email-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 20 หวั่นไหว

ชื่อตอน : ตอนที่ 20 หวั่นไหว

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 320

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 18 เม.ย. 2564 13:51 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 20 หวั่นไหว
แบบอักษร

ห้าวันให้หลัง อิงเหยาขี่ม้าได้ชำนาญมากขึ้น และก็เป็นห้าวันที่ความรู้สึกเธอปั่นป่วนไปหมด

 

อวิ๋นเหยียนนั้นไม่รู้เป็นไร ชอบหาโอกาสจับไม้จับมือ แตะเนื้อต้องตัวเธอวันล่ะเล็กล่ะน้อยทุกครั้งที่เธอเผลอ ทำเอาเธอได้แต่ถลึงตาใส่เขา ทว่าก็ทำอะไรเขาไม่ได้อยู่ดี

 

“วันนี้ข้าจะสอนเจ้ายิงธนู”

 

อิงเหยาตื่นเต้นขึ้นมาทันที เธอเคยเห็นในหนังเวลานางเอกยิงธนูได้แม่นยำ มันดูเท่มากเลย เธอเองก็อยากจะลองเป็นเช่นนั้นบ้าง

 

เมื่อเห็นท่าทางตื่นเต้นดูคล้ายเด็กน้อยของนาง อวิ๋นเหยียนก็คลี่ยิ้มอ่อนโยน ในช่วงนี้อิงเหยาไม่ได้ต่อต้านเขาอย่างช่วงแรกๆ แล้ว นางเริ่มแสดงสีหน้าท่าทางต่างๆ ต่อหน้าเขาได้อย่างเป็นธรรมชาติมากขึ้น ทำให้เขารู้สึกพึงพอใจมาก

 

ครั้งนี้อวิ๋นเหยียนพานางมาฝึกที่จวนของเขา ภายในนั้นมีลานฝึก มีอาวุธครบครัน นี่เป็นสิ่งที่บิดาของเขาสร้างขึ้นมา เมื่อครั้งที่ท่านยังมีชีวิตอยู่ เคยออกรบร่วมศึกสร้างผลงานมาไม่น้อย แต่ชีวิตช่างสั้นนัก หลังจากนั้นเขาจึงได้รับสืบทอดตำแหน่งต่อ ทว่าเขาไม่อยากเข้าร่วมกองทัพ เพียงแต่ช่วยงานเล็กๆ น้อยๆ ให้กับราชสำนักเท่านั้น

 

 

นี่เป็นครั้งที่สองแล้วที่เธอได้เข้ามาที่จวนจวิ้นอ๋อง ไม่รู้ว่าหญิงสาวข้างนอกจะโกรธแค้นเธอมากแค่ไหน

 

ส่วนชุ่ยอี้นั้นคอยตามติดเธอตลอดไม่ห่างกาย และดูเหมือนช่วงนี้นางจะหงุดหงิดไม่น้อย โดยเฉพาะเวลาเห็นหน้าองครักษ์ของจวิ้นอ๋อง นางยิ่งเผยท่าทีดุร้ายใส่เขา ซึ่งอิงเหยาก็พอจะทราบว่าพวกเขาชอบทะเลาะกัน โดยเฉพาะฮุ่ยเฉิงที่ดูเหมือนจะชอบเย้าแหย่ชุ่ยอี้เป็นประจำ

 

อิงเหยาถอนหายใจ นายเป็นอย่างไร ลูกน้องก็เป็นอย่างนั้น!

 

 

พอมาถึงลานฝึก อวิ๋นเหยียนเดินไปหยิบคันธนูที่เบาที่สุดมาให้นาง

 

อิงเหยารับมาจากเขา เป็นคันธนูธรรมดาไม่มีลวดลายอะไร เธอมองไปที่เป้าวงกลมที่ห่างออกไป แววตาฮึกเหิม จับลูกธนูขึ้นมา กำลังจะทดลองยิง

 

“ช้าก่อน” อวิ๋นเหยียนห้ามไว้

 

อิงเหยามองเขาด้วยความสงสัย ต่อมาถูกเขาจับมือขึ้นมาข้างหนึ่ง แล้วสวมอะไรบางอย่างใส่นิ้วมือของเธอ

 

“ใส่แผ่นหนังรองนิ้วก่อน ป้องกันนิ้วมือเจ้าบาดเจ็บ”

 

อิงเหยาชะงัก มองดูแผ่นหนังที่ดูเหมือนทำมาจากหนังสัตว์ชั้นดี จากนั้นมองไปที่ชายหนุ่มก่อนจะยิ้มเอ่ยขอบคุณ เขาช่างเป็นชายหนุ่มที่คอยเอาใจใส่อย่างพิถีพิถันจริงๆ

 

จากนั้นอิงเหยา ลองนึกถึงท่าทางที่เธอเคยเห็นในทีวี แล้วยืนตามเขาดู หยิบลูกธนู พาดสาย เล็งแล้วยิงออกไป

 

ลูกธนูพุ่งออกไปอย่างอ่อนแรง ตกลงไปห่างจากหญิงสาวไม่กี่จั้ง

 

“…..”

 

อิงเหยาหัวเราะแหะๆ “ต้องผิดพลาดอะไรสักอย่าง เดี๋ยวข้าขอลองใหม่”

 

ครั้งที่สอง พลาดเหมือนครั้งที่หนึ่ง

 

ครั้งที่สาม วืดออกไปด้านข้าง

 

อิงเหยา “…..”

 

อวิ๋นเหยียนหลุดหัวเราะออกมาอย่างห้ามไม่อยู่ ครั้งแรกที่เห็นท่าทางมั่นใจของนาง เขานึกว่านางเคยยิงธนูมาก่อนเสียอีก

 

ชายหนุ่มส่ายหน้าอ่อนอกอ่อนใจ “เจ้ายังใช้วิธีไม่ถูกต้อง”

 

อิงเหยาหน้าม่อยคอตก เธอทำตัวขายหน้าต่อหน้าเขาอีกแล้ว

 

อวิ๋นเหยียนเดินเข้ามายกมือลูบศีรษะปลอบโยนนาง “เอาเถิด ค่อยเป็นค่อยไป อย่าได้เร่งรีบ”

 

จากนั้นเขาจึงจัดแจงท่าทางให้นางใหม่ ชายหนุ่มยืนซ้อนหลัง จับมือนางสอนน้าวสาย “ยืดแขนของเจ้าให้ตรง น้าวสายให้อยู่ระดับใต้คางของเจ้า สายตาเล็งไปที่เป้าที่อยู่ตรงหน้า”

 

อิงเหยาทำตามคำแนะนำของเขาอย่างจริงจัง ไม่ได้สังเกตเลยว่าพวกเขาใกล้ชิดกันมากแค่ไหน

 

ชายหนุ่มได้กลิ่นหอมอ่อนๆ มาจากร่างกายนาง วันนี้นางรวบผมขึ้น เผยให้เห็นต้นคอขาวผ่อง จิตใจเขาสั่นไหว เหม่อมองใบหน้าด้านข้างที่งดงามสดใสของนาง

 

ลูกธนูถูกปล่อยออกไป พุ่งเข้าหาเป้าตรงหน้า ถึงแม้จะไม่ปักลงกลางเป้า แต่ก็นับว่าใกล้เคียง

 

อิงเหยาดีใจ หันกลับมาเงยหน้ายิ้มให้เขา “ข้าทำได้แล้ว! ...”

 

เธอตะลึงงันไปชั่วขณะเมื่อพบว่าพวกตนอยู่ใกล้กันมาก แทบจะสัมผัสได้ถึงลมหายใจของกันและกัน อิงเหยาได้สติรีบผละออกมา ใบหน้าเห่อร้อน ใจเต้นไม่เป็นส่ำ สายตาลอกแลก ลูบหน้าลูบผมแล้วหัวเราะกลบเกลื่อน

 

“ขอบคุณท่านมากที่แนะนำข้า ประเดี๋ยวข้าจะฝึกด้วยตนเอง ไม่รบกวนท่านแล้ว”

 

อวิ๋นเหยียนจับจ้องอากัปกิริยาของนางทั้งหมด ดวงตาเขาเผยรอยยิ้ม สีหน้าอบอุ่นอ่อนโยน “ได้ ข้าจะคอยยืนดูอยู่ข้างๆ ”

 

อิงเหยาไม่เอ่ยคำใดอีก เธอหันกลับไปฝึกยิงธนูต่อ ท่าทางขึงขัง ทว่าลูกธนูกลับไม่โดนเป้าเลยสักดอก

 

 

 

 

 

 

 

 

ความคิดเห็น