ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : -๔-

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนฟิค

คนเข้าชมทั้งหมด : 2

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 13 เม.ย. 2564 16:13 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
-๔-
แบบอักษร

-๔-

"ฮินะจัง อรุณสวัสดิ์ครับ"

ร่างบางที่พึ่งเดินมาถึงห้องที่เด็กหญิงผมน้ำตาลอ่อนที่คุ้นเคยนั่งอยู่โดยมีกระจกบางๆกั้นทั้งสามเอาไว้ด้วยรอยยิ้มตามปกติ

"เวลาแบบนี้ควรไปโรงเรียนนี่คะ"

"พอดีช่วงนี้ผมต้องดูแลอายาโตะนี่"

"เหอะ"

ผู้ถูกกล่าวถึงในบทสนทนาตรงหน้าส่งเสียงในลำคออย่างไม่พอใจรินหันไปมองเล็กน้อยก่อนจะพูดคุยกับฮินามิต่ออีกสองสามประโยคก่อนจะจากไปจากห้องนี้

เดินออกมาตามทางเรื่อยๆอายาดตะจ้องรินที่เดินอยู่ด้านหน้านิ่งๆโดยไม่พูดอะไรจนทั้งสองกลับถึงคอนโด รินเดินเข้ามาในห้องแล้วเข้าครัวไปหยิบน้ำทันที

"2-3วันมานี้แกไม่ได้กินอะไรเลยนะ ไปทานของแสลงมาหรือไง"

รินชะงักมือที่กำลังจะดื่มน้ำก่อนจะหันไปยิ้มให้อายาโตะเป็นความหมายที่เข้าใจตรงกันเร็นอาสาเล่าเรื่องให้กระต่ายหนุ่มรับฟังในทันที

"คือแกเผลอกินแขนเจ้ากูลที่เป็นเพื่อนกันเข้าไปสินะ"

"แค่กัดต่างหากล่ะครับ กัดไม่ได้กินทั้งแขนซักหน่อย"

รินทำเสียงฟึดฟัดไม่พอใจให้คนที่นั่งแผ่อยู่บนโซฟาแต่คนกลับส่งเสียง'เหอะ'ตอบกลับมาแค่นั้นก่อนจะได้พูดอะไรกันมากกว่านั้น

“แล้วเรื่องโรงเรียน…”

อายาโตะถามขึ้นมาหลังเงียบได้ไม่นาน รินก้มมองเด็กหนุ่มยิ้มออกมาเล็กน้อยอย่างมีเล่ย์นัยก่อนจะเอ่ยสิ่งที่กระต่ายคาดไว้แล้วแต่ไม่คิดว่าอีกคนจะทำจริงๆ

“ผมพูดกับคุณอาเอง เลิกจ้องแบบนั้นได้แล้ว เร็นรบกวนเรื่องชุดด้วยนะ”

หลังเคลียร์ทุกอย่างที่คิดว่าต้องทำ(สั่ง)เสร็จก็เดินฮัมเพลงออกไปทางห้องนอนเพื่อพูดคุยกับผู้ร่วมตัดสินอีกคน

ซึ่งแน่น้องว่ารายนั้น…

“วันนี้มีเพื่อนใหม่เข้ามาด้วยนะ แนะนำตัวสิ”

เมื่อครูประจำชั้นสาวพูดจบก็หลบให้เด็มหนุ่มเดินเข้ามา อายาโตะแนะนำตัวอย่างรวดเร็ว

“คิริชิมะ อายาโตะ”

ทุกอย่างในห้องเงียบลงก่อนครูสาวจะจัดที่นั่งให้อายาโตะนั่งถัดจากริน ห้องเรียนเริ่มไปด้วยความสงบตามปกติแม้จะมีเสียงพูดคุยเกี่ยวกับนักเรีนใหม่บ้างในบางครั้ง

พักเที่ยงได้เวียนมาถึงทั้งรินและอายาโตะย้ายตัวออกจากห้องไปตามด้วยโฮชิ ทั้งสามเดินออกไปไม่สนใจสาวๆที่จ้องตามมาตาละห้อย

“ไม่กินอะไรหน่อยหรือไง”

เมื่อเดินมาถึงหลังตึกเรียนโฮชิเปิดประเด็นขึ้นในทันทีเมื่อคนที่ชื่นชอบการกินอย่างรินกลับไม่แตะต้องอะไรเลยภายในวันนี้

แม้ว่าจะรู้ว่าอีกฝ่ายเป็น…เหมือนตน ไม่กินเป็นเดือนก็ไม่มีปัญหาแต่ก็อดจะสงสัยไม่ได้

รินหลีกเลี่ยงคำถามอย่างชาญฉลาดเขาไม่ต้องการให้โฮชิกังวลยังไงอาการนี้ก็เป็นเพียงไม่นาน อีกไม่กี่วันน่าจะหายดี อายาโตะมองการปฎิสัมพันธ์ตรงหน้าอย่างเฉยชา เวลาผ่านไปอีกซักพักก็ยังคงไม่มีใครสนใจเขา

“ขึ้นเรียนได้แล้วมั้ง”

รินก้มดูนาฬิกาข้อมือก่อนจะพยักหน้าตอบรับกำลังจะหันไปชวนอีกคนแต่กลับกลายเป็นว่า…

“แกเป็นกูล?”

“เฮอะ ในเขตโรงเเรียนที่คนพลุ่งพล่านแกถามอย่างนี้เหรอ”

“….”

“ช่างเถอะๆ ฉันก็เหมือนกับแกนั้นแหละ พอใจยัง ไปได้แล้ว”

หันหลังเดินกลับไปทันทีโดยไม่สนใจใครอีก รินมองตามด้วยความระอาก่อนจะลากโฮชิให้ตามไปเพียงเหตุเพราะขี้เกียจตอบคำถามของคน

“ไปร้านกาแฟกัน”

รินไม่รอให้คนตอบรับก็จัดการบังคับคนไปในทันที ผ่านมาเกือบเดือนแล้วที่อยาโตะมาโรงเรียนวันนี้โอชิต้องอยู่ซ้อมกับพี่สาวจึงเหลือเพียงแค่ทั้งสองคน

เขาจึงคิดจะพาอายาโตะไปพบคุณโทกะซักหน่อย ยังไงเขาก็ไม่ได้มาพบกับคนของอันเทย์คุนานเกือบเดือนแล้วแม้จะยังติดต่อกันอยู่

อายาโตะก็คร้านจะยื้อตัวจากร่างบางที่มีพละกำลังมากกว่าที่ตาเห็นจึงยอมโดนลากไปแต่โดยดี ยังไงพวกเขาก็แยกกันไม่ได้อยู่แล้วเพราะอุปกรณ์บ้าๆนี่

แล้วทำไมเจ้านี่มันไม่เดินดีๆกันเนี่ย!!!

“อายาโตะ เข้ามาสิยืนอยู่ทำไม”

สุดท้ายก็ได้แต่จำใจก้าวเข้ามาในร้านโทวกะที่กำลังหันกลับมามองที่หน้าประตูเป็นต้องชะงักค้างเมื่อเห็นน้องชายของตน

“ไงยัยพี่บ้า ทำเป็นเห็นผีไปได้”

“ใครจะคิดว่านาย…”

“อะไรพูดมาให้หมดนะ”

รินปล่อยเวลาให้สองพี่น้องได้พูดคุยกันส่วนตัวเขาเดินมาสั่งกาแฟกับโยโมะแทน โยโมะละสายตาจากโทวกะและอายาโตะกลับมามองเขาแทน

เห็นเขานั่งลงที่เคาท์เตอร์คนก็หันไปชงกาแฟมาให้พร้อมก้อนน้ำตาลซึ่งคนในที่นี้รู้ดีว่ามันทำมาจากอะไร เขาชะงักไปเล็กน้อยก่อนยิ้มขอบคุณกัยหนุ่มผมขาว

ในร้านเต็มไปด้วยบรรยากาศอบอุ่นลอยฟุ้งอบอวลด้วยกลิ่นกาแฟ ถ้าไม่นับบทสนทนาที่ไม่ค่อยเข้ากับร้านก็ตาม

“คุณทสึกิยาม่าครับ ถ้าคุณกล้าเอ่ยปากเรียกเคนอีกล่ะก็ระวังจะไม่มีปากไว้พูดนะครับ”

เขาว่าจะไม่พูดอะไรแต่แล้วความอดทนที่มีให้กับชายผมม่วงมันต่ำเกินไปจนหลุดปากพูดออกไปจนได้ และแน่นอนคนอย่างทสึกิยาม่าไม่มีทางยอมแน่ยิ่งเรื่องที่เกี่ยวกับคาเนกิด้วยแล้ว

“จะทำไมเพราะพวกเธอไม่ใช่เหรอที่พรากคาเนกิคุงไปน่ะ”

“แล้วไงครับ ยังไงผมก็ปกป้องเคนได้อยู่แล้ว”

สงครามย่อมๆการแย่งชิง(?)คาเนกิก็ได้เริ่มต้นขึ้น นิชิกิมองภาพตรงหน้าแล้วไร้คำจะพูดถึงเขาจะเคยสงสัยว่าทำไมไอ้เด็กพิราบคนนี้ถึงยึดติดกับคาเนกินัก

แต่พอได้พบกับพวกควิ้งทีเหลือความสงสัยก็หายไปอย่างหมดสิ้นเหมือนคาเนกิจะเสน่ห์แรงไม่เบา

คาเนกิผู้ไม่รู้เรื่องราวอยู่ๆก็รู้สึกว่าวันนี้เขาจะจามเยอะไปจนอดคิดไม่ได้ว่ามีคนนินทา แต่เจ้าตัวก็คิดว่าน่าจะเป้นเพราะอากาศมากกว่า ไม่ได้รู้เรื่องที่เกิดขึ้นใดๆทั้งสิ้น

จบจ้าาาาาา รอตอนต่อไปนะ แต่อีกนานเลยล่ะ//หลบหม้ไหกะละมัง

ฝากติดตามด้วยนะจ๊ะ

ความคิดเห็น