Instagram-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่ 24 น้ำริน..

ชื่อตอน : บทที่ 24 น้ำริน..

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 790

ความคิดเห็น : 6

ปรับปรุงล่าสุด : 15 เม.ย. 2564 19:17 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 24 น้ำริน..
แบบอักษร

"ป้าดีใจนะที่ได้ยินคำนี้จากปากของเรา"

"อีกสักพักป๊ากับคุณแม่ของผมท่านจะมาเยี่ยมแล้วก็คุยเรื่องของน้องด้วย คุณป้าจะสะดวกมั้ยครับ"ท่านอมยิ้มน้อยๆก่อนที่จะพยักหน้าให้ผม

"ลุงเจอพ่อกับแม่เราตรงลิฟต์เลยเดินเข้ามาพร้อมกัน"คุณลุงพูดก่อนที่ป๊ากับแม่ผมจะเดินเข้ามาข้างในผมรีบเดินเข้าไปสวมกอดป๊ากับแม่ของผมทันที ตอนนี้ผมต้องการกำลังใจจากพวกท่านทั้งสองคนมากจริงๆ

"พี่เมฆจะต้องเข้มแข็งนะครับลูก แม่กับป๊าเอาใจช่วย"คุณแม่ผมลูบหลังผมเบาๆก่อนที่จะใช้มือลูบหัวให้เพื่อเป็นการบอกให้รับรู้ว่าพวกท่านจะคอยเอาใจช่วยผมอยู่เสมอ

"คุณปกรณ์กับคุณหญิงครับ ผมว่าพวกเราออกไปคุยกันข้างนอกดีกว่าครับ เดี๋ยวมันจะเป็นการรบกวนลูกๆซะเปล่า"ป๊าผมพูดก่อนที่จะผายมือไปอีกห้องเพื่อเข้าไปคุยเรื่องที่ผมคุยกับป๊าเอาไว้แล้วเรื่องการทาบทามน้องให้ผม ตอนที่ผมเข้าไปคุยกับที่บ้านแม่ผมตกใจไปพักใหญ่เพราะท่าทางผมก่อนหน้านั้น ปฏิเสธความรู้สึกของตัวเองหัวชนฝา แต่พอพวกท่านทั้งสองคนรู้ว่าเธอคือใคร ท่านก็เข้าใจทันที

"รีบตื่นขึ้นมาเร็วๆนะครับ พี่จะคอยน้องอยู่ตรงนี้เสมอ"ผมกุมมือของเธอเอาไว้พร้อมกับดึงผ้าห่มที่ร่นลงไปให้ทาบอยู่บนอกให้เธอ

 

"แม่ว่าพี่เมฆพักสักหน่อยมั้ยลูก"นี่ก็ผ่านมาเกือบๆอาทิตย์หนึ่งแล้วที่เธอรักษาตัวอยู่ในโรงพยาบาลและวันนี้ก็เป็นวันที่พวกเราต้องส่งน้องน้ำรินไปเป็นนางฟ้าอยู่บนสวรรค์

"ขอบคุณนะครับแม่ ที่ช่วยแต่งตัวให้น้องวันนี้"แม่ผมวันนี้อาสามาช่วยดูแลเธอแถมยังดูแลเรื่องการแต่งตัวให้เธอ เพราะคุณลุงคุณป้าท่านทั้งสองไปคอยดูแลแขกอยู่ที่งานแล้ว

"วันนี้น้องเขาถามหาพี่เมฆด้วยนะ"

"จริงเหรอครับ"ผมพูดอย่างดีใจก่อนที่จะรีบเดินเข้าไปหาเธอที่นั่งอยู่บนเตียงผู้ป่วย โดยวันนี้เธอสวมชุดเดรสสีขาวใบหน้าถูกแต่งแต้มให้ดูสดใส

"วันนี้พี่ไปเรียนมาเหนื่อยมากๆเลย พี่อยากฟังเสียงหวานๆจากน้องจังเลยครับ คุณแม่พูดให้พี่ฟังว่าน้องถามถึงพี่ด้วย แต่ทำไมน้องถึงไม่ยอมพูดให้พี่ได้ยินเลยครับ"

"เหนื่อยมากมั้ยคะ"ธะเธอพูดแล้ว...เธอพูดก่อนที่จะค่อยๆยกมือเรียวเล็กขึ้นลูบบริเวณกรอบหน้าของผม

"ไม่เหนื่อยครับ รู้มั้ยแค่พี่ได้ยินเสียงน้องความเหนื่อยมันก็หายไปหมดเลย"

"ขอโทษนะคะที่หนูอ่อนแอ พี่คงเหนื่อยมากที่คอยดูแลหนูอย่างนี้"เธอยิ้มในรอบหนึ่งอาทิตย์ที่ผมได้เห็น แม้ว่าการยิ้มแค่เล็กน้อยของเธอแต่มันเปรียบเสมือนแสงสว่างที่ทำให้ผมมีความหวังมากยิ่งขึ้น

"วันนี้พวกเราต้องส่งยัยรินตัวแสบไปบนนั้นแล้วใช่มั้ยคะ "เธอยิ้มพร้อมกับกับปรายสายตาไปบนฟ้า ตอนนี้เธอคงฝืนความรู้สึกตัวเองมากๆ แต่ผมอยากให้เธอรับรู้เอาไว้ ว่าเธอเป็นคนที่เข้มแข็งมากๆ

"น้อง..."

"วันนี้หนูจะไปส่งน้ำรินค่ะ ถ้าหนูไม่ไปยัยรินคงโกรธมากๆแน่"

"พี่จะคอยอยู่ข้างๆน้องเสมอนะครับ น้องน้ำรินคงอยากเห็นน้องมีความสุข จงมีชีวิตที่ดีเพื่อให้น้องรินสบายใจและหายห่วงนะครับคนดีของพี่"

"เมื่อคืน...หนูฝันถึงยัยรินด้วย ขนาดในฝันยัยรินยังยิ้มและหัวเราะพร้อมกับควงผู้ชายหล่อๆมาด้วยแหละค่ะ หึ ไปอยู่บนนั้นเธอคงมีความสุข ชะใช่มั้ยคะ "เธอพูดจบก่อนที่จะพยายามเม้มริมฝีปากพร้อมกับกลั้นความรู้สึกของตัวเองเอาไว้ ผมดึงเธอให้มาอยู่ในอ้อมกอดของผมก่อนที่จะลูบหลังของเธอขึ้นลงเบาๆ

"ยัยรินบอกหนูว่าเธอสบายดี ให้หนูใช้ชีวิตที่เหลืออยู่อย่างมีความสุข เธอจะให้หนูอยู่อย่างสบายได้ยังไง นะ ในเมื่อเธอทิ้งหนูให้อยู่คนเดียวอย่างนี้ ฮึก..."

"น้ำรินคงอยากเห็นรอยยิ้มที่สดใสของน้องแบบที่น้องเคยเป็น ถ้าน้องคิดถึงน้ำรินเพียงแค่แหงนมองไปบนนั้น พี่เชื่อว่าน้ำรินเธอต้องคอยยิ้มให้น้องจากบนนั้นแน่ๆ ต่อไปนี้จงใช้ชีวิตให้เพื่อนน้องรับรู้ และไม่ต้องห่วงเพราะพี่จะอยู่ข้างๆน้องเสมอ"

"ถ้าหนูยิ้มและหัวเราะ ยัยรินจะยิ้มและหัวเราะเหมือนกันใช่มั้ยคะ"ผมพยักหน้าให้เธอ

 

"ไปลาน้องน้ำรินกันเถอะครับ"ตอนนี้พวกเราทั้งหมดกำลังส่งน้ำรินเป็นครั้งสุดท้าย แต่เธอยังคงยืนนิ่งผมเข้าใจว่าตอนนี้เธอกำลังสู้กับความอ่อนแอของตัวเองอยู่ ผมจึงหยุดเร่งรัดเธอ ก่อนที่เธอจะสูดลมหายใจเข้าปอดหนักๆพร้อมกับก้าวขึ้นไปก่อนที่จะยืนจ้องรูปถ่ายของน้ำริน

"แกไปอยู่บนนั้นแล้วอย่าลืมฉันนะ ฉันที่อยู่ทางนี้ก็จะไม่มีวันลืมแกเหมือนกัน พวกเราทั้งสองคนจะเป็นเพื่อนกันตลอดไป คำว่ารักที่แกเคยบอกฉัน ตอนนี้ฉันจะเป็นฝ่ายพูดคำนั้นบ้าง ฉันรักแกนะริน กะแกเป็นเพื่อนที่ดีที่สุดของฉัน ฉันสัญญาว่าต่อไปนี้จะไม่ร้องไห้และอ่อนแอแบบนี้ แกคอยเอาใจช่วยฉันด้วยนะ"เธอคุยกับรูปถ่ายของน้ำรินที่ในรูปกำลังยิ้มอย่างสดใส น้ำรินเธอคงรับรู้แล้วละว่าเพื่อนของเธอคนนี้จะต้องเข้มแข็งได้ เพราะพวกเธอสองคนต่างก็จะอยู่ในความทรงจำของกันและกันตลอดไป

"น้องน้ำรินไม่ต้องเป็นห่วงนะครับพี่จะเป็นคอยดูแลเพื่อนของน้องน้ำรินต่อจากน้องน้ำรินเอง พี่จะทำทุกอย่างที่น้องน้ำรินเคยทำ ไปอยู่บนนั้นแบบไม่ต้องห่วงนะครับ พวกเราทุกคนที่อยู่ทางนี้จะช่วยดูแลน้องหนูซินเอง"ผมพูดจบก็จูงมือพาเธอลงมาข้างล่างพร้อมกับมองเปลวควันที่โพยพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้า เธอกระชับมือของผมแน่นขึ้นไปอีก ดวงตาเรียวแดงกล่ำแต่ไม่มีน้ำตาสักหยด ตอนนี้เธอกำลังทำตามสัญญาที่ให้ไว้ผมเชื่อว่าอีกไม่นานเธอจะต้องกลับไปเป็นหนูซินคนเดิม ที่ยิ้มเก่ง คุยเก่งและเป็นความสดใสของผู้คนรอบข้างได้อย่างที่เธอเคยเป็น

"บนนั้น..."เธอชี้นิ้วไปบนฟ้า ผมหันไปมองตามนิ้วชี้ของเธอแต่ไม่ได้พูดอะไรเพราะผมเห็นกลุ่มเมฆที่เคลื่อนตัวมาจับกันแต่ก็ไม่ได้เห็นอะไรพิเศษ

"น้ำรินยิ้มให้หนูอยู่บนนั้น"

"เธอคงรู้ว่าตอนนี้น้องกำลังทำตามสัญญาที่ให้ไว้กับเธอแล้ว"

"ไม่ต้องห่วงนะ ฉันจะเป็นหนูซินคนเดิมได้แน่ๆ"

"แม่กับพ่อเชื่อว่าหนูซินของแม่จะต้องกลับมาสดใสเหมือนเดิมได้แน่ๆ"คุณป้ากับคุณลุงพร้อมกับป๊ากับคุณแม่ผมเดินมาหาพวกเราทั้งคู่ ก่อนที่พ่อแม่ของเธอท่านทั้งสองจะสวมกอดเธอเอาไว้ ส่วนป๊ากับคุณแม่ผมก็จับแขนของผมคนละข้างเพื่อบอกว่าพวกเรสทุกคนจะกลับมาสดใสได้เหมือนเดิมเหมือนกับฟ้าหฃังฝนทุกอย่างจะดีขึ้นอย่างแน่นอน

 

 

 

 

 

 

ความคิดเห็น