email-icon facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 12 พลิกแผนดินหาตัวบราว (50%) อัปแล้ว!

ชื่อตอน : ตอนที่ 12 พลิกแผนดินหาตัวบราว (50%) อัปแล้ว!

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 277

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 16 เม.ย. 2564 11:05 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 12 พลิกแผนดินหาตัวบราว (50%) อัปแล้ว!
แบบอักษร

เกลียด = รัก }3P{

ตอนที่ 12 >พลิกแผ่นดินหาตัวบราว<

50%

[ยังไม่ได้รีไรต์] 

 

 

'ชอบไหมครับ'

'ชอบสิ ชอบมากๆ เลย ขอบคุณนะ'

ฟอด ฟอด

ร่างบางหอมแก้มผู้ชายสองคนที่นั่งข้างๆ ตัวเอง รอบยิ้มปรากฎให้ผู้ชายทั้งสองได้เห็น เห็นแล้วหมั่นเขี้ยวอยากจับแก้มแล้วฟัดให้หายมันเขี้ยว ร่างบางจับตุ๊กตาหมีอย่างถนอมเพราะมันคือของสำคัญแล้วและจะสำคัญตลอดไป

'บราว...' แฝดพี่เรียกชื่อคนข้างกาย มองจองหน้าใสที่หันมามองหน้าเขา 'กูรักมึงนะ'

'รักเหมือนกันนะโอ จุ๊บ' แรงจุ๊บปากดังขึ้นหนึ่งครั้ง บราวผละออกจากปากหนาของโอ ยิ้มแฉ่งให้อีก

'กูก็รักมึงบราว' บราวหันไปมองแฝดอีกคน แฝดที่คล้ายกับโอมากมายต่างแค่แฝดคนนี้ใส่แว่น

'รักโอ้นะ ฟอด' บราวหอมแก้มโอ้ยิ้มหวานให้หนึ่งที

'อยากได้จุ๊บปากมากกว่า' แฝดน้องไม่ค่อยพอใจเท่าไหร่กับการเอาใจของบราวครั้งนี้ ทีโอบราวจุ๊บได้แต่เขาได้แค่หอมแก้มเนี่ยนะ

'อ้า...อย่างอนบราวนะครับ อ่ะๆ...จุ๊บ' ร่างบางไม่อยากให้แฝดน้องต้องทุกข์ใจเลยต้องเอาใจแฝดน้องมากกว่านี้ 'และโออย่าน้อยใจ โอได้จุ๊บปากแล้วบราวจะหอมแก้มนะ'

ฟอดดดดดด

'...' โอไม่ได้น้อยใจซะหน่อยแต่ถือว่ามากแล้วที่บราวไม่ลืมเขา 'ขอบคุณนะ'

'ขอบคุณอะไรเหรอ' บราวมองหน้าแฝดผู้ชายสลับกันไปมา บราวไม่ได้ทำหน้าสงสัยแค่ส่งยิ้มหวานให้ทั้งสองคน

'ขอบคุณที่มอบความสุขให้โอ'

'โอ้ก็ขอบคุณบราวนะ รักบราวมากเลย'

'แงงงงงง กอดกันกอดกัน'

บราวคว้าคอแฝดทั้งสองมาไว้ในวงแขนเล็ก โอ โอ้ มองการกระทำซุกหน้าเข้ากับหน้าอกบางเล็ก สูดดมกลิ่นหอมและความรักที่บราวมอบให้

 

เฮือก! 

ร่างแฝดทั้งสองคนสะดุ้งตื่นพร้อมกันแต่อยู่คนละห้อง

โอมองเพดานสีขาวสะอาดกลิ่นตัวคุ้นชินจมูกถูกส่งเข้ามาในปอด ห้องนี้เป็นของเขาแล้วเขามาที่นี่ได้ยังไงกัน โอลุกขึ้นช้าๆ เอื้อมมือจับท้ายทอยตัวเองเบาๆ เขาเห็นไอ้ไวน์กับไอ้หมอผู้ชายมันตีท้ายทอยของโอตอนคุยกับบราวอยู่ กำลังปลอบบราวอยู่ กำลังมอบรักให้บราวแต่ไอ้ไวน์มันมาทำแบบนี้มีเหรอที่โอจะไม่โกรธ โกรธจนอยากลงโทษคนรักเลยด้วยซ้ำ หึ...หนีได้หนีไป โอมีเครื่องติดตามอยู่ข้อเท้าบราว ติดตั้งแต่บราวโดนล่อลวงจากไอ้โอบ อืม...คงต้องใช้ไอ้โอบอีกครั้งแล้วสิ

แฝดพี่ยื่นมือไปหยิบโทรศัพท์ด้านข้างเตียงพลางซี๊ดปากเบาเพราะเจ็บปวดที่ท้ายทอย โอเจออะไรมาเยอะมาเจอเรื่องแบบนี้คือว่าเป็นเรื่องปกติ เปิดหน้าจอโทรศัพท์เปิดเข้าแอปการโทรกดเบอร์ไอ้โอบ รอสายสักพักปลายสายก็รับ

 

(มีอะไร)

"กูมีเรื่องจะใช้"

(เรื่อง?)

"มาเจอกูที่บ้านกลางป่าตอนนี้"

ติ๊ด...

 

โอกดวางสายทันทีเมื่อพูดจบ นอนลงไปอีกครั้งช้าๆ มองเพดานสีขาวนิ่ง น้ำตาเริ่มไหลลงจากเบ้าตาไหลลงกระทบแก้มแล้วก็ไหลลงสู้ที่นอนนุ่ม สิ้นหวังจริงๆ เมื่อมาเจอเรื่องแบบนี้ ไม่อยากตามแต่ก็อยากเอามาครอบครอง เศร้านะแต่อยากมีชีวิตต่อเพื่อคนที่รัก คนที่รักที่ไม่ใช่พ่อและแม่...แค่บราว ขอแค่บราวได้ไหม ขอแค่ให้บราวมารักพวกเขาสักนิดได้ไหมแค่บราวรักโอสักนิดก็เหมือนยารักษาโรคบ้าๆ นี้ไว้แล้ว โอไม่รู้ว่าตัวเองเป็นโรคอะไรไม่แน่ชัดเพราะหมอที่รักษาเมื่อสองปีที่แล้วไม่ค่อยบอกห่าไรเลยสักอย่าง

โอรู้ที่ตัวเองเป็นแบบนี้เพราะครอบครัวเป็นส่วนหนึ่งและบราวด้วยอีกส่วนหนึ่ง บราวเกี่ยวข้องกับแฝดมาหลายปีจนกระทั่งบราวหายไปจากชีวิตของพวกแฝด อึก...ไม่เอาไม่อยากคิด พอเถอะโอเดี๋ยวก็เจอบราวแล้ว รอเวลาอีกสักนิดเถอะ

ก็อกๆๆ

"เข้ามา" ไม่บอกก็รู้ว่าคือใคร

"มีคัดเตอร์ไหม" แต่คนที่เข้ามาไม่ใช่คนที่โอคิด เป็นน้องชายฝาแฝดของโอ

"..." ไม่อยากตอบ อยากอยู่คนเดียว ช่วยออกไปได้ไหม โอได้แต่พูดในใจ

"..." แฝดน้องเดินเข้ามาใกล้โอมากกว่านี้ โอมองลงต่ำไปที่ข้อมือเห็นมีเลือดซึมออกมาเล็กน้อยจากการโดนกรีด โอยิ้มใช้มือดันตัวเองลุกขึ้นนั่งน้ำตายังไหลลงมาไม่หยุด โอแค่อยากหัวเราะตัวพวกเราเท่านั้น

"สิ้นหวังฉิบหาย" หลังจากเงียบอยู่นาน โอ้ก็พูดขึ้นยื่นมือตรงหน้าโอ "กูรู้ว่ามึงมีคัดเตอร์ กูขอยืมหน่อยจะทำธุระต่อ"

"กรีดด้วยกันไหมล่ะ กูก็อยากกรีดเหมือนกัน"

"เอางั้นก็ได้"

จิตใจแฝดถูดเชื่อมโยงต่อกันตั้งแต่สะดุ้งตื่นพร้อมกันแล้ว รู้กระทั่งต่างคนต่างคิดอะไรอยู่แค่มองตาก็รู้แล้ว โอเปิดลิ้นชักโต๊ะข้างเตียงหยิบคัดเตอร์สีแดงล้วนขึ้นมาสองอันยื่นส่งไปให้แฝดน้องหนึ่งอันแล้วของตัวเองหนึ่งอัน

แกรกๆๆ

เสียงลากคมมีดขึ้นจนสุด ความคมวาวกระทบกับแสง ดูแล้วมันเหมือนเป็นยาอย่างหนึ่งที่ทำให้แฝดหายจากอาการเศร้า

"คมดีวะ" โอมองแฝดน้องนิดหน่อยก่อนหันมาดันคัดเตอร์ขึ้นให้เห็นปลายคมวับวาม "เฮ้อ...จะเอายังไงเรื่องบราว"

"กูให้ไอ้โอบมาช่วยแล้ว"

"อ่อ...งั้นเก็บธุระของกูก่อนดีกว่า"

แกรกๆ แกรกๆ

เสียงเก็บคมมีดคัดเตอร์ลงจนสุด โอ้ลุกขึ้นยืนเดินออกจากห้องแฝดพี่ไปโดยไม่คืนคัดเตอร์สีแดงล้วนๆ นั่นให้เขา โอมองประตูที่ปิดลงพลางก้มหน้าลงใช้มือลูบน้ำตาตัวเองปรอยๆ...คิดถึงบราว อยากกอด อยากจูบ

ก็อกๆๆ

คนข้างนอกประตูไม่รอให้เจ้าของห้องอนุญาตเปิดเข้ามาเลยทันทีทันใด ผู้ชายตัวสูงหน้าคมเข้ม โอมองโอบเดินเข้ามาหาเขา สายตาโอบดูอ่อนล้าและรู้สึกผิด โอไม่รู้ว่ามันรู้สึกผิดกับบราวหรือน้องมันกันแน่ น้องต่างพ่อแถมไอ้โอบยังหลงรักน้องมันอีกต่างหาก

"นี่เพื่อนพี่ชื่อโอ" โอมองเด็กผู้ชายหน้าหวานตัวเล็กที่ยืนสั่นนิดๆ ตรงหน้า ตาโอก้มลงมือทั้งสองกำลังจับกันแน่น

"สวัสดีครับ"

"อืม...ไอ้เด็กคนนี้สินะน้องต่างพ่อของมึง" ไม่จำเป็นต้องพูดสุภาพให้ใครทั้งนั้น

"อืม"

"ไปรอข้างล่างไปเดี๋ยวกูตามไป"

โอสบัดมือไล่สองพี่น้องให้ออกจากห้อง สองพี่น้องต่างพ่อเดินจับมือกันแน่นเดินออกจากห้องโอไป รักกันดีจริงๆ โอรู้ว่าน้องชายไอ้โอบไม่ได้รักที่จับมือกันเพราะไอ้โอบมันบังคับแน่ๆ ส่วนน้องมันที่จับมือไอ้โอบแน่นนั่นคงกลัวเขาแน่ แปลกประหลากสิ้นดี

ร่างสูงลุกขึ้นยืนเข้าไปในห้องน้ำล้างหน้าล้างตาให้สะอาดใช้ผ้าสีขาวนุ่มเช็ดหน้าเบาๆ ให้แห้ง ปรับทรงผมนิดหน่อยแล้วออกจากห้องน้ำไปยังด้านล่างห้องรับแขก เข้าห้องรับแขกมาได้เห็นผู้ใหญ่ใส่สูทสีน้เงินเข้มใส่รองเท้าหนังเงาวับ ไอ้โอบกับน้องชายมันนั่งข้างๆ ผู้ใหญ่คนนั้น

"ไม่ยักรู้ว่าจะมาด้วยนะครับ" โอพูดและก้าวเดินไปนั่งโซฟาตัวใหญ่ด้านหน้าทั้งสามคน "คุณเพรช..."

"คุณมีอะไรก็รีบๆ พูดเถอะ ผมจะกลับไปทำงาน"

"หึ...กลับไปทำงานใช้หนี้ผมใช่ไหมครับ" โอยิ้มแสยะให้คุณเพรช คุณเพรชคือพ่อเลี้ยงไอ้โอบเป็นพ่อของเก้า ไอ้โอบไม่ชอบพ่อเลี้ยงคนนี้เลยแม้แต่น้อย โอบไม่อยากสานสัมพันธ์กับผู้ชายที่เป็นชู้พ่อของเขาหรอก เกลียดยิ่งกว่าเกลียดซะอีก

"จะว่าไปคุณเพรชพลัดการชดใช้หนี้มาสามเดือนแล้วนะครับ" แฝดน้องพูดอยู่หน้าห้อง ทั้งห้องหันมองไปหาแฝดน้อง สามคนพ่อลูกจ้องแฝดพี่แฝดน้องสลับกันไปมา สายตาบ่งบอกชัดมากว่าพวกเขาเป็นทาสกับแฝดสองคนนี้และไม่มีทางจะหนีไปไหนถ้าไม่ใช้หนีแฝดนรกนี้ให้หมด

"ฮ่าๆ อย่าทำให้คุณเพรชกลัวสิโอ้ เขาไม่มีทางใช้เราหมดหรอกในชาตินี้" แฝดพี่พูดให้แฝดน้อง

"นั่นสิเนาะ" แฝดน้องยิ้มแสยะใส่ผู้ชายสามคนตรงหน้า สามคนพ่อลูกมองหน้าแฝดสองคนตาไม่กระพริบใจแตกราวไปหมดแทบติดกลับมาเป็นเหมือนเดิมไม่ได้ พลาดท่าให้แฝดทั้งสองคนนี้แล้วไม่เหลือให้ใช้ชีวิตแบบปกติแน่นอน

"เก้านี่เพื่อนพี่อีกคนชื่อโอ้" โอบไม่อยากให้บรรยากาศครึมขนาดนี้จึงแนะนำตัวแฝดน้องให้น้องชายสุดที่รักของเขาได้รู้จัก

"สะ สวัสดีครับ"

"ผมมีเรื่องจะใช้ครับ" โอ้ไม่ต้อนรับเก้าเข้ามาอยู่ในสายตาหันหน้าถามคุณเพรชทันที โอ้ไม่อยากสนทนากับผู้ชายรับหน้าหวานก็ตามไม่อยากคุย อยากคุยกับบราวแค่คนเดียวบราวคือดวงใจของแฝด

"พูดมาครับ"

บรรยากาศเริ่มเปลี่ยนเป็นเคร่งขรึมขึ้น สีหน้าแฝดจริงจังขึ้นทันทีเพราะสิ่งที่พูดไปนี้คุณเพรชต้องทำ! 

"ทำยังไงก็ได้ให้บราวมาอยู่ในบ้านหลังนี้ภายในเดือนหน้า" โอ้เปิดประเด็น เดือนหนึ่งคือที่สุดความนานสำหรับแฝดแล้ว นานกกว่านี้มีหวังอกแตกตายแน่ๆ 

"อะ...อะไรนะ" คุณเพรชพูดถามอีกครั้ง ถามเพื่อให้แน่ใจว่าโอ้พูดมาเป็นเรื่องจริงใช่ไหม

"คุณหูตึงหรือยังไง"

"นั่นสิคุณหูตึงเหรอ..." โอพูดสวนขึ้นมาติดๆ กับแฝดน้องตัวเอง บรรยากาศกดดันทั้งสามพ่อลูหายใจลำบากไม่เต็มปอด

"ถ้าเจอบราวภายในเวลากำหนด...ถือว่าหนี้เราหมดกัน" โอ้ยื่นข้อเสนอให้คุณเพรช

"จริงเหรอครับ!"

"แต่..."

ในความโชคดีก็ยังมีความโชคร้ายอยู่ แฝดไม่มีทางยอมให้หลุดมือไปง่ายๆ แน่มันต้องใช้ให้คุ้มสิ...ใช่ไหม

"คุณหาบราวไม่เจอ..." โอ้หยุดพูดมองไปยังเด็กน้อยหน้าใส หน้าตาน่ารัก กำลังมองโอ้อยู่ก่อนแล้ว มองด้วยสายตาสั่นๆ "ก็เตรียมรับศพเก้าได้เลย"

"จะมากไปแล้ว!"

เสียงใหญ่แข็งกระด้างของพี่ชายต่างพ่อพูดตะคอกใส่หน้าแฝดนรกสองคน แฝดไม่ได้เถายงคืนแค่มองยิ้มๆ ให้โอบอย่างอารมณ์ดี

"ทำกูแทนเถอะ กูรับแทนเก้า"

"โห้! รักจริงสินะ" โอนิ่งเงียบมานานก็พูดขึ้นมาด้วยความตกใจ ไม่ได้ตกใจอะไรหรอกแค่แสร้งตกใจเท่านั้นให้มันสมบทบาท "คุณเพรชรู้ไหมไอ้โอบเนี่ยมันรักเก้ามากเลยนะ"

"..." คุณเพรชจ้องหน้าแฝดพี่เขม็ง คุณเพรชรู้มาเยอะแล้ว รู้เยอะจากปากคนอื่นๆ 

"สมเพชจังนะครับ...เอาเถอะ ตั้งใจทำงานที่น้องผมสั่งด้วยแล้วกัน"

"..." คุณเพรชเงียบไม่พูดไม่จาแต่ยังมองหน้าแฝดทั้งสองคนสลับไปมา

"งั้นพวกผมขอตัว"

"..."

สามคนพ่อลูกไม่พูดไม่จา คุณเพรชจ้องแฝดสองคนที่ยิ้มแสยะให้ก่อนแฝดเดินรับตาไป คุณเพรชลุกขึ้นขยับร่างกายหน้าสูงใหญ่มาตรงหน้าลูกชายสองคน ไม่อยากเชื่อหรอกว่ามันเป็นเรื่องจริง...แฝดสองพี่น้องไม่เยพูดเล่นเลยสักครั้งมันต้องเป็นเรื่องจริงแน่ เรื่องจริงที่ลูกเลี้ยงกับลูกชายตัวเองรักกัน

"พ่อ..."

เพี๊ยะ! 

ฝ่ามือหน้าตบไปยังใบหน้าหวานสวย แรงตบทำให้หน้าหวานสวยหันไปตามแรงตบทันที คุณเพรชจ้องทั้งสองคนไม่วางสายตามองลูกตัวเองหันหน้ากลับมาพลางใช้มือเล็กจับแก้มตัวเองปรอยๆ พรั่งพลูน้ำตาหลายหยดลงมาจากดวงสายตาสวย โอบไม่พูดไม่จาได้แค่ก้มหน้าโกรธตัวเองอยู่อย่างงั้น โกรธที่ทำอะไรไม่ได้เลยสักอย่าง

"ไม่ต้องมาจับผม!" เรียวมือเล็กสบัดมือแกร่งของโอบออก เก้าลุกขึ้นยืนเต็มความสูงมองร่างหนาของพี่ชายที่เขาเกลียดนักเกลียดหนา "ผมเกลียดพี่! ทำไมพี่ต้องมารักผมด้วย"

"..." โอบมองน้องชายต่างพ่อตัวเอง น้ำตาไหลลงมาจากดวงตาอีกครั้ง ใช่...ก่อนจะมาโอบก็ร้องไห้เพราะน้องชายต่างพ่อคนตรงหน้า

"ฮึก...ฮืออออออ ผมเกลียดพี่ ออกไปจากผมสักที!" ร่างบางเช็ดน้ำตาบนใบหน้าถึงมันจะเช็ดไม่หมดก็ตามที

"เก้าลูก"

"อย่ามาจับผม!" เก้าไม่เหลือใครแล้ว ทำไมต้องมาอยู่กับผู้ชายสองคนนี้ด้วย ทำไมแม่ถึงทิ้งเก้าไปด้วยอย่างน้อยๆ น่าจะพาออกไปจากชีวิตผู้ชายสองคนนี้ เก้าเกลียด เก้าเกลียดทั้งสองคน! "อึก...ฮือ ผม...ทะ ทำอะ ไร...ผิด อึก"

"ลูกไม่ทำอะไรผิด อย่าโทษตัวเองเลยนะ...นะครับ"

"ไม่ต้อง! ฮืออออออ...พ่อตบเก้า อึก เก้าไม่ผิดแต่พ่อตบเก้า"

"พ่อ...ขอโทษ" คุณเพรชก้มหน้าน้ำตาไหลอาบแก้ม เก้ามองผู้ชายสองคนอย่างสมเพช ทั้งสองพาเขามาตกอยาสภาพย่ำแย่แถมยังโดนหมายหัวจากแฝดอีก มีเสียแต่กับเสีย

"ฮืออออออ...เกลียด อือ...ผมเกลียด"

คุณเพรชมองลูกชายตังเองไม่ได้ยื่นมือหรือพูดปลอบไปมากกว่านี้เพราะเขารู้ว่าลูกชายสุดที่รักไม่ยอมฟังอะไรเขาอยู่แล้ว เพรชเช็ดน้ำตาตัวเองก่อนจะหันไปมองลูกเลี้ยง...ถ้าไม่มีโอบมันสักคนป่านนี้ครอบครัวของเพรชคงมีความสุขมากกว่านี้ เก้าคงมีความสุขมากกว่านี้แต่พอเก้าเกิดความสุขเริ่มมลายหายไปหมดเพราะลูกชายคนแรกของภรรยาและตอนนี้ภรรยาก็หนีหายลับไปแล้ว ไม่เหลือความสุขให้เก้าลูกรักแล้ว

"อ้าว ยังไม่ได้กลับกันเหรอครับ" แฝดพี่เดินลงมาดูสถานการณ์นิดหน่อย โห่...ดูเศร้าจัง

"ผมจะพยายามตามหาบราวให้เร็วที่สุด"

"ดีครับคุณเพรช เชิญออกจากบ้านพวกผมได้แล้วครับ"

โอบอกไล่สามพ่อลูก สามพ่อลูกเดินหน้าเศร้าออกจากบ้านกลางป่า โอสมเพชมากเลยนะที่เห็นหน้าตาสามคนพ่อลูกเศ้าแถมแต่ละคนเกลียดขี้หน้ากันจะเป็นจะตาย

"ไปแล้วเหรอ" โอหันมองไปยังต้นเสียง

"กลับไปแล้ว"

"เครื่องติดตามที่ข้อเท้าบราวหายไปแล้ว" โอ้ชูโทรศัพท์ให้แฝดพี่ดู กำหมัดแน่นอย่างห้ามไม่อยู่ เขาจะฆ่าไอ้ไวน์ให้จงได้ โอให้คำสัตย์! 

"กูจะบอกลูกน้องให้ตามหาบราว" กำหมัดแน่นยิ่งขึ้นไปอีกเวลานึกถึงหน้าบราวยิ้มมีความสุขกับไอ้ไวน์ "ส่งลูกน้องไปทุกจังหวัดทุกอำเภอทุกหมู่บ้านทุกซอยทุกแขวง"

"แต่..." โอ้คิดคือมันไม่เสี่ยงคุ้มเอาซะเลย มันต้องใช้เงินเยอะมากๆ 

"หรือมึงอยากให้บราวหายไปจากชีวิตมึงล่ะโอ้...กูไม่เอาด้วยนะกูต้องการบราว"

"..." แฝดน้องได้ยินเช่นนั้นก็เกิดอารมณ์โกรธน้อยๆ ขึ้นมาทันที ใครบอกว่าโอ้ไม่ต้องการบราว เขาต้องการมากกว่าใครๆ มากกว่าพี่แฝดมากกว่ากระมั้ง "กูรักบราวมากกว่ามึงโอ กูจะจัดการเองมึงไม่ต้องเข้ามาเสือกล่ะ"

"ไอ้โอ้มึงอยู่เหนือกว่ากูงั้นหรือ"

รอยยิ้มร้ายยกยิ้มใส่น้องแฝด แฝดน้องก้มหน้ากำหมัดแน่นระบายความโกรธพุ่งตัวเอง ใช่! โอ้ไม่มีทางอยู่เหนือแฝดพี่ตัวเองได้ถึงจะงานการงานดีกว่าไหนๆ แต่พ่อยังรักไอ้โอมากกว่าโอ้มาก มอบงานให้ไอ้โอมากกว่าจะมอบเขามากซะอีก เหตุผลนี้เป็นอีกเหตุผลหนึ่งทำให้โอ้ต้านทานพ่อไม่ได้

"ได้อะไรคืบหน้าบอกพวกมันมารายงานกูด้วย"

"..."

โอ้ไม่ตอบปล่อยแฝดพี่เดินขึ้นบันไดกลับห้องไป โอ้เป็นน้องย่อมทำตามพี่ชายอยู่แล้ว...

ร่างสูงเดินเข้าห้องตัวเองมาก้มลงนอนมองเพดานสีดำสนิท คิดถึงบราวจังอยากกอดอยากหอม ขอให้เจอตัวเร็วๆ เถอะอยากจะลงโทษคนหนีจะแย่แล้ว

เมี้ยว เมี้ยว

ซูกระโดดขึ้นเตียงมาคลอเคลียแขนโอเบาๆ ขนนุ่มนิ่มมันชั่งให้ทำให้คิดถึงเนื้อเนียนนุ่มของบราวมากมาย โอจับขนนุ่มแมวน้อยยกขึ้นมันมาไว้ตรงหน้าอกมองหน้าแมวซูตัวน้อย ถ้าเป็นบราวนอนหน้าอกเขาตอนนี้มันจะดีกว่านี้

"กลับมาเถอะที่รัก ผมจะขาดใจแล้ว"

 

(ไวน์) 

ไวน์มองคุณหนูตัวน้อยกำลังเก็บเสื้อผ้าใส่ตู้เงียบๆ สายตาคมจดจ้องร่างกายทุกส่วนไลค่ตั้งแต่เส้นผมลามลงมาซีกหน้าสวยถึงคอกับอก ไวน์กำหมัดแน่นมองรอยดูรอยบีบที่คอลามไปถึงอก มันเป็นมือไอ้พวกแฝดเหี้ยนั้นทำมากเกินไปจนอยากจะฆ่าพวกมันให้ตาย ถ้าคุณหนูไม่สั่งห้ามให้ตีแค่ครั้งเดียวนะป่านนี้พวกมันเป็นศพในห้องฉุกเฉินไปแล้ว สายตาคมลามลงไปเรื่อยๆ ถึงข้อเท้าคุณหนูถูกพันผ้าปิดแผลไว้ผลมาจากการกรีดเอาเครื่องติดตามออกมาจากข้อเท้า ไวน์เหลือเชื่อมากที่คุณหนูของเขาไม่รู้เรื่องเครื่องติดตามนี้เลย

"เสร็จหรือยังครับผมหิว" ไวน์ไม่อยากให้คุณหนูจมปลักกับผู้ชายแฝดเหี้ยนั้น การเริ่มต้นใหม่ของคุณหนูครั้งนี้ไวน์ต้องทำคะแนนให้เร็วที่สุด

"ใกล้เสร็จแล้วครับ"

"ลืมพวกมันไปเถอะครับ ขอร้อง" เห็นคุณหนูเงียบมากกว่าปกติมันไม่ใช่เรื่องดีเลย

"ผมจะพยายามนะครับ" ถึงในใจบราวแม่งโคตรรู้สึกผิดก็เถอะต้องเดินหน้าต่อไปแบบไม่มีแฝด "คุณไวน์ ผมขอถามอะไรหน่อยสิ"

"..." เสื้อผ้าถูกห้อยแขวนไว้หมดแล้ว เวงตาก้มหันมาสบตากับสายตาไวน์นิ่ง คุณหนูเปลี่ยนไปตั้งแต่ออกมาจากโรงพยาบาลไม่ร่าเริงเหมือนอย่างเก่า ไม่ขี้อ้อนไวน์เหมือนเมื่อก่อน

"..."

"อยากรู้อะไรเหรอครับ" ร่างบางยืนอยู่ตรงหน้าเขา ดวงตากลมมองจ้องเข้าทิ่มแทงไวน์จนพรุน ถึงคุณหนูจะเศร้าก็เถอะแต่ยังถ้าถนุถนอมยังน่ารักไม่เคยเปลี่ยนจริงๆ

"คุณไวน์..."

"เดี๋ยวครับ" เสียงหวานหยุดทันที ไวน์อยากคุยแนบชิดมากกว่านี้อยากเพิ่มความสุขให้คุณหนูของเขามากกว่านี้ "นั่งคร่อมผมได้ไหม"

"อะไรนะครับ" คุณหนูบราวเอียงคอเล็กน้อย

"อยากรู้ไหมล่ะครับถ้าอยากรู้ขึ้นนั่งคร่อมผมเถอะ" ริมฝีปากเมิมมากแน่นก้าวขาขึ้นมาคร่อมบนขาไวน์ ไวน์รู้ว่าคุณต้องทำแน่ๆ เพราะคุณหนูอยากรู้อะไรจะยอมทำตามซะไปทุกอย่าง

ลมหายอุ่นร้อนเป่ารดโดนหน้าไวน์เบา ตาบราวมองหน้าหล่อไร้ที่ติไม่วางสายตาแม่แต่น้อย บางครั้งก็ลุ่มหลงผู้ชายตรงหน้านี้พอสมควรแต่คิดได้ว่าเขาไม่ใช่คนที่รักมากมายถึงขั้นยอมให้ทุกอย่างเว้นเสียแต่บราวอยากรู้อะไรมากมายถึงยอมทำตามถึงจะเสี่ยงก็ตาม

"กอดคอผมสิครับระวังตก" คุณหนูไม่รอช้ารีบคว้าคอแกร่งไว้ไม่ให้ตก ตอนนี้ร่างกายแนบชิดกับเสท้อผ้าเสียดสีส่งไปถึงเนื้อหนัง ไวน์พริ้มตาได้กลิ่นหอมจากคุณหนูเต็มปอด หอม หอมยิ่งกว่าผู้ชายในโลกนี้

"ของคุณ...มันแข็ง"

"ครับ ถามเถอะผมไม่ทำอะไรหรอก" คุณหนูหน้าแดงยังจ้องหน้าไวน์อยู่ เมิมมากแน่นขึ้น "ไม่เอาเดี๋ยวเจ็บนะ"

"..." ไวน์เกลี่ยริมฝีปากสวยไม่ให้เมิมปาก "คุณไวน์เป็นใครครับ มาจากจากไหน"

"ผมไม่ใช่ปีศาจแล้วกันครับ ฟอดดดดด" พูดเหมือนเขาเป็นปีศาจอย่างไงอย่างงั้นต้องลงโทษด้วยการหอมแก้ม "ที่จริงผมเป็นคนสวนหลังบ้านคุณหนูน่ะครับ"

"จะ...จริงเหรอครับ" ไวน์พยักหน้าให้ ตอนนั้นคุณหนูยังเด็กมากคงลืมไปแล้วว่าเจอกับไวน์ได้ยังไง

"จริงครับ ครั้งแรกที่เจอคุณหนูคุณหนูน่ารักมากเลยนะครับ" มันเป็นเรื่องจริง ครั้งแรกเห็นไวน์นึกขึ้นอยากดูแลเด็กน้อยตรงหน้า "คุณหนูติดผมจนพ่อคุณหนูให้ผมมาเป็นพี่ชายคุณหนูอีกคน"

"ตอนนี้คุณเหมือนพี่ชายสุดที่รักของผม" ไวน์ส่ายหน้า

"คุณหนูต้องเป็นเมียผมสิครับ"

ตุบ!

"อื้อ...ผมเจ็บนะครับ" กำปั้นเล็กทุบอกไวน์อย่างแรกจนไวน์เบ้หน้าร้องเจ็บ

"ผมรักคุณไวน์แบบพี่ชายมากกว่า" ปากคุณหนูแบะเล็กน้อยเหมือนลูกหมาน้อยขี้งอน

"ผมอยากได้คุณหนูเป็นคนรักของผม ได้โปรด...ผมสัญญาจะทำให้ดีที่สุด"

ไวน์ก้มลงไปซุกไซ้ซอกคอขาวหอมพลางดูดเมิมจูบไล่ซับเอาความรอยเลวออกไปให้หมด อย่างจูงซับให้หมดทั้วตัวเลยด้วยซ้ำคุณหนูยังไม่อนุญาตต้องเก็บงำอารมณ์ตัวไว้ถึงส่วนกลางลำตัวของไวน์มันจะขยายใหญ่น้ำปริออกมาจากหัวแล้วก็ตาม ต้องอดทน...

"ผมขอโทษครับ" ไวน์เงยหน้ามามองหน้าเศร้าๆ ของคุณหนู "ขอโทษที่รักคุณไวน์ไม่ได้"

"แต่ผมรักคุณหนู..." เหมือนสิ่งที่บราวพูดมาเมื่อกี้ไม่เข้าหูไวน์เลยสักนิด ใครบ้างที่อยากโดนปฏิเสธแบบซึ่งๆ หน้าแบบนี้ มันเจ็บมากรู้ไหมเจ็บไปหมดในอก "นะครับ...รับรักผมนะครับ จุ๊บ"

จุ๊บ จุ๊บ จุ๊บ

ริมฝีปากหนาจุ๊บไปทั่วลำคอขาวหอมเพื่อเพิ่มกำลังให้ตัวเอง กลิ่นหอมคุณหนูมันชั่งหอมแถมยังเพิ่มกำลังกายได้อีกด้วย มันสดชื้นเหมือนรับวันใหม่ๆ ได้เลยล่ะ

"ฮ่าๆ จั๊กจี้นะครับ ฮ่าๆ หยุดเลยยยยยย"

ไวน์ซุกหน้ากับหน้าอกคุณหนูถูกไซไปมาให้คุณหนูได้จ๊กจี้และหัวเราะ แรงผลักอันน้อยนอดผลักหัวไวน์เบาๆ ร่างกายเล็กขยับตามแรงจั๊กจี้จนเกือบหอบ

"พอแล้วครับผมหอบแล้ว" ไวน์เงยหน้ามองหน้าใสหวาน "เฮ้อ...ขอโทษนะครับ"

"..." หมดแล้วสินะกับการรักครั้งนี้เหลือแต่ความเจ็บปวดที่มาอทรกซึมในร่างกายไวน์จังๆ

"ขอโทษที่รับรักนี้ไม่ได้...แต่ยังไงผมก็รักไวน์เหมือนพี่ชายคนหนึ่งนะ"

"..." เจ็บจังเลย ความรักสวยหรูไม่เคยปรากฏให้ไวน์เห็นจริงๆ สินะ "ครับ..."

หน้าคมก้มหน้าลงทันทีที่ตอบกลับ ไวน์เข้าใจแล้วว่าคุณหนูรักใคร ก็คงจะเป็นแฝดเลวสองคนนั้นแหละ...มีอะไรดีนักหนานะ บรรยากาศเงียบลงความอึดอัดแทรกซึมทั้งสองร่างที่นั่งบนเตียง บราวมองเส้นผมสีดำสนิทของคุณไวน์ อยากลูบปลอบอยากกอดให้กำลังแต่ถ้าทำแบบที่นึกลงไปก็คงเหมือนให้ความหวังของคุณไวน์นั่นแหละ

ใจบราวสับสนไปหมด เกลียดพวกมันมากเลยนะแทบไม่อยากเห็นหน้าเป็นครั้งที่สอง พอเห็นร่างสูงของแฝดทั้งสองถูกตีท้ายทอยนอนล้มไม่ค่อยได้สติตรงพื้นน้ำตาบราวก็ไหลลื่นเลยทันที มันเห็นแล้วรู้สึกเป็นห่วงยิ่งพวกมันพูดว่าอย่าไปจากพวกมันบราวยิ่งสับสนไปอีก อยากอยู่กับพวกมันต่อนะแค่ติดตรงที่พวกมัน เลว ระยำ เหี้ย ชั่ว ปากบอกบราวว่ารักแต่ดูที่ทำนะชั่งแตกต่างโดยสิ้นเชิง

บราวจะไม่มีรักอีกแล้วเพราะรู้แล้ว...มันเจ็บมากมายแถมยังน่าขยะแขยงอีกต่างหาก ร่างบรางตอนนี้มันน่าสมเพชและหมดเป็นคนสวยงามไปแล้ว ร่างกายถูกกระทำมากเกินไปแทบไม่มีเหลือให้ความสวยงามได้ออกมาอีกถึงมันจะปรับเปลี่ยนเป็นเหมือนเดิมยังไงก็น่าขยะแขยงอยู่ดี

"หิวไหมครับ" มือหนาลูบหลังคุณหนูเบาๆ แรงสะดุ้งโหย่งแรงตกใจจากร่างเล็กทำให้ไวน์ขมวดคิ้ว "ตกใจอะไรขนาดนั้นครับ"

"ผมขอโทษ...อึก ฮืออออออ ไม่เอาแล้ว! แฝด แฝดอย่าทำผม ช่วยผม ช่วยผมที" ไวน์ขมวดคิ้วแน่นกว่าเดิม รับรู้แรงรัดคอที่เพิ่มขึ้น

"คุณหนู! เป็นอะไรครับ! "

"ฮือออออ โอ...อย่าทำผม โอ้! อย่าตี! ฮือออออ"

บราวรู้สึกอึดอัดไปหมด ในใจในหัวตอนนี้เห็นภาพลวงตาเห็นผู้ชายสองคนหน้าคล้ายกันกำลังเข้ามาจับแขนขาของบราวพลางตบตีเหมือนเดิมที่ผ่านๆ มา ร่างเล็กกอดกุมร่างหนาของไวน์ไว้แน่นขึ้นเรื่อยๆ ไวน์หน้าเหเกเล็กน้อยเพราะเริ่มหายใจไม่ค่อยออก

"คุณหนู! ใจเย็นๆ ครับ" ไวน์ตกใจกับสถสนการณ์ที่เกิดขึ้น รีบคว้าโทรศัพท์ข้างกายติดต่อสายตรงไปนังเพื่อนหมอสนิทของเขาทันที

"ฮือออ โอ! อย่า! อย่าตี อือ...เจ็บ ผมเจ็บ"

เสียงร้องไห้กับเสียงห้ามปรามดังลั่นห้อง ไวน์โอบหลังบราวแน่นไม่ให้ตกจากตักมืออีกข้างกำโทรศัพท์โทรหาเพื่อนหมอของเขาอย่างขวัญเสีย เป็นเพราะไอ้แฝดนั่น! มันทำให้คุณหนูของเขาเป็นแบบนี้

 

 

 

.Talk.

ถ้าเรื่อวของแฝดกับบราวว่าเศร้าแล้ว เรื่อวของโอบกับเก้าคงเศร้าพอกัน เรื่องนี้มีแต่เศร้าจริงๆ สินะ

อ่านให้สนุกนะครับ :)

ปล. ตอนที่ 12 มีพาร์ตประมาณสี่พาร์ตครับเพราะเป็นตอนที่ยาวมากๆ

ความคิดเห็น