ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : คือผีอำ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย สยองขวัญ,สั่นประสาท

คนเข้าชมทั้งหมด : 46

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 14 เม.ย. 2564 19:47 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
คือผีอำ
แบบอักษร

19 มกราคม 2564

เบลมีสอบในวันพรุ่งนี้ ในเช้านี้เบลจึงรีบเครียงาน และเริ่มอ่านหนังสือในตอนบ่าย

14.00 น

เบลเริ่มอ่านหนังสือ เบลค่อย ๆ อ่านหนังสือไปเรื่อย ๆ จนเวลาผ่านล่วงเลยไป

ติ๊งงง!!! เสียงข้อความแชตของเบลดังขึ้น

ฟ้า : เบลนี่แกอ่านหนังสือถึงไหนแล้ว ชั้นยังไม่ได้เริ่มเลย พรุ่งนี้ก่อนสอบแกช่วยมาติวให้ชั้นหน่อยได้ไหม

เบล : ได้ ๆ แต่ตอนนี้แกรีบอ่านก่อนเลยนะ

เบลวางโทรศัพท์ไว้ข้าง ๆ ตัว ซึ่งตอนนี้เป็นเวลา 21.00 น.

เบล : เฮ้ออ เหนื่อยชะมัดเลย พักก่อนดีกว่า เบลล้มตัวลงบนที่นอนนุ่ม ๆ ของตัวเองแล้วค่อย ๆ หลับตาลงอย่างช้า ๆ

23.00 น.

เบลลล เบลลลล ช่วยด้วยยย เสียงเรียกที่สั่นเครือดังก้องอยู่ในหัวของเบล เบลลลล เบลลล.... เบลรับรู้ถึงเสียงปริศนานั้น และพยายามกระดุกกระดิกตัว เพื่อตื่นขึ้นมามองหาต้นตอของเสียงปริศนานั้น แต่ยิ่งเบลพยายามมากเท่าไหร่ตัวของเบลก็ไม่เคลื่อนไหวเลย เบลรู้แน่นบริเวณหน้าอกเหมือนกับว่ามีบางสิ่งกำลังทับตัวของเธออยู่ ลบหายใจของเบลติดขัด ใจเต้นรัว เบลลล!!! เสียงเรียกยังคงดังกล้องและชัดขึ้นมาเรื่อย ๆ เเต่เปลี่ยนจากน้ำเสียงที่สั่นเครือ เป็นน้ำเสียงที่ดุดันแทน เบลได้ยินดังนั้น ก็ยิ่งพยายามดิ้นจนสุดกำลัง เหงื่อบนใบหน้าของเบลค่อย ๆ ไหลหยดลงมาพร้อมกับน้ำตา เบลพยายามส่งเสียงร้องให้คนช่วย และส่งเสียงเท่าไหร่ก็ไม่มีใครได้ยิน จนกระทั้งเบลลืมตาขึ้นมา น้ำตาของเบลเอ่อล้นใบหน้าด้วยความกลัว มือของเบลสั่น หัวใจเต้นราวกลับจะหลุดออกมาจากตัวเธอ สิ่งที่เบลเห็นอยู่ตรงหน้านั้น คือผู้หญิงใส่ชุดสีขาว ผมยาวปิดใบหน้า กำลังนั่งอยู่บนตัวของเธอ ลมพัดเส้นผมของหญิงชุดขาว ทำให้เบลนั้นได้เห็นใบหน้าของหญิงสาวชุดขาวคนนี้ ใบหน้าของหญิงชุดขาวที่กำลังนั่งทับอยู่บนตัวของเบลนั้น ซีดเผือก เต็มไปด้วยคราบน้ำตา ฮืออออ ฮือออ ฮืออออ หญิงสาวชุดขาวร้องไห้ไม่หยุดพร้อมกับส่งเสียงร้องขอความช่วยเหลืออยู่ตลอดเวลา ช่วยด้วยยยย ช่วยชั้นด้วยย ฮืออ

ยิ่งเสียงร้องของผู้หญิงคนนั้นดังขึ้นเท่าไหร่ เบลก็ยิ่งรู้สึกแน่นหน้าอกและหายใจติดขัดมากขึ้นเท่านั้น ลมหายใจของเบลนั้นเริ่มแผ่วลงมาเรื่อย ๆ น้ำตาของเบลค่อย ๆ หยดไหลลงบนที่นอนทีละเม็ด เบลได้แต่นอนคิดในใจว่าเธอคงไม่รอดคืนนี้ไปแน่ ๆ ได้แต่ภาวนาร้องขอสิ่งศักดิ์สิทธิ์ให้ช่วยชีวิตเธอที เพราะในตอนนี้ตัวเธอนั้นไม่ไหวแล้วจริง ๆ ทันใดนั้น เฮือกก!!! เบลสูดลมหายใจเฮือกสุดท้าย ก่อนที่เสียงโทรศัพท์จะดังขึ้น

กริ๊งงงงง กริ๊งงงงง กริ๊งงงงง

เบลสะดุ้งตื่นขึ้นมา ด้วยความตกใจ ตัวของเธอเต็มไปด้วยเหงื่อที่ไหลอยู่ท่วมตัว เบลรีบคว้าโทรศัพท์และกดรับสาย

แม่ : ฮัลโหล เบล นอนหรือยังลูก สอบพรุ่งนี้ตั้งใจสอบนะ แม่โทรมาให้กำลังใจน่ะ แม่รู้ว่าลูกยังไม่ได้นอน

เบล : ค่ะ แม่ รักแม่นะคะ

เมื่อเบลวางสายจากแม่ เบลได้พยายามคิดทบทวนเเรื่องราวที่เกิดขึ้น

เบล : นิ ชั้นฝันไปหรอเนี่ย? ทำไมถึงได้เหมือนจริงขนาดนี้นะ

เบลพูดพลางนำมือข้างขวาขึ้นมาจับที่หน้าอกตัวเองเบา ๆ

เบล : ทำไมถึงเจ็บหน้าอกขนาดนี้นะ ทั้งที่เรื่องทั้งหมดมันคือความฝัน ??

เบล : เฮ้อออ คิดมากน่ะ ไอเบล สงสัยจะเครียดเกินไปเลยทำให้เจ็บหน้าอกอยู่แบบนี้

เบลลุกขึ้นจากที่นอนเเละเข้าไปล้างหน้าที่ห้อง ในขณะที่เบลส่องกระจก เบลเห็นความผิดปกติเกิดขึ้นกับตัวเอง ที่คอของเบลมีรอยนิ้วมือ เป็นรอยช้ำคล้ายกับว่ามีคนมาบีบคอของเธอ เบลรู้สึกแปลกใจกับรอยประหลาดที่เกิดขึ้นบนตัวเธอ

เบล : รอยบ้าอะไรอีกเนี่ย😡

เบลรู้สึกโมโหกับความผิดปกติที่เกิดขึ้นกับตัวเธอ ในขณะที่เบลบ่นนั้น มือข้างหนึ่งก็พลางหยิบยาขึ้นมาทารอยเขียนช้ำที่คอ หลังจากนั้นเบลจึงกลับมาอ่านหนังสือต่อ โดยไม่ยอมนอนหลับอีกเลย

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว