ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

Chapter 4 เราจะได้เห็นดีกัน!

ชื่อตอน : Chapter 4 เราจะได้เห็นดีกัน!

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ชีวิต/ดราม่า

คนเข้าชมทั้งหมด : 176

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 14 เม.ย. 2564 08:54 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Chapter 4 เราจะได้เห็นดีกัน!
แบบอักษร

"ถึงแล้วค่า กำลังจะเข้าบ้านค่ะขอบคุณมากนะคะสำหรับวันนี้ พี่พายุน่ารักที่สุดเลย"

จันทร์เจ้าขาเอ่ยบอกพี่พายุของเธอด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความสุขเมื่อพายุลงทุนปลูกดอกเดซี่ที่เธอชอบจนเต็มสวนให้กับเธอด้วยตัวเอง

พายุใจดีกับเธอเสมอ เขาชอบทำให้เธอยิ้มและหัวเราะเขาบอกเธอตลอดว่าความสุขของเธอคือสิ่งที่เขาปราถนาซึ่งมันแตกต่างกับผู้ชายอีกคนอย่างสิ้นเชิง

ผู้ชายคนนั้นชอบทำให้เธอร้องไห้ชอบเวลาที่เจ็บปวดของเธอ ความทุกข์ทรมานของเธอคือสิ่งที่เขาปราถนา

"ค่ะ ฝันดีนะคะเจอกันพรุ่งนี้"

ร่างบางตอบกลับไปก่อนจะเอื้อมไปไขกุญแจเพื่อเข้าไปในบ้านหลังเล็กแต่กะทัดรัดและสะดวกสบายอยู่มาก

บ้านหลังนี้เธอซื้อต่อมาจากพายุนั้นแหละ เขาใจดีขายให้เธอในราคาที่ไม่สูงมากและยินดีให้เธอผ่อนชำระให้เขาเรื่อยๆโดยไม่คิดดอกเบี้ยและไม่เร่งรีบเลย

"อ๊ะ คะ...คุณจอมทัพ!"

ร่างบางแทบสิ้นสติเมื่อแขนบางถูกกระชากอย่างแรงจากข้างหลังและคนที่กระชากก็คือคนที่เธอไม่อยากเจอที่สุด

ใบหน้าสวยที่เคยมีรอยยิ้มแสนน่ามองประทับอยู่หุบยิ้มลงทันควันและซีดเผือกอย่างเห็นได้ชัด หัวใจดวงน้อยก็แทบจะหยุดเต้น

"นึกว่าจะจำชื่อผัวเก่าไม่ได้แล้วซะอีก"

ไม่มีครั้งไหนที่เขาไม่เอ่ยทำร้ายจิตใจของเธอแม้เพียงนิดเดียวเขาก็ไม่เคยปล่อยผ่านทั้งๆที่เขาก็รู้อยู่เต็มอกว่าเธอหวาดกลัวกับสิ่งที่เขายัดเยียดให้แค่ไหนแต่เขาก็ยังพยายามจะพูดถึงมันอีกราวกับเป็นการตอกย้ำให้เธอไม่ลืมสิ่งเลวร้ายที่เขาเคยทำกับเธอ

"ปล่อย ปล่อยเจ้าขา เจ้าขาเจ็บ"

คนตัวเล็กพยายามดิ้นให้หลุดพ้นจากพันธนาการที่มัดเธอไว้แน่นยิ่งกว่าโซ่ตรวนแต่ไม่เป็นผล

มือหนาของอีกฝ่ายเอื้อมมารั้งเธอไปแนบอกเขาและบีบแขนของเธอแรงขึ้นไปอีกราวกับว่าต้องการให้มันแหลกสลายคามือของเขาให้ได้

"ทำไม กลัวผัวใหม่มันมาเห็นแล้วมันจะรู้หรอว่าเธอมันสกปรกและร่านแค่ไหน"

จอมทัพยิ่งเห็นร่างบางพยายามจะดิ้นรนจะหนีไปจากเขาเหมือนรังเกียจเขานักหนาจนทนไม่ได้ที่จะถูกเขาสัมผัสอารมณ์โกรธก็ยิ่งพุ่งพวย

"ให้มันเอาไปกี่ท่าละ มันถึงได้ติดใจขนาดนั้นนะ"

คำพูดที่แสนร้ายกาจถูกส่งออกมาทำร้ายหัวใจดวงน้อยอีกครั้งตามแรงโทสะที่กำลังครอบงำหัวใจแกร่งโดยที่เจ้าตัวไม่รู้เลยสักนิดว่าเขาไม่มีสิทธิ์อะไรเลยที่จะไปโกรธเธอ

ในเมื่อวันนั้นเขาเองที่เป็นคนขับไล่ไสส่งเธอมา เป็นเขาที่บอกว่ารังเกียจและไม่อยากหายใจร่วมกับเธอแม้แต่วินาทีเดียว

"เจ้าขาจะเอากับใครกี่ท่ามันก็ไม่เกี่ยวอะไรกับคุณ ปล่อยเจ้าขา ปล่อย"

เพราะต่อให้เธอปฏิเสธคนใจร้ายก็ไม่มีทางจะฟังคำพูดของเธอ เขารับฟังทุกคนได้ เขาเชื่อทุกคนได้แต่เธอคือข้อยกเว้น

"ไม่เกี่ยวงั้นหรอ อย่าลืมสิว่าฉันคือผู้ชายคนแรกที่ได้ไอ้เยื้อไร้ค่านั่นของเธอมาหรือว่าได้ดุ้นอันอื่นมาเยอะจัดจนลืมไปแล้วว่าวันแรกที่ถูกฉันเอารสชาติมันเป็นยังไง"

จันทร์เจ้าขาร้องไห้โห่ออกมาอย่างสุดกลั้นด้วยความเสียใจจากคำพูดที่แสนร้ายกาจที่ดูถูกเธอได้ขนาดนั้น

ต่อให้เธอจะทำดีแค่ไหนเธอไม่เคยดีในสายตาเขาเลยแม้แต่นิดเดียว

"ถ้ามันไร้ค่าแล้วคุณจะเอามันไปทำไม ฉันไม่เคยอยากมอบมันให้คุณเลยสักนิด ไม่แม้แต่นิดเดียว"

เธอเคยรักเขาแต่เธอไม่เคยอยากถูกเขาขืนใจแบบนั้นถ้าเลือกได้เธอก็จะเลือกเก็บมันไว้ให้กับผู้ชายที่มองเห็นคุณค่าของเธอ ไม่ใช่เขาที่เห็นเธอเป็นผู้หญิงสกปรกไร้ค่าแบบนี้

"ไม่อยากให้ฉันงั้นหรอ ทำไม จะเก็บไว้ให้ไอ้หน้าอ่อนนั่นงั้นสิ"

ยิ่งร่างบางทำเหมือนกับว่าไม่ต้องการเขา รังเกียจเขาความโกรธก็ยิ่งทวีคูณ

"พี่พายุเขาไม่เคยดูถูกฉัน เขาไม่เคยรังเกียจกระทั้งเขารู้ว่าฉันเป็นแค่เด็กกำพร้าข้างถนน เขาใจดีไม่เหมือนคุณ"

พายุเป็นเหมือนขั้นตรงข้ามกับจอมทัพอย่างสิ้นเชิง พายุอ่อนโยนแสนใจดีในขณะที่จอมทัพแสนเกรี้ยวกราดและใจร้าย

"แล้วถ้าไอ้คนดีนั่นมันรู้ว่าเธอผ่านผู้ชายมาแล้วนับร้อยนับพันคนมันจะยังใจดีกับเธองั้นหรอ?"

"ถ้ามันรู้ว่าร่างกายของเธอมันเน่าเฟะแค่ไหน มันก็จะรังเกียจเธอไม่ต่างกับฉันนั่นแหละ หึ!"

จอมทัพแสยะยิ้มอย่างเหนือกว่า เขามั่นใจว่าถ้าพายุรู้ว่าเด็กคนนี้มีความสัมพันธ์ยังไงกับเขา มันก็ต้องเฉดหัวเธอทิ้งเหมือนกัน มันไม่มีผู้ชายคนไหนที่อยากจะซ้ำรอยผู้ชายคนอื่นหรอก

"เสียใจด้วยที่ผมจะไม่มีทางใจร้ายกับเจ้าขาอย่างเด็ดขาด!"

"เจ้าขามาหาพี่"

ก่อนที่จอมทัพจะได้ทำอะไรที่เลวร้ายไปมากกว่านั้นเสียงเข้มของพายุที่ตามเอาสมุดบันทึกของเจ้าขาที่ทำตกไว้มาให้เจ้าตัวก็ดังขัดขึ้นซะก่อน

เพราะทั้งคู่กำลังทะเลาะกันอย่างดุเดือดทำให้ทั้งจอมทัพและจันทร์เจ้าขาไม่ทันสังเกตถึงการมาของเขา

พายุไม่ได้ตั้งใจฟังแต่เพราะดูแล้วจอมทัพไม่น่าจะมาดีเขาจึงเลือกที่จะไม่ไปไหนและรอจนดูสถานการณ์ไม่ดีขึ้นเขาเลยตัดสินใจเข้ามา

พายุสัมผัสได้ถึงความเกรี้ยวกราดจากจอมทัพและสัมผัสได้ว่าถ้าเขาไม่ยื่นมือเข้ามาผู้ชายคนนี้ต้องทำร้ายเจ้าหญิงตัวน้อยๆของเขาแน่ๆ

"พี่พายุ!"

จันทร์เจ้าขาอาศัยจังหวะที่จอมทัพเผลอสะบัดตัวออกมาจากมือแกร่งและวิ่งไปกอดพายุทันทีอย่างต้องการความช่วยเหลือ

เธอรู้ตัวว่าเธอสู้รบปรบมืออะไรกับปีศาจร้ายจอมทัพไม่ได้หรอก

"และต่อให้เจ้าขาจะเคยเป็นของใครมากี่คน ผมไม่แคร์แค่วันนี้เธอเลือกที่จะอยู่ข้างผม"

คำยืนยันที่หนักแน่นของพายุทำให้จอมทัพถึงกับกำหมัดแน่น

"อย่าโง่ไปหน่อยเลย คุณก็ดูฉลาด รู้ไหมว่าผู้หญิงคนนี้มันแพศยาสารเลวมากแค่ไหน นังเด็กนี่ทำร้ายเมียของผม ฆ่าลูกของผมตั้งแต่ที่เขายังไม่ได้ลืมตาขึ้นมาดูโลกด้วยซ้ำทีนี้ยังจะอยากปกป้องนังเด็กนี่อยู่อีกไหม"

จอมทัพจ้องร่างบางที่หลบอยู่ในอ้อมกอดของผู้ชายอีกคนเขม็ง มันไม่ควรที่เธอจะได้อยู่ในอ้อมกอดของผู้ชายคนไหนนอกจากเขา

"ผมไม่สน ผมบอกแล้วไง ถ้าเจ้าขาเลือกที่จะอยู่ข้างผม ไม่ว่าอดีตของเธอมันจะเลวร้ายแค่ไหนผมรับได้"

"คุณต้องการอะไรเพื่อที่จะปล่อยเจ้าขาไปบอกผมมา ผมจะหาให้คุณเองแล้วเลิกยุ่งกับเธอซะ"

"เจ้าขา เธอจะไปกับพี่ไหม?"

พายุหันมาถามร่างบางในอ้อมกอดพรางยื่นมือไปให้เธอจับ เขาไม่มีทางเชื่อคำพูดของจอมทัพถึงเขาจะไม่รู้ว่าเจ้าขากับจอมทัพรู้จักกันมาก่อนได้ยังไงแต่สิ่งที่เขารู้คือเด็กคนนี้จิตใจดีเกินกว่าที่จะทำร้ายใครได้อย่างที่จอมทัพกล่าวหาเธอ

"เธอกล้าหรอ?"

จันทร์เจ้าขามือมือสองข้างที่กำลังโอบกอดเธอและยื่นมาให้เธอ แววตาของพายุมันบอกเธอว่าเขาพร้อมที่จะปกป้องและดูแลเธอ

ต่างจากสองมือของผู้ชายอีกคนที่ทำร้ายเธออย่างแสนสาหัสมาโดยตลอดแล้วแบบนี้เธอจะให้เธอเลือกเขาได้ยังไง

"เราจะได้เห็นดีกันเจ้าขา!"

จอมทัพกัดฟันแน่นด้วยความเกรี้ยวกราดเมื่อจันทร์เจ้าขาเลือกที่จะจับมือผู้ชายอีกคนและหันหลังให้เขา

เขาจะทำให้จันทร์เจ้าขาได้รู้สึกว่าการหันหลังให้เขามันเป็นความคิดที่ผิดมหันต์

สาบานด้วยหัวใจเลยว่าเขาต้องทำให้ผู้หญิงคนนี้กลับมากอดขาอ้อนวอนเขาให้ได้ !

ความคิดเห็น