facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : สัญญาสงบศึก

คำค้น : พระเอกร้าย ดราม่า แต่งงาน แอบรัก

หมวดหมู่ : นิยาย ชีวิต/ดราม่า

คนเข้าชมทั้งหมด : 737

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 17 เม.ย. 2564 19:57 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
สัญญาสงบศึก
แบบอักษร

 

 

ร่างสูงเดินกลับเข้ามาในห้อง ถอดเสื้อยืดโยนทิ้งไปอีกทาง ก้าวขึ้นมาบนเตียงนอนสอดตัวเข้าใต้ผ้าห่ม แล้วเกี่ยวเอวคนตัวเล็กเข้ามาในอ้อมแขน จมูกโด่งเป็นสันซุกไซ้ไปตามซอกคอหอมกรุ่น พยายามนับหนึ่งถึงสิบเพื่อสงบสติอารมณ์ เพราะมันเริ่มเตลิดไปไกล เขาไม่อยากทิ้งรอยมลทินไว้ให้เธอ ถ้าเขาจะไปก็อยากไปโดยที่ไม่ต้องรู้สึกผิดหรือติดค้างกับใคร ต่อให้รักเธอมากแค่ไหน แต่ถ้าเขายังอยู่ในสถานะเดิมสิ่งแวดล้อมเดิมๆ เธอก็คงไม่มีวันมองเขา หรือต่อให้เธอสนใจเขา แต่จะมีประโยชน์อะไรถ้าคำว่าพ่อเลี้ยงสั่งให้เธอรู้สึกผิดตลอดเวลา แยกย้ายกันไปเติบโต คือสิ่งที่นดลคิดได้ในตอนนี้ เพื่ออนาคตของเธอและความรักของเขา แขนแกร่งกอดรอบเอวบาง วางคางไว้บนบ่าเล็ก สูดดมกลิ่นหอมของเธอไว้จนเต็มปอด เขาจะใช้เวลาที่นี่กับเธอให้คุ้มค่าที่สุด จะเก็บความสุขในครั้งนี้ไว้ในใจตลอดไป อย่างน้อยครั้งหนึ่งเขาก็เคยได้รักเธอ แม้จะเป็นรักข้างเดียวก็ตาม

ร่างบางขยับตัวเมื่อถูกกวนใจ มือบางปัดมือใหญ่ที่เอวทิ้ง แล้วพลิกตัวกลับมา ใบหน้าสวยชนเข้ากับใบหน้าหล่อเหลาอย่างจัง นดลตาโตเมื่อจมูกและปากของเธอชนเข้ากับปากเขา ชายหนุ่มยิ้มกริ่มแล้วประกบปากลงบนปากเล็กบวมเจ่ออีกครั้ง 

"อื้อ...พอแล้วค่ะเดียร์จะนอน"คนตัวเล็กส่งเสียงห้ามงัวเงีย มือบางค้ำยันอกแกร่งเมื่อยังถูกกวนใจไม่เลิก

"ไม่ได้ยั่วกันใช่ไหม"นดลกระชิบชิดใบหูเล็ก เมื่อรู้สึกว่าคนในอ้อมแขนแกล้งหลับ ไม่มีเสียงตอบมีเพียงเสียงลมหายใจที่ดังสม่ำเสมอมาจากคนข้างกาย นดลทิ้งศีรษะลงบนหมอน แล้วดึงศีรษะคนตัวเล็กมาไว้บนท่อนแขน กอดเธอแนบอกแล้วหลับในเวลาต่อมา เขาอยากนอนกอดเธอแบบนี้ทุกคืน แต่คงเป็นได้แค่ฝันเพราะหลังจากนี้คงไม่มีโอกาสได้ทำแบบนี้อีกแล้ว

ดารินทร์รู้สึกตัวในตอนสาย หลังจากหลับมาเป็นเวลานาน ตากลมโตปรือขึ้นก่อนจะหลับลง เมื่อปะทะกับแสงแดดที่ส่องมาจากหน้าต่างบานสูง ร่างบางขยับตัว รู้สึกถึงแรงกดทับที่ช่วงเอว ตากลมโตเบิกกว้าง เมื่อเห็นแขนแกร่งที่เต็มไปด้วยรอยสักวางอยู่บนนั้น ใบหน้าสวยซีดเผือดเมื่อเห็นร่างสูงใหญ่นอนหลับอยู่ข้างกาย เป็นอีกครั้งที่เธอตื่นมาบนเตียงพร้อมกับเขา แต่ครั้งนี้เสื้อผ้าของเธอยังอยู่ครบทุกชิ้น ดารินทร์จ้องหน้าคนหลับ มองเรื่อยไปตามหน้าอกเปลือยเปล่าที่เต็มไปด้วยรอยสัก มือบางเอื้อมไปลูบหน้าปีศาจที่เคลื่อนไหวไปตามจังหวะการหายใจของเขา ก่อนจะชักมือกลับเมื่อรู้ว่าเผลอไปกับเขาอีกแล้ว ตื่นมาเห็นหน้าเขาเธอต้องโวยวายไม่ใช่เหรอ เกิดอะไรขึ้นทำไมเธอถึงได้หลงใหลไปกับเขา น่าโมโหจริงๆดารินทร์คิดในใจ ก่อนจะขยับตัวออกห่าง แต่จังหวะนั้นแขนเรียวกลับถูกยึดเอาไว้ และก่อนที่จะได้พูดอะไร ร่างบางก็เกยขึ้นไปอยู่บนอกแกร่ง นดลตื่นตั้งแต่ตอนที่เธอขยับตัว เขาแกล้งหลับเพื่อจะดูอาการของเธอ แปลกที่วันนี้เธอไม่โวยวายอย่างที่ควรจะเป็น

"นายแกล้งหลับใช่ไหม!"

"ถ้าผมไม่ทำแบบนี้จะรู้เหรอว่าคุณเดียร์สนใจผม"นดลตอบตาใส ล้อเลียนคนที่อายจนหน้าแดง

"สนใจนาย! ตรงไหนที่บอกว่าฉันสนใจนาย ปล่อยฉันอึดอัด!"ดารินทร์โวยวายเพื่อกลบเกลื่อนความอาย 

"ครับ ไม่สนใจก็ไม่สนใจ กายนะกายทำไมคิดอะไรเข้าข้างตัวเองแบบนี้ เขาไม่สนใจมึงสักหน่อย"นดลตัดพ้อกับตัวเอง ตาคู่คมมองแก้มใสที่เปลี่ยนสีไปตามความรู้สึกของเจ้าของ เธอคงอายมากสินะแก้มถึงได้แดงเป็นกุ้งต้มสุกแบบนี้

"จะพล่ามอีกนานไหม ปล่อย!"

"หิวไหมครับ"นดลถามเมื่อนึกได้ว่าเธอยังไม่ได้กินอะไรตั้งแต่เมื่อวาน ดารินนทร์ย่นจมูกให้คนถาม ถ้าบอกว่าเธอหิวจนกินช้างได้ทั้งตัว เขาจะเชื่อไหม

"ที่นี่ที่ไหน ไหนนายบอกว่าจะแวะมาเอาเอกสารไง แล้วทำไมฉันถึงมานอนที่นี่"ดารินทร์ยิงคำถามใส่เขาเป็นชุด พร้อมกับมองหน้าเขาอย่างเอาเรื่อง ถ้าเหตุผลของเขาไม่เพียงพอ เธอจะขยำหน้าเขาให้เป็นรอยเลยคอยดูสิ

"บ้านผมครับ ผมเห็นคุณเดียร์หลับเลยพามานอนพัก ใครจะคิดว่าคุณเดียร์จะขี้เซาหลับยาวจนถึงเช้าแบบนี้ล่ะครับ"

"ฉันเนี่ยนะหลับยาว นายวางยาฉันใช่ไหม!"

"วางยา...ทำไมผมต้องทำแบบนั้นครับ ถ้าผมจะเอาคุณจริงๆ คงไม่ต้องถ่อมาถึงระยองหรอกครับ ตรงไหนผมก็เอาได้"

เพียะ!

"ไอ้บ้ากาย! หยุดพูดเลยนะ!"มือบางฟาดลงไปบนอกกว้าง ขยับตัวออกจากอ้อมแขนของเขา เมื่ออยู่บนอกเขานานเกินไปแล้ว

"ปล่อยสิ"

"คุณเดียร์ครับ"นอกจากนดลจะไม่ปล่อยแล้ว แขนแกร่งยังกอดรัดเธอแน่นขึ้น ดารินทร์ขนลุกเมื่อได้ยินเสียงนุ่มทุ้มเอ่ยเรียกชื่อเธอ ใบหน้าสวยเห่อร้อนไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกัน ทำไมถึงได้รู้สึกวาบหวาบไปกับเขา

"อะไร..."

"สงบศึกกันก่อนได้ไหมครับ ลืมความบาดหมางที่มีต่อกันให้หมด วันนี้เราอยู่ที่นี่อย่างมีความสุขได้ไหมครับ"

"ทำไมฉันต้องทำแบบนั้นด้วย"

"เพราะผมอยากอยู่กับคุณเดียร์ไงครับ ผมอยากให้ที่นี่เป็นที่ของเรา อยากมีความสุขกับคุณเดียร์"

"เพื่ออะไร"ดารินทร์ย้อนถาม เธอเข้าใจความหมายคำพูดเขาทุกอย่าง แต่ที่เธอไม่เข้าใจก็คือ เขาทำแบบนี้ทำไม

"ผมอยากใช้ชีวิตกับคุณเดียร์ตลอดไป ผมรู้ว่ามันเป็นไปไม่ได้ ผมขอแค่วันนี้จะได้ไหมครับ ที่นี่แค่เราสองคน"

"นายก็รู้ว่าเรื่องของเรามันไม่มีทางเป็นไปได้ นายก็ยังจะทำอีกเหรอ พาฉันกลับบ้านเถอะนะ แค่นี้ฉันก็รู้สึกผิดกับคุณแม่มากแล้ว นายอย่าทำร้ายคุณแม่อีกเลยนะ"

"คิดไว้ไม่ผิดว่าคุณเดียร์ต้องพูดแบบนี้ ผมขอโทษนะครับที่ทำให้คุณรู้สึกแย่ ผมยอมรับผิดทุกอย่าง ผมขอแค่ครั้งนี้ครั้งเดียวจะได้ไหมครับ"

"ฉัน..."ดารินทร์พูดไม่ออก เมื่อนดลพูดคำนี้ออกมา หญิงสาวมองหน้าเขา เกลียดตัวเองที่สุด เพราะสุดท้ายเธอก็พ่ายแพ้ให้กับความรู้สึกที่เก็บซ่อนเอาไว้ในใจ

"ก็ได้...แต่นายต้องสัญญามาก่อนว่าจะไม่ล่วงเกินฉัน จำไว้เลยนะ ครั้งนี้จะเป็นครั้งสุดท้าย ที่ฉันจะยอมให้นาย"ดารินทร์ตอบไม่เต็มเสียงนัก ตากลมโตมองที่หน้าอกของเขา อับอายจนไม่กล้าสบตากับเขา

"ขอบคุณนะครับ ผมสัญญาว่าจะไม่ทำอะไรเกินเลย ถ้า...คุณเดียร์ไม่เต็มใจ"

"นายก็รู้ว่าฉันไม่เคยเต็มใจกับนาย ทีนี้จะปล่อยฉันได้หรือยัง"พูดจบคนที่กอดเอวเธอไว้ก็คลายวงแขนออก ขยับตัวลุกขึ้นนั่งโดยที่หญิงสาวยังเกยอยู่บนตักเขาแบบนั้น

"คุณเดียร์อาบน้ำนะครับ ใส่เสื้อผ้าผมไปก่อน เดี๋ยวผมออกไปทำอาหารเช้าให้ อยากทานอะไรไหมครับ สั่งมาได้เลยผมทำเป็นทุกอย่างเลยนะ"

"กินได้ไหมก่อนเถอะ"ดารินทร์พูดพร้อมกับเบะปากให้ชายหนุ่ม หน้าอย่างเขาเนี่ยนะทำอาหารเป็น เธอไม่เคยเห็นเขาเข้าใกล้ครัวเลยสักครั้ง

"อ้าว! ดูถูกกันนี่ แบบนี้ต้องทำโทษแล้ว"พูดพร้อมกับทำท่าจะรัดเอวเล็กเข้ามาในวงแขนอีกครั้ง แต่ครั้งนี้ดารินทร์ไหวตัวทัน ร่างบางโดดลงจากอกแกร่ง วิ่งไปตั้งหลักอีกฝากของเตียง

"ฮ่าๆๆๆ"นดลขำให้กับท่าทางของเธอ ถ้าเขาเอาจริงต่อให้มีปีกเธอก็หนีเขาไม่พ้น

"อาบน้ำเถอะครับ ผมออกไปรอข้างนอกนะ"ร่างสูงขยับลงจากเตียงแล้วเดินออกไปอย่างง่ายดาย ดารินทร์กระพริบตาถี่ๆ งุนงงกับท่าทางที่เปลี่ยนไปของเขา ไม่มีการจับทำโทษแบบที่เธอคิดเอาไว้

"นายกาย นายเป็นคนแบบไหนกันแน่"ดารินทร์พูดกับตัวเอง เมื่อมองตามแผ่นหลังกว้างไปจนลับตา ยิ่งนานวันหัวใจของเธอก็เริ่มไม่รักดี เธอไม่คิดถึงภิภพ ไม่อยากโทรหาเขา ถึงจะรู้สึกผิดที่ทำแบบนี้กับเขา แต่ถ้าให้เธอเลือกอีกครั้งเธอก็ทำ

................................................................................................

คงดีถ้าเขารักกัน จากสถานะที่เป็นอยู่พี่กายก็รู้สึกไม่ต่างจากเดียร์เลยสักนิด อึดอัดและหาทางออกไม่เจอ Y Y

ฝากติดตามด้วยนะคะ

ที่รักจ๋าสัปดาห์หนังสือที่บ้าน นิยายของมณีภัทรสรเข้าร่วมโครงการหลายเรื่อง ใครเล็งเรื่องไหนไว้เรียนเชิญจ้า 

พิมพ์ชื่อมณีภัทรสร นิยายของพี่จะเรียงหน้าขึ้นมาเลยจ้า^^

ฝากนิยายเรื่องใหม่ด้วยจ้า สิงห์สั่งรัก

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว