ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่ 29

คำค้น : daddy and the beast ตอนที่ 29

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 105

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 17 เม.ย. 2564 15:14 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 29
แบบอักษร

ตอนที่ 29 

“...เสียใจด้วย แต่หากท่านตายไปแล้วทำไมถึงยังมีชีวิตอยู่ในมโนภาพของข้าได้ล่ะ” ผมเริ่มสงสัย

“ข้าไม่รู้ แต่ที่รู้คือเจ้าได้พลังของข้าไป”

“ช่วยพูดอะไรที่มันฟังเข้าใจง่ายหน่อยได้มั้ย”

“เจ้าเกิดมาโดยที่มีพลังของข้าติดตัวมานั่นแหละข้าถึงได้รู้สึกตัวตื่นขึ้นมาอีกครั้ง อ้อ...แต่ข้าก็ไม่ได้มีชีวิตหรอกนะ ข้าเป็นคนที่ต้องคอยควบคุมดูแลการใช้พลังของเจ้าจนกว่าจะใช้งานมันได้เป็นปกติ แล้วข้าเองที่เป็นคนเก็บซ่อนพลังปีศาจของเจ้าเอาไว้จนทุกคนเข้าใจว่าเจ้าเกิดมามีพลังน้อย”

“...รู้ละ สาเหตุที่ชีวิตข้ามันอาภัพเพราะท่านนี่เอง”

“เห้ย! อย่ามาว่าข้านะ ที่ทำไปเพราะมันอันตรายต่างหาก”

“ถ้าท่านปล่อยพลังนี้ให้ข้าตั้งแต่แรกข้าก็คงไม่อ่อนแอจนถูกคนอื่นรุมแกล้ง ข้าคงไม่ต้องมีเรื่องบาดหมางกับพวกพี่ๆ ข้าคงปกป้องคนที่รักและชีวิตคงดีกว่านี้”

“เจ้าคิดน้อยไป หากพลังของเจ้าตื่นขึ้นมาตั้งแต่แรกเจ้าจะฆ่าพี่น้องเจ้าได้โดยง่าย เจ้าจะกลายเป็นคนที่ไม่รู้จักรักใครและแกร่งจนผู้อื่นรังเกียจ เจ้าจะหยิ่งทะนงจนสุดท้ายพ่อของเจ้าจะเป็นคนใช้พลังของเบลซ์มาจบชีวิตเจ้าอย่างไม่มีทางเลือก”

“...” ผมเถียงไม่ออก

“แต่เอาเถอะ ข้าจะทำให้เจ้าควบคุมพลังนั้นให้ได้เอง”

“ทำยังไง?”

“ก็แค่ฝึกควบคุม แต่ตอนนี้ร่างกายของเจ้าที่โลกปีศาจอาจจะกำลังอาละวาดอยู่ก็ได้ หากเจ้าควบคุมพลังของตัวเองได้เร็วก็จะสามารถออกจากห้วงแห่งความฝันได้เร็วเช่นกัน”

“ฝึกควบคุมฝึกยังไง? แล้วตอนนี้ร่างกายของข้ากำลังอาละวาดอยู่รึ”

“ไม่รู้สิ แต่การจะควบคุมก็ไม่ยากแค่ต้องเอาชนะข้าให้ได้แล้วกลืนกินข้าซะ”

“ห้ะ?”

“เจ้าฟังไม่ผิดหรอก กลืนกินข้าเพราะข้าคือก้อนพลังของเจ้าไม่ได้เป็นปีศาจที่มีตัวตนอยู่แล้ว แต่อย่าได้ตกใจไปเพราะเจ้าไม่อาจจะเอาชนะข้าได้ง่ายๆ หรอก”

(ลัค part)

เหล่าปีศาจทั้งสามทัพบุกเข้าปะทะกันท่ามกลางเขตชายแดน ทั่วทั้งผืนดินและกลางอากาศมีแต่ปีศาจมากมายต่อสู้กันอยู่ ผมบุกทะลวงทัพของเฟย์เข้าไปเรื่อยๆ กะจะเอาไอ้คนเจ้าเล่ห์นั่นให้ตายไปก่อน แต่เฟย์ก็บุกไปหายอร์นผมถึงได้ตามไป แต่มันกลายเป็นว่าเฟย์ล่อผมให้เข้าไปปะทะกับยอร์นก่อน

แต่ยอร์นก็ไม่ได้โง่ยอมให้เฟย์หลอกใช้จึงสู้กับเฟย์แล้วเหลือแค่ผมที่ยังไม่ได้ร่วมวง ผมเลยเข้าไปร่วมด้วยเป็นการต่อสู้แบบสามคน มันก็ยากเพราะไม่สามารถคาดเดาอะไรได้เลยแต่ก็ใช่ว่าเราทั้งสามจะยอมแพ้ให้กันง่ายๆ

ขณะที่ผมกำลังจะใช้ดาบตัดแขนยอร์นทิ้งอยู่ดีๆ ที่หุบเขามรณะก็เกิดระเบิดไอปีศาจที่รุนแรงขึ้น ปีศาจทั้งสนามรบหันไปมองที่ตรงนั้นเป็นตาเดียว ไอปีศาจลูกแรกผ่านไปไม่นานมันก็ระเบิดขึ้นอีกจนเราทั้งสามคนต้องหยุดสู้เพราะความสงสัย มันเหมือนมีสนามรบเกิดขึ้นอีกที่อย่างไรอย่างนั้น

แต่ผมตกใจได้ไม่นานก็ทิ้งสนามรบทันที หุบเขามรณะยังมีมีย์อาร์ฝึกฝนอยู่ที่นั่นผมต้องรีบไปดูว่าเกิดอะไรขึ้น แต่มันไม่ใช่แค่ผมที่จะไป ยังมียอร์นที่รีบตามผมมา เมื่อเฟย์เห็นว่าเราทั้งสองไม่มีกะจิตกะใจจะสู้เลยตามมาด้วย แล้วกองทัพของเราทั้งสามก็เคลื่อนมาหยุดอยู่ที่ทางเข้าหุบเขามรณะ

ตูมมม!

ผมรีบเข้าไปทันที แต่ก้าวแรกที่เหยียบลงดินพลังปีศาจมหาศาลก็ซัดใส่จนเราทั้งหมดต้องหาที่กำบัง ไม่นานรอจังหวะเงียบพวกเราก็บุกเข้าไป การเข้าไปถึงจุดที่เกิดการระเบิดค่อนข้างลำบากแต่ก็มาถึงได้ ที่ตรงนั้นมีเด็กหนุ่มร่างเล็กเพรียวบางลูกตาขาวโพลนกำลังอาละวาดด้วยความไม่มีสติ

ทันทีที่มีย์อาร์เห็นพวกผมก็กระแทกพลังใส่แล้วพุ่งเข้าทำร้ายพวกเรา ทหารแต่ละนายล้มลงไม่เป็นท่าเป็นจังหวะเดียวกับที่เราสามคนมองภาพของน้องคนสุดท้องด้วยความตะลึงงัน พลังของมีย์อาร์มากมายจริงๆ ตอนแรกคิดว่ามันมีมากแล้วแต่มันก็ยังมากกว่าที่จินตนาการเอาไว้หลายเท่า ผมพยายามเข้าไปหาแต่มีย์อาร์ก็ไม่สนใจใครหน้าไหนเอาแต่เข้าสู้เหมือนคนบ้า

“เกิดอะไรขึ้นกับไอ้เด็กเวรนั่นกัน” เฟย์รีบเข้ามาหารือ

“ข้าไม่เคยเห็นปีศาจตนไหนพลังมากขนาดนี้มาก่อน”

“เราต้องทำอะไรซักอย่างไม่งั้นมีย์อาร์จะใช้พลังจนร่างกายแหลกสลาย” ผมว่า

“ข้าไม่เอาด้วยหรอก ข้าไม่ยอมเจ็บตัวเพื่อเด็กพรรค์นั้นแน่” เฟย์

“ข้าจะช่วยท่านเองท่านพี่” ยอร์น

ผมกับยอร์นเลยตกลงเข้าไปหยุดมีย์อาร์ เราวางแผนจะจับมีย์อาร์เอาไว้แล้วทำให้สลบไปแต่แค่จะเข้าใกล้ก็ทำไม่ได้เราเลยต้องมาตั้งรับอยู่รอบๆ สุดท้ายเฟย์ก็ต้องช่วยเพราะมีย์อาร์ไม่ได้ทำร้ายแค่ผมกับยอร์น คนของเฟย์ก็ตายไปมากเหมือนกัน

“ถ้าไม่กำจัดมีย์อาร์ซะเราทั้งหมดจะต้องถูกโค่นแน่ ดูก็รู้ว่าพลังมหาศาลนี้ถ้าได้พลังควบคุมของท่านพ่อไปด้วยมันจะเกิดอะไรขึ้น”

“แต่จะฆ่าก็ไม่ได้”

“ต้องฆ่าสิ”

“แค่จเข้าใกล้ยังไม่ได้แล้วจะฆ่าได้ยังไง อีกอย่างทำไมมีย์อาร์ถึงเป็นแบบนี้มันต้องมีสาเหตุมาจากพลังที่ตื่นขึ้นแน่”

“งั้นจะเอายังไง”

เรานั่งคุยกันอยู่นานจนมีย์อาร์เริ่มเข้ามาอาละวาดใกล้ๆ เฟย์เลยเสนอให้ไปตามท่านพ่อมาใช้พลังควบคุมกับมีย์อาร์ ยอร์นเลยอาสาออกเดินทางไปตามท่านพ่อที่ปราสาททันที

ผมเลยทำอะไรที่พอจะทำได้บ้างในเวลานี้ ผมขยับไปหลบหลังต้นไม้แล้วลองเจรจาดู

“มีย์อาร์!”

ตูมมมม!

“ข้าเอง...ลัคพี่ของเจ้า!”

ตูมมมมมมม!!!

“ข้า...”

โครม! ตูมมมม!!!

ไม่ได้ผล แค่มีย์อาร์ได้ยินเสียงก็ซัดพลังใส่แล้ว พลังมากมายขนาดนั้นผมก็หลบจนเหนื่อยเหมือนกัน สุดท้ายเลยต้องยอมล่าถอยกลับมานั่งคิดอยู่กับเฟย์ ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นทำไมมีย์อาร์ถึงได้กลายเป็นแบบนี้ ร่างกายเล็กๆ นั่นเปลี่ยนไปหลายอย่าง จากผิวที่ดูซีดขาวอยู่แล้วแต่ตอนนี้มันซีดมากกว่าปกติแอบติดสีม่วงด้วยซ้ำ ปีกสีดำสนิทกางสยายกระพือไปมาเหมือนคุมแรงตัวเองไม่อยู่ ส่วนเขาก็กลายเป็นสีดำสนิทเงายาวขึ้นไปเหมือนเขาแพะ ริมฝีปากเมื่อก่อนเป็นสีชมพูหวานแอบแดงแต่พอพลังตื่นก็แดงเรื่องแทบจัด แต่ตอนนี้มันติดสีแดงคล้ำจนบางทีเหมือนจะกลายเป็นสีดำด้วยซ้ำ

ผมกับเฟย์ตกลงกันว่าจะดูสถานการณ์ไปเรื่อยๆ จนกว่าท่านพ่อจะมาถึง ต่อให้เข้าไปหาน้องตอนนี้ก็ทำอะไรไม่ได้นอกจากจะทำให้อีกฝ่ายโมโหแล้วใช้พลังมากขึ้น ผมลอบตามร่างเล็กที่เดินช้าๆ ไร้จุดหมาย ทุกก้าวย่างที่เท้าเปล่าคู่นั้นเหยียบลงดินทำเอาหญ้าบริเวณรอบข้างเหี่ยวตายไปหมด ไอปีศาจลอยออกมาจากร่างเล็กไม่ขาดสายทำเอาผมหนาวสั่นถึงในกระดูก

ภาวนาให้มีย์อาร์ไม่เป็นอะไร ภาวนาให้ท่านพ่อรีบมาก่อนที่น้องจะเป็นอะไรไปด้วยเถอะ

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว