ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : คนโปรด

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 17

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 14 เม.ย. 2564 01:01 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
คนโปรด
แบบอักษร

คนโปรด

Chapter one

โปรดรัก

ในสถิติส่วนใหญ่ของวัยรุ่นวัยใสแล้ว ทุกคนต้องเคยมีโมเมนต์นี้แน่ๆ โมเมนต์ที่เราจะมองหาคนคนนึงในโรงอาหารที่คนยัวเยียะ แต่เราก็จะเห็นเขาได้ง่ายๆอย่างกับมีจิตสัมผัส หรือจะเป็นการเดินผ่านห้องเขาเพื่อแอบดูให้หายคิดถึงแบบเนียนๆ หรือไม่ก็แอบวางขนมไว้บนโต๊ะเขาก่อนโรงเรียนเปิดรั้ว..นั่นแหละครับมันคืออาการ แอบรัก ซึ่งแน่นอนว่าต้องมีทั้งคนที่สมหวังและไม่สมหวังกับการแอบรักที่เกิดขึ้น

และวันนี้ผมก็มีเรื่องราวแอบรักของผมเหมือนกันมันอาจจะเป็นประโยชน์ให้กับคนที่ได้อ่านหรือไม่มันก็อาจจะนำพาบางสิ่งเข้าไปในใจของทุกคนแทน...

 

ผมชื่อโปรย อยู่ชั้น ม.5/10 ผมมีเพื่อนสนิทอยู่2คน ชื่อปุ๊ กับเจเจมส์ เป็นเพื่อนกันตั้งแต่ ม.ต้น ซี้ปึกอย่าบอกใครและมันสองคนนี่แหละที่ทำให้ผมได้เจอกับหวานใจของผม..

เอวา.. ห้อง ม.5/1 น่ารัก เรียนเก่ง กิจกรรมดี เป็นผู้ชายที่ผมไม่เคยมองว่าเป็นผู้ชายเลย.. ผมรู้จักกับเอวาได้เพราะปุ๊เป็นลูกพี่ลูกน้องกับเอวา และไอเจเจมส์ก็เป็นสมัยประถมกับเอวาด้วยเห็นเพื่อนผมรู้จักขนาดนี้ก็ไม่ได้แปลว่าผมจะเด็ดดอกฟ้าได้ง่ายๆนะครับ แหมม อยู่กันคนละฐานันดรเลย

 

"ไอโปรยวันนี้กลับบ้านกี่โมงวะ" เสียงปุ๊เพื่อนตัวเล็กของผมถามก่อนจะเก็บข้าวของลงกระเป๋าอย่างชุ่ยๆ

 

"กูว่าจะรอดูเอวาซ้อมหลีดแล้วค่อยกลับ"

 

"อีกละ วันนี้กูไม่รอนะกูพาไอเจเจมส์ไปดูสาวโรงเรียนข้างๆ"

 

"เออ ไม่เป็นไร" ผมตอบอย่างไม่ใส่ใจ

 

ในขณะที่ผมกับปุ๊กำลังเก็บของก็ได้ยินเสียงที่คุ้นเคยดังขึ้นมาจากหลังห้อง เป็นเสียงที่ทำให้คนอย่างผมตัวแข็งทื่อไปเลย

 

"ปุ๊..คือว่าปุ๊มีเสื้อพละให้ยืมมั้ยเอวาไม่ได้เอามาเปลี่ยนวันนี้เอวาต้องซ้อมหลีดอะ"

 

"ไม่มีอะ" ปุ๊ตอบก่อนจะหันมาทางผมอย่างรู้ใจ

 

"เรา..มี..น..นะ"

 

รอยยิ้มที่คุ้นเคยเผยให้เห็นตรงหน้าผม..สดใส..น่ารัก..ทำยังไงจะมีคนคนนี้อยู่ในชีวิตกันนะ ผมเดินไปที่ตู้เก็บของประจำเลขที่ผมย่างเขินอายก่อนจะหันหลังกับมาหาคนตัวเล็กกว่าที่กำลังรอผมอย่างใจจดใจจ่อ จังหวะที่ผมยื่นเสื้อพละให้กับเอวาเป็นจังหวะเดียวกับที่เอวาค่อยๆเดินเข้ามาหาผมช้าๆเหมือนภาพสโลว์ของหนังรักโรแมนติกอย่างไงอย่างงั้น มือเรียวขาวของเขายื่นมารับเสื้อจากผม เราสองคนได้สบตากันเป็นครั้งแรก...ผมเผลอยิ้มออกมาแบบไม่ได้ตั้งใจ..นี่เป็นการพูดคุยครั้งแรกหลังจากการแอบชอบมานับปีของผมเลย

 

"มึงคิดว่าถ่ายMVรึไง"

 

"เอวาฝากมันด้วยนะ มันบอกจะไปดูเอ็งซ้อมอะมันชอบเอ็งมาเป็นชาติละ สานฝันมันหน่อยรำคาญ" ปุ๊พูดก่อนจะเดินจากไป

 

เชี้ย..คำสบถดังขึ้นในใจผม ไอปุ๊..ฝากไว้ก่อนนะ

ตอนนี้ผมเขินจนไม่กล้าแม้แต่จะมองปลายเล็บคนตรงหน้าด้วยซ้ำท่าทีไปไม่ถูกเลิกลั่กยิ่งกว่าแม่จับได้ว่าหนีเที่ยวส่ะอีก

 

"จริงหรอ.." เอวาถามผมพร้อมฉีกยิ้มให้

 

"ค..ครับ" ผมตอบ

 

ใจเต้นเร็วแรงทะลุนรกเลยครับ ทั้งมือทั้งขาสั่น หัวโล่งๆมันเขินจนเหมือนว่าผมต้องระเบิดแน่ๆ

 

"งั้นไปด้วยกันนะ"

 

หลังจากวันนั้น..ผมกับเอวาก็ได้คุยกันครับ..

 

..

 

ผมและเอวามีโอกาสใกล้ชิดกันมากกว่าเดิมได้พูดคุย ได้ศึกษากัน ผมติดเอวาในชนิดที่ว่าถ้าในชีวิตนี้ไม่มีเขาผมคงจะต้องขาดใจตายแน่เอวาเป็นผู้ชายที่น่ารักที่สุดเท่าที่ผมเคยรู้สึกมาเลยละครับ

 

ื"เอวาฟังเพลงนี้มั้ย" ผมยื่นหูฟังให้คนข้างๆก่อนจะเปลี่ยนใจใส่ให้กับเขาแทน

 

-ก็ไม่รู้สิ..เวลาเจอเพลงน่ารักอยากจะส่งให้ฟัง..เธอมีดอกไม้รึยัง-

 

เสียงเพลงบรรเลงไปขณะที่เราสองคนมองหน้ากันอยู่อย่างนั้น..

 

-ฉันมีทานตะวัน..อยากจะมอบให้เธอ..-

 

เขาฉีกยิ้มน่ารักๆมาทางผม..ริมฝีปากที่คุ้นเคย ใบหน้าที่ผมมองมาตลอดครึ่งชีวิตในโรงเรียนมัธยมปลาย ลักยิ้มที่ไม่ว่าจะมองเท่าไหร่ก็ไม่เคยเบื่อ..

 

-ก็ไม่รู้สิ..แต่ว่าเขาคนนั้นแต่งตัวดูน่ารักจัง..เธอมีคนโปรดมั้ย..-

 

เขายังคงจับหูฟังแล้วยิ้มมาทางผมเหมือนรู้ว่าผมกำลังจะสื่ออะไร

 

-ฉันมีความในใจอยากจะพูดให้ฟัง-

"เอวา.."

 

ผมปลดหูฟังของผมและเอวาออกก่อนจะเอื้อมมือไปจับมือเรียวขาวของเขา..

 

"คือ.."

 

เขามองหน้าผมและยิ้มขึ้น

 

"เราก็ชอบโปรยเหมือนกัน"

 

ทุกอย่างเหมือนถูกสะกดให้หยุดนิ่ง แยกไม่ออกว่าความจริงหรือความฝัน เอวายังคงมองผมอยู่อย่างนั้น..รอยยิ้มและใบหน้าที่เริ่มแดงสื่อให้ผมเข้าใจว่าตอนนี้เอวาคงจะเขินจนแทบทนไม่ไหวเหมือนกัน

 

"คบกับเรานะ.."

 

และนั้นคือสิ่งที่ผมต้องการทำมาตลอด

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

"เป็นไงบ้างวะ"

 

เสียงจากมุมห้องสี่เหลี่ยมสีขาว

 

"เจเจมส์..."

 

"เออ..กูเอง" ชายหนุ่มผมดำสนิทพูดถึงพร้อมกับเดินมาข้างเตียงของโปรยอย่างหมดแรง

 

"กูมาหามึงตั้งแต่เช้าแล้วแต่เห็นมึงหลับ กินน้ำปะ"

 

"..."

 

"ไอปุ๊มันกำลังม่นะช่วงนี้งานแต่งเยอะไม่รู้ว่างานรึเมีย" ปุ๊พูดติดตลก

 

"ทำไมกูมาอยู่ที่นี่วะ"

 

"..."

 

ในห้องเงียบสงบอีกครั้ง..เจเจมส์ไม่ตอบอะไรกลับมาเขาทำเพียงแต่มองหน้าโปรยอยู่อย่างงั้น..

 

"ไอโปรย.." เจเจมส์แตะไหล่เพื่อนเบาๆ

 

"ผ่านมาเป็น10ปีแล้วนะเว้ย..มึงเลิกโทษตัวเองได้แล้วนะ"

 

ปรี๊ด...... อาการปวดหัวของโปรยอยู่ๆก็จี๊ดขึ้นอย่างไม่รู้ว่าเหตุ ภาพเก่าๆตีขึ้นมาไม่หยุด เขาโอดโอยด้วยความ้จ็บปวดก่อนจะี้องไห้ออกมา ทั้งหมอและพยาบาลวิ่งเข้ามาในห้องกันอย่างวุ่นวาย..โปรยไม่ได้ยินอะไรเลย..เขาเห็นภาพของเด็กชายน่ารักๆคนนึงกำลังหายไป..

 

"ช่วยด้วยยย"

 

"เอวา!!!!!!!!!!"

 

เฮือกกก..

 

"ไอโปรย! มึงเป็นไงบ้าง" ปุ๊ถามอย่างร้อนใจ

 

"กู..กูควรจะอยู่กับเอวาวันนั้น.."

 

สิ้นประโยคนั้นก็มีแต่น้ำตาที่เอ่อคลอ ทั้งปุ๊และเจเจมส์ต่างพากันปลอบใจโปรยกันอย่างเศร้าใจ..

 

เอวากับโปรย..ไม่เคยได้พูดคุยกัน

เอวาถูกลักพาตัวไปในที่โปรยไม่ได้ไปเฝ้าซ้อมหลีด

 

 

โปรยคิดว่าเป็นความผิดของตัวเองมาตลอดทำให้เขาต้องรับการรักษาอาการทางจิต..

 

เอวาไม่ได้มาขอยิมเสื้อพละของปุ๊

เอวาไม่ได้คุยกับเขา

เอวาไม่เคยฟังเพลงกับเขา

เขาไม่ได้สารภาพรักกับเอวา

 

และทั้งหมดเป็นเพียงสิ่งที่โปรยอยากให้เกิดขึ้น...แต่มันไม่เคยเกิดขึ้นจริง

 

 

อย่าปล่อยให้โอกาสหลุดมือ

ก่อนที่จะไม่มีโอกาสนั้นอีกตลอดกาล.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ความคิดเห็น