มาอัพทุกวันจ้า รอติดตามกันได้เลยนะคะ ฮิฮิ

ชื่อตอน : ตอนที่ 21

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ชีวิต/ดราม่า

คนเข้าชมทั้งหมด : 613

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 14 เม.ย. 2564 03:40 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 21
แบบอักษร

 “แล้วทำไมต้องรอด้วยล่ะคะ ลองคบไปก่อนเลยไม่ได้หรือคะ” 

ดวงตาคู่สวยเสมองไปทางอื่นเพื่อคิดหาคำตอบ     พราวเพชรเป็นเด็กฉลาดมาก ถ้าเธอบอกในสิ่งที่ไม่สมเหตุสมผลเด็กสาวจะไม่มีวันเชื่อ และจะพยายามซักไซ้ จนได้มาซึ่งคำตอบ เธอจะต้องตัดไฟแต่ต้นลม ต้องบอกใน สิ่งที่น่าเชื่อถือตั้งแต่แรก พราวเพชรจะได้สบายใจและสมาธิสนใจการเรียน 

“ก็เท่าที่เป็นอยู่นี่ยังไม่เรียกว่าคบกันอีกหรือ จะรีบร้อนมาไวไปไวได้อย่างไรล่ะ ของแบบนี้ ต้องค่อยๆ เป็น ค่อยๆ ไปสิจ๊ะ ว่าแต่เราเถอะ ไปอยู่ไกลหูไกลตาพี่ มีหนุ่มๆ มาจีบบ้าง  รึยัง” 

“โอ๊ย ไม่มีหรอกค่ะ ของพราวนะถือคติ รักไม่ยุ่ง มุ่งแต่เรียน ไว้พราวเรียนจบเมื่อไรนะ พราวจะทำงานหาเลี้ยง        พี่พลอยเอง พี่พลอยจะได้ไม่ต้องเหนื่อยอีก” 

“จ้า แม่คนเก่ง พี่ภูมิใจในตัวพราวมากนะ พี่โชคดีที่มีน้องสาวที่น่ารักแบบพราว” 

“อย่ามาทำซึ้งนะ เดี๋ยวพราวก็ร้องไห้ใส่พี่พลอยอีกหรอก” 

“จ้ะๆ ไม่ซึ้งก็ไม่ซึ้ง แล้วนี่กินไรมารึยัง” 

“ฮ่าๆ” เด็กสาวหัวเราะแห้งๆ “ยังเลยค่ะ มัวแต่อิ่มใจตื่นเต้นอยู่ ก็เลยลืมเรื่องกินไปเสียสนิท แต่พอพี่พลอยถาม พราวเริ่มหิวขึ้นมาจริงๆ แล้วสิคะ พี่พลอยมีอะไรให้พราว   กินไหม” 

แพรพลอยหัวเราะร่าในกิริยาใสซื่อของน้องสาว ก่อนจะเดินเข้าครัวไปจัดการหาอะไรให้พราวเพชรกิน เธออาจจะทำงานหนักมากจนไม่มีเวลาหุงหาอาหารเองก็จริงอยู่ แต่ก็มักจะเจียดหาเวลาว่างเพื่อทำอาหารแล้วแช่แข็งเอาไว้      ติดตู้เย็น เผื่อเวลาที่น้องสาวมาหาจะได้มีอะไรอร่อยๆ ให้กิน เพราะพราวเพชรติดรสมือเธอ และหญิงสาวก็ดีใจที่เป็น  แบบนั้น เธอรู้สึกมีความสุขทุกครั้งที่ได้ทำอะไรเพื่อพราวเพชร 

“แล้วไอ้อาการปวดหัวล่ะ ยังเป็นอยู่ไหม” แพรพลอยถามขณะนำอาหารในกล่องไปอุ่นด้วยไมโครเวฟ 

“ก็ยังเป็นๆ หายๆ อยู่ คงจะเป็นไมเกรนมั้ง” 

แพรพลอยวางมือจากจานชามตรงหน้าแล้วหันไปหาน้องสาว พูดด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม  

“คงจะ? ตกลงเราได้ไปหาหมอมารึยัง” 

พราวเพชรหลบตา ก้มหน้าตอบ “ว่าจะไป แต่ช่วงนี้พราวเรียนหนักมาก ไม่มีเวลาเลยค่ะพี่พลอย” 

 “แล้วกัน ปล่อยมาได้ยังไง เป็นอยู่นานแล้วนี่ ไม่ได้การละ วันพรุ่งนี้ไปหาหมอกัน จะได้รู้เสียทีว่าเป็นอะไร” 

 “คงไม่ได้หรอกค่ะพี่พลอย พราวมีสอบพรุ่งนี้         โดดไม่ได้” 

“เอ้า ยายเด็กคนนี้ ถ้าอย่างนั้นก็วันมะรืนก็ได้ พี่จะไปรับเราเอง” 

“โธ่... พี่พลอย ทำเป็นเรื่องใหญ่ไปได้ แค่ปวดหัว      แค่เนี้ยะ พราวไปหาหมอในมหาลัยเอาเองก็ได้ ไม่ต้องลำบากพาพราวไปหรอกค่ะ แค่นี้... พี่พลอยก็ยุ่งจนแทบจะ  ไม่มีเวลาจะหายใจอยู่แล้ว” 

“ต่อให้พี่ยุ่งยังไง พี่ก็ต้องมีเวลาให้พราว พราวคือสิ่งที่มีค่าที่สุดในชีวิตพี่นะ”     

“ขอบคุณค่ะพี่พลอย... พราวรักพี่พลอยนะคะ” 

สองพี่น้องกอดกันกลม  

แพรพลอยคิดวาดถึงอนาคตของน้องสาว ถ้าทุกอย่างเป็นไปตามแผน พราวเพชรจะสำเร็จการศึกษาในอีกสามปีข้างหน้า ถึงเวลานั้นแล้วเธออาจจะทำงานน้อยลง และหันมาคิดถึงตัวเอง เหมือนดังที่น้องสาวร้องขอ 

  

ภัตตาหารจีนแห่งหนึ่ง พลุกพล่านไปด้วยลูกค้ามากหน้าหลายตา ทั้งไทยและเทศ เมื่อเดินผ่านเข้าไปข้างในมีห้องส่วนตัวแยกอย่างเป็นสัดส่วน มีฉากภาพต้นไผ่ลู่ลมประดับด้วยไม้เงาวับแกะสลักอย่างงดงามตามผนังห้องอาหารที่ชลิตสั่งมาขึ้นโต๊ะ เป็นอาหารจีนโอชารสทั้งสิ้น 

ชรัณย์มองหน้าสองสาวผู้ร่วมโต๊ะอีกสองคนพร้อมนึกเปรียบเทียบในใจ  

ความคิดเห็น