มาอัพทุกวันจ้า รอติดตามกันได้เลยนะคะ ฮิฮิ

ชื่อตอน : ตอนที่ 23

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 3k

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 14 เม.ย. 2564 03:08 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 23
แบบอักษร

เธอรออยู่นานทีเดียว แต่เจ้าสัวธนาก็ไม่ได้มีทีท่าว่าจะเดินออกมาเยี่ยมชมผลงานเหมือนดังทุกครั้ง 

...สงสัยท่านคงจะเหนื่อยจากการเดินทาง 

เธอเดาเอา ก่อนหันไปสั่งให้คนในทีมแยกย้ายกันกลับก่อนได้เลย เพราะทราบดีว่าบางคนมีลูกและภรรยา   รออยู่ที่บ้าน มื้อเย็นเป็นมื้อของครอบครัว ควรที่จะอยู่พร้อมหน้าพร้อมตากัน ส่วนเธอ...ได้สั่งให้ขวัญใจมาอยู่เป็นเพื่อนพฤกษ์แล้ว เพราะทราบดีด้วยเช่นกัน วันนี้จะต้องกลับบ้านช้าอย่างแน่นอน 

ไม่นานเด็กรับใช้ของเจ้าสัวธนาก็เดินมาตาม 

“คุณท่านให้มาเรียนคุณพิมว่าอยากจะพบค่ะ” 

เธอชะเง้อคอมองดูที่หน้าบ้าน เห็นรถของ ‘เขา’      ยังจอดอยู่ มั่นใจว่าเขายังไม่กลับ คงจะคุยอยู่กับเจ้าสัวธนาด้านในนั่นละ ไม่อยากจะเข้าไปเลย แต่ในขณะเดียวกันก็ไม่อยากให้เจ้าสัวธนาสงสัย 

เธอล้างหน้าล้างมือ ก่อนเดินตามเด็กรับใช้คนนั้นไปในห้องรับแขก เห็นเจ้าสัวธนากำลังคุยอยู่กับภาคินัย อย่างออกรส ภาคินัยพอเห็นเธอก็หยุดคุย แล้วส่งยิ้มมาให้ ทำเหมือนเป็นเจ้านายใจดี มีเพียงเธอเท่านั้นที่รู้ดีว่า... ไม่ใช่เลย! 

“ฉันไม่รู้ว่าหนูพิมชอบอะไร ก็เลยลองซื้อสุ่มๆ มาอย่างละนิดอย่างละหน่อย ส่วนใหญ่เป็นพวกขนม ลูกชายหนูพิมน่าจะชอบด้วย” เจ้าสัวธนาว่าพร้อมเดินไปยกถุงของฝากมาส่งให้ 

พิมณาราไหว้ขอบคุณอย่างนอบน้อมก่อนรับถุงนั้นมาถือไว้ ภาคินัยมองภาพนั้นด้วยความขัดใจ แล้วเขาก็พึ่งนึกออก ครั้งล่าสุดที่เขามาเยี่ยมเจ้าสัวธนา เขาเห็นถุง ของฝากจากต่างประเทศเยอะแยะ หวังว่าท่านคงไม่ซื้อมาให้เจ้าหล่อนหรอกนะ 

“แล้วไหนของฝากของผมล่ะครับลุง” ภาคินัย กลายเป็นเด็กขี้อิจฉาขึ้นมาเสียอย่างนั้น 

“ใครจะรู้ว่าแกจะมา ครั้งหน้าก็แล้วกัน”               

ภาคินัยไม่ได้สนใจของฝาก แต่สนในความมีน้ำใจเกินความสัมพันธ์ ‘ผู้ว่าจ้าง’ กับ ‘คนทำงานให้’ มากกว่า 

“ท่านเจ้าสัวอยากจะออกไปดูงานเลยไหมคะ         ว่าไปถึงไหนแล้ว”  

“ไม่ละ พรุ่งนี้ก็ยังได้ มันไม่ได้หนีหายไปไหน และหนูพิมก็ต้องทำงานที่นี่อีกหลายวันทีเดียว เราต้องเจอกันอยู่แล้ว วันนี้ขอมอบเวลาให้กับแขกวีไอพีก่อน” 

“ถ้าอย่างนั้นพิมลาเลยนะคะ” แล้วเธอก็เดินออกไป  

ภาคินัยมองตามหลังเธอ แล้วก็หันกลับมาบอกกับเจ้าสัวธนาว่า 

“เอาไว้คุยกันวันอื่นก็แล้วกันนะครับ วันนี้ผมเพิ่งนึกออกว่าผมมีธุระด่วน” โดยไม่รอให้เจ้าสัวธนาตอบว่าอะไร ภาคินัยก็เดินลิ่วออกจากบ้านไป ทิ้งให้เจ้าสัวธนายืน      คิ้วขมวดอยู่เบื้องหลัง 

“เป็นอะไร ปกติเวลาจะคุยเรื่องที่ดินผืนงามๆ ทีไรเป็นต้องหูผึ่งทุกที แต่วันนี้กลับไม่สนใจเสียอย่างนั้น” 

  

พิมณาราช้อนสายตามองไปยังกระจกมองหลัง เธอเห็นรถของภาคินัยขับตามมาก็เริ่มกลัว 

...คงไม่ได้สะกดรอยตามกันหรอกนะ 

พลางคิดถึงดวงหน้าของพฤกษ์ สงสัยเขาจะไม่ยอมปล่อยเธอและลูกไปง่ายๆ จริงๆ จึงพยายามขับวนเวียน ไปเรื่อย ไม่ยอมเลี้ยวรถกลับเข้าคอนโดมิเนียม กลัวเขาจะรู้ว่าเธอพักอยู่ที่ไหน 

“ทำไมยังไม่เลิกตามเสียที” เธอชักรำคาญเขาขึ้นมา จึงตัดสินใจขับรถเข้าห้างสรรพสินค้า ซึ่งเขาก็ขับตามมาอีก แต่คราวนี้โชคดีที่ตรงชั้นที่เธอจอดมีที่ว่างเหลืออยู่เพียงคันเดียว เขาจึงต้องวนไปจอดที่อื่น พิมณาราจึง  ฉวยโอกาสนั้นรีบขับออกมา แล้วก็รอดอย่างหวุดหวิด 

ความคิดเห็น