ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ลิขิตร้าย(รัก) วิวาห์ลวง ตอนที่1

ชื่อตอน : ลิขิตร้าย(รัก) วิวาห์ลวง ตอนที่1

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 54

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 14 เม.ย. 2564 01:02 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ลิขิตร้าย(รัก) วิวาห์ลวง ตอนที่1
แบบอักษร

"ที่จริงเรื่องที่ผมจะเล่าต่อจากนี้ เป็นเรื่องราวของผมเองครับ เรื่องวุ่นวายนี้มันเกิดขึ้นเมื่อ3เดือนก่อน จุดเริ่มต้นของความรักและความเกลียดชังที่ผมได้รับจากพ่อของเด็กในท้องผม"

 

"ปัทลูก ทำไมมานั่งตากลมอยู่ตรงนี้คนเดียวล่ะ เข้ามานั่งพักด้านในดีกว่า ร่างกายเรายิ่งไม่แข็งแรงอยู่ เกิดหลานแม่เป็นอะไรขึ้นมา แม่จะทำยังไง หืม"

 

"แม่ครับ" ร่างบางน้ำตาคลอ เจ็บมือผู้เป็นแม่มานั่งข้างๆอย่างคนน้อยใจ

 

"ยังคิดมากเรื่องผู้ชายคนนั้นอยู่ใช่ไหม? ไม่เอาไม่คิดมาก มามะ มาให้แม่กอดให้ชื่นใจหน่อยเร็ว"

 

"ครับ ฮึก ฮื่อๆ" ร่างบางปล่อยโฮสวมกอดผู้เป็นแม่อย่างขอบคุณ คงจะมีแต่ผู้หญิงคนนี้เท่านั้นที่คอยปลอบเขาเวลาที่เขาเหนื่อยและท้อใจที่สุด 'ขอบคุณนะครับแม่ที่คอยอยู่ใกล้ๆให้กำลังใจผมตลอดมา'

 

"โอ๋ๆ ไม่เป็นไรนะคนเก่งของแม่ ใครมันไม่รักลูกแม่ หลานแม่ก็ชั่งมัน ลูกคนเดียว หลานคนเดียวแม่เลี้ยงได้ ส่วนเรื่องหนี้สิน ปัทไม่ต้องกังวลนะลูก แม่จะรีบขายของ เก็บเงินมาไถ่ร้านของเราให้เร็วที่สุด เราสองคนแม่ลูกจะได้อยู่กันอย่างสงบสุขสักที แม่ไม่อยากให้หนูต้องมาทุกข์ใจกับครอบครัวนั้นอีก"

 

"ครับ ฮึก" ปรวีร์รับคำเสียงสั่นคลือ แต่เรื่องที่เขาตั้งท้องได้สามสัปดาห์นั้น ยังไม่มีมีใครรู้เรื่อง นี้นอกจากแม่ของเขา แม้แต่คุณอานนท์ พ่อของลูกในท้องและเป็นสามีปลอมๆของผมก็ยังไม่รู้ว่าผู้ชายแบบผมสามารถให้กำเนิดลูกของเขาได้

 

 

ย้อนกลับไป3เดือนก่อนหน้านั้น

"ฮัลโหล ตาวิน แกอยู่ไหน? ทำไมกลับมาไทยถึงไม่ยอมกลับบ้าน นี่ถ้าหนูรินไม่โทรมาบอกฉัน ฉันคงไม่รู้ว่าแกกลับมาตั้งนานแล้ว แกจะทำให้ฉันกับคุณนีเป็นห่วงแกถึงไหนห๊ะ!"

 

"โธ่ พ่อ พ่อจะบ่นอะไรนักหนาครับ วินโตแล้ว มีสังคมมีเพื่อนฝูง วินพึ่งจบอยากพักผ่อนสักเดือนสองเดือนก่อนเข้าไปช่วยงานพ่อ ส่วนยัยนั่น ถ้าผมกลับไปยังเห็นหน้ามันอยู่..."

 

"นี่แก พูดจาอะไรให้เกียรติคุณนีบ้าง เธอเป็นผู้หญิง เปลี่ยนคำเรียกเธอซะ!"

 

"ไม่ครับ พ่อก็รู้ว่าผู้หญิงที่ผมเคารพรักและให้เกียรติมีแค่แม่คนเดียวเท่านั้น ไม่ใช่ผู้หญิงเอาตัวเข้าแลกแบบมัน"

 

"นี่ แก!...ตู๊ดๆๆๆ" เสียงปลายสายถูกตัดไปทำเอาทนงค์ศักดิ์ถึงกับหัวเสีย

 

 

"หึ้ย! ไอ้เด็กคนนี้นี่นับวันมันยิ่งจะเหิมเกริม กำเริบเสริมสารเหมือนแม่มันไม่มีผิด"

 

"ไม่เอาไม่เคลียดนะคะ พ่อเลี้ยงสุขภาพไม่ค่อยแข็งแรง เกิดเป็นอะไรขึ้นมา ใครจะอยู่เป็นร่มโพธิ์ร่มไทรให้นีพึ่งพิงล่ะคะ" หญิงสาวเข้ามาสวมกอด พร้อมออดอ้อนให้พ่อเลี้ยงอารมณ์ดี

 

"หึๆๆ คุณนี่ช่างพูด ช่างเอาใจเก่งจริงๆนะ สงสัยคืนนี้ผมต้องให้รางวัลอย่างงาม"

 

"พ่อเลี้ยงอ่ะ!" หญิงสาวทำท่าทีเขินอาย ทำเอาแจ่มกับผักกาดที่ยืนฟังข่าวคุณคาลวินใกล้ๆถึงกับเบะปากมองบนในท่าทีของเธอ แต่กลับถูกวิสินีถลุงตาใส่ด้วยความเหย่อยิ่ง 'หน่อย! อีขี้ข้า รอให้อีนีคนนี้ได้เป็นนายหญิงของบ้านก่อนเถอะ พวกมึงสองตัวได้กระเด็นออกจากบ้านเป็นคนแรกแน่' หญิงสาวกระหยิ่มยิ้มในใจด้วยความสะใจ

.

.

.

.

ด้านคาลวิน หลังจากวางสายจากบิดาไป ก็ส่งข้อความนัดกินเลี้ยงหาเพื่อนสนิทอย่างธีระทันที หลังจากที่เขาเงียบหายไปนาน เพราะต้องหาที่กบดานใหม่ ทำไงได้ล่ะในเมื่อที่บ้านก็อยู่ไม่ได้ สองวันก่อนหน้านั้นเขาจึงเลือกจะกลับมาอยู่คอนโดที่แม่มอบให้เขาเป็นของขวัญวันเกิดก่อนเข้ามหาวิทยาลัยแทน แต่เพราะผู้ชายมักมากแบบพ่อเขา แม่ถึงทิ้งเขา ทิ้งครอบครัวไปตลอดกาล

 

"ติ้งๆ!" เสียงข้อความแชทดังขึ้น ปลุกชายหนุ่มที่ยืนจมกับความคิดเมื่อครู่

 

"แหม่ ไอ้เวรกลับมาได้สองวันแล้วไม่บอกเพื่อน"~ธีระ

 

"ทำไงได้ว่ะกว่ากูจะสลัดยัยไอรินออกจากตัวได้ นี่ขนาดยังไม่ได้หมั้นกันนะ ยังออกตัวขนาดนี้เหอะสยองว่ะ ผู้หญิงแบบนี้"

 

"เออ กูเข้าใจว่ามึงไม่ได้ชอบริน แล้วเรื่องที่มึงกลับไทยปัทรู้ยังว่ะ?"

 

"ยังเลย กูพึ่งเคลียร์ที่บ้านเสร็จ ก็ส่งข้อความหามึงคนแรกเลย ว่าจะชวนไปดื่มแก้เครียดสักหน่อย"

 

"เอาดิ เดี๋ยวนีน่ากูโทรนัดเอง ส่วนมึงบอกปัทด้วย มันคงดีใจ ที่มึงกลับมา"

 

"อืม กูก็ดีใจที่ได้กลับมาหาปัทสักที"

.

.

.

.

3ปีก่อน

"ตึงๆๆ ไก่ย่างถูกเผา ไก่ย่างถูกเผา มันจะโดนไม้เสียบ มันจะโดนไม้เสียบ เสียบตูดซ้าย เสียบตูดขวา ร้อนจริงๆๆ" เสียงเคะกลองปนเสียงร้องดังคึกครื้นของรุ่นพี่ ทำเอารุ่นน้องที่นั่งอยู่ตรงพื้นตบมือ ยิ้มขำให้กับเพื่อนที่ถูกลงโทษหน้าแถว หนึ่งในนั้นทำเอาวินมองตาแทบไม่กระพริบ ร่างบางตัวเล็ก ผิวขาว เผยรอยยิ้มสดใสชวนมอง โยกตัวไปโยกตัวมาตามจังหวะเพลง จนคนมองอย่างคาลวินปลบมือยิ้มตามด้วยความชอบใจหลังจบการแสดง 'คนอะไรไม่รู้ ยิ่งมองยิ่งน่าหลงไหล ใบหน้าเล็กเรียว หวานเท่ห์ได้รูป ยิ้มทีทำเอาหนุ่มแท้หนุ่มเทียมในคณะแทบละลาย'

 

"ปัท ปรวีร์" ริมฝีปากหนาเผลอเรียกชื่อคนตัวเล็ก หลังอ่านข้อความในป้ายชื่อจบ

 

"หืม? นายเรียกเราหรอ?"

 

"เอ่อ อ๋อๆ ใช่ๆครับ เราชื่อคาลวินนะ เรียกวินเฉยๆก็ได้ ยินดีที่ได้รู้จักครับ"

 

"อืม เราปัทนะ ส่วนนี่นีน่ากับธีระ เพื่อนสนิทเรา" ทั้งคู่จับมือทักทายกัน และนี่คือจุดเริ่มต้นของพวกคนทั้งสองคน ก่อนความรู้สึกจากคำว่าเพื่อนสนิทเริ่มพัฒนาเป็นความรัก เขาทั้งคู่แอบชอบกัน แต่ยังไม่มีใครกล้าบอกใครก่อน พอเขาทำใจรวบรวมความกล้าที่จะบอกรักปัท ก็ดันมารู้ทีหลังว่าพ่อมาเจ้ากี้เจ้าการให้เขาไปเรียนต่อต่างประเทศ แม้เขาไม่อยากไปก็ตาม

 

 

"ต้องไปจริงๆหรอวิน เราไม่อยากให้วินไปเลย"

 

"วินรู้ ขอโทษที่อยู่ใกล้ๆปัทไม่ได้ ไว้วินกลับมา วินมีอะไรจะบอก ปัทรอวินนะ"

 

"อืม ปัทจะรอ" ใบหน้าหวานน้ำตาคลอมองคนตัวสูงตรงหน้า ทำเอาคาลวินถึงกลับใจอ่อนดึงคนตัวเล็กเข้ามาปลอบ

 

"รอวินนะ วินจะรีบกลับมา"

 

".........." คนตัวเล็กทำเพียงพยักหน้าในอ้อมกอดเพื่อนสนิท เพราะตอนนี้ปากเขาหน้าเขามันสั่นไปหมด ทำได้เพียงพยักหน้าลาคนที่เขาแอบรักเดินจากไป

 

"เป็นเด็กดีนะปัท" ทั้งคู่ผละออกจากกัน ก่อนมือหนา ยกซับน้ำตาให้อีกฝ่าย

 

"อืม ปัทขอให้วินเดินทางปลอดภัยนะ"

 

"ครับ จุ๊บ" ปากหนาประกบบนหน้าผากนู้นอย่างซึมซับความรู้สึกความคิดถึงนี้ไว้ หลังจากวันนั้นคาลวินจึงตั้งปณิธานเอาไว้ว่าหลังเรียนจบเขาจะกลับมาขอปรวีร์เป็นแฟน แต่พ่อดันส่งเธอมาให้เขา ไอริน ว่าที่คู่หมั้นของเขา แม้ในใจเขาอยากปฏิเสธเธอในตอนแรกก็ตาม แต่เขาทำไม่ได้เพราะดันเป็นลูกสาวของผู้ใหญ่ที่รู้จัก สนิทสนมกัน

 

อาภาคภูมิเป็นเพื่อนสนิทพ่อและทำการซื้อขายของกันมาหลายสิบปี เขาจึงเกรงใจอีกฝั่งไม่น้อย แม้แอบปฏิเสธเธอแบบอ้อมๆอยู่หลายครั้งแต่ดูท่าเขาคงทำไม่สำเร็จ นี้กว่าจะตีตัวออกมาได้เล่นเขาแทบแย่เหมือนกัน

 

 

ปัจจุบัน...

"ตู๊ดๆ ตู๊ดๆ" เสียงรอสายทำเขาหัวใจเต้น หลังจากไม่ได้ยินเสียงของปรวีร์มานานมากแล้ว

 

"ฮัลโหล ไม่ทราบว่าผมเรียนสายกับคุณอะไรอยู่ครับ?"

 

"............."

 

"อ้าว? ใครโทรมา ทำไมไม่ตอบ" คนตัวเล็กบ่นงึมงำ เมื่อปลายสายไม่ยอมต่อบทสนทนาด้วย ทำเอาคนฟังยิ้มขำ 'ไม่ว่าจะผ่านมากี่ปี ปัทก็ยังเป็นปัทที่น่ารักคนเดิมของเขาเสมอ'

 

"ฮัลโหล ฮัลโหล ถ้าไม่ตอบผมจะวางแล้วนะครับ"

 

"เดี๋ยวสิ ทำไมใจร้อนจัง"

 

"........วิน! วินใช่ไหม" ใบหน้าหวานเบะปากเหมือนคนจะร้องไห้ทันที เมื่อได้ยินเสียงที่เขาคิดถึงมานาน

 

"ครับวินเอง ตอนนี้วินเรียนจบแล้วนะ กลับมาหาปัทตามสัญญาแล้วครับ"

 

"ฮึก! กลับมาเมื่อไหร่ ทำไมไม่ติดต่อเราเลย" เสียงหวานสั่นเครืออย่างคนดีใจ ทั้งน้ำตา ทำเอาปลายสายรู้สึกสบายใจ ที่อีกฝ่ายยังรอเขากลับมา

 

"อะไรกัน ร้องไห้หรอเราน่ะ?"

 

"เปล่า เราแค่ดีใจ"

 

"ฮ่าๆ เราขอบใจปัทมากนะที่เป็นห่วงเราตลอดมา คืนนี้เราเจอกันหน่อยไหม? โทรนัดไอ้ธีกับนีน่าไว้แล้ว"

 

"อืม ดะ...ได้สิ เรามีเรื่องจะเล่าให้วินฟังเยอะเลย"

 

"วินก็เหมือนกันครับ งั้นคืนนี้เจอกันที่ร้านXXX"

 

 

 

 

ร้านXXX เวลา21:30น.

"แกแน่ใจนะว่าร้านนี้ยัยริน?"

 

"แน่ใจสิ ฉันถามคุณพ่อมา ท่านบอกว่าร้านนี้เป็นร้านประจำพี่วิน"

 

"แล้วแกรู้ได้ไงว่าวันนี้เขาจะมา เห็นเฟิร์นบอกว่าเมื่อวานแกก็มา แต่ไม่เจอใคร"

 

"แกนี่ถามเยอะจริง ตามมา" สองสาวไอรินและใบหม่อน เดินฝ่าฝูงชนเข้ามาในผับหรูแห่งนี้ ก่อนสอดส่องสายตาหาเป้าหมายของพวกเธอ

 

 

"ตือตื้อ ดื้อดึด" เสียงเพลงดังอึกทึกบวกกับแสงสีสว่างไสวไปมาบังทัศวิสัยในการมองเห็นของผู้คนในนั้นเป็นอย่างมาก รวมถึงสองสาวด้วย

 

"อ้าววิน ทางนี้!" เสียงหนึ่งดังแทรกขึ้นมาทำเอาไอรินกับใบหม่อนรีบมองไปยังปลายเสียง ก่อนพบคาลวิน ที่เดินเข้ามาพร้อมกับผู้ชายหน้าหวานคนหนึ่ง ทั้งสองตรงไปยังโต๊ะที่เพื่อนสนิทจองด้วยรอยยิ้มดีใจ หลังจากพวกเขาไม่ได้เจอกันนาน แต่ทั้งคู่ไม่รู้เลยว่ามีอีกสองคน แอบเดินตามพวกเขามาติดๆ ก่อนพวกเธอจะนั่งเว้นระยะห่างไป2โต๊ะ แต่กลุ่มคาลวินกับอยู่ในสายตาพวกเธอตลอด

 

 

"ไงมึง ไม่เจอกันนานหล่อขึ้นป่ะเนี่ย"

 

"มึงก็พูดไป ว่าแต่มึงกับนีน่าเมื่อไหร่จะมีข่าวดีว่ะ?"

 

"ไอ้บ้าวิน ไม่ต้องมาแซวฉันกับธีเลยนะ คู่ฉันน่ะชัดเจนแล้ว ก็เหลือแต่คนปากแข็งที่ไม่ยอมสารภาพกันสักที" นีน่ามองทั้งสองคนด้วยรอยยิ้มมุมปาก ทำเอาปัทที่นั่งฝั่งตรงข้าม ก้มหน้าเขินอาย บ่นเสียงงึมงำ

 

"พูดบ้าอะไรของเธอ วินอย่าไปใส่ใจเลย"

 

"ฮ่าๆ มาๆๆ เรามาดื่มฉลองที่ฉันเรียนจบก่อนกำหนดดีกว่า"

 

"ได้เลยเพื่อน ฉันชงให้พวกแกแล้ว" ธีระพูดจบประโยคพร้อมส่งแก้วเหล้าให้เพื่อนแต่ละคน

 

"อ้าว เชียร์ เกร๊ง!" เสียงขอบแก้วกระทบกัน อยู่หลายครั้ง จนตอนนี้ผ่านมาเกือบ3ชั่วโมงแล้ว ทุกคนต่างหน้าแดงลิ้นรัวพูดกันไม่รู้เรื่อง หลังจากพูดคุยแลกเปลี่ยนกันเล่าเรื่องราวช่วงที่ไม่ได้เจอกันหลายปี พร้อมดื่มสังสรรค์เพิ่มบรรยากาศไปด้วย

 

 

"หืม ตี1แล้วนี่หว่า กูว่าเรากลับกันเถอะ ไปนีน่าเดี๋ยวกูไปส่ง"

 

"อืม กูไปนะไอ้วินไอ้ปัท" หญิงสาวขานรับก่อนถูกธีระประคองตัวขึ้น

 

"เออมึง กลับดีๆ"

 

"กูให้ที่บ้านนีน่ามารับแล้วมึงไม่ต้องห่วง กูฝากไอ้ปัทด้วย จะทำอะไรก็คิดให้ดีๆ มึงอย่าลืมว่าตอนนี้มึงมีคู่หมั้นแล้ว กูแค่อยากเตือนสติมึง อย่าฉวยโอกาสตอนมันเมาแล้วรีบบอกความจริงซะ ถ้ามึงรักมันจริงๆ"

 

"อืม กูขอบใจมึงมากธีที่เตือนสติกู" คาลวินพยักหน้ารับ มองคนตัวเล็กที่ตอนนี้ฟุบหลับอยู่กับโต๊ะ ก่อนถอนหายใจออกมาอย่างคนคิดมาก

 

 

"ปัท ตื่นได้แล้ว นี่ดึกมากแล้วนะวินจะพาไปส่งบ้าน"

 

"อื้อ ปัทปวดหัวขอนอนต่ออีกหน่อยนะ" เสียงหวานอื้ออึง ไม่ยอมลุกเอาแต่นอนฟุบกับโต๊ะท่าเดียว

 

"ไม่ได้ครับ มาเถอะวินจะพากลับบ้าน บ้านของเรา"

 

"หื้อ บ้านของเรา" ร่างบางเงยหน้ามองคนพูด ก่อนดึงอีกฝ่ายเข้ามาจูบแบบไม่ทันตั้งตัว คาลวินตกใจเล็กน้อย แต่ไม่นานก็จูบตอบคนตัวเล็กอย่างไม่นึกรังเกียจ

 

"ฮื้อ ฮึก จุ๊บ จ๊วบ จ๊วบๆ แฮ่กๆ" ร่างบางหายใจหอบหลังโดนอีกฝ่ายจูบมาราธอน ก่อนคนตัวสูงจะผละปากหนาออกจากริมฝีปากบาง แล้วประครองคนเมาออกจากร้านไป

 

 

 

 

 

"แชะๆๆ" เสียงกดชัตเตอร์ดังรัวๆออกจากโทรศัพท์มือถือใบหม่อน เพราะเธอดูมีสติสุด หลังเห็นภาพผู้ชายสองคนมอบจูบดูดดื่มให้กันในที่สาธารณะไม่อายผู้คน

 

"แก ทำใจดีๆไว้นะ" ใบหม่อนพยายามปลอบเพื่อนสนิทให้ใจเย็นลงหลังหันมาเห็นไอรินกำมือแน่นด้วยความโกรธ

 

"หึ! หน้าขำเนอะ หนีฉันกลับมาก่อน เพื่อจะมาพลอตรักกับไอ้เกย์นี่หรอ อย่าหวังเลยว่าพี่จะมีความสุขกับมัน เพราะคนอย่างคุณหนูไอริน อยากได้อะไรต้องได้"

 

"อึก!" ใบหม่อนถึงกลับกลืนน้ำลายลงคอหลังจากเห็นสีหน้าเพื่อนสนิท ลุกเดินออกไป

 

"หึ้ยแก รอฉันด้วย" รีบวิ่งตามอีกฝ่ายออกไป

 

 

 

 

 

 

 

เรื่องราวจะเป็นอย่างไรต่อไปฝากทุกคนติดตาม เป็นกำลังใจให้หนูปัทกันเยอะๆด้วยนะคะ

 

#ขอบคุณทุกการติดตามและการสนับสนุนจ้า อย่าลืมคอมเม้นเป็นกำลังใจให้เขานะ😁

 

 

แนะนำตัวละครเพิ่มเติม

 

 

วิสินี หรือ นี เมียน้อยทงค์ศักดิ์ ที่ไตร่เต้าจากเด็กนั่งดริ้งตกอับ มาเป็นคนรู้ใจของพ่อเลี้ยง หวังเป็นใหญ่ในบ้าน เป็นแม่เลี้ยงแสนสวยของคุณเคลวิน ลูกชายสุดรักสุดหวงของว่าที่สามี

ขอบคุณภาพจาก https://images.workpointnews.com/workpointnews/2018/08/14203521/1534253718_60236_2.png

 

 

-ป้าแจ่ม ลุงจอม ผักกาด คนรับใช้พ่อเลี้ยงทนงค์ศักดิ์

 

-ใบหม่อนกับเฟริน์ เพื่อนสนิทไอริน

 

 

 

#ภาพเป็นเพียงส่วนประกอบเท่านั้น ไม่มีเจตนาทำให้บุคคลในภาพเสียหายแต่อย่างใด

 

ปล.เนื้อหานิยายมีคำพูดที่รุนแรง เด็กอายุต่ำกว่า18ปีไม่ควรนำมาเป็นเยี่ยงอย่าง รวมถึงคำพูดและการกระทำของตัวละครไม่มีเจตนาในการดูถูกเพศที่สามแต่อย่างใด ผู้แต่งเพียงเพิ่มอรรถรสในการอ่านเท่านั้น โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่านด้วยนะจ๊ะ ขอบคุณค่ะ😁🙏

ความคิดเห็น