ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : 105

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 5.8k

ความคิดเห็น : 5

ปรับปรุงล่าสุด : 15 เม.ย. 2564 09:56 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
105
แบบอักษร

“ช่าเช็ดให้นะคะ” 

ไปเช็ดเสื้อให้ด้วยความรู้สึกผิด เสร็จก็เช็ดปลายคางอย่างเบามือต่อ ในใจก็กลัวจะถูกเขกกระบาลไปด้วย เพราะซุ่มซ่ามไม่เลิกสักที ทั้งที่ระวังแล้วระวังอีกก็ยังไม่วาย 

“เช็ดเบาๆ สิคุณ หน้าผมไม่ใช่พื้นคอนกรีตนะ” 

อันที่จริงคนเช็ดนั้นไม่ได้ทำแรงใดๆ ทว่าเจ้าของใบหน้าอันหล่อเหลาเกิดอาการเก้อนิดๆ เลยส่งเสียงห้วนแก้เก้อไปเท่านั้น แล้วก็นั่งนิ่งให้เจ้าของมือบางที่ทาบอยู่แก้มข้างขวา เช็ดเศษเล็กเศษน้อยออก เขาสัมผัสถึงลมหายใจของอีกฝ่ายได้เป็นอย่างดีว่ามีกลิ่นหอมอ่อนๆ เฉพาะตัว 

“ขอโทษค่ะ ช่าตกใจไปหน่อย คางไม่เปื้อนแล้ว แต่เสื้อเปื้อนเยอะเลย คุณดนตร์จะเข้าไปเปลี่ยนก่อนมั้ยคะ?” 

“ก็ดี เดี๋ยวผมจะล้างหน้าด้วย คุณไปหาเสื้อตัวใหม่ให้ผมทีนะ เอาผ้านุ่มๆ แบบตัวนี้ วันหยุดผมอยากใส่แบบสบายๆ” 

“ค่ะ” 

พิชชาลุกตามคนตัวใหญ่เข้าห้องไป ถอดเสื้อออกโยนใส่ตะกร้าหน้าตาเฉย ยังกับไม่มีใครอยู่ เลยเลี่ยงไปเข้าห้องแต่งตัว พยายามใช้เวลาหาเสื้อให้เร็วที่สุด และต้องก่อนเขาออกจากห้องน้ำ แต่ตู้มีหลายใบ หลายช่องหลายชั้น 

“ได้หรือยังคุณ?” 

เสียงของเขากระตุ้นให้หันไปมอง เลยได้เห็นหน้าท้องอันเต็มไปด้วยซิกซ์แพ็คจังๆ หัวใจก็เต้นรัว ก็ไม่เคยได้อยู่ใกล้ผู้ชาย เปลือยท่อนบนมาก่อน 

“ช่าหาไม่เจอค่ะ คุณดนตร์เก็บไว้ไหนคะ” 

“เปิดดูให้หมดเลย คุณจะได้รู้ว่าอะไรอยู่ตรงไหนบ้าง บอกไว้ก่อนนะ ว่าอีกหน้าที่ของคุณ คือคอยช่วยผมหาเสื้อผ้าเวลาออกงาน แล้วก็คอยซื้อมาใส่ตู้ให้ผมด้วย คุณอ่านหมดหรือยังคู่มือ?” 

คนไม่สะทกสะท้านกับการเปลือยท่อนบน ยืนพิงขอบประตูอยู่ ตาก็มองคนหน้าใสที่ไล่เปิดตู้บานนั้นบานนี้ ลิ้นชักชั้นนั้นชั้นนี้อยู่ แถมไม่คิดจะหันมามองเขาเลย อดสงสัยไม่ได้ ว่าเรตติ้งตกหรือยังไง ปกติสาวคนไหนอยู่ใกล้ หรือเห็นเขาในสภาพนี้ ก็แทบจะอ่อนระทวยไปตามๆ กัน แต่เจ้านี้ดันเฉย 

‘แกอยากได้คนที่ไม่เอาแต่รอจับเจ้านายมาทำงานด้วยไม่ใช่เหรอ แล้วจะสงสัยทำไมวะ เขาก็เป็นอย่างที่แกอยากได้แทบทุกเรื่องแล้วนี่ จะเอาอะไรอีก แต่มันก็น่าจะมีหวั่นไหวบ้างหน่อยมั้ย ไม่ใช่นิ่งยังกับเป่าสากอย่างนี้ หรือว่าเรตติ้งแกจะตกกัน สงสัยต้องไปหาเช็กเรตติ้งบ้างหน่อยมั้ย มัวแต่ทำงานทำเงิน จนไม่มีเวลามาตั้งเป็นเดือนแล้ว’ 

“อ่านจนจะพรุนแล้วค่ะ แต่ช่าว่าเสื้อผ้าคุณดนตร์ มีเยอะจนจะล้นตู้อยู่แล้วนี่คะ คงไม่ได้ซื้อไปอีกเป็นปีเลยมั้งคะ” 

เสียงคนง่วนหาของอยู่หน้าตู้ทำเอาเขาที่กำลังคิดอะไรเพลินๆ ถึงกับสะดุ้ง 

“ได้แล้วค่ะ ตัวนี้ได้มั้ยคะ ผ้านิ่มๆ ค่ะ” พิชชาหันมายกเสื้อยืดขึ้น แล้วก็ยิ้ม เพราะจะได้หนีจากคนเปลือยท่อนบนสักที 

“ได้” 

“ช่าไปรอที่โต๊ะนะคะ” 

ยื่นเสื้อให้แล้วก็เผ่นออกจากห้อง ทิ้งคนเปลือยท่อนบนมองตามด้วยความฉงนสนเท่ห์ กับเสน่ห์ที่เคยมีต่อเพศตรงข้ามมาตลอด ว่ามันหดหายไปไหน ต่อให้ไม่ได้ตั้งใจจะให้คนข้างนอกคิดมาจับเหมือนผู้ช่วยเลขาคนก่อน แต่ก็ไม่ได้อยากให้เมินจนเขาขาดความมั่นใจอย่างนี้แน่ 

‘ก็ดีเหมือนกัน ทำงานด้วยง่ายดี’ 

คนขาดความมั่นใจในเสน่ห์ของตัวเองได้แต่ส่ายหน้า แล้วก็รีบใส่เสื้อ พอเสร็จก็เดินออกไป เห็นคนหน้าใสยืนรออยู่ตรงโต๊ะ ถือผ้ากันเปื้อนยื่นมาให้ 

 

------------------------------------------------------------------------------------- 

10:00น.  

นั่นๆๆๆ ท่านเพอร์เกิดอาการขาดความมั่นหน้าแล้วครัชชช 

แบบนี้จะเข้าโหมด “แอบหวั่นไหว” ได้หรือเปล่าครัชชชช 

ถ้าไม่ใช่ท่านจะเปลือยบนอวดน้องไมง่ะ  

ขอบคุณทุกๆ กำลังใจค่ะ  

ตอนนี้แอบเอาเวลางานอื่นมาเขียนค่ะ  

ได้แค่นี้ล่ะค่ะ ไปก่อนนะคะ ภาระกิจหลักเรียกร้องครัชชช 

ไว้ป๊ะกันใหม่ค่ะ จะพยายามจิ๊กเวลางานมาเขียนต่อให้นะคะ 

ชัวแว๊ปปปปปปปปปปปปปปปปป 

------------------------------------------------------------------------------------- 

ความคิดเห็น