ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

เรื่องนี่ต้องพิสูจน์

ชื่อตอน : เรื่องนี่ต้องพิสูจน์

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ชีวิต/ดราม่า

คนเข้าชมทั้งหมด : 44

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 15 เม.ย. 2564 20:58 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
เรื่องนี่ต้องพิสูจน์
แบบอักษร

"ฮาๆๆ แต่ว่าน้องเขาเข้ามาหามึงเเล้วนะเว้ย นั่นอะ" จาร์ฟากล่าว

ผมหันไปดูก็พบว่าน้องจันทร์เจ้ากำลังเดินเข้ามาหาผมอย่างที่มันพูดจริงๆ น้องเดินมาหาผมด้วยท่าทางที่แปลกๆเหมือนน้องจะดื่มแอลกอฮอลเข้าไป เพราะหน้าน้องก็ดูแดงๆด้วย ทันทีที่จันทร์เจ้ามาถึงโต๊ะผมเธอก็ล้มลงบนตักผมทันที นั่นทำให้ผมตกใจกับการกระทำของน้องพอสมควร สาวข้างกายผมตอนนี้เธอก็รีบลุกออกไปแล้วทันทีจันทร์เจ้ามา

"อึก พี่เจอาร์ขาาา วันนี้จันทร์สวยไหมคะ"

"..."

"วันนี้จันทร์ตั้งใจแต่งตัวมา อึก เพื่อให้สวยยยยให้ถูกใจจจ พี่เจอาร์เยยยย^^ อึก" น้องพูดพลางเอามือมาลูบหน้าผมบ้างโอบคอผมไว้บ้าง น้องเมามากจริงๆไม่งั้นคงไม่กล้าทำขนาดนี้

"พี่ว่าเราเมาเเล้วนะ กลับบ้านไหม?" ผมถามไปพลางพยายามเอามือน้องออก

"ม่ายยยยย จันทร์ไม่เมา นาวบอกว่าผู้ชายยยยชอบผู้หญิงเมานิดๆมันดูมีเสน่ห์ คิกๆ" น้องพูดออกมาพลางหัวเราะเองคนเดียว

"แต่พี่ว่าน้องไม่ได้เมา นิดๆ นะครับ" จริงของไอนินจามัน

ในจังหวะที่ผมพยายามจัดท่านั่งให้จันทร์เจ้าได้นั่งดีๆ สายตาผมก็หันไปเห็นอัญญ่า! เธอกระดกแก้วไปหลายแก้วในคราวเดียวเหมือนต้องเร่งเครื่องตามเพื่อนให้ทัน ก่อนที่เธอจะลุกออกไปเต้นกับมะนาวและเจน่า ปล่อยบุ้งกี๋ให้นั่งคนเดียวที่โต๊ะ อัญญ่าเธอเต้นไม่ได้แรงมากแต่นั่นมันคือเสน่ห์ของเธอ ระหว่างที่สามสาวเต้นนั้นมีหนุ่มน้อยหนุ่มใหญ่ต่างเข้าไปเต้นเฉียดพวกเธอบ้างขอชนแก้วบ้าง แต่ที่ทำให้ผมเดือดมากๆคือมีไอเวรคนนึงมันเข้าไปหาอัญญ่าแล้วเต้นใกล้ๆเธอ ใกล้จนจะสิงเธออยู่แล้ว

อารมณ์โกรธของผมพุ่งหนักกว่าเดิมเมื่อมันเอามือสกปรกของมันไปจับเอวเธอไว้ ส่วนยัยตัวดีก็เอามือไปคล้องคอมันเต้นอย่างสนุกสนาน ผมที่กำลังจะลุกไปหาเธอก็ต้องตกใจกับการกระทำของจันทร์เจ้า เธอไม่ยอมลงจากตักผมแถมยังจับหน้าผมเข้าไปจูบกับเธอ เธอพยายามจะจูบผมแต่เหมือนเธอจูบไม่เป็นได้แต่พยายามเอาปากมาจุ้บๆผมเรื่อยๆ

"จันทร์เจ้าหยุด จันทร์เจ้า!"

"จันทร์ชอบพี่คะพี่เจอาร์ ได้ยินไหมคะ ว่าจันทร์ชอบพี่"

น้องพูดก่อนจะพยายามจูบผมอีกรอบ ฤทธิ์ของแอลกอฮอลทำให้น้องเปลี่ยนไปเป็นคนละคน แต่ไม่นานจันทร์เจ้าก็หลับนิ่งไป เป็นจังหวะเดียวกับที่ผมเหลือบไปเห็นอัญญ่าเธอกำลังปล่อยให้ไอเวรนั่นมันลูบหลังเธอ และเธอกำลังจะปล่อยให้มันจูบเธอ สัญชาติญาณของผมมันเร็วกว่าความคิด ผมตรงเข้าไปกระชากไอเวรนั่นออกไปก่อนจะปล่อยหมัดเข้าที่หน้ามันอย่างจัง

ผัวะ

กรี๊ดดดด

"มานี่!"

ผมที่ต่อยไอเวรนั่นเสร็จก็ลากชุกกระชากอัญญ่าให้เดินตามผมออกมาจากผับโดยที่เพื่อนๆผมมันคงงงกับสิ่งที่เกิดขึ้น เพื่อนๆของเธอมะนาวและเจน่าก็ตามออกมาเช่นกัน สองสาววิ่งมาดักหน้าผมเมื่อผมจะขึ้นรถที่จอดอยู่หน้าผับ แต่อารมณ์ผมตอนนี้ยังไม่พร้อมจะพูดกับใครแน่ๆ

"หลบไป!"

"พี่จะพาเพื่อนพวกหนูไปไหนไม่ได้ทั้งนั้น" เจน่าบอก

"ใช่ พี่ปล่อยเพื่อนหนูเหอะ" มะนาวบอก

"ปล่อยฉันเถอะ นายไม่มีสิทธิมาทำอะไรแบบนี้กับฉัน" อัญญ่าบอกด้วยเสียงเรียบนิ่ง น้ำเสียงเธอดูเย็นชาจนผมใจหาย

"ต้องให้ฉันมีสิทธิก่อนใช่ไหม ได้!"

หลังจากที่ผมพูดจบประโยคผมก็ไม่สนใครหน้าไหนทั้งนั้น ผมดันอัญญ่าเข้าไปในรถโดยหันไปหาไอนินจากับอาเล็กที่มันตามออกให้จับสองสาวไว้ไม่ให้มายุ่งกับผม ก่อนที่ผมจะขึ้นรถแล้วออกรถทันที ผมเหยียบคันเร่งแรงมากเพราะอารมณ์ความหงุดหงิดของผมตอนนี้มันพุ่งขึ้นสูงมากเมื่อเธอกล้าพูดออกมาว่าผมไม่มีสิทธิ ใช่ผมไม่มีสิทธิหึงไม่มีสิทธิหวงอะไรในตัวเธอ แต่หลังจากวันนี้ผมจะทำให้ตัวเองมีสิทธินั้นเอง

คอนโด

ผมเลี้ยวรถเข้าคอนโดแล้วพาเธอเข้ามาในห้องผม อัญญ่าก็เดินตามผมมาโดยที่เธอไม่ได้โวยวายอะไรแบบทุกครั้ง ทันทีที่เข้ามาในห้องแล้วประตูปิดลงผมที่ตั้งใจจะสั่งสอนเธอว่าอย่าให้เธอแต่งตัวหรือไม่เที่ยวทำอะไรแบบนี้กับผู้ชายคนอื่น แต่ทุกอย่างที่ผมคิดต้องดับลงเมื่อเธอเข้ามากอดผม

ใช่ครับ เธอกอดผมใบหน้าของเธอยังซุกอยู่ที่ช่วงคอผม ผมสัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นๆของเธอที่รดอยู่ต้นคอผม ผมไม่เข้าใจกับสิ่งที่เธอทำแจ่มันเป็นกอดที่ผมโหยหามันมาก ผมอยากกอดเธอไว้แบบนี้ไม่ปล่อยเลย จากอารมณ์ผมที่มันโมโหเต็มร้อยตอนนี้เหมือนมันเย็นลงทันทีจนน่าใจหาย

"ฉันแค่อยากกอดนายดูเพื่อเช็คว่าฉันรู้สึกยังไงกับนาย" เธอพูดในขณะที่ยังไม่คลายอ้อมกอด

"..."

"..."

"แล้วเธอรู้สึกยังไง"

ตึกตัก ตึกตัก

"ฉัน ไม่ได้ชอบนาย..." เธอตอบพร้อมกับคลายอ้อมกอดพลางจะปล่อยแขนออก แต่เป็นผมเองที่รีบดึงเธอมากอดอีกครั้ง

"..."

"แต่ฉันว่าฉันชอบเธอ"

"นายไม่ได้ชอบฉันหรอกและต่อให้นายชอบฉัน มันก็ไม่มีทางเป็นไปได้อยู่ดี"

เธอดึงแขนผมให้ปล่อยเธอออกก่อนที่เธอจะจ้องมองใบหน้าผม แววตาของเธอบ่งบอกว่าเธอไม่มีความรู้สึกใดๆให้ผมเลยแม้แต่น้อย อยู่ๆใจผมก็เต้นแรงขึ้นไม่รู้เป็นเพราะผมโมโหที่เธอปฏิเสธผมหรือเป็นเพราะผู้อยู่ใกล้เธอ มือเล็กสองมือเธอเอื้อมมาสัมผัสที่ใบหน้าผมก่อนจะดึงคอผมเพียงเล็กน้อยเพื่อให้ก้มลงไปหาเธอ ยิ่งใบหน้าเราอยู่ใกล้กันเท่าไหร่ใจผมยิ่งเต้นเหมือนจะหลุดออกมามากเท่านั้น

เป็นอีกครั้งที่ผมต้องตกใจกับการกระทำของเธอ อัญญ่าดึงผมลงไปพร้อมกับเธอที่เขย่งขึ้นมาเพื่อให้ริมฝีปากเราสัมผัสกัน เป็นครั้งแรกที่เธอเป็นฝ่ายเริ่มจูบผมก่อน ริมฝีปากบางสัมผัสผมอย่างอ่อนโยนเป็นจูบที่ไม่ได้ดุเดือดแบบคนอื่นๆแต่กลับทำให้ผมใจเต้นแรงไม่หยุดแม้แต่วินาทีเดียว

ผมเอามือไปรั้งเอวคอดของเธอพลางจูบตอบรับสัมผัสที่หวานหอมนี่ เราทั้งคู่ลิ้มรสขมปนหวานจากโพร่งปากของกันและกัน มันเหมือนเป็นยาที่มอมให้ผมหลงและคลั่งเธอ เราสองคนจูบกันเนินนานเหมือนเป็นจูบสุดท้ายระหว่างเราก่อนที่เธอจะละริมฝีปากบางออกไป แต่เป็นผมเองที่ไม่ยอมปล่อยเธอไปง่าย ผมดึงเธอเข้ามาเพื่อจูบเธออีกครั้งและอีกครั้งเหมือนเด็กที่ไม่รู้จักพอ

"จันทร์เจ้าชอบนายมาก"

"..."

"นั่นต่างหากคนที่นายควรชอบ"

เธอพูดกับผมเป็นประโยคสุดท้ายก่อนจะเดินออกจากห้องผมไป โดยที่ผมไม่สามารถพูดถามอะไรเธอออกไปได้เลย เหมือนมันมีคำสาบอะไรที่ทำให้ผมยืนนิ่งอยู่แบบนี้ ไอความรู้สึกหน่วงๆที่หน้าอก ความรู้สึกชาๆไปทั้งร่างกายสิ่งเหล่านี้หรือป่าวที่เรียกว่าผมกำลังอกหัก ผมทิ้งตัวลงนั่งที่พื้นอบบที่ไม่เคยเป็นมาก่อน เรื่องระหว่างเธอกับผมมันจบไปแล้วจบ จบแบบที่ผมยังไม่มีโอกาสได้เริ่มเลยด้วยซ้ำ

-จบบันทึก เจอาร์-

 

"เป็นไงบ้างแก" ยัยมะนาวถามฉันทันทีเมื่อฉันเปิดประตูเข้าห้องมา

ฉันไม่พูดอะไรนอกจากเดินเข้าไปที่บาร์แล้วเทเหล้าเพียวๆกระดกดื่มทันที ก่อนจะตามด้วยแก้วที่สองแก้วที่สาม เพื่อนสองสาวของฉันก็ไม่ได้พยายามจะคาดคั้นเอาคำตอบอะไรพวกเธอเลือกที่จะนั่งดื่มเป็นเพื่อนฉันแล้วคุยกันเรื่องอื่นมากกว่า การกระทำและใบหน้าของฉันมันอาจจะชัดเจนมากจนพวกเธอไม่ต้องรอคำตอบก็ได้ว่า ทุกอย่างมันจบลงเเล้ว

มันเป็นแผนของพวกเธอที่มอมเหล้าจันทร์เจ้าละให้จันทร์เข้าไปหาเจอาร์เพื่อเช็คดูท่าทีของเขาว่าเขาชอบเธอไหมหรือเขายังไง ในขณะที่ให้ฉันไปอ่อยผู้ชายอีกคนเพื่อรอดูว่าเขาจะแสดงอาการยังไงซึ่งคำตอบมันชัดเจนมาก เจอาร์ทิ้งจันทร์เจ้าไว้ที่โต๊ะก่อนจะเข้ามาต่อยหน้าผู้ชายผู้เคราะห์ร้ายคนนั้นแล้วพาฉันออกมาจากผับทันที การกระทำของเขามันชัดเจนมากว่าเขารู้สึกบางอย่างกับฉัน

แต่ทุกอย่างมันไม่ควรไปต่อ ฉันไม่สามารถคบหรือชอบเจอาร์ได้เพราะเขาเป็นคนที่เพื่อนในกลุ่มฉันชอบ เราทั้งหมดต่างรู้ดีว่าเรารักกันมากกว่าที่จะมานั่งแย่งผู้ชายหรือมามีปัญหากันเพียงเพราะผู้ชายคนเดียว ฉันที่ไม่อยากให้เรื่องมันไปไกลกว่านี้ ฉันเลยต้องจบความสัมพันธ์บ้าๆที่กำลังเริ่มก่อตัวขึ้นนี้ และอย่างน้อยฉันก็หวังให้เขาเข้าใจในสิ่งที่ฉันบอกเขาไป

08:00

"โอ๊ยยยย ฉันปวดหัว"

ฉันตื่นขึ้นเพราะเสียงบ่นของมะนาว ก่อนที่อาการแฮงค์อย่างหนักจะทำให้ฉันปวดหัวมากๆ ฉันลุกออกจากที่นอนเพื่อออกมาหาน้ำดื่มแต่เมื่อเดินออกมาก็พบว่าเจอรามสูรเขายืนอยู่ที่บาร์พร้อมกับผูกผ้ากันเปื้อนสีขาวเขากำลังยืนทำมื้อเช้าให้อย่างเงียบๆ ฉันเดินเข้าไปหาเขารามก็เทน้ำใส่แก้วยื่นมาตรงหน้าให้ฉันอย่างรู้ใจ

"ทำไมห้องแกดีจัง มีพ่อบ้านสุดเท่มาทำอะไรให้กินแต่เช้าด้วย" เจน่าที่พึ่งเดินตามออกมาพูดพลางขโมยแก้วน้ำฉันไป

"แกฉันปวดหัวมากกกกก" มะนาวบอก

"ก็แน่ละสิ แกไปดวลกะอิญ่าผู้มีแต่แอลกอฮอลอยู่ในเลือดไงละ" เจน่าบอก เพราะมะคืนยัยมะนาวเป็นคนท้าชวนฉันดื่มตอนหลังจนเธอเมาสลบไป

"ไปอาบน้ำไปแล้วค่อยมากินข้าวต้ม" รามพูดด้วยเสียงนิ่งๆของเขาในขณะที่มือยังคงทำนั่นนี่อยู่

"สามีมีเผื่อภรรยาไหมคะ" ยัยเจน่าถามพลางยื่นหน้าไปหาราม

"อื้ม"

"เย้ สามีใจดีที่สุดเลย" เจน่าบอกก่อนจะวิ่งเข้าไปอาบน้ำตัดหน้าฉัน

เราสี่คนนั่งทานข้าวต้มปลาฝีมือของรามสูรกัน สองสาวที่ไม่เคยลองฝีมือการทำอาหารของรามก็ออกปากชมกันยกใหญ่ โดยเฉพาะยัยเจน่าที่แสดงออกแบบออกหน้าออกตามาก สองสาวใส่ชุดนักศึกษาของฉันเพราะรูปร่างเราไม่ได้ต่างกันมากทำให้ใส่เสืื้อผ้าร่วมกันได้ไม่มีปัญหา หลังจากกินมื้อเช้าเสร็จรามก็มาส่งฉันที่คณะก่อนที่เขาจะแยกไปเรียนตามปกติ

วันนี้ฉันมีเรียนทั้งเช้าทั้งบ่ายแถมตอนเย็นยังมีนัดซ้อมดาวเดือนอีก ส่วนพวกคนอื่นๆก็ต้องมีซ้อมหรีดซ้อมสแตนเชียร์ซ้อมกีฬาเพราะตอนนี้เริ่มมีกิจกรรมต่างๆเข้ามากันแล้ว ยัยมะนาวกับเจน่าไปเป็นเชียร์หรีดของคณะ ส่วนจันทร์เจ้ากับบบุ้งกี้สองคนนั้นสายเรียนก็เลยไม่ค่อยได้ทำกิจกรรมมาก เลยไปลงอยู่พวกสวัสดิการของคณะตัวเอง ด้านรามสูรเขานั้นสายกีฬาเห็นว่าลงแข่งทั้งบาสทั้งบอลแะว่ายน้ำซึ่งสาวๆคงรอการแข่งขันอย่างหลังกันซะมากกว่า เพราะจะได้เก็บภาพของหนุ่มๆทั้งหลายไปนอนฝันกันอย่างสบายจิตสบายใจ

21:50

"เอาละค่ะน้องๆวันนี้พอแค่นี้ก่อนนะคะ แล้วอย่าลืมกลับไปซ้อมกันด้วย" พี่น้ำตาลพี่ดาวคณะปี3พูดสิ้นเสียงนั่นทำให้พวกน้องๆปี1อย่างฉันดีใจกันมาก เพราะเราซ้อมลากยาวกันมาตั้งแต่ 5โมงเย็นแบบไม่ได้หยุดพัก

"เดินทางกลับกันดีๆนะคะน้องๆ" พี่ฟ้า ดาวคณะปี3บอก

ฉันเดินมาหยิบขวดน้ำเพื่อดื่มก่อนจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเล่นก็เจอรามสูรไลน์ทิ้งไว้ว่าเขาซ้อมบาสรออยู่ที่สนามบาส ฉันเลยหยิบของก่อนจะเดินลัดตึกไปหาเขา แม้ว่าตอนนี้จะดึกมากแล้วแต่ที่สนามบาสกลับเเน่นไปด้วยนักศึกษาจนผิดสังเกต ข้างสนามอัศจรรย์สองฝั่งนั่งเชียร์บาสกันเต็มแน่นรวมถึงคนอื่นๆที่ยืนแน่นรอบสนาม

เมื่อเข้าไปดูใกล้ๆถึงรู้ว่าอะไรที่ทำให้คนแน่นขนาดนี้ รามสูรและเพื่อนของเขากำลังแข่งบาสกับทีมของพี่อาทิตย์ พวกเขาแข่งลองสนามกันตามกติกาจริงมีคนนับคะแนนจริงฉันหันไปดูคะแนนก็พบว่าทีมของรุ่นพี่ปี3อย่างพี่อาทิตย์นำอยู่ 54-43 คะแนน ซึ่งนี่เป็นการแข่งควอเตอร์ที่ 3 เท่ากับมีโอกาสที่ทีมปี1จะกลับมานำชนะได้แต่ก็ยากพอสมควรเพราะคะแนนไม่ได้ไล่ตามกันเพียงเล็กน้อยแต่ห่างกันกว่า11แต้ม

ฉันเดินไปหามะนาวเจน่าและบุ้งกี๋เพราะเห็นพวกเธอนั่งเชียร์อยู่ข้างสนามเช่นกัน แต่จันทร์เจ้ากลับไปนั่งอีกฝั่งนึงของสนามเป็นการบ่งบอกว่าเธอเชียร์อยู่ทีมของพี่อาทิตย์และเจอาร์ ฉันเข้าไปทักสาวๆก่อนจะนั่งอยู่ข้างๆมะนาว เสียงนกหวีดดังเป็นสัญญาณพักเบรคทำให้นักกีฬาออกมาพักข้างสนาม

"มาละหรอซ้อมเหนื่อยไหม" รามมานั่งข้างฉันก่อนจะรับขวดน้ำจากภวัต

"นิดหน่อยอะ แล้วนี่ทำไมมาแข่งกันเองละ"

"ก็ไอพี่อาทิตย์อะดิ มันมาท้าไอรามแข่ง" เจเจบอก

"เราจะแพ้ไม่ได้นะเว้ยยย" เฟียสกล่าว

"ละทำไมเขาต้องมาท้าแข่งด้วยละ" บุ้งกี๋ถามขึ้นมา

"แหมๆไม่ต้องเดาก็รู้จร๊ พี่อาทิตย์เขาชอบอัญญ่าของเราไงคะ" เจน่าถาม

"แล้วเกี่ยวไรกะพวกนี้" มะนาวถามด้วยความสงสัย

"เอ้าาา อีโง่ ก็ถ้าเขาจะจีบอิญ่าเนี่ยก็ต้องผ่านด่านรามไปก่อนไง้ เรื่องง่ายๆแค่นี้คิดได้ไม่ได้ย่ะ" เจน่าตอบกลับ

"เหอะ! วันนี้กูไม่มีทางแพ้...เชียร์ฉันด้วยละ"

"กรี๊ดดดดด"

รามสูรพูดไว้แค่นั้นก่อนจะเอามือมายี้หัวฉันแบบที่เขาชอบทำเรียกเสียงกรี๊ดจากพวกสาวๆได้เป็นอย่างดี ทำให้คนอื่นต่างก็หันมามองการกระทำของเขา ผู้ชายที่ได้ชื่อว่าเป็นเจ้าชายน้ำแข็งกลับมีท่าทีอ่อนโยนแบบนี้คงทำเอาใจสาวๆละลายเป็นกันแทบแน่นอน รามและเพื่อนกลับลงสนามไปอีกครั้งนึงท่ามกางเสียงเชียร์รอบสนาม

การเเข่งขันควอเตอร์สุดท้ายเริ่มขึ้นเพียงไม่ถึงครึ่งเกมทีมรามก็ตีตื้นกลับมาได้ทำให้คะแนนตามอยู่ที่ 58-57 การแข่งขันยังคงดำเนินต่อไปตอนนี้เฟียสเป็นฝ่ายได้ลูกก่อนจะเลี้ยงแล้วโยนมาให้รามที่ยืนรอรับอยู่แล้วก่อนรามจะชูตเข้าห่วงไปเก็บมาอีก3แต้มทำให้ตอนนี้ทีมรามพลิกกลับมาคะแนนนำ พี่จาร์ฟาเลี้ยงลูกเข้าไปใต้แป้นก่อนจะชูตลงไปเก็บตามมาติดๆอีก2แต้ม

ถึงคราวฝั่งของรามบุกอีกครั้งเจเจเลี้ยงลูกเข้ามาโยนส่งต่อให้ต้าที่รอรับอยู่ใต้แป้น ต้ากระโดดขึ้นชูตแต่ติดเจอาร์ที่กระโดดบล็อกอยู่ เจอาร์ปัดลูกไปทางเพื่อนเขาพี่นินจาที่รอรับก่อนจะเลี้ยงกลับไปชูตฝั่งตัวเองเก็บคะแนนไปได้อีก2แต้ม การแข่งขันเริ่มดุเดือดขึ้นเมื่อเวลาเหลือเพียง2นาทีเท่านั้น โดยที่คะแนนฝั่งน้องปี1ยังตามอยู่ที่ 66-65 คะแนน

เสียงเชียร์ดังอย่างต่อเนื่องเมื่อเกม์การแข่งขันเดินทางถึงจุดสุดท้าย รามกำลังเลี้ยงลูกบาสอยู่ในขณะที่เวลาเหลือเพียง15วินาทีเท่านั้น และคะแนนทีมรามยังตามอยู่ที่ 73-71 คะแนนเท่ากับรามต้องการ3คะแนนเพื่อชนะในเกมส์นี้ รามเลี้ยงลูกไปเกินครึ่งสนามก่อนจะกระโดดขึ้นชูตลูกเพื่อหวัง3แต้มทันทีและเสียงนกหวีดดังขึ้นสวนมาทันที

"กรี๊ดดดดดดด"

"แกกกกก ฉันลุ้นหัวใจเเทบวาย" เจน่าหันมาเขย่าเเขนฉันเมื่อ3แต้มสุดท้ายเป็นของรามสูร

เฟรชชี่ปี1ชนะรุ่นพี่ปีสามไปอย่างไม่น่าเชื่อชนะที่คะแนน 74-73 คะแนน พวกรามวิ่งกระโดดกอดกันด้วยความดีใจออกแนวจะสะใจกันซะมากกว่า บรรดากองเชียร์สามีมโนของรามพวกเธอต่างก็แอบถ่ายรูปรามและเพื่อนกันไม่รู้จักพัก ตอนนี้รามเขาเป็นคนดังที่สุดในปีนี้แล้วมั้ง ด้วยบุคคลิกที่ดูหยิ่งแต่กลับเป็นเสน่ห์ที่ทำให้เขาดูเท่ ใบหน้าที่ดูร้ายกาจแต่กลับน่าหลงใหล รูปร่างสุดเพอร์เฟคที่มีแต่คนเก็บเอาไปมโนนอนฝัน รามเป็นเป็นหนุ่มที่มาแรงติดอันดับTop5ของมหาลัยไปแล้ว

ตัดภาพไปที่พวกพี่อาทิตย์พวกเขาดูหัวเสียไม่น้อยที่แพ้ให้กับรุ่นน้องปี1 เห็นว่าพวกเขาเป็นตัวแทนทีมบาสของคณะวิศวะชนะกีฬามหาลัยมาทุกปีด้วย วันนี้นัดซ้อมเขาดันแพ้ให้กับน้องใหม่ไฟแรงเลยมีแต่เสียงคนพูดคุยกันหรือว่านี่จะเป็นการแพ้ครั้งแรกของพวกเขา รามสูรเดินกลับมาข้างสนามพร้อมเพื่อนๆเขาหยิบกระเป๋าขึ้นสะพายหลังก่อนจะเดินมาหาฉันที่นั่งรออยู่แล้วคว้ากระเป๋าฉันไปถือไว้ให้แบบที่เขาชอบทำเป็นประจำ

"ไปหาไรกินกัน หิว" รามบอก

 

 

คอมเม้นพูดคุยกันได้นะค้า ฝากนิยายเรื่องนี้ไว้ด้ววยนะคะ^^

ความคิดเห็น