มาอัพทุกวันจ้า รอติดตามกันได้เลยนะคะ ฮิฮิ

ชื่อตอน : ตอนที่ 23

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 758

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 14 เม.ย. 2564 03:11 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 23
แบบอักษร

  

  

  

  

ตอนที่ 4 เมียไม่ใช่แม่ ไม่ต้องกลัว 

  

พิธีเริ่มต้นขึ้นที่วัดใกล้ๆ บ้าน เริ่มต้นจากการ     จุดธูปเทียนบูชาพระรัตนตรัย อาราธนาศีล และรับศีลห้า จากนั้นพระสงฆ์ก็เจริญคาถาอันเป็นมงคล พร้อมประพรมน้ำมนต์ให้ เสร็จแล้วจึงถวายสังฆทานและตามต่อด้วยการถวายภัตตาหารเพล  

ระหว่างพิธีไม่มีแขกเหรื่อมากมายมาร่วมแสดงความยินดี มีเพียงแค่ญาติผู้ใหญ่ทางฝ่ายชายเพียงคนเดียวเท่านั้น นั่นก็คือกำนันเบิ้ม แต่กระนั้นศศิรินทร์ก็สัมผัสได้ถึงความอบอุ่น ท่านทำให้เธอรู้สึกเป็นส่วนหนึ่งของครอบครัวนี้จริงๆ น้ำตาแห่งความประทับใจซึมออกมาที่หัวตา โชคดีที่สามี ของเธอไม่เห็น ไม่อย่างนั้นเขาคงจะกล่าวหาว่าเธอแสร้งทำอีกเป็นแน่  

“ข้าอยากให้เอ็งสวมแหวนวงนี้ให้หนูเจ้าขา” กำนันเบิ้มบอกพลางยื่นแหวนวงดังกล่าวให้หลานชายหลังเสร็จสิ้นพิธี 

ศิลามองสิ่งที่ปู่ยื่นให้ เงียบนิ่งไปหนึ่งอึดใจ ก่อนจะตอบออกมาในที่สุด 

“ปู่จะให้แหวนวงไหนกับเธอก็ได้ แต่ต้องไม่ใช่แหวน    วงนี้” 

“ทำไมจะไม่ได้ สะใภ้ของข้าทุกคน ไม่ว่าจะเป็นลูกสะใภ้หรือหลานสะใภ้ก็ต้องใส่วงนี้ แต่ถ้าเอ็งมีปัญหา     ข้าก็จะเอาไปขายเสีย จะได้จบเรื่องจบราว”  

“ปู่!”  

“แกไม่เชื่อใช่ไหมว่าข้าจะทำอย่างที่พูดจริงๆ งั้นก็เอาแหวนคืนมาเลย และอย่าหวังว่าเอ็งจะได้เห็นแหวนวงนี้อีก ”  

ศิลาถอนหายใจออกมาแรงๆ จับมันยัดใส่นิ้วนาง      ข้างซ้ายของคนข้างๆ ด้วยความไม่พอใจ เรื่องอะไรเขาจะปล่อยให้ของสำคัญเช่นนี้หลุดลอยไป ในวันนี้เขาจะฝากมันไว้ในมือของแม่สาวชาวกรุงหน้าเงินคนนี้ก่อน ไว้เขาพบคนที่ใช่เมื่อไร ค่อยหาทางเอาคืน 

“ตระกูลของเราไม่ใช่ตระกูลเก่าแก่ เราจึงไม่มีแหวนประจำตระกูล จะมีก็แต่แหวนเพชรวงนี้ล่ะ เก็บรักษาเอาไว้ให้ดีนะหนูเจ้าขา เสมือนหนึ่งคือหัวใจของเจ้าศิลา ปู่รู้ว่าเจ้านี่หวงแหวนวงนี้มาก เพราะมันคือสิ่งสุดท้ายที่แม่เขาทิ้งเอาไว้ให้” 

“ถ้ามันสำคัญขนาดนั้น เจ้าขาว่า... ” 

“ห้ามถอด ไม่ว่ายังไงก็ห้ามถอด เว้นเสียว่าหนู           ไม่อยากจะเป็นสะใภ้ของปู่แล้ว” 

ศศิรินทร์มองแหวนเพชรเม็ดงามที่กำลังเล่นแสงไฟวาววับบนนิ้วนางข้างซ้าย พร้อมให้สัญญา  

“ค่ะคุณปู่ เจ้าขาจะเก็บรักษาเอาไว้ให้ดี” 

เธอหมายถึงแหวนเพียงอย่างเดียว ส่วนหัวใจของเจ้าของแหวน เธอมั่นใจว่าคงไม่มีวันได้มันมา...  

กำนันเบิ้มยิ้มด้วยความสุข จับมือของคนทั้งสองมากุมเอาไว้ที่ตรงหน้าตัก  

“ปู่หวังให้เราทั้งสองคนครองคู่กันจนแก่เฒ่า ถือไม้เท้ายอดทองกระบองยอดเพชร หนักนิดเบาหน่อยก็ให้อภัยกันนะลูกนะ”  

ศศิรินทร์จ้องสบตากับศิลา เธอจึงได้รู้ในวินาทีนั้นเองว่าดวงตาคู่คมของเขาสวยงามสักเพียงไหน แต่น่าเสียดายที่สายตาคู่นั้นมีเพียงแววขึ้งโกรธไม่พอใจ บดบังความงามไปจนหมดสิ้น 

‘ผู้ชายอะไรก็ไม่รู้ บางทีก็ขี้เก๊ก บางทีก็ยียวน ทำตัว แบบนี้ แล้วใครจะเอาใจถูก’ 

เมื่อกลับถึงบ้าน ศศิรินทร์จึงหาเรื่องปลีกตัวออกมาจากเขา โดยการเข้าครัวไปช่วยเป็นลูกมือให้กับฉวี 

“ยังไม่ทันไรเอ็งก็กลัวเมียเสียแล้วนะเจ้าอิฐ!” กำนันเบิ้มแซวหลานชายทันทีที่มีโอกาส 

ความคิดเห็น