email-icon

คอมเม้นทวงไรท์ให้อัพนิยายกันเยอะๆนะค้าาา 555

แผนรักมัดใจพี่ชาย(หรือน้องชายนะ?)

ชื่อตอน : แผนรักมัดใจพี่ชาย(หรือน้องชายนะ?)

คำค้น : รักร้ายนายหมาป่า[NC 25+]

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 114

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 27 เม.ย. 2564 10:35 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
แผนรักมัดใจพี่ชาย(หรือน้องชายนะ?)
แบบอักษร

โต๊ะจัดเลี้ยงตอนเช้าที่รีสอร์ทเริ่มครึกครื้นไปด้วยผู้บริหารและทีมโปรเจค อากาศเย็นสบาย เสียงคลื่นกระทบชายฝั่งแว่วมาให้ได้ยินอยู่ไกลๆ ให้บรรยากาศผ่อนคลายหลังจากร่วมกันทำงานอย่างหนักจนสำเร็จ เป็นครั้งแรกที่ทีมนักวิจัยจากมหา'ลัยและทีมในบริษัทร่วมมือกันจนทำให้เป็นหนึ่งในตลาดอสังหาริมทรัพย์อีกครั้ง ซึ่งก็ไม่ได้เป็นที่น่าแปลกใจในเมื่อลูกชายทั้ง 2 ของ ตระกูล 'อริยวาณิช' คนหนึ่งกำลังขึ้นเป็นผู้บริหารบริษัท อีกหนึ่งเป็นผู้บริหารมหา'ลัยที่เมื่อควบรวมกันก็ทำให้ธุรกิจประสบความสำเร็จได้ไม่ยาก 

"นั่งสิจ๊ะแสนดี ไม่ได้เจอนานเลย ไปเรียนต่อแป๊ปๆ ก็กลับมาทำงานสร้างชื่อให้บริษัทป้าแล้ว " คุณหญิงอรอินทุ์ชวนคุยด้วยความเอ็นดู 

"ขอบคุณนะคะคุณป้า แสนดีคิดถึงคุณป้าที่สุดเลยค่ะ" แสนดีเข้าไปนั่งข้างๆรัญชน์ ได้อยู่ข้างๆ ก็ยังดี เธอให้กำลังใจตัวเอง นึกถึงเรื่องเมื่อคืนก็รู้สึกผิดกับพี่ชายมากมาย ทั้งที่ไม่ควรมีหน้ามาเข้าใกล้หวังที่จะได้อยู่ด้วยกันแล้ว แต่ก็ต้องกลั้นใจคิดถึงวันข้างหน้า 'ถ้ามีวันของเรา แสนดีสัญญาจะรักและดูแลพี่ให้ดีที่สุดเลยค่ะ' แสนดีเดินไปจวนจะถึงที่นั่งก็เป็นอันต้องชะงัก เมื่อจู่ๆ คนที่อยู่ด้วยกันเมื่อคืนที่จนเกือบเช้าก็ยังคึกราวกับไม่เคยเหน็ดเหนื่อยเกิดแขนขาไม่มีแรงทำแก้วน้ำหกขึ้นมา จนที่นั่งข้างๆ พี่รัญชน์เปียก น่าสงสารจริงๆ ! 

เพล้ง! 

"โอ๊ะ พี่ขอโทษทีแสนดี" รวินท์พูดด้วยหน้าตาใสซื่อ เหอะ! ดูหน้าคนตัวเล็กก็รู้ว่าคิดอะไร เสียใจหรอที่เป็นของพี่ ยังมีหน้าไปนั่งข้างพี่รัญชน์อีก เขาที่อุตส่าห์คิดว่าต่อไปเธออยากทำอะไรก็จะตามใจแล้วไม่ต้องห่วงอีกเพราะยังไงเธอก็เป็นของเขา เป็นอันต้องล้มเลิกความคิดนั้นไป จะให้หายห่วงอะไรละหน้าเธอยังระรื่นขนาดนั้น ไม่เห็นจะลดราวาศอกที่จะเข้าหาพี่ชายเขา ทั้งที่เธอก็รู้อยู่เต็มอกว่าเธอเป็นของใคร! 

"เป็นอะไรไหมวินท์ลูก รุตย์อยู่ตรงนี้พอดีเลย แม่ขอเลยแล้วกันนะลูกอย่าให้วินท์กินจนเมามายขนาดนั้นอีกเลยนะลูก เนี่ยจนป่านนี้อาการวินท์ยังไม่ดีขึ้นเลย "  

"ครับคุณแม่ พอดีเมื่อคืนมีเรื่องให้วินท์เขา 'ดีใจเป็นพิเศษ' อยู่ดีๆ ก็ยอมมากินด้วยกันจนเมาหนัก คราวหลังผมจะระวังครับ" ศรุตย์ตอบกลับอย่างรู้งาน 

"ให้น้องนั่งข้างๆ วินท์แล้วกันนะลูก"  

"ครับคุณแม่" 

รวินท์เลื่อนเก้าอี้ให้แสนดีที่กำลังโกรธหน้าตูม เธอปัดมือเขาที่จับเก้าอี้ออกเพราะกำลังโมโหที่แค่จะนั่งข้างๆ พี่รัญชน์เขาก็ยังมาขวาง แล้วไอ้ที่ว่าจะช่วยเนี่ย ทำแบบนี้มันช่วยตรงไหน!  

แสนดีโมโหได้ไม่นานก็ต้องเก็บอาการ เมื่อได้ยินเสียงรัญชน์พูดขึ้นมา 

"อยู่พร้อมหน้ากันพอดีเลย ผมมีเรื่องจะบอกคุณพ่อกับคุณแม่แล้วก็น้องแสนดีครับ ผมกับวินท์กำลังคิดเรื่องโปรเจคใหม่ที่จะขยายไปทำในทีมการตลาดของน้องแสนดี งานนี้น่าจะเป็นโปรเจคใหญ่อีกหนึ่งโปรเจคเลยที่จะทำให้เราเข้าถึงลูกค้ากลุ่มใหม่ที่เราไม่เคยไป วินท์เขาเป็นเจ้าของไอเดียเลยนะครับน่าสนใจมาก " รัญชน์พูดด้วยท่าทีจริงจัง 

"พ่อว่าดีเลยนะ ถือว่าเป็นการขยายฐานลูกค้าของเรา แล้วนี่แกวางแผนทำงานกันยังไง วินท์ก็ยังมีงานสอนอยู่ไม่ใช่หรอ"  

"ให้แสนดีมาทำงานที่มหา'ลัยวันที่ผมมีสอนดีไหมครับ" รวินท์พูดแทรกขึ้น 

"แต่แสนดีว่าคนที่ไปคุยงานกับพี่วินท์ควรเป็นหัวหน้าทีมการตลาดที่ทำโปรเจคนี้นะคะ แสนดีไม่แน่ใจว่าพี่รัญชน์ให้ใครเป็นหัวหน้าทีมคะ" คนตัวเล็กรีบบอกปัด เธอมั่นใจว่าเธอไม่มีสิทธิ์ที่จะเป็นหัวหน้าทีมแน่เพราะเธอเพิ่งกลับมาทำงานที่บริษัท 

"พี่ขอโทษจริงๆ น้องแสนดี ที่ไม่ได้คุยกับน้องแสนดีก่อน ถือโอกาสบอกเราเลยแล้วกัน พี่ตั้งใจให้น้องแสนดีเป็นหัวหน้าทีมจ๊ะ พี่อยากให้เป็นคนรุ่นใหม่ทำโปรเจคนี้แนวคิดจะได้ออกจากกรอบเดิม ถือว่าเป็นโอกาสที่ดีของเราเลยนะที่จะได้โชว์ฝีมือ"  

"อะ เอ่อ ค่ะ แต่ถ้าแสนดีอยากปรึกษาเรื่องงานกับพี่รัญชน์ พี่จะพอมีเวลาให้แสนดีไหมคะ แสนดีไม่เคยเป็นหัวหน้าทีมแล้วพี่วินท์ก็ไม่รู้การทำงานในบริษัทเรา แสนดีกลัวทำออกมาได้ไม่ดีค่ะ" ไหนๆ ก็ต้องพัวพันกับพี่วินท์แล้วก็ใช้โอกาสนี้มัดพี่รัญชน์มาด้วยเลยแล้วกัน อย่างน้อยก็ทำให้เราได้ใกล้ชิดกับพี่รัญชน์ได้อีกก้าว 

"เราปรึกษาพี่ได้ตลอดอยู่แล้วน้องแสนดี ไม่กวนเลย แต่จริงๆ แล้ววินท์ก็ปรึกษาได้เหมือนกันนะเผื่อวันไหนพี่ติดธุระมาเจอเราไม่ได้" รัญชน์ตอบกลับอย่างแบ่งรับแบ่งสู้ แต่ก็รู้สึกได้ถึงการเว้นระยะการเข้าหาราวกับรู้ว่าน้องสาวตัวดีคิดจะทำอะไร 

"พ่อดีใจนะที่เป็นคนกันเองที่ไว้ใจได้ทั้งเลยที่ทำโปรเจคนี้ ที่ผ่านมามีคนในบริษัทเป็นสายจนแผนงานเราถูกก็อปปี้ให้บริษัทอื่น พ่อก็กังวลเรื่องนี้อยู่เหมือนกัน แต่รอบนี้คงไม่ต้องห่วงแล้วพ่อฝากด้วยนะแสนดี" 

"งั้นก็ตามนี้แล้วกันนะครับ" รวินท์มัดมือชกตัดจบ ไม่อยากฟังที่คนตัวเล็กพยายามคุกคามพี่ชายของเขาต่อหน้าต่อตา สร้างเรื่องเก่งที่สุดต้องมอบสายสะพาย คนทั้งบริษัทรู้ดีว่าเธอทำงานเนี๊ยบแค่ไหน แล้วมาพูด 'กลัวทำงานไม่ดี' เหอะ ถ้าสาบานว่าพูดจริง คงได้ฟ้าผ่าตายฟรี 

"ค่ะ คุณพ่อ พี่รัญชน์ไปเดินเล่นกับแสนดีได้ไหมคะ แสนดีอยากรู้เกี่ยวกับรายละเอียดโปรเจคว่าแสนดีต้องวางแผนยังไงก่อนเริ่มงานอาทิตย์หน้าค่ะ" แสนดีเริ่มล่อลวงพี่ชาย เธอรู้ว่าถ้าพูดที่นี่พี่รัญชน์จะปฏิเสธเธอไม่ได้ 

"รัญชน์ แม่ฝากน้องด้วยนะลูก มีน้องไว้คุยด้วยจะได้ไม่เหงา เราก็จะได้พักผ่อนบ้างเดินเล่นบ้างก็ดี" คุณหญิงพูดท้าย 

"ครับคุณแม่"  

"งั้น แสนดีขอไปเปลี่ยนชุด แล้วเจอกันที่ริมชายหาดนะคะพี่รัญชน์" เธอพูดด้วยเสียงสดใสเพราะทุกอย่างเป็นอย่างที่เธอวางแผนไว้ 

##################################################### 

แสนดีกลับห้องเปลี่ยนเป็นชุดว่ายน้ำแสนเซ็กซี่สีสันสดใส ขับให้เห็นสัดส่วน หน้าอก เอว สะโพกชัดเจนโดยไม่ต้องบรรยาย เธอเลือกหมวกสานและเสื้อคลุมแสนบางปกปิดพอเป็นพิธี แล้วเดินออกจากห้อง ระหว่างทางเดินผ่านสวนของทางรีสอร์ท ทำให้เธอต้องเจอคนที่ไม่อยากเจอโดยบังเอิญจากหน้าที่อิ่มเอิบไปด้วยความสุข เปลี่ยนกลับเป็นหน้านิ่วคิ้วขมวดทันที 

"ต้องใส่ชุดขนาดนี้เลยหรอ กลัวพี่รัญชน์ไม่รู้หรือไงว่าเราอยากได้เขาแทบขาดใจ ใส่แบบนี้ไม่ต่างอะไรกับชวนผู้ชายขึ้นห้องหรอก" รวินท์ทักอย่างโมโห 

"แสนดีก็ต้องทำทุกอย่างแหละค่ะ ต่อให้ต้องแก้ผ้าถ้าเป็นพี่รัญชน์แสนดีก็จะทำ" เธอไม่สนใจอะไรอีกต่อไปแล้ว มีอะไรที่เธอต้องอายอีก ในเมื่อเรื่องที่น่าอายที่สุดก็ผ่านพ้นมันไปแล้วกับเขาทั้งที่เธอไม่เต็มใจ! แล้วพี่รัญชน์ที่เธอตั้งใจให้เขาทุกอย่างแต่เดิมทีจะต้องมาสงวนท่าทีทำไม 

"ไปก่อนนะคะ " เธอทิ้งเขาไว้ตรงนั้นแล้วไม่กลับไปมองอีก 

รวินท์แอบตามแสนดีไป อยากดูคนตัวเล็กว่ามีทีท่ายังไงกับพี่ชายเขาบ้าง ซึ่งเธอก็ไม่เคยทำให้เขาผิดหวัง แสนดีทำให้เขาแน่ใจว่าเธอทำทุกอย่างได้จริงๆ เสียงหัวเราะที่ได้ยินมาไกลๆ ก็มีแต่ยัยตัวแสบที่หัวเราะยิ้มระรื่นอยู่คนเดียว หน้าพี่ชายเขาดูอยากวิ่งหนีเธอใจจะขาดวอแวขนาดนั้น  

'อยู่ดีๆก็คว้ามือพี่รัญชน์มาจับ?' ต้องเป็นผู้ชายไม่ใช่หรือไงที่ต้องเป็นคนเริ่มเรื่องอะไรแบบนี้ 

'หกล้ม เจ็บขา ? พื้นทรายละเอียดขนาดนั้นเดินให้ล้มได้ไงวะ' ตอนที่พี่ชายเขาตกใจแบกเธอขึ้นหลัง ทำไมขาเล็กๆ นั่นยังเกี่ยวเอวเกาะพี่รัญชน์ได้แน่นขนาดนั้น เจ็บให้มันจริงเถอะ! แขนที่โอบรอบคอนั่นเกาะไว้กลัวตก หรือกลัวพี่ชายเขาหนีกันแน่ ลงทุนนัวเนียขนาดนี้ 'ขึ้นห้องไปเลยไหม!' กลับมาก่อนเดี๋ยวจะได้รู้กันว่าจะโดนทำโทษยังไง ตกลงกันไปแล้วนี่ว่าจะทำอะไรให้บอกกันก่อน นี่อะไรแผนจับพี่ชายเขาปล้ำริมชายหาดรึไงใช้วิธีเปลืองตัวแบบนี้ เขากำมือแน่น  

เวลาผ่านล่วงเลยไป ภาพสุดท้ายที่เขาเห็นคือคนทั้งคู่กำลังเดินกลับมาเปลี่ยนชุดที่ห้องส่วนกลาง รวินท์ยิ้มเจ้าเล่ห์ 'สงสัยพี่ต้องคุยกับเราเรื่องการเลือกเสื้อผ้าซักหน่อย ว่าอะไรควรใส่ไม่ควรใส่ จะดูแลเปลี่ยนเสื้อผ้าให้เราอย่างดีเลยรับรอง แสนดี' 

ความคิดเห็น