ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : EP. 4

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 301

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 06 พ.ค. 2564 04:51 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
EP. 4
แบบอักษร

 

 

“คุณจะมาที่นี่เพื่ออะไรก็เรื่องของคุณ แต่สำหรับผม คุณมาที่นี่เพื่อเป็นของผม”

“แต่ฉัน...”

“ขอตัว” ร่างสูงตัดจบ ก่อนจะเดินเข้าห้องน้ำไป

 

ลิเลียแทบกรี๊ดลั่น สติของสาวแทบแตกเมื่อเจอเหตุการณ์ซึ่งเธอไม่คาดคิด คงต้องยอมรับ ว่าเธอคิดน้อยกับการตัดสินใจมาที่นี่

 

ลิเลียหันมองไลเอินที่ยืนนิ่งอยู่ตรงประตู ก่อนจะก้าวยาวเข้าไปหาร่างสูงของการ์ดหนุ่ม

 

“คุณไลเอิน ฉันต้องการจะออกไปจากที่นี่”

 

“ผมรับคำสั่งจากดอลเท่านั้นครับ”

 

“ดอล...”

 

“เอ่อ ผมหมายถึงคุณนิคัสครับ”

 

“เดี๋ยวนะ...” ลิเลียชะงักกับสรรพนามระหว่างชายหนุ่มกับการ์ดตรงหน้า

 

“....”

 

ร่างบางตะลึงงัน ทำตัวไม่ถูก ภายในหัวและความคิดของเธอเต็มไปด้วยความสับสน

 

นิคัสเดินออกมาจากห้องน้ำ พลางมองหญิงสาวด้วยความแปลกใจกับท่าทีของเธอ

 

“เป็นอะไร หรือคิดเปลี่ยนใจ...”

 

“คุณไม่ใช่นักธุรกิจธรรมดา...” เสียงเล็กเอ่ยพลางเงยมองใบหน้าหล่อคมของนิคัส

 

ชายหนุ่มกระตุกยิ้มมุมปาก ชอบใจกับไหวพริบของหญิงสาว

 

นิคัสเดินไปทิ้งตัวลงบนโซฟากำมะยีสีกรม ใบหน้าหล่อเหลาปลายตามองร่างอรชรของลิเลีย ลำคอหนาลอบกลืนน้ำลายหนืดลงคอ กับสะรีระเย้ายวนใจของคนตัวเล็ก

“ฉันไม่รู้ ว่าคุณต้องการอะไร แต่ฉันมาที่นี่เพื่อเจรจา ฉันไม่ได้ต้องการจะขายตัว...”

“ผมไม่เจรจาอะไรทั้งนั้น ถ้าหากคุณยืนยันที่จะไม่ขาย” เสียงเข้มกล่าวขัดประโยคของลิเลียอย่างไม่ใยดีกับความต้องการของเธอ

“คุณบ้าไปแล้วหรอ ฉันก็มีศักดิ์ศรีของฉันเหมือนกันนะ” เสียงเล็กตวาดลั่นอย่างเดือดดาด เธอเหลืออดกับความบ้าอำนาจของชายหนุ่มเสียเต็มทน

 

“ขอกาแฟดำสักแก้วที ไลเอิน และขอน้ำแครอทสักแก้วด้วย คุณลิเลียเธอชอบ” นิคัสไม่ได้สนใจเสียงโวยวายของอีกคน หากแต่กลับหันไปออกคำสั่งกับมือขวาแทน ไลเอินคำนับรับคำ ก่อนจะเปิดประตูเดินออกไป

“คุณมันบ้า”

“อะไร... อะไรคือสิ่งที่คุณบอกว่า ผมไม่ใช่นักธุรกิจธรรมดา” นิคัสหันกลับมาสนใจเธออีกครา พลางเอ่ยถามคำถามกับหญิงสาว

“ดอล... ผู้ชายเมื่อสักครู่ เรียกคุณแบบนั้น”

“คุณรู้หรอ ว่าคืออะไร”

“ดอล คือคำเรียกผู้มีอำนาจสูงสุดขององค์กรมาเฟีย”

“....”เมื่อได้ยินอย่างนั้น นิคัสก็ยกยิ้มราวกับพอใจในความแสนรู้ของหญิงสาว

“ยิ้มอะไรไม่ทราบ ฉันไม่ตลกกับคุณนะ”

 

ยังไม่ทันที่นิคัสจะได้พูดกล่าวอะไร ไลเอินก็เดินเข้ามาพร้อมกับถาดแก้วคริสตัล ที่มีกาแฟดำร้อน กับน้ำแครอทสีสวย

 

“ดื่มสิ”

“ไม่ ขอบคุณ” เสียงเล็กปฏิเสธเสียงแข็ง ก่อนจะเบือนหน้าสวยหนี

 

นิคัสพยักพเยิดกับไลเอินเป็นเชิงไล่ออกไป ก่อนหนุ่มสาว จะอยู่กันตามลำพังอีกครั้ง

 

“ผมอยากได้คุณ” นิคัสกล่าวเข้าประเด็นอีกครั้งอย่างตรงไปตรงมา

 

“ฉันไม่เข้าใจ ตอนแรกคุณไปหาฉันที่บ้าน คุณบอกว่าคุณต้องการข้อมูลของคาตินนีย์ แต่ทำไมตอนนี้คุณ...”

“เพราะคุณน่าสนใจกว่าข้อมูลของคาตินนีย์..” นิคัสกล่าวพลางจ้องมองใบหน้าสวยของลิเลีย

 

ลิเลียชะงักกับคำพูดของอีกคน ก่อนจะพยายามควบคุมสติของเธอ ไม่ให้วอกแวกไปกับคำพูดของชายหนุ่ม

“ฉัน... ฉันมีแฟนแล้ว” ลิเลียตัดสินใจโกหกออกไป เผื่อคนตรงหน้าจะเชื่อเธอ และล้มเลิกความคิดบ้าบอนั่นสักที

 

นิคัสกระตักยิ้มมุมปาก นึกสนุกกับการเอาตัวรอดของหญิงสาว

“ฉลาดเอาตัวรอด” ชายหนุ่มกล่าวชมเธอ หากแต่น้ำเสียงกลับเหมือนเยาะเย้ยเสียมากกว่า

“คุณควรล้มเลิกความคิดที่จะผูกมัดฉันสักที ฉันมาที่นี่เพื่อที่จะมาบอกคุณเรื่องของคาตินนีย์ และเพื่อแลกกับการอย่าแตะต้องโซริ แต่ในเมื่อคุณไม่ต้องการข้อมูลนั่นแล้ว เรื่องมันก็ควรจบ” ลิเลียเริ่มเหลืออด เธอเหนื่อยจะต่อปากต่อคำกับชายหนุ่มแล้วจริงๆ

 

“รู้ไหม มาเฟียอย่างผม ทำอะไรได้บ้าง...” ร่างสูงลุกเดินอุกอาจเข้าไปประชิดกับร่างบางของหญิงสาว ก่อนจะประคองกอดเธอไว้ด้วยแขนแกร่ง

 

“จะทำอะไร ปล่อยนะ!!!”

“ใจนึงผมก็อยากจะเล่นวิ่งไล่จับกับคุณนะ แต่อีกใจนึงผมก็อยากทำในสิ่งที่ผมต้องการซะเดี๋ยวนี้เลย”

“ก็บอกแล้วไง ว่าฉันมีแฟน....”

“เลิกโกหกผมสักที ฟังแล้วมันหงุดหงิด”

มือหนาของนิคัสเล่นซนซะจนได้ ชายหนุ่มถือวิสาสะวางมือลงบนสะโพกของสาวพลางออกแรงบีบเบาๆ

 

“หยุดนะ” ลิเลียติเตียนเสียงแข็ง

“คุณสวยซะจนยากจะอดใจไหว..”

“ฉันขอคิดดูก่อนได้ไหม” ลิเลียกล่าวเข้าประเด็นอย่างต่อรอง เพราะตอนนี้ อย่างแรกที่เธอต้องทำ คือหาวิธีออกไปจากที่นี่ให้ได้

นิคัสขมวดคิ้วเล็กน้อย ก่อนจะผละปล่อยหญิงสาวให้เป็นอิสระ

ร่างสูงเดินไปยังบริเวณของโต๊ะทำงาน ก่อนจะหยิบบุหรี่ในลิ้นชักออกมาจุดสูบ

“ฉันต้องการเวลา ขอฉัน...”

“ได้” นิคัสกล่าวตัดประโยคของลิเลีย พลางปากหนาก็พ่นปล่อยควันบุหรี่ออกมา

“ไว้ฉันจะติดต่อกลับมานะคะ” หญิงสาวบอกลาด้วยประโยคบอกเล่า ก่อนจะหันหลังหนีทำทีว่าจะเดินออกไป

“หยุดก่อนคนสวย... ผมยังพูดไม่จบ”

ลิเลียเสียวสันหลังวาบ เมื่ออีกคนพูดประโยคสั่งห้ามออกมา

“คะ??”

“ผมยังไม่ได้บอกให้คุณกลับ”

“แต่คุณบอกว่าคุณจะให้เวลา”

“ผมให้เวลาคุณคิด และตัดสินใจ จะนานเท่าไหร่ก็แล้วแต่คุณ แต่... คุณต้องอยู่ในที่ที่ผมต้องการให้คุณอยู่เท่านั้น”

......................................

ความคิดเห็น