใหญ่ แค่มึงคนเดียวมันจะเล่นเมื่อไหร่ก็ได้) 

"เออ ก็ให้มันมาสิ" 

ผมไม่กลัวอยู่แล้ว กับแค่คนสกปรกใช้วิธีลอบกัดกับผมมาครั้งหนึ่งแล้ว คงคิดจะกินผมง่ายๆสินะ ถ้าไม่เอาคืนบ้างเห็นทีผมต้องทิ้งวิชาที่เรียนมาฟรีๆ รอให้หายเจ็บก่อนเถอะ ผมต้องเอามันคืนแน่ 

ผมแต่งตัวและโทรหาไอ้กอล์ฟ นัดมันออกมาที่ผับ ที่เดิมที่ผมโดนพวกไอ้ฟอร์ทวางยา  

และในระหว่างที่ผมนั่งรอเพื่อนสุดรักของผมอยู่นั้น คนที่ผมไม่อยากเจอหน้ามากที่สุดก็โผล่มา 

"สวัสดีครับ น้องยูคันธ์" 

ไอ้ฟอร์ท ไอ้คนสารเลว! 

ผมมองหน้ามัน พยายามข่มอารมณ์เอาไว้ แค่หน้ายิ้มๆของมันก็ทำให้ผมอยากอาเจียนเต็มที 

"อะไรกัน เจอหน้ากันทั้งที อย่าทำหน้าเย็นชาใส่กันแบบนี้สิ" 

ฟอร์ทยืนกอดอกมองผมเหมือนกับว่ามันเหนือกว่า และไม่นานนักผมก็ถูกมือสองคู่ล็อกตัวเอาไว้จากด้านหลัง 

หมับ! 

"ทำบ้าอะไรวะ! ปล่อยนะเว้ย!" 

"มารับเด็กดื้อกลับบ้านก็ต้องใช้กำลังกันหน่อยเป็นเรื่องธรรมดา" 

"ใครเด็กมึง" 

ผมสะบัดมือตุ๊กแกของพวกที่จับแขนผมตรึงไว้กับโซฟาออก แต่มันกดผมไว้ซะจนผมต้านแรงมันไม่ไหว บวกกับอาการเจ็บจากรถคว่ำทำให้ผมยังใช้แรงไม่ได้เต็มที่ ฟอร์ทเดินเข้ามาและมันก็จงใจคุกเข่าข้างหนึ่งบนโซฟาตรงหว่างขาผม ยื่นหน้าเข้ามาใกล้ผมจนรับรู้ถึงลมหายใจของมัน 

"คราวที่แล้วรอดตัวไป แต่คราวนี้ไม่โชคดีแบบนั้นหรอกนะจะบอกให้" 

ฟอร์ทพูดพร้อมกับยกไซริ้งฉีดยาเล็กๆมาโชว์หราต่อหน้าผม 

"แค่กินมันยังน้อยไป จะสนุกกันทั้งทีก็เอาให้มันสุดเหวี่ยงไปเลยดีกว่า รับรองว่าพี่จะรักน้องยูคันธ์ให้ถึงใจเลย" 

สารเลวนี่มันจะเล่นกับผมให้ได้เลยสินะ 

แต่ก่อนที่ฟอร์ทจะฉีดยานั่นให้ผม เงาของใครบางคนก็เข้ามาทาบข้างหลังมันก่อนที่ตัวของฟอร์ทจะถูกกระชากออกไป พร้อมกับสองคนที่ล็อกตัวผมไว้  

พรึ่บ! 

"ทำอะไรวะ" 

"ถามได้ว่าทำอะไร นายกล้าดียังไงมายุ่งกับเบบี๋ของฉัน" 

"เธอเป็นใคร" 

ผมมองผู้หญิงสวมเดรสสั้นสีดำที่ยืนเท้าสะเอวอยู่ท่ามกลางผู้ชายตัวสูงสวมสูทเหมือนมาเฟีย 

ตอนนี้ฟอร์ทกับลูกน้องของมันที่รังแกผมถูกจับคุกเข่ากดหัวไว้บนโต๊ะ แล้วขาเรียวงามสวมส้นสูงสีแดงยกขึ้นตอกส้นลงบนหัวของฟอร์ท 

อย่างไม่ปราณีปราศรัย  

ปั่ก! 

"อ๊าก!!!" 

"ไง่พ่อรูปหล่อ มีของน่าสนใจดีนี่นา ขอฉันเล่นบ้างสิ" 

แล้วเธอก็แย่งไซริ้งฉีดยาจากมือฟอร์ทไปก่อนจะฉีดใส่แขนฟอร์ททันที 

"นางบ้า!!! แกทำอะไรลงไป!" ฟอร์ทร้องเสียงหลง 

"อ้าว ก็เห็นกำลังจะฉีดให้เพื่อนไม่ใช่เหรอ ฮิๆๆๆ" 

โหดดีแท้แม่สาวคนนี้ เธอเป็นใครกัน 

"จัดการยังไงดีครับคุณหนู" 

"เปิดห้องสวีทให้พวกมันสักห้อง ปล่อยให้พวกมันสนองความอยากกันเองให้หนำใจละกัน" 

เธอออกคำสั่งให้บอดี้การ์ดของเธอลากฟอร์ทกับลูกน้องออกไปจากผับ 

ผมยันตัวลุกนั่งตัวตรงและมองเธอที่นั่งลงตรงข้ามผม และก่อนที่ผมจะถามว่าเธอคือใคร กอล์ฟก็โผล่พรวดเข้ามา สภาพของมันต้องบอกว่าอาบเหงื่อมาใหม่ๆ 

"แฮ่กๆๆ ลิ...ลิเดีย! เธอใจร้ายมากเลยนะ!" 

ลิเดียเหรอ คนๆนี้คือลิเดีย เพื่อนของยาร์นน่ะเหรอ 

"ทำไม ขึ้นตึกแค่สิบชั้น นักกีฬาอย่างนายไม่น่าจะลำบากนะ" 

"ก็มันเหนื่อย คนเขาอุตส่าห์ให้มาด้วยแต่ไม่ยอมให้ขึ้นลิฟท์เนี่ย แฮ่กๆๆ...." 

กอล์ฟยังหอบตัวโยน นั่งลงข้างๆลิเดีย แต่มันก็ยังมีน้ำใจแนะนำผม 

"ยู! นี่คือลิเดีย เพื่อนของยาร์นพี่ชายมึง ลิเดียเรียนอยู่มหาลัยเดียวกับพวกเราด้วย" 

"ว่าไงหนุ่มหน่อมแน้ม นายนี่มันไข่ในหินจริงๆ" 

ประโยคแรกที่หล่อนพูดกับผมก็ทำเอาอารมณ์ผมขึ้นทันที  

เย็นไว้ยูคันธ์ เมื่อกี้ได้หล่อนช่วยเอาไว้นะ เย้นไว้โว้ย!  

ผมหันไปมองไอ้เพื่อนตัวแสบที่ดูดี๊ด๊าจนออกนอกหน้า ท่าทางมันเหมือนจะอวดชาวบ้านว่าได้แฟนใหม่ 

"กูนัดมึงมาคนเดียวไม่ใช่เหรอ" 

"อ๋อ เอิ่ม ก็คือว่า...." กอล์ฟเริ่มทำตัวไม่ถูก 

"ฉันตั้งใจจะมาหานายโดยเฉพาะ มีอะไรไหม" 

ลิเดียปัดรังควานไปแบบส่งๆ เรียกสายตาผมไปมองเธอได้ทันที แม่สาวพราวเสน่ห์กอดอกไขว่ห้างโชว์เรียวขาน่าหวาดเสียวเรียกน้ำลายหนุ่มน้อยหนุ่มใหญ่ที่เดินผ่าน แต่โทษทีเถอะ ไม่ได้ผลกับผม 

"มีธุระอะไรกับฉัน" 

"ก็ไม่เชิงว่าธุระหรอก แค่อยากมาดูหน้านายแก้เบื่อน่ะ" 

"หา?" 

แล้วลิเดียก็หันไปสั่งกอล์ฟด้วยมาดนางพญา 

"นี่ตาทึ่ม ฉันคอแห้ง ไปหาอะไรมาให้ฉันดื่มหน่อยสิ" 

"หา ฉันยังไม่หายเหนื่อยเลย" 

"ไม่ใช่นายแล้วจะเป็นใครล่ะ" 

"อะๆๆ ก็ได้ รอแปบนึงนะ ยูคันธ์มึงจะสั่งอะไรไหม" 

"ไม่ดีกว่า" 

กอล์ฟมันกลายเป็นคนยอมผู้หญิงไปตั้งแต่เมื่อไหร่ แถมมันก็ดูเต็มใจให้สั่งซะด้วย ผมมองตามหลังมันไวๆ ก่อนจะถูกลิเดียเรียกสติกลับมา 

"เลิกมองได้แล้ว นี่ฉันอุตส่าห์สกัดคนไม่เกี่ยวข้องออกไปทั้งทีนะ" 

"อะไรนะ" 

ชึ่บ! 

ซองสีขาวขนาดเอสี่ถูกโยนมาต่อหน้าผม บนซองเขียนภาษาจีนเอาไว้ทั้งหมด แต่เพราะผมอ่านออกก็เลยรู้ว่ามันเป็นผมแล็บ 

"เอาไปดูเองละกัน เสียเวลาฉันจริงๆเลย" 

"เอามาให้ฉันทำไม" 

"ทีแรกก็ไม่ได้กะจะให้นาย ถ้ายาร์นรู้เข้าก็คงจะโกรธฉันเหมือนกัน แต่ว่าไหนๆมันก็เรื่องนายสู้ให้นายรู้เองจะดีกว่า" 

"ของฉันเหรอ" 

"ยังจำความรู้สึกที่กินยานั่นเข้าไปได้อยู่ใช่ไหมล่ะ เป็นยังไง ตอนนี้ยังมีอารมณ์อยู่ไหม" 

"........!!!!" ยายนี่รู้ได้ยังไงว่าผมเคยถูกวางยา 

"เฮ้อ...ไม่รู้ว่ายาร์นจะห่วงนายอะไรนักหนา ตอนนี้ก็ดูสบายดีอยู่แท้ๆ ตื่นตูมไปได้" 

"อะไร เล่ามาให้ฉันฟังเดี๋ยวนี้เลยนะ ยาร์นกับเธอเกี่ยวข้องอะไรกัน แล้วมันใช้ให้เธอทำอะไร" 

"ขอร้องฉันสิ" 

"ว่าไงนะ" 

"ขนาดยาร์นยังต้องขอร้องฉัน แล้วนายล่ะ เป็นใคร" 

ตอนนี้คนที่อยู่ตรงหน้าผมคือนางพญาที่ผมไม่สามารถแตะต้องได้เลย ลิเดียปรายตามองผม ผมสัมผัสได้ว่าเธอเย็นชายิ่งกว่าน้ำแข็ง  

"ขอร้อง" 

"หืม..." 

"ขอร้อง ช่วยเล่าให้ฟังหน่อยได้ไหม..." 

"ทำไมล่ะ ถ้านายรู้ความจริงขึ้นมาจะเปลี่ยนอะไรได้งั้นเหรอ" 

"อย่างน้อยฉันก็ไม่โดนหลอกว่าตัวเองกำลังอยู่ในโลกสีชมพูคนเดียว" 

"ฮืม...น่าสงสารจัง เอาเถอะ ถ้าสัญญาว่าจะไม่บอกยาร์นฉันจะเล่าอะไรดีๆให้ฟัง ถ้านายบอกเขา หมอนั่นคงจะใช้หนี้ฉันด้วยการหักคอฉันแทนการเลี้ยงข้าว" 

"ฉันไม่บอกมันแน่" 

"ก็ดี...อืม จะเริ่มจากตรงไหนดีน้า....ก่อนอื่นนายลองเปิดดูผลแล็บนั่นก่อนดีไหม" 

ผมทำตามที่ลิเดียบอก และก็ได้รู้ว่ามันเป็นผลตรวจของผมจริงๆ 

"ยาร์นขอร้องให้ฉันเอาตัวอย่างยาที่พวกนั้นมอมนายคราวก่อนไปให้โรงพยาบาลตรวจดู ฉันก็เลยส่งไปที่โรงพยาบาลของพ่อฉันที่ฮ่องกงช่วยตรวจให้ ผลมันก็ออกมาอย่างที่เห็น...ถ้าจะให้ฉันเดาล่ะก็ นายคงจะมีอาการหลงรัก โหยหาใครสักคนตลอดเวลาเลยสิ เฮ้อ...ท่าทางเจ้าเมื่อกี้กะจะเอานายไว้ในฮาเร็มจริงๆสิเนี่ย ถึงได้กล้าเอายาอันตรายแบบนี้มาใช้กับนาย หว่านเมล็ดครั้งเดียวกะจะเก็บกินทั้งชีวิต จุ๊ๆๆๆ... 

ร้ายกาจจริงๆ" 

"เธอหมายความว่า...." 

"นายนี่มันไร้เดียงสาจริงๆเล้ย...ฉันก็หมายความว่า ยานั่นมันอันตรายไง ถ้าเกิดคนที่กินยานั่นเข้าไปแล้วได้ร่วมรักกับใครตั้งแต่ครั้งแรก ครั้งต่อไปก็จะโหยหาแต่คนนั้น ยิ่งถ้าคนๆนั้นสมยอมหรือตอบสนองความต้องการด้วยล่ะก็ มันจะยิ่งกระตุ้นระบบประสาท เปลี่ยนความรู้สึกให้เหมือนกับว่ารักคนๆนั้นไปแล้วยังไงล่ะ" 

ผมชะงักตัวเย็นวาบตั้งแต่หัวยันเท้า ที่ผมรู้สึกกับยาร์นและมีอะไรกับมันบ่อยๆ ที่แท้ก็เพราะผลข้างเคียงของยา ไม่ใช่เพราะความรู้สึกของผมเอง 

ผมเริ่มกระสับกระส่าย เก็บอาการไม่อยู่ 

"เธอรู้จักกับ...ยาร์นได้ยังไง" 

"ฉันเหรอ จะว่าแค่รู้จักก็คงไม่ใช่หรอก ต้องบอกว่าครอบครัวของฉันกับพวกนายรู้จักกันแล้วก็ทำธุรกิจด้วยกันมานานแล้วน่าจะดีกว่า ฉันกับยาร์นโตมาด้วยกันที่ฮ่องกง เขาเป็นคนเงียบๆแล้วก็เก่งมากๆก็เลยได้บริหารกิจการหลายๆอย่างที่นั่น หมอนั่นนอกจากเรื่องงานแล้วก็ไม่สนใจอะไร ทั้งผู้หญิง ทั้งเพื่อนฝูง เจ้านั่นเย็นชาจนฉันหมั่นไส้ ไม่ว่าจะเจอเรื่องอะไรยาร์นก็ไม่เคยบอกให้ใครฟัง เขาไม่ต่างจากเครื่องจักรที่สั่งอะไรก็ทำ ดูผ่านๆเหมือนคุณชายผู้เพียบพร้อมแต่จริงๆแล้วเขาเป็นคนที่น่าสงสารสุดๆไปเลยล่ะ" 

ผมนั่งฟังลิเดียเล่าเรื่องทุกอย่างที่เกี่ยวกับยาร์น และนั่นก็ทำให้ผมได้รู้ว่าที่ผ่านมายาร์นต้องเจอกับอะไรบ้าง  

"ฉันเล่าให้นายฟังได้แค่นี้ ที่เหลือก็ไปถามยาร์นเอาเองละกัน แต่คนอย่างหมอนั่นไม่ค่อยเล่าอะไรให้ใครฟังง่ายๆหรอกนะ ถ้านายอยากรู้ก็ลองมอมเหล้าหมอนั่นสักสามวันละกัน....ฉันไม่รู้หรอกนะว่าคืนนั้นยาร์นจัดการกับอาการของนายยังไง แต่ไม่ว่าหมอนั่นจะทำอะไร คนเดียวที่หมอนั่นแคร์ที่สุดก็คือนายนั่นแหล่ะ ยูคันธ์ ไม่อย่างนั้นคงไม่รีบมาช่วยนายถึงที่นี่" 

ที่แท้คืนนั้นยาร์นเป็นคนพาผมกลับบ้านนี่เอง ทำไมมันไม่ยอมบอกอะไรผมเลย 

"ตัวขวางคอมาละ ฉันหวังว่านายจะไม่เปิดเผยเรื่องที่ฉันบอกนาย เพราะถ้าฉันเดือดร้อน นายก็เดือดร้อน แล้วยาร์นก็ต้องเดือดร้อนเหมือนกัน จำเอาไว้ล่ะ"  

ลิเดียย้ำกับผม เป็นเวลาที่กอล์อฟเดินกลับมาพร้อมเครื่องดื่มเย็นๆ จากมาดนางพญากลับกลายเป็นหญิงสาววัยเดียวกับผมร่าเริง เอาแต่ใจเหมือนเดิม  

ผมไม่รู้ว่าที่ลิเดียเล่ามาเป็นความจริงมากน้อยแค่ไหน แต่ผมเชื่อสิ่งที่ผู้หญิงคนนี้บอกผมเกือบร้อยเปอร์เซ็น 

ผมกลับมาบ้านพร้อมซองผลแล็บของลิเดีย ผมต้องถามยาร์นให้รู้เรื่อง ว่าที่ผ่านมามันคืออะไร แต่ความเหม่อลอยของผมก็ถูกทำลายลงทันทีที่แท็กซี่จอดหน้าบ้าน 

เกิดอะไรขึ้น ทำไมที่หน้าบ้านผมมีพวกมาเฟียยืนเต็มไปหมด หรือว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับยาร์น! 

ผมก้าวเท้าเข้าไปอย่างไว ตรงไปที่ประตู และผมก็อึ้งไปทันทีที่พวกมาเฟียหุ่นล่ำน่ากลัวพวกนั้นโค้งคำนับและเปิดประตูบ้านให้ผม 

"นี่คุณจะบ้าไปแล้วรึไง ฟง!" 

เฮือก! 

เสียงของแม่ ผมไม่เคยได้ยินเสียงแม่ตวาดแรงขนาดนี้มาก่อน แม่ตวาดใคร หรือว่าพวกมาเฟียที่อยู่หน้าบ้านนั่นทำอะไรแม่! 

ผมเดินเข้าไปในห้องนั่งเล่นและหยุดยืนมองอยู่หลังกำแพง มองเห็นแม่กำลังคุยกับผู้ชายคนหนึ่งอย่างหัวเสีย และยาร์นก็นั่งอยู่ในนั้นด้วย 

"ลูกบาดเจ็บขนาดนี้คุณยังจะรับเขากลับไป คุณคิดอะไรอยู่ ฟง" 

"ดารกา ยาร์นก็เป็นลูกผมทำไมผมจะไม่ห่วงเขา แต่ความปลอดภัยของคุณกับยูคันธ์ก็สำคัญไม่แพ้กัน" 

หัวใจของผมเริ่มเต้นแรงผิดจังหวะ ผมมองหน้าผู้ชายที่ยืนคุยกับแม่ มีหลายจุดที่เหมือนยาร์น ถึงจะดูมีอายุแล้วแต่โครงหน้าก็ยังเด่นชัด 

คงไม่ต้องรอให้ใครมาบอกว่าเขาเป็นใคร คำพูดที่พวกเขาคุยกันก็ชัดเจนจนไม่รู้จะชัดยังไงแล้ว ว่าผู้ชายคนนั้นคือพ่อของผม 

ผมมีพ่อเป็นมาเฟีย! 

"ผมไม่เป็นไรหรอกครับแม่" 

"ยาร์น แต่ว่า" 

"ผมต้องกลับไปครับแม่ แม่กับน้องจะได้ปลอดภัย" 

แม่ดึงยาร์นเข้าไปกอด ผมมองเห็นทุกอย่าง คำพูดของมันทำให้ผมทนฟังต่อไปไม่ไหว ภาพที่แม่ต้องร้องไห้แบบนั้น ผมทนดูต่อไปไม่ไหวแล้ว  

ผมค่อยๆเดินออกจากที่ซ่อน และหลบออกไปจากบ้าน ผมโดนหลอกมาตลอดสินะ 

Troooo....Troooo.... 

โทรศัพท์ของผมสั่นหลายครั้ง ตอนนี้ผมกำลังยืนอยู่ริมถนนฝนตกจนน้ำเจิ่งท่วมปลายเท้า ผมไม่รู้ว่าตอนนี้จะไปไหนแล้ว 

ไม่ว่าหมอนั่นจะทำอะไร คนเดียวที่หมอนั่นแคร์ที่สุดก็คือนายนั่นแหล่ะ ยูคันธ์... 

คำพูดของลิเดียยังก้องอยู่ในหัวผม ตอนนี้ผมควรทำยังไงดี กลับบ้านเหรอ หรือว่าจะไปไหน ผมไม่อยากเจอหน้าใครทั้งนั้น ไม่อยากเจอคนที่หลอกผมมาทั้งชีวิต 

ooooooooooooooooooooooooooooooooooo 

ความคิดเห็น