ตอน
ปรับแต่ง
สารบัญ
ตอนนิยาย ()

ปรับแต่งการอ่าน

พื้นหลังการอ่าน
รูปแบบตัวอักษร
ขนาดตัวอักษร
ระยะห่างตัวอักษร

อดีต

12 ปีก่อน​

ณ​ โรงเรียน​XX

เด็ก​นักเรียนชายกลุ่มหนึ่งเรียนอยู่ชั้นป.5 กำลังกลั่นแกล้งเด็กชายที่เรียนอยู่ชั้นป.3​ โดยการเอารองเท้า​นักเรียน​ไปซ่อน​ เพียงเพราะความสนุกสนาน​ที่ได้แกล้งรุ่นน้องที่หน้าตาน่ารัก .. แต่คนถูกแกล้งไม่ได้สนุกไปด้วย

" พี่ครับ​ พี่เอารองเท้าผมไปซ่อนไว้ที่ไหนครับ​ ผมจะกลับบ้าน​ "

" ก็กลับดิ จะมาบอกทำไม​ " หนึ่ง​ใน​กลุ่มนักเรียน​ชายเอ่ยขึ้น

" ก็พวกพี่เอารองเท้าผมไปหนิ จะให้ผมเดินกลับบ้าน​ยังไงครับ​ "

" ไม่รู้​ ถ้าอยากได้รองเท้าคืน​ ก็หาเองสิ​ ฮ่าๆๆ​ " เด็ก​กลุ่มนั้นพูดพลางหัวเราะอย่างชอบใจ

"....." เด็กชายหน้าจ๋อยลงทันที และกำลังจะร้องไห้ออกมาที่โดนแกล้ง

" ไป​เถอะพวกเรา​ กลับ​บ้าน​ ดีกว่า​ แบร่ " หนึ่ง​ใน​กลุ่มนักเรียน​ชายเอ่ยชวนเพื่อน

" นี่​! หยุดเลยนะพวกแก!! เอารองเท้า​นักเรียน​มาคืนน้อง​เดี๋ยว​นี้! แกล้งคนอื่นไปทั่ว ​ฉันจะไปฟ้องคุณครู​ "

เสียงเล็กใสดังขึ้น​.พร้อมร่างของเด็กสาว ป.4 ที่ใครๆก็รู้ว่าตันหยงดุแค่ไหน และนิสัยไม่ยอมใคร

" อย่า.. อย่านะ​ ตันหยง​ อย่าไปฟ้องคุณครู​นะ​ พี่กลัวพ่อแม่จะรู้ "

กลุ่มเด็กนักเรียน​ชายเอ่ยขึ้น​ พวกเขารู้จักตันหยงดีว่าเธอเป็นคนยังไง......

" ก็​ได้​ ถ้ารับปากเราแบบนี้แล้ว​ เราก็จะไม่ไปฟ้องครูแล้ว​ แต่ต่อไปนี้ห้ามรังแกน้องอีก ไม่งั้นเราจะไปฟ้องจริงๆด้วย"

เด็ก​หญิงพูดทิ้งท้ายไว้แค่นั้น... ตันหยงเป็นเด็กน่ารัก​ อ่อนโยนเฉพาะบางคน แต่ไม่อ่อนแอ และที่สำคัญเธอเป็นคนที่​พูดจริงทำจริง​ รักความถูกต้อง​เป็นที่สุด

" อะ​ อืออ... พวกพี่จะไม่ทำอีก​ "

พลางเดินไปหยิบรองเท้าที่ซ่อนไว้​ และคืนรองเท้าให้เจ้าของ

" อื้อ​ ดีมาก​ " เด็ก​หญิง​ยิ้ม​ก่อนจะหันไปมองเด็กชาย พร้อมขยี้หัวอย่างเอ็นดู

" เป็น​ไงบ้าง​ เจ็บ​ตรงไหน​มั้ย​ ​ " เธอถามออกไปด้วยน้ำเสียงที่เป็นห่วง มองคนตรงหน้าก้มใส่ร้องเท้า น้ำตาไหลเป็นทาง

" ไม่เจ็บครับพี่​ ขอบคุณ​นะฮะ​​ " เด็ก​ชายพูดเงยหน้ามองสายตาแป๋ว

" พี่ไม่ชอบเห็น​ใครโดนรังแก​ " เด็ก​หญิงเอ่ยขึ้นเสียงใสพลางไล้มือเช็ดน้ำตาให้อย่างอ่อนโยน

" ว่าแต่​ เราชื่ออะไรหรอ​ " เด็กหญิงเอ่ยถามออกไป

" ผมชื่อ​ เค​ แล้วพี่ล่ะ​ฮะ? " เด็กชายเอ่ยขึ้น​ พลางยิ้มให้เธอ

" พี่ชื่อ​ ตันหยง​ หรือเรียกสั้นๆว่า​ พี่หยง​ ก็​ได้​นะ " เธอพูดพร้อมกับส่งยิ้มให้เด็กชาย

" งั้นพี่กลับก่อนนะน้องเค ยินดีที่​ได้​รู้จัก​นะ​"

"ฮะ​"

แล้วเด็กทั้งสองก็เดินกลับบ้าน เส้นทางเดียวกัน

"อ้าว ทำไมเดินตามพี่มาละ"

"ก็บ้านเคอยู่ตรงแยกข้างหน้านี่ฮะ"

เด็กหนุ่มชี้ไปทางแยกด้านหน้าซึ่งเป็นบริเวณแถวบ้านของตันหยง

"เหรอ บ้านพี่ก็อยู่ตรงนั้น"

"ดีใจจังฮะ เพราะเคพึ่งย้ายมาอยู่ที่นี่" เด็กหนุ่มบอกด้วยน้ำเสียงตื่นเต้นดีใจที่ได้อยู่ใกล้บ้านพี่สาวใจดี

หลังจากวันนั้น​ เด็กทั้งสองคนก็เริ่มสนิทกันมากขึ้น​ เจอกันทุกวันเพราะทั้งบ้านของสองคน จึงได้กลับ​บ้านพร้อมกันแทบทุกวัน พ่อแม่ของเคยาวินกับแม่ของตันหยงพลอยสนิทสนมกันไปด้วย ...

"...เค​ มานี่เร็ว พี่มีอะไรจะให้​ " เด็ก​หญิงหน้าตาน่ารัก​ ที่กำลังเรียกน้องชายข้างบ้านของเธอ​

" อะไรฮะพี่หยง อย่าแกล้งผมนะ "

เด็กชายวัย​ 9 ขวบ​พูดพร้อมกับ​ วิ่งมาหาเด็ก​หญิงวัย​ 10 ขวบ​ ที่กำลังนั่งเล่น​ตรงระเบียงหลังบ้าน มีทางเดินที่เชื่อมติดกันไปยังศาลาริมน้ำหลังเล็กสีขาวสำหรับนั่งเล่นชมวิว บรรยากาศรอบๆ

" ฮ่าๆๆ​ พี่ไม่แกล้งนายหรอก​ มีของจะให้จริงๆ...​อะ​ นี่​ "

เด็ก​หญิงยิ้มหัวเราะ​ พลางยื่นสร้อย​ ที่ห้อยด้วยกุญแจเพียงดอกเดียว​ สลักด้วยคำว่า​ KTY

" ของขวัญ​วันเกิด​ล่วงหน้า​ สุขสันต์วันเกิด​นะ​เค​ "

พูดพร้อมลูบหัวเด็กชาย​ ที่ตัวเล็กกว่าเธอมาก พร้อมจุ๊บเหม่งน้องชายฟอดใหญ่

" ขอบคุณฮะ​ รอบนี้ไม่แกล้งผมด้วยแฮะ​ "

เด็กชายยิ้ม​ ขอบคุณ​พี่สาวของเขา​ เขาชอบทุกอย่างที่เป็นเธอ​

" ชอบมั้ย? "

เด็ก​หญิงถามขึ้น​ หน้าตายิ้มแย้ม

" ชอบมาก​ฮะ ผมจะใส่ติดตัวไว้ตลอดเลย "

สำหรับเด็กชายคนนี้​ ผู้หญิง​ตรงหน้าเขาเธอเปรียบเสมือน​นางฟ้าที่คอยปกป้องเขาอยู่เสมอ ใจดีและสวยที่สุด...

" เค​ ต่อไปนี้​ ถ้าพี่ไม่อยู่​ เคต้องดูแลตัวเองดีๆนะ​ อย่าให้ใครมารังแก และอย่ายอมแพ้อะไรง่ายๆ​ เข้าใจมั้ย " เด็กหญิง​เอ่ยขึ้น​ พลางลูบหัวเด็กชายอย่างเอ็นดู​และห่วงใย แต่แววตาคนพูดมีกลับดูเศร้า

"ฮะ ผมจะทำตามที่พี่หยงบอกทุกอย่าง​เลย​ "

เด็กชายรับปาก​ ด้วยท่าทางที่ดูหนักแน่น​

"เก่งมาก​ เด็กน้อยของพี่​ " ท่าทางของเด็กชาย​ ทำเอาพี่สาวอย่างเธอหัวเราะ​ชอบใจ​ มันดูหนักแน่น​ แต่ก็น่าเอ็นดู​เป็น​ไหนๆ​ "

"แต่เอ๊ะ แล้วพี่หยงจะไปไหน ทำไมพูดแบบนั้น"

เด็กชายเอียงคอถามขึ้นอย่างสงสัย ท่าทางน่ารัก

"ปะ..เปล่าจ้า"

"ฮะ

"เราจะอยู่ด้วยกันตลอดไปนะ ผมสัญญาว่าโตขึ้นผมจะดูแลพี่หยงเอง""

เด็กสาวมองหน้าน้องชายตรงหน้าที่ทำท่าทางน่ารัก อดไม่ได้ที่จะยื่นไปบีบตรงแก้มใสเบาๆอย่างเอ็นดู

"เคพูดจริงนะฮะ โตขึ้นเคจะเป็นคนปกป้องพี่เองฮะ"

เด็กน้อยให้คำมั่นสัญญาอย่างหนักแน่น จนเด็กสาวหัวเราะด้วยความสุข ก่อนที่เด็กชายจะยกนิ้วก้อยของตนยื่นไปตรงหน้าคนตัวโตกว่า ทั้งสองจึงเกีี่ยวก้อยกันแทนคำสัญญา

"แล้วพี่จะรอวันที่เคปกป้องพี่นะ" ตันหยงยกมือบางลูบหัวทุยคนตรงหน้ายิ้มให้อย่างอ่อนโยนแต่แววตาเศร้าหมอง

ตันหยงมองเด็กหนุ่มตรงหน้าพร้อมยิ้มสดใส ถึงแม้เคยาวิน จะมีอายุน้อยกว่าเธอแค่เพียงหนึ่งปี แต่ชายหนุ่มกลับตัวเล็กบอบบางกว่าเธอมาก ส่วนเด็กสาวดูโตกว่าวัยมาก เด็กชายตัวน้อยชอบมาเล่นที่บ้าน มานอนหนุนตักพี่สาวและหลับไปเกือบทุกคืน บางคืนคนเป็นน้องจะขอนอนหนุนแขนคนตัวโตกว่า และนอนกอดพี่สาวจนหลับไปด้วยกัน ทั้งสองวิ่งเล่นเข้าออกบ้านจนเป็นส่วนหนึ่งของกันและกันไปแล้ว บางคืนตันหยงก็ขอไปบ้านนอนเคยาวิน ผลัดเปลี่ยนหมุนเวียนกันจนสนิทสนม และรักกันมา เด็กชายเป็นคนหน้าตาน่ารักตัวเล็กบอบบาง และขี้อ้อนจนทุกคนในบ้านรวมทั้งตันหยงเองก็รักเอ็นดู ผู้ใหญ่ทั้งสองฝ่ายเองก็เอ็นดูเด็กทั้งคู่เช่นเดียวกัน

อยู่ๆวันหนึ่ง​ หลังจากกลับจากเที่ยวทะเลสองอาทิตย์ช่วงซัมเมอร์ เด็กชายซื้อของฝากมาให้คนเป็นพี่แต่บ้านพี่สาวกลับปิดเงียบไม่มีเสียงตอบรับ และมองดูเหมือนรกร้างไม่มีคนอยู่

เด็กชายไปยืนชะเง้อมองทุกวันเพียงหวังว่าเธอจะกลับมาอยู่ที่เดิม ตามคำสัญญาที่เคยให้ไว้ว่าจะอยุู่ด้วยกันตลอดไป และพบว่าไม่นานบ้านหลังนั้นถูกเปลี่ยนมือไปเป็นคนอื่นที่ย้ายเข้ามาอยู่แทน ​ ทำให้เด็กชายเสียใจร้องไห้ ไม่ยอมกินข้าวกินปลา ไม่ยอมพูดกับใครเก็บตัวเงียบอยู่แต่ในห้อง จนคนเป็นพ่อแม่รู้สึกเป็นกังวล

"ทำไมพี่ถึงหายไป​โดยที่ไม่บอกเค ฮือๆๆ"

​ ไม่มีคำร่ำลา​ใดๆ​ จากเด็กสาว ไม่มีแม้แต่จะโทรหา

เคเดินคอตก​ กลับบ้านไปด้วยความรู้สึกเศร้าทุกวัน ...

"แม่ฮะ​ บ้านพี่หยงไปไหนกันหมดฮะ ที่โรงเรียนก็ไม่มีพี่หยง"

พูดพลางน้ำตาคลอ​ เขาคิดถึง​พี่สาวเป็นอย่างมาก​ สำหรับเขา พี่หยงเป็นเสมือน​ทั้งพี่สาวและเพื่อนที่เขารักมากที่สุด ชายหนุ่มเป็นลูกคนเดียวเหมือนตันหยงเองก็เป็นลูกสาวคนเดียว ถึงแม้เธอชอบแกล้งสารพัดแต่เธอก็ใจดี และรักตนมาก ...

"ที่บ้านพี่เขามีปัญหาน่ะลูก​ เลยต้องขายบ้านและย้ายไปอยู่ที่อื่น ตอนนี้แม่พยายามจะติดต่อทุกช่องทางแต่ก็เงียบกลับมา" ผู้เป็นแม่​พูดพลางปลอบใจลูกชายคนเดียวที่ร้องไห้ไม่ยอมกินข้าว มองเพียงสิ่งเดียวที่กุมไว้ตลอดเวลา KTY สร้อยจี้กุญแจ เป็นเพียงสิ่งเดียวที่พี่สาวของเขาทิ้งไว้ให้

"ไปอยู่ที่ไหนเหรอฮะ เคจะไปตามพี่กลับมา​" เด็กชายเอ่ยถามขึ้นอย่างไร้เดียงสา​น้ำตาคลอจนน่าหดหู่ในความรักของคนทั้งคู่ ผู้เป็นแม่ได้แต่ปลอบใจ

" เค​จะไปตามหาพี่ได้ยังไง​ลูก​ พี่ไปอยู่ที่อื่นเเล้ว​ แม่เองยังไม่รู้เลยว่าป้าอนงค์ไปอยู่ที่ไหน โทรไปก็ไม่ยอมรับสาย​ " หญิงวัยกลางคน​พูดปลอบ​ลูก พลางกอดลูกเอาไว้ สงสารอนงค์ไม่รู้ป่านนี้จะหอบลูกสาวไปอยู่ที่ไหน

" ฮึก​ก​ ฮือ"

หลังจาก​ที่คนเป็นแม่พูดจบ

"เคจะตามหาพี่จนเจอ ไม่ว่าพี่จะไปอยู่ที่ไหน พี่ทิ้งเคไป ทำไมไม่รักษาสัญญา"

เสียงพึมพำของเด็กชายตัวน้อยที่นอนร้องไห้​ทุกคืนจนเพลียหลับไป

****************************

เปิดเรื่องใหม่กันนะคะ

น้องชายกับพี่สาว

BySunflower

 

 

 

สวัสดีค่ะ รีดที่น่ารักทุกคนที่แวะเข้ามาสู่โลกของSunflower นิยายตอนนี้มี 2 เชตนะคะ 

 

เชตแรก Diary of you are my wife 

มึงเมียกูแล้วครับ (เตชิน+นาย)  Y 

หยุดหัวใจยัยตัวแสบ (หิน+ดอกหญ้า) ชญ 

หวานใจนายอานนท์ (อานนท์+ปาณัสม์) Y 

 

 

 

เชตสอง Bad boy 

ผมรักนาย My bad boy (อคิณ+พีท)  Y (Mpreg) 

คู่หมั้นตัวร้ายของนายแทนคุณ (แทนคุณ+คนดี) ชญ รุ่นลูก 

เจ้าคุณ (เจ้าคุณ + ลูกศร)  ชญ  รุ่นลูก 

เจ้านาย (เจ้านาย+หมออาทิตย์) Y (Mpreg)   

คนโปรดของลมหนาว(คนโปรด+ลมหนาว) Y  รุ่นลูกของเจ้านาย 

เหนือจะรักขอบฟ้า (ขอบฟ้า+ดาวเหนือ)Y (Mpreg)  รุ่นลูกของเจ้ายนาย 

 

 

ฝากๆติดตามและสนับสนุนผลงานของSunflower ด้วยน๊าาาา 

กราบ🙏🙏🥰🥰 

แสดงเพิ่มเติม
แสดงความคิดเห็น

ความคิดเห็นทั้งหมด ()

ยังไม่มีการแสดงความคิดเห็น