ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : สิ่งแปลกๆ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนฟิค

คนเข้าชมทั้งหมด : 23

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 14 เม.ย. 2564 00:43 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
สิ่งแปลกๆ
แบบอักษร

เฮอร์ไมโอนี่ยืนอยู่ที่ชานชาลา9¾เธอกำลังรอเพื่อนซี้ทั้งสองของเธอ ตอนนี้พวกเขากำลังไปซื้อบางอย่างโดยให้เธอรออยู่ตรงนี้ เธอกวาดสายตาไปรอบๆแต่ก็ไม่เห็นพวกเขาจะกลับมาสักทีในมืิอของเธอกำลังถือหนังสือพิมพ์เดลี่พรอเฟ็ต เธอกวาดสายตาไปที่เนื้อข่าวและกัดปากอย่างกังวล

"ซีเรียส แบล็ค"ในข่าวบอกว่าเขาหลบหนีออกมาจากคุกอัซคาบันและเหมือนเขาจะเป็นฆาตกรที่น่ากลัวที่สุดในตอนนี้

เธอหันไปมองรอบๆอีกครั้งก็พบว่าแฮร์รี่กับรอนกำลังวิ่งมาทางนี้ เธอเก็บหนังสือพิมพ์และรีบถือของขึ้นรถไฟทันทีที่เพื่อนของเธอมาถึง สิ่งที่ควรกังวลสำหรับตอนนี้ก็คือนักโทษที่หนีออกจากคุกอัซคาบันจะมาฆ่าแฮร์รี่ตอนไหน

"ไง เลือดโสโครก"ในขณะที่กำลังหาที่นั่งเธอเดินไปเจอมัลฟอยและพวกเพื่อนๆของเขา เฮอร์ไมโอนี่พยายามข่มอารมณ์ของเธอเอาไว้เพราะยังไม่อยากทะเลาะกับมัลฟอย

"ไง พอตเตอร์ วีสลีย์เกาะนายกินจนหมดตัวแล้วรึยัง"แครบเพื่อนของมัลฟอยพูดขึ้นจนเพื่อนคนอื่นๆของมัลฟอยถึงกับขำไม่หยุด รอนหันไปจ้องเขม็งใส่พวกเขา เขารู้ดีว่าพวกนี้น่ะงี่เง่าขนาดไหน

"หุบปากของนายไปเถอะ"เฮอร์ไมโอนี่จับมือแฮร์รี่และรอนไปหาที่นั่งตรงอื่นและในที่สุดเธอก็เจอที่นั่งที่พอสำหรับพวกเธอสามคน แต่ว่ามันมีผู้ชายคนหนึ่งที่กำลังหลับอยู่ด้วยบนหน้าของเขามีหนังสือพิมพ์ปกปิดหน้าเขาไว้ เธอหันไปมองแฮร์รี่กับรอนว่าจะเอายังไงดี

"ไปนั่งเถอะ"แฮร์รี่เดินนำเข้าไปและนั่งข้างๆผู้ชายคนนั้น เขากวักมือเรียกเธอและรอนให้มานั่งตรงข้ามกับเขา เธอหันไปมองรอนเล็กน้อยก่อนจะเดินเข้าไปนั่งเก้าอี้ฝั่งตรงข้าม

"นายว่าเขาหลับจริงไหม"รอนพูดพลางแกะขนมที่เขาเอามาจากบ้าน เขาหยิบขนมเข้าปากและกินมันอย่างเอร็ดอร่อย

"ไม่รู้สิ"แฮร์รี่ยักไหล่เขาเองก็ไม่รู้ว่าคนข้างๆนั้นหลับจริงไหมแต่เขาก็ไม่ได้สนใจอะไรมากเพราะยังไงชายคนข้างๆก็เป็นแค่คนแปลกหน้า

กึง!!

"อะไรน่ะ"เฮอร์ไมโอนี่กวาดสายตามองรอบๆเมื่อจู่ๆรถไฟก็หยุดลง เธอรีบมองดูตรงหน้าต่างทันทีทุกคนเองก็เช่นกัน จู่ๆความหนาวเย็นมันก็ทวีคูณมากขึ้นทุกอย่างเงียบสงบ เธอรู้สึกได้ว่ามีบางอย่างอยู่ข้างนอกนั่นแต่ด้วยเพราะไอความเย็นเกาะบนหน้าต่างทำให้เธอเห็นอะไรไม่ชัดเหมือนมันกำลังเคลื่อนไหวไปมาลางๆ

"เหมือนมีคนกำลังขึ้นมาบนรถไฟเลย"แฮร์รี่กับรอนมองมาที่เธอพวกเขามองกันไปมาอย่างสงสัย เฮอร์ไมโอนี่ตัดสินใจเดินไปตรงประตูที่กั้นอยู่ระหว่างทางเดินกับที่นั่ง เธอค่อยๆเอื้อมมือไปเปิดประตูอย่างช้าๆและชะเง้อมองดูตามทางเดิน

"เกรนเจอร์ เปิดออกมาทำไมอยู่ข้างในสิ!"เธอหันไปเห็นมัลฟอยเขาเองก็มาดูข้างนอกเหมือนกัน เธอเพ่งมองไปที่เขาและนึกสงสัยว่าทำไมเขาต้องไม่อยากให้เธอเปิดประตูออกมา

"ทำไมรถไฟถึงหยุดล่ะ"เธอไม่อยากจะถามเขาสักเท่าไหร่หรอกแต่บรรยากาศตอนนี้มันอึมครึมมากความหนาวเย็นเริ่มมากขึ้นเรื่อยๆ

"คงเพราะเขาจะเตะเลือดสีโคลนอย่างเธอออกไปจากรถไฟล่ะมั้ง"มัลฟอยยิ้มเยาะเย้ย จากนั้นเขาก็เข้าไปในที่นั่งแล้วปิดประตูและปล่อยให้เธอยืนนิ่งด้วยความเสียใจอยู่แบบนั้น

รอนดึงเฮอร์ไมโอนี่มานั่งที่เดิมเขามองไปที่เธออย่างสงสัยเพราะอยู่ๆเธอก็นิ่งไป หรือว่าเธอจะเจออะไรมา?

กึง!!

พวกเขาทั้งสามสะดุ้งตกใจเมื่ออยู่ๆก็ได้ยินเสียงแปลกๆ มีบางอย่างอยู่หน้าประตูและกำลังเปิดประตูเข้ามา พวกเขามองหน้ากันและจ้องไปที่ประตู ประตูเปิดออกมาอย่างช้าๆทำให้ทุกคนเห็นว่าสิ่งนั้นคืออะไร

"นี่มัน...ตัวอะไร"เฮอร์ไมโอนี่มองอย่างช็อกๆ สิ่งนั้นมองมาที่ทุกคนก่อนที่จะไปสนใจแฮร์รี่ เธอเอื้อมมือจะไปจับแฮร์รี่แต่เขายืนนิ่งและจู่ๆเขาก็ชัก

"แฮร์รี่!! นายเป็นอะไรไป"รอนตกใจมากที่อยู่ๆแฮร์รี่ก็ชัก

ผู้ชายที่หลับอยู่ลุกขึ้นมาก่อนจะร่ายคาถาอะไรสักอย่างจนเจ้าสิ่งนั้นลอยหนีไป รอนและผู้ชายคนนั้นค่อยๆยกแฮร์รี่มานั่งไม่นานนักแฮร์รี่ก็ฟื้นขึ้นมา

"เกิดอะไรขึ้น"เธอเม้มปากแน่นเพราะเธอเองก็ไม่รู้เหมือนกัน

"ไม่รู้สิอยู่ๆนายก็ชัก"รอนพูดด้วยสีหน้าที่เคร่งเครียด เขาสงสัยมากว่าสิ่งนั้นมันคืออะไร

"กินนี่สิ มันจะดีขึ้น"ผู้ชายคนนั้นยื่นช็อกโกแลตให้แฮร์รี่ เขากังวลเล็กน้อยแต่ก็กินช็อกโกแลตที่ผู้ชายคนนั้นให้แต่โดยดี

"นั่นมันคือตัวอะไร"แฮร์รี่ถามชายคนนั้น เขานั่งลงและถอนหายใจเล็กน้อยจากนั้นเขาก็มองมาที่ทุกคน

"นั่นคือผู้คุมวิญญาณที่คุมนักโทษในคุกอัซคาบัน สิ่งมีชีวิตวิเศษต่ำช้าที่จะดูดกลืนความสุขของเหยื่อไป มันคงจะตามหาซีเรียส แบล็ค"

 

_____________________________________

"เกิดอะไรขึ้นน่ะ"เดรโกมองไปที่หน้าต่างอย่างลุกลี้ลุกลน เมื่อกี้ผู้คุมวิญญาณมาเช็คที่นั่งของเขาและเพื่อนๆ เขาตกใจแทบตายเมื่อผู้คุมวิญญาณขยับมาใกล้ๆ

"สงสัยคงจะตามหานักโทษที่หลบหนีจากคุกอัซคาบัน"กอยล์พูดออกมาตามที่เขาคิด เพราะนั่นดูเป็นไปได้ที่สุดแล้วผู้คุมวิญญาณจะมาทำอะไรที่นี่ล่ะจริงไหม? ถ้าไม่มีเหตุการณ์ผิดปกติ

 

ทุกคนเข้าไปในปราสาทฮอกวอตส์ทันทีที่มาถึง เดรโกคิดได้ว่าเขาต้องไปทักทายเพื่อนสีโคลน วีสลีย์ผู้อดอยากและก็หัวแผลเป็นสักหน่อย

"แหม ไม่ทันขาดคำ"เดรโกมองไปที่สามคนที่เขากำลังนึกถึงอยู่พอดี เขาหันไปส่งซิกให้กอยล์และแครบตามเขามา

"ไง เลือดสีโคลน"เกรนเจอร์จ้องเขม็งมาที่เขา

"แหม แบบนี้มันน่าตื่นเต้นจริงๆ"เดรโกคิด เขาเลิกคิ้วใส่เธอและทำหน้ายียวนใส่ วีสลีย์เห็นแบบนั้นจึงเดินมาบังตัวของเธอไว้

"ไปให้พ้นมัลฟอย"เดรโกมองไปที่วีสลีย์และเขาก็ขำออกมา แครบและกอยล์เห็นอย่างนั้นพวกเขาเองก็ขำตามเช่นกัน เดรโกคิดว่านี่มันตลกสุดๆที่วีสลีย์ผู้อดอยากมาปกป้องเกรนเจอร์

"นายเป็นเลือดบริสุทธิ์แท้ๆวีสลีย์ ทำไมต้องยุ่งกับเลือดสีโคลนล่ะ"เขายิ้มเหยียดออกมาช้าๆและมองด้วยสายตาที่เย็นชา

"เพราะเธอคือเพื่อนของรอน"พอตเตอร์พูดแทรกเข้ามา จากนั้นเขาก็หันไปที่เพื่อนทั้งสองคนเป็นนัยๆว่าไปกันเถอะ เกรนเจอร์เหลือบมองมาที่เขาแต่ก็ไม่ได้พูดอะไรขณะนั้นเองเขาจึงกระชากเธอออกมา

"จะทำอะไร! ปล่อยนะ!"เกรนเจอร์พยายามเดินถอยจากเขาและพยายามสะบัดแขนของเธอแต่ก็ไม่เป็นผลเมื่อเขากระชากแขนเธอแรงขึ้น แน่นอนว่าเขารอบคอบมากเขารีบแย่งไม้กายสิทธิ์ของเธอมาแล้วเก็บไว้กับตัว

"แครบ กอยล์ ห้ามพวกพอตเตอร์ไว้"เพื่อนของเขารู้งานทันทีรีบเดินไปขวางพอตเตอร์กับวีสลีย์ ทั้งสองคนถือไม้กายสิทธิ์เป็นการขู่เอาไว้

"ไม่นะเฮอร์ไมโอนี่! นายจะทำอะไรเธอ!"เดรโกยิ้มเยาะเย้ยในขณะที่แฮร์รี่จะกระโจนเข้ามา เขายักคิ้วให้ทีนึงกับพวกพอตเตอร์จอมงี่เง่า

"ให้ตายสิ ดิ้นเก่งจริงๆยัยนี่"เดรโกคิด เขากระชากแขนเธอให้เดินตามเขามา เขามองไปที่หญิงสาวที่กำลังพยายามแย่งไม้กายสิทธิ์ของเธอคืนอยู่ เห็นพวกนั้นมันปกป้องเธอเก่งนักจนเขารู้สึกอยากจะแกล้งอะไรเธอสักหน่อยให้พวกนั้นเหมือนจะกระอักเลือดตาย มันคงจะดีน่าดูสำหรับเขา

 

 

 

 

 

 

ความคิดเห็น