email-icon Twitter-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : CHAPTER 2

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 46

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 14 เม.ย. 2564 21:42 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
CHAPTER 2
แบบอักษร

ฉันตื่นขึ้นมามองไปข้างๆ ไม่เห็นเวียร์ แต่กลับได้กลิ่นอาหารลอยมาเตะจมูก จึงลุกไปอาบน้ำจัดการตัวเองให้พร้อมไปเรียนวันนี้

 

"หอมจัง" ข้าวต้มกุ้งร้อนๆ ถูกวางด้านหน้าฉัน รสมือของเวียร์เหมือนรสมือของแม่ที่ไม่เคยลืมไม่มีผิด

 

"อร่อยป่ะ" เวียร์ถามฉันก่อนจะตักของตัวเองเข้าปากคำโตเหมือนเด็กๆ ที่ชอบข้าวต้มกุ้งเหมือนพ่อที่ไม่เคยลืมของเรา

 

"ไวน์ ได้ยินมั้ย" แรงสกิดทำฉันหลุดออกมาจากภวังค์จนฉันต้องพยักหน้าให้เขา

 

"อร่อยสิ" ฉันตอบคำถามแล้วยิ้มออกไปเพื่อให้คนตรงหน้าสบายใจจนเขายิ้มตอบกลับมา ทานกันเสร็จพวกเราก็ช่วยกันเก็บโต๊ะอาหารก่อนจะขับรถไปเรียนที่คณะ พวกเราเรียนด้วยกันทุกวันไม่เว้นวิชาเลือกเพราะความตัวติดกันเป็นเงา ฉันถึงไม่ต้องการเพื่อนแบบคนทั่วไป

 

"ตรงนี้มีคนนั่งมั้ย" ฉันส่ายหัวให้เพลงที่เคาะกระจกรถฉันเมื่อวานก่อนเธอจะนั่งลงข้างๆ ถึงจะไม่ได้ใส่ใจใครแต่ข้อดีและข้อเสียคือฉันก็เป็นคนจำง่าย

 

"เธอทานอะไรรึยังพอดีฉันมีแซนวิศ นม น้ำส้มมี…"

 

"ทานแล้ว" ฉันรีบพูดตัดบทก่อนเธอจะยกมินิมาร์ทมาวางไว้ข้างหน้าฉัน

 

"ช่วยเอาของพวกนี้ออกไปด้วย" ฉันกวาดสายมองของตรงหน้าก่อนเธอจะยิ้มบางๆและรีบๆ เก็บมันออกไป

 

"เธอมีสมุดรึยังพอดีฉันมีหลายเล่มฉันอยากจะแบ่.." ฉันมองหน้าเธอด้วยใบหน้านิ่งและสายตาเรียบๆ

 

"เธอมีแล้วแน่เลย" เธอเก็บของใส่กระเป๋าลวกๆ ก่อนจะหยิบของใช้ตัวเองออกมา

 

"ของพวกนั้นฉันก็มีแล้ว เผื่อเธออยากรู้" ฉันพูดพลางกอดอกด้วยความมั่นใจจนเธอยิ้มออมาแห้งๆ และนั่งถอนหายใจเงียบๆ

 

อาจารย์เข้าคลาสและสอนไปได้สักพักใหญ่ ก่อนจะปิดคลาสด้วยการเช็คชื่อ

 

"วิรันดา"

 

"มาค่ะ !!!" คนข้างๆ ฉันขานรับอาจารย์เสียงดังฟังชัด

 

"พิศจ์พิศุจน์" พี่ชายฉันตอบรับอาจารย์

 

"พิศจ์สินี" ฉันตอบรับอาจารย์ ก่อนจะเก็บของลงกระเป๋า

 

"แคนทีนป่ะ หรือเธออยากไปห้าง" เวียร์ถามฉันก่อนจะรวบกระเป๋าฉันไปถือ

 

"ฉันว่าไปแคนทีนกันดีกว่า พวกเธอยังไม่เคยไปแคนทีนใช่มั้ยตามฉันมาเลย" พูดจบเพลงก็วิ่งนำหน้าพวกเราหลุนๆ

 

"ตามยัยนั่นไปละกัน" ฉันพยักหน้าให้เวียร์ก่อนเดินตามยัยนั่นไปแคนทีนที่ตอนนี้คนเยอะพอๆ กับมดงาน แต่ก็ยังพอมีโต๊ะอยู่บ้าง

 

พวกเรานั่งลงกันท่ามกลางเสียงซุปซิปหนาหู หลายเรื่องรวมกันจนฟังไม่ออกว่านินทาอะไรไปบ้าง แต่ที่แน่ๆมีสามหัวข้อหลักๆ สวยหล่อ คู่แฝด เด็กพี่เพิร์ท ? ไอ้เพิร์ทนั่นมันใคร? เอ่ะ….. หรือของยัยเพลงรึเปล่า

 

"เปลี่ยนใจไปห้างยังทันนะ" เวียร์พูดก่อนจะหยิบแมสมาใส่ให้ฉันและใส่ของตัวเองก่อนหัวข้อซุปซิปจะเปลี่ยนมาเป็นอยากมีอาชีพเป็นไวน์ ? ฉันที่ทำหน้างุนงง ก่อนเวียร์จะลุกออกไปซื้ออาหารและกลับมาพร้อมถาดอาหารสำหรับสองที่

 

"ไม่ซื้อเผื่อเลยอ่ะ" เพลงทำหน้ามุ่ยก่อนฉันจะท่างอน

 

"จะไปรู้เหรอว่าเธอกินไรได้บ้างไม่ได้บ้าง ถ้าเกิดแพ้อาหารที่ฉันซื้อมาก็ซวยพอดี" เวียร์ค้อนเพลงเสียงดัง เพลงที่หน้ามุ้ยกลับยิ้มขึ้นมาอ่อนๆ

 

"ยิ้มอะไรเนี่ย ไปซื้อข้าวดิ" เวียร์พูดก่อนจะจัดการเช็ดช้อนและวางมันตรงหน้าฉัน เขาดูแลฉันดีเหมือนทุกวัน เหลือแค่เคี้ยวป้อนเท่านั้นที่อยากทำแต่ฉันไม่ยอม

 

"พี่เธอดูแลเหมือนเจ้าหญิงเลยอะ ถ้ามีแฟนจะดูแลดีขนาดไหนเนี่ย" เพลงพูดก็จะทำท่าเขินบิดไปมา

 

"น้อยๆหน่อย จะเต๊าะฉันมันไม่ใช่เรื่องง่าย" เขาพูดเสียงเรียบแต่ตัดน้ำใจผู้หญิงตรงหน้าขาดเป็นสองท่อน ก่อนจะตักอาหารเข้าไปเพราะความหิว

 

"ได้ ฉันจะรอดูแฟนนายในอนาคต" ยัยนั่นพูดพลางขำและจะลุกออกไปซื้ออาหาร ก่อนจะมีผู้หญิงโดนเข้ามาที่โต๊ะ

 

"เวียร์ใช่มั้ยค่ะ" ผู้หญิงปากนิดจมูกหน่อยตามสมัยนิยมแต่ก็สวยน้อยกว่าฉันและเพลงอยู่เอ่ยขึ้นมาแบบไม่สงวนท่าทีแต่เวียร์ไม่ได้สนใจพวกเธอสักนี้

 

"ทานข้าวอยู่ ตอนนี้ไม่ว่าง" ฉันตอบแทนเวียร์ที่ก้มหน้าทานข้าวอย่างเมามันส์ พวกเธอหน้าเสียก่อนจะเดินออกไปเงียบๆ เหมือนไม่เคยเดินเข้ามา

 

"ผู้หญิงสมัยนี้สุดๆเลยหวะแก" เพลงที่เข้ามานั่งพอดีพูดขึ้นเบาๆ

 

"อื้อ" ฉันพนักให้เธอก่อนจะดักอาหารเข้าปากไปพักใหญ่

 

"ทานน้อยไปนะ ทานอีกหน่อยสิ" เวียร์พูดพลางลูบหัวฉันเบาๆ ก่อนขนมเค้กชิ้นโตจะถูกวางตรงหน้า

 

"พี่จำได้ว่าเราชอบช็อคโกแลต เลยซื้อมาให้" พิธีกรเมื่อวานเป็นเจ้าของเค้ก อ๋อ นายนี่เองอะดิที่ชื่อเพิร์ท ฉันเลื่อนเค้กที่วางไว้ตรงหน้าไปไว้หน้าเพลง

 

"ถ้าให้เธอก็ควรให้ตรงๆ" ฉันมองหน้าเขานิดหน่อย ก่อนเขาจะเลื่อนเค้กกลับมาวางที่หน้าฉัน

 

"พี่ให้ไวน์ไม่ได้ให้เพลง" ฉันงงกับคำพูดเขาหนักเข้าก่อนเวียร์จะตัดบทขึ้นมา และลุกยืนมาคว้าแขนฉันเบาๆ

 

"ไปเหอะ กลับบ้าน" เวียร์จูงแขนฉันออกจากตรงนี้ก่อนฉันจะถูกเพิร์ทรั้งแขนไว้ อยู่ๆก็มีภาพอะไรบางอย่างวิ่งเข้ามาที่หัว เป็นภาพเขาในชุดนักเรียนมัธยมถือขนมเค้กวางตรงหน้าฉัน และภาพก็จางหายไป

 

"นายเป็นใคร" ฉันชักมือกลับเพราะความรู้สึกประหลาด เวียร์ที่เข้ามายืนกันฉันเอาไว้เริ่มแสดงสีหน้าไม่พอใจ

 

"อย่ามาจับน้องกูอีก อย่าหาว่ากูไม่เตือน" ฉันที่รู้สึกเหมือนมีของเหลวไหลออกมาจากจมูกก่อนจะเอามือไปแตะมัน 'เลือด!!' ก่อนจะรู้สึกเหมือนตัวเองเซๆ และภาพข้างๆ เริ่มเป็นสีขาว

…………………………………………………

 

แคนทีนคณะ

ผมและเพื่อนที่หาที่นั่งกันอยู่ก็หันไปเจอไวน์ที่ผมรอจะเจออยู่นั่งทานข้าวกับพี่ชายและเพลงน้องสาวแท้ๆ ของผมเหมือนสวรรค์มาโปรด

 

ไม่รอช้าผมเดินปรี่ไปโต๊ะนั้นทันทีก่อนจะวางเค้กของโปรดเธอตรงหน้าแต่เธอกับเลื่อนไปให้เพลงและบอกให้ผมเอาให้เพลงเอง ผมจะให้น้องสาวตัวเองทำไมในเมื่อตั้งใจจะเอามาให้แฟน

 

"พี่ให้ไวน์ไม่ได้ให้เพลง" ผมยิ้มแก้มโตก่อนพี่ชายเธอจะคว้าแขนจะพาเธอออกไปแต่ผมคว้าเธอไว้ก่อน สายตาเธอกระตุกวูบไปเหมือนคิดอะไรสักอย่าง ก่อนถามผมเสียงสั่นเทาว่าผมเป็นใคร และพี่เธอก็พยายามกันเธอจากผม

 

"ก็เป็นแฟนกัน ทำไมจะยุ่งไม่ได้" ผมบอกสถานะของผมกับเธอก่อนพี่เธอจะทำหน้าตกตะลึง เพราะอยู่ๆไวน์ก็สลบและล้มก่อน ผมใช้ความเร็วเบียดตัวพี่เธอมารับร่างไวน์เอาไว้ก่อนถึงพื้นทำให้หัวผมกระแทกกับเสาไปเต็มๆ แต่โชคดีที่รับตัวเธอไว้ทัน

 

"ไวน์ ไวน์" ผมเขย่าผู้หญิงตรงหน้าที่เลือดไหลออกจากจมูกไม่หยุด ก่อนจะเชิดคางเธอขึ้นให้เลือดไหลช้าลง

 

"เวียร์ไปเอารถมาเร็ว" เพลงบอกพี่ชายของไวน์ เขาไม่รอช้าวิ่งออกไปด้วยความเร็ว ก่อนจะขับเข้ามาในบริเวณ ผมอุ้มเธอขึ้นรถก่อนเวียร์จะออกรถ เขาดูตกใจมากกว่าผมด้วยหน้าตาซีดเผือกและเหงื่อเม็ดใหญ่หยดลงจากใบหน้า เช่นเดียวกับผมที่หัวแตกและเลือดค่อยๆ ไหลปิดบาทแผล เพลงที่นั่งข้างคนขับหยิบทิชชูมาซับเลือดให้ผมเบาๆ ก่อนจะซับเหงื่อให้คนข้างๆ

 

รถมาถึงโรงพยาบาลและจอดหน้าห้องฉุกเฉิน ผมส่งตัวเธอให้เจ้าหน้าที่ เธอถูกเข็นหายเข้าไปในห้องฉุกเฉินอยู่นาน ก่อนจะมีหมอเรียกเวียร์ให้เข้าไปพบ เวียร์ออกมาจากห้องด้วยสีหน้าเศร้า ก่อนจะขอตัวไปเข้าห้องน้ำ ส่วนผมรอให้หมอทำแผลให้ ทำแผลเสร็จเพลงก็เดินมาทางผมด้วยสีหน้ากังวล

 

"เวียร์ไปห้องน้ำนานมากพี่เพิร์ท ช่วยไปตามให้หน่อย" ผมที่ตกใจเพราะเขาไปก่อนผมจะทำแผลแต่ไม่กลับออกมา ผมตบบ่าเพลงเบาๆ ก่อนจะเข้าห้องน้ำมาเจอเวียร์ที่นั่งกอดเข่าทรุดอยู่บนพื้นไร้สีหน้า แต่ตาบวมเป่งเพราะร้องไห้หนัก สองพี่น้องแกล้งทำเป็นเข้มแข็งสินะ ถึงได้แสดงออกแบบนี้

 

"สำหรับวันนี้ขอบใจมาก แต่จะดีกว่าถ้าช่วยหายไปจากชีวิตพวกเรา" เวียร์มองหน้าผมอย่างจริงจัง ก่อนจะก้มหน้ากลับไปเหมือนเดิม

 

"ฉันให้หมอย้ายไวน์ไปห้องพิเศษแล้ว มันจะดีกว่าถ้าเธอตื่นมาเจอนาย" ผมตบบ่าเขาเบาๆ ก่อนเขาจะลุกและเดินตามผม

 

ประตูห้องพักฟื้นถูกเปิด แสงสว่างที่พระอาทิตย์ใกล้ตกดินสาดเข้ามาในห้อง ร่างเล็กๆ หลับตาพริ้มไม่รู้สึกตัว พี่ชายเธอเดินไปข้างๆบรรจงลูบผมเธอเบาๆ และหอมหน้าผากเธออย่างแผ่วเบาอย่างคนไร้จิตใจ เขากำลังเผชิญกับสิ่งที่อยู่ในใจ จากอาการของเขาแล้วเรื่องนั้นมันคงจะเป็นเรื่องใหญ่สำหรับเขา

 

"พวกนายช่วยออกไปได้มั้ย ค่าใช้จ่ายทุกอย่างทั้งของนายและของน้องฉัน ฉันจ่ายเอง ถือว่าขอร้องนะ พวกเราไม่พร้อมจะทำความรู้จักใครทั้งนั้นในตอนนี้" เขาพูดด้วยท่าทีจริงจัง ก่อนจะรับสายที่พยายามโทรมาหลายครั้ง ก่อนจะออกไปคุยนอกระเบียง

 

"ครับลุงหมอ อาการน้องแย่ลงครับ ผมเองก็ด้วย วันนี้น่าจะเป็นผมที่พบลุงหมอคนเดียว ครับ หกโมงเย็นครับ ขอบคุณครับ" ถึงเขาจะพยายามพูดเสียงเบาแต่ก็ไม่สามารถซ่อนมันจากผมได้

 

"ไวน์เป็นอะไร" ผมถามเวียร์เสียงดัง เพราะผมก็อยากรู้ว่าพวกเขาเจออะไรอยู่

 

"ไม่ใช่ธุระอะไรของมึงอะ ถ้าไม่ไปดีๆกูจะไล่แล้วนะ" เขาพูดก่อนจะเดินเข้ามาใกล้ผมและผลักผม

 

"เวียร์ใจเย็นก่อน" เพลงแทรกตัวเข้ามาระหว่างเขากับผมเพื่อห้ามศึก แต่เขากลับผลักเธอจนล้มไปกับพื้น

 

"เห้ย ทำงี้ได้ไงวะ มันเพื่อนมึงนะเว้ย" ผมพูดก่อนจะรวบร่างเพลงขึ้นมา

 

"เพื่อนไร กูไม่ได้ขอให้มายุ่งกับพวกกูหนิ" เวียร์พูดแบบนั้นกับผมก่อนจะมองหน้าเพลง แววตาเพลงกระตุกวูปไปก่อนเธอจะคว้ากระเป๋าและวิ่งออกไปจากห้อง เขาดูตกใจแต่ก็กลับมาดึงหน้าดุเหมือนเดิม

 

"ไม่รักษาน้ำใจกันบ้างวะ น้องมันแค่อยากเป็นเพื่อน" เวียร์นิ่งไปกับคำพูดของผม ก่อนจะดันผมออกจากห้องและปิดประตูใส่ทันที

 

"อย่ากลับมาอีกนะ ถ้ากูเจอมึงใกล้ๆ กูจะวิ่งใส่มึงแบบครั้งนี้แหละ" เขาด่าทอผมลอดออกมาจากประตูบานนั้น เพลงที่ยืนอยู่แถวนี้เดินมากอดผม

 

"พี่เพิร์ท" เพลงที่น้ำตานองหน้าสะอึกสะอื้น

 

"กลับบ้านกัน พี่ว่าพวกเขาคงไม่พร้อมจริงๆแหละ" ผมกับเพลงเดินลงมาชั้นล่าง ก่อนจะเรียกแทกซี่ไปส่งเพื่อเอารถที่มหาลัย ได้รถแล้วเลยขับรถกลับบ้านกลับทันที แต่อยู่ๆเพลงก็ร้องไห้หนักออกมา จนผมต้องจอดข้างทาง

 

"พี่เพิร์ท เพลงชอบเขา เพลงชอบเวียร์พี่เพิร์ท" ถึงผมจะสนิทกับน้องสาวไม่มากเท่าไหร่ แต่ก็พอเดาอาการออก เพราะถ้าไม่ได้คิดอะไรจะไม่ตื้อเขาเป็นอันขาดซึ่งมันก็เป็นนิสัยผมเช่นกัน

 

"พี่รู้แล้ว ไม่ร้องน้า" พูดจบแล้วเพลงดันร้องไห้หนักกว่าเดิม

 

"หนูต้องทำยังไง เวียร์มันเกลียดหนูไปแล้ว" เธอพูดก่อนสั่งน้ำมูกใส่เสื้อผมฟอดใหญ่

 

"หยี๋ ไอ้เพลง" ผมดันตัวน้องออกไปห่างผม เพราะเธอกำลังสั่งน้ำมูกไม่หยุด ก่อนเธอจะหัวเราะออกมา

 

"พี่ว่าเราต้องให้เวลาพวกเขาหน่อย" ผมพูดก่อนจะลูบผมน้องเบาๆและออกรถไปต่อ

 

"แล้วพี่กับไวน์นี่ยังไงอะ เห็นพี่บอกว่าเป็นแฟนกันหนิ และดูไวน์เหมือนไม่รู้จักพี่เลย เลิกกันไปแล้วเหรอ" คำถามชุดใหญ่จากน้องสาวผมรัวมาไม่หยุด

 

"ก็พึ่งตกลงคบกันได้วันเดียว เธอก็หายตัวไปเลย" เพลงเอียงหัวด้วยความงุนงง

 

"หายนี่หายยังไง แบบหลบหน้างี้เหรอ" เพลงทำหน้างงหนักไปกว่าเก่า

 

"หายจากชีวิตพี่ไปเลย โรงเรียนไม่ไปเพื่อนที่โรงเรียนไวน์ก็งงเหมือนพี่ หายเหมือนสาปสูญไปเลย จนเพิ่งมาเจอนี่แหละ" เพลงตกตะลึงกับคำตอบของผม

 

"กี่ปีแล้วเนี่ย แล้วพี่อยู่ได้ยังไง ไม่เล่าให้เพลงฟังเลยนะ" เพลงร้องไห้หนักขึ้นมาอีก เพราะไม่รู้ว่าผมผ่านอะไรมา ถึงจะเป็นคนในครอบครัวผมก็ไม่ได้เอ่ยปากบอกอะไรกับใคร และเลือกเก็บมันไว้คนเดียวมาตลอด

 

"พี่ยังรักไวน์อยู่ใช่มั้ย" เพลงตบบ่าผมเบาๆ ผมเองก็พยักหน้าตอบรับน้อง

 

"อื้อ" ผมตอบก่อนลูปหัวปลอบน้องเบาๆ

 

"เราร่วมมือกันดีมั้ย" เพลงพูดก่อนยิ้มขึ้นมา

 

"ชอบมันขนาดนั้นเลยป่ะเนี่ย กลัวแล้วนะ" ผมตกใจกับคำพูดที่ดูจริงจังของน้อง

 

"หรือพี่ไม่รักไวน์แล้วเหรอ" ผมถอนหายใจกับคำพูดทะเล้นของน้องเบาๆ ไม่คิดว่าเด็กไร้เดียงของผมจะเติบโตกับเรื่องความรักกับเขาแล้ว

 

"โอเค ก่อนอื่นต้องหลบหน้าไปก่อนช่วงนี้ เธอเองก็เหมือนกันนะ"

 

——————————————————————

ไม่รู้ว่ามีใครรออยู่มั้ย แต่ถ้ามีคนรอขอโทษสำหรับคนที่รอด้วยนะคะ ไรท์ป่วยทางใจค่ะ มันแย่มากสำหรับเค๊า กว่าจะผ่านไปได้แต่ละวันยากมากจริงๆค่ะ ขอโทษด้วยนะคะ จะพยายามมาอัพบ่อยๆนะคะ

ความคิดเห็น