ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 30 ปีใหม่จบ

ชื่อตอน : ตอนที่ 30 ปีใหม่จบ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แอ็คชั่น,บู๊ล้างผลาญ

คนเข้าชมทั้งหมด : 32

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 11 เม.ย. 2564 23:59 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 30 ปีใหม่จบ
แบบอักษร

หลังจากที่ทั้งห้องได้ฟังความเห็นของเธม ทุกคนก็ต่างตกตลึงในความคิดของเขาและเงียบสงัดลงไปสักพักใหญ่ จนเธมเขาเริ่มรู้สึกกังวลจึงถามว่า

 

 

"ม...มะ...มันไม่ดีขนาดนั้นเลยหรอ"

 

 

หลังจากเธมพูดจบประโยคได้ไม่นานก็มีคนนึงพูดขึ้นมาว่า

 

 

"มะ...ไม่หรอก มัน….สุดยอด! มากต่างหาก"

 

 

หลังจากที่มีคนเปิดกล่าวชมความคิดเธม ไม่นานทั้งห้องก็ต่างตะโกนโวกเวกโวยวายอีกครั้งเพราะทุกต่างแย่ง ชมเธมว่า

 

 

"สุดยอดจริงๆ"

 

 

"นี้มันเจ๋งสุดๆ"

 

 

"นายคิดได้ยังไง"

 

 

"ไม่อยากเชื่อเลย"

 

 

"ทำไมพวกเราคิดกันไม่ได้เนี้ย"

 

 

"นายเก่งมาเธม"

 

 

"พวกเราคงต้องมองนายใหม่แล้วซิ"

 

 

"ไม่ได้มีดีแค่การใช้จมูกอย่าง ยังมีไอเดียที่สุดยอดอีกต่างหายนายมันสุดยอดจริงๆ"

 

 

เธมที่ได้ยินคำชมเหล่านั้นเขาก็พูดไม่ออก ได้แต่เงียบฟัง และแสดงสีหน้าออกมาอย่างเห็นได้ชัด เขายิ้มรับให้กลับคำชมเหล่านั้น ส่วนมายเองที่เห็นว่า ทั้งห้องไม่ได้มองเธม ที่มีประโยชน์ แค่เรื่องใช้จมูก เธอก็รีบเดินเขาแสดงความยินดีกับ เธอเดินเขามา แล้วกุมสองมือของเธมไว้แน่น และดีใจกระโดดโลดเต้น หลังจากที่เธอเลิกกระโดดแล้ว ทั้งห้องก็ยังดีใจกันอยู่ เธอก็พูดชมเธมว่า

 

 

"นายเองก็ใช้ได้เหมือนนะเนี้ย"

 

 

ส่วนเธมก็ได้แต่ยืนนิ่งและทำตัวตามน้ำไป เขาก็ตอบกลับมายไปว่า

 

 

"งั้นหรอ อ..อื้ม.."

 

 

ทั้งห้องใช้เวลาดีใจอยู่สักพักนึ่ง จนเงียบสงบลง เธมก็เริ่มพูดอีกครั้งว่า

 

 

"เอาล่ะทุกคน เราตกลงกันได้แล้ว ว่าจะจัดร้านอะไร เพราะฉนั้นฉัน จะขอถอนตัวจากการเป็นผู้ตัดสิน แล้วยกตำแหน่งหัวหน้างานให้มายดูแลแทน"

 

 

หลังจากที่เขาพูดจบเขาก็รีบหันมือไปทางมายทันที ทั้งห้องได้ยินแบบก็ไม่ตกใจอะไร หรือรู้สึกอะไร ก็ต่างปรบมือกันเป็นพิธี หลังจากนั้นเธมก็เดินออกจากหน้าห้อง เพื่อที่จะนั่งที่โต๊ะของเขา ในระหว่างที่เขาเดินส่วนมาย เขาก็พูดในช่วงเวลาอันสั้นก่อนออกจากหน้าห้องว่า

 

 

"นี่หลังจากเสร็จแล้ว ขึ้นบนด่านฟ้าหน่อย ฉันมีเรื่องจะคุยด้วย"

 

 

มายที่ได้ยินแบบนั้น เธอก็หน้าแดงเพราะเธอคิดว่าเธมจะสารภาพรักกลับเธอ เธอก็กระวนกระวาย และคิดในใจว่า

 

 

เอาไงดีล่ะถึงจะถูกสารภาพรักบ่อยแต่นี้เป็นครั้งแรกเลย ไม่รู้สึกว่าจะปฏิเสธเลยสักนิด เอาไงดี ถ้าว่าเกลียดเขาไหม ก็ไม่เกียจหรอก เขานิสัยดีออกจะตาย ไม่ได้แย่ขนาดนั้น ทำไงดีๆ

 

 

มายที่มั่วแต่คิดเรื่องของเธม จึงไม่เป็นทำอะไร เธอจึงรีบหนีออกมาจากห้องก่อนทีอะไร อะไรมันจะไปมากกว่า โดยที่เธอบอกหลับอาจารย์ว่า

 

 

"อาจารย์ค่ะ หนูขออนุญาติไปเข้าห้องก่อนนะค่ะ"

 

 

อาจารย์จึงถามมายว่า

 

 

"อ้าวแล้วเรื่องห้องล่ะ" 

 

 

เธมที่เดินไปนั่งที่โต๊ะเขาก็นั่งนิ่งๆ ส่วนมายก่อนที่จะเดินออกจากห้องไป เขาก็แอบมองเธมอยู่แปบนึ่ง เมื่อเธอเห็นว่าเธมไม่แสดงอาการอะไรเลยจึงคิดในใจว่า

 

 

หมอนั่นคิดยังไงกันแน่นะ ทั้งที่เมื่อกี้พูดกับเราไปแบบนั่นแล้วแท้ แต่ยังทำตัวตามสบายได้อีก

 

 

เธอคิดในใจเสร็จ เธอก็รีบไปห้องน้ำแล้วล้างหน้าเพื่อ ที่จะเรียกสติตัวเองกลับมา หลังจากนั้น เธอก็เดินกลับไปในห้องเรียน พอเธอเขามาปุบคุณครูก็พูดขึ้นว่า

 

 

"เอ้า มาพอดีเลย"

 

 

หลังจากครูพูดจบเขาก็กวักมือเรียกมายมาหน้าห้องพร้อมกับพูดต่อว่า

 

 

"มาๆ ทำหน้าที่แทนครูจัดการเรื่อง งานวันปีใหม่ของห้องเรา ให้เรียบร้อย"

 

 

มายที่งงๆ เธอก็ถามรรูกลับไปว่า

 

 

"อ้าว แล้วครูจะไปไหนหรอค่ะ"

 

 

คุณครูจึงตอบกลับมายไปว่า

 

 

"ครูมีงานด่วนเข้าน่ะ ต้องรีบไปจัดเคลียให้เรียบร้อย"

 

 

ส่วนเธมก็นั่งอยู่โต๊ะเงียบ แล้วนั่งคิดในใจว่า

 

 

จะทำไงดีหน่อ ถึงจะสามารถทำให้ออร่าปรากฏออกมา และใช้งานมันได้ ถึงเราจะมีพลังกายและพลังปราณ แล้วก็เถอะ แต่มันก็จัดการกับพวกอสูรเก่งๆ ไม่ได้หรอก คงได้แค่พวกที่ต่ำกว่านั่นไปอีก และมั้ง แถมถ้าเราใช้ ปราณในการต่ออสูร คงจะดูเชยนะดู เพราะว่าทุกคนในยุคนี้ ใช้ออร่าสะส่วนใหญ่ ไม่ค่อยได้ใช้ปราณในการต่อสู้ หรือถ้าจะพูดๆง่าย ทุกคนในยุคนี้แทบจะทั้งหมด ถนัดในการใช้ออร่าต่อสู้มากๆ 

 

 

หลังจากเขาคิดในใจจบเขาก็ถอนหายใขมาแล้วตัดพ้อกับตัวเองเบาๆว่า

 

 

"เห้ออออ มันยากจริงๆ" 

 

 

มายที่ๆด้รับมอบหมายจัดการเรื่องวันปีใหม่ เธอก็รีบพูดหลังจากครูออกไปว่า

 

 

"เอาล่ะทุกคนเรามาคุยกันเถอะว่าจะเอายังไง"

 

 

หลังจากเธอพูดจบเธอก็คิดในใจว่า

 

 

วิธีนี่แหละ ที่จะทำให้เราไม่สนใจ ในเรื่องของเธม ดีแล้วเราจะได้ไม่วอกแวก 

 

 

หลังจากมายพูดจบไม่นาน ก็มีคนนึ่งลุกขึ้นมาถามเธอว่า

 

 

"หมายความยังไงหรอ"

 

 

มายที่ได้ยินคำถามก็ถามกลับไปว่า

 

 

"คำว่า หมายความว่าไง ของนาย นี่มันคืออะไร"

 

 

หนุ่งที่ลุกขึ้นยืนถามมายเมืาอก็สวนกลับไปว่า

 

 

"ถ้าจะให้อธิบายง่ายก็ ไอ้คำที่ว่า จะเอายังไงกันเถอะนั่นแหละ ช่วยอธิบายขยายความเอาให้มันเข้าใจง่ายๆหน่อย"

 

 

มายที่ได้ยินแบบนั่นเธอก็ทำหน้หงุดหงิดออกมาเพราะ เธอรู้สึกว่าเจ้าหนุ่มแว่นนี่กำลังกวนประสาทเธออยู่ ถ้าเธอไม่หยุดหรือแก้ปัญหา อาจจะทำให้เกิดปัญหาวุ่นวายตามได้ เฌอจึงค่อยรวบรวมสติ แล้วก็ควบคุมตัวเองก่อนจะตอบกลับไปว่า

 

 

"ที่ฉันจะบอกคือ ให้เรามาตกลงหน้าที่ของกันแหละกันไงล่ะ"

 

 

หนุ่มแว่นที่ได้ยินแบบนั้นเขาก็ยิ้มแล้วพูดว่า

 

 

"อ๋อเป็นแบบนี้ นี่เอง"

 

 

แล้วเขาก็นั่งลงไป

 

 

หลังจากนั้นมายก็พูดว่า

 

 

"เอาล่ะ เราจะแบ่งหน้าที่กันทำน่ะหลังจากนี่"

 

 

หลังจกามายพูดจบทั้งห้องก็ขานรับมายว่า

 

 

"โอ้วววว"

 

 

หลังจากที่ทั้งห้องขานรับเธอ เธอก็พูดบทบาทแหละหน้าที่ต่างๆ เพื่อให้กคนได้รู้ว่าต้องทำอะไรบ้าง แล้วเธอกูพูดว่า

 

 

"ก่อนอื่นเราต้องแบ่งหน้าที่กันทำและบ้างอย่าง คงต้องช่วยกันทำ อาจจะมีบ้างคน ได้รับหน้าที่ เกินหนึ่งอย่างนะ"

 

 

ทุกคนก็ไม่ว่าอะไรและพูดว่า

 

 

"โอเคไม่มีปัญหาอะไรอยู่แล้ว"

 

 

"เอาล่ะ เริ่มจะมีไฟขึ้นมาแล้วซิ"

 

 

"น่าสนุกแหะ"

 

 

หลังจากที่มายยืนฟังเพื่อนๆ พูดกันเสร็จเธอก็พูดต่อโดยทันทีว่า 

 

 

"หน้าที่หลักก่อนนะ

 

คนทำอาหาร

 

เสริฟอาหาร โดยจะต้องใส่ชุดคลอสเพลย์

 

แล้วก็พวกประกาศ หน้าม้า หรือฝ่ายประชาสัมพันธ์

 

ต่อมาหน้าที่ย่อยก่อนจะถึงวันจริงๆ จะแบ่งได่หลายฝ่ายมาก ซึ่งจะแบ่งที่มันสำคัญมาเท่านี้ล่ะกัน

 

ฝ่ายตัดชุด

 

ฝ่ายจัดหาอาหารและอุผกรณ์

 

ฝ่ายจัดงาน

 

ฝ่ายฝึกสอนเรื่องการใช้คำพูดเวลาแขกเข้าร้าน

 

ซึ่งเราจะต้องแบ่งหน้าที่กันทำนะ ทุกคน"

 

 

ทั้งพวกผู้หญิงแหละพวกผู้ชายก็ไม่ค้านและตอบตกลง

 

มายที่เห็นแบบนั้นเธอจึงพูดเพื่อที่จะแบบหน้าที่กันไป เธอก็พูดว่า

 

 

"เอาล่ะเราจะพูดถึงเรื่องหน้าที่ส่วนแรกก่อน คือหาคนเสริฟอาหารและบริการแขก หลังจากนั้น ก็ให้ฝ่ายตัดชุดวัดขนาดตัวและตัดชุดให้ โอเครนะ เรื่องฝ่ายตัดชุดและเรื่องบริการแขกฉันจะให้ฝ่ายหญิงเป็นจัดการ ส่วนเรื่องจัดสถานที่ และจัดหาอาหารฝ่ายพวกผู้ชายด้วย โอเคนะ"

 

 

ทุกคนก็ขานรับอย่างทันท่วงทีว่า

 

 

"โอเค!"😎

 

 

พอพักเที่ยงมายก็ไปที่ด่าน เพื่อไปหาเธมตามที่ตกลงกันไว้ พอไปถึงเธอ ก็เห็นเธมอยู่มองวิว รอเธออยู่ก่อนแล้ว เธอจึงเดินเข้าไปหาเธมและถามเธมด้วยความเขิลอายแบบอผู้หญิงว่า 

 

 

"น...นะ...นาย เรียกฉันมามีอะไรหรอ"

 

 

เธอมก็หันหลังกลับมาและตอบมายว่า

 

 

"ไม่ได้มีอะไรหรอ แค่มีสิ่งที่อยากจะบอก"

 

 

มายที่ได้ยินแบบนั้นเธอก็เขิลเข้าไปใหญ่ แล้วเธอก็รวบรวมความกล้า ถามเธมว่า

 

 

"อะไรล่ะที่อยากจะบอกอ่ะ"

 

 

เธมจึงตอบกลับไปว่า

 

 

"อ่ะ โอเค ได้ฉันจะพูดแล้วนะ"

 

 

เขาเงียบไปสักพักก่อนจะเริ่มพูดว่า

 

 

"ข...ขอ…ขอบนะ ที่ทำให้ฉันได้รู้ความสามารถที่แท้จริงที่ตนเองมี ถ้าไม่ใช่เพราะเธอ ฉันก็ยังอยู่ที่เดิมและทั้งห้องก็คง ไม่เชื่อในตัวฉัน"

 

 

มายที่ได้ยินแบบนั้น เธอก็ตกใจและตัวขาวซีดเพราะสิ้นหวังเธอคิดในใจว่า

 

 

โถ่วเอ้ยคิดว่าจะสารภาพรัก ที่ได้จะมาพพูดขอบคุณ เราดันคิดไปไกลซะได้ 

 

 

หลังจากเธอคิดในใจเสร็จ เธอก็รู้หงุดหงิด ที่ตนเองคิดไปฝ่ายเดียว เธอจึงทำท่าทางหงุดหงิด แล้วตอบกลับเธมไปว่า

 

 

"น่าเรื่องแค่นี้ไม่เป็นหรอก เชอะ!"

 

 

หลังจากเธอพูดจบเธอก็สะบัดหน้าหนี และรีบเดินลงมาจากด่านฟ้าด้วยเร็วที่สุด ส่วนเธมก็ได้แต่ยืนงงและพูดกับตัวเองว่า

 

 

"ยัยนั่น เป็นอะไรของเขาน่า"

 

 

และคิดไปสักแปบแล้วเขาก็คิดได้จึงพูดเคือนตัวเองว่า

 

 

"ฉันมันล่ะกัน ฝึกต่อดีกว่า"

 

 

และแล้วเวลาก็ผ่านไป ทุกคนก็ต่างทำหน้าที่ตนได้รับ 

 

 

ส่วนเธมเขาก็ทำหน้าที่ได้รับ และยังคงฝึกไปด้วย แต่ก็ยังไม่พัฒนาอะไรเลยเขาก็ยังไม่ท้อ ยังคงฝึกต่อไป แม้ว่าเขาจะใช้เวลานานเท่าใด เขาก็ยัลไม่ยอมท้อ ลุงแดงเองก็แอบดูเธมอยู่ตลอด ไม่คาดสายตาจากเธม ยัลคงแอบดูเธมฝึกอยู่เป็นช่วงๆ เพราะกลัวเธมจะล้มเลิกความตั้งใจที่อยากจะเป็น หน่วยปราบอสูร จนเวลาผ่านถึงวันงาน

 

 

เธมนั้นมาโรงเรียนแต่เช้าเพื่อที่จะได้เตรียมตัว และจัดห้องให้เป็นร้านอาหาร เพื่อรองรับคนที่จะมาใช้บริการ ห้องของเขา ในขณะที่เขาก็คิดไปด้วยว่า จะทำอย่างไรดีถึงจะสามารถ ใช้ออร่าได้ให้ ทันใดนั้นมายก็เดินมา และพูดกลับเธมว่า

 

 

"เธม นายมาเช้าจังเลยนะวันนี้"

 

 

เธมจึงหยุดทำและตอบกลับไปว่า

 

 

"แน่นอน ฉันก็ต้องมาทำหน้าที่ของฉันให้เสร็จ"

 

 

มายที่ได้ยินดังนั้นจึงรู้ทันทีว่าเธมนั้น จะมาจัดห้องแล้วหนีไปนอน เธอจึงพูดแซะเธมไปว่า

 

 

"นายจะหนีไปนอนด่านฟ้าอีกแล้วใช่ไหมล่ะ"

 

 

เธมที่ได้ยินดังนั้นเขาก็ตกใจเล็กน้อย และแสดงอาการ เลิกลั่ก และตอบกลับไปว่า

 

 

"บ...บะ...บ้าหน่า...ใคร...ใครมันจะไปทำแบบนั้น หนีไปนอน ทั้งๆ ที่ทุกคนกำลังทุ่มเทให้กลับงานครั้งนี้"

 

 

มายจึงยิ้มแบบชั่วร้ายและพูดว่า

 

 

"ก็นายไงล่ะ"

 

 

เธมที่ได้ยินแบบนั้นเขาก็เถียงไม่ออกและไม่พูดอะไรจตอบกลับ กับมายไป ส่วนมายที่เห็นว่าเธมไม่ตอบกลับอะไรเธอ 

 

เธอจึงหยิบชุดที่เธอเอามาด้วยออกมา และยื่นให้กับเธมพร้อมกับพูดว่า

 

 

"นายต้องใส่ชุดและทำหน้าที่เสริฟอาหารกับทุกคนด้วย"

 

 

เธมที่ได้ยินแบบนั้น เขาก็รีบว่างของลงทันที พร้อมกับรีบเดินออกไปโดยไม่พูดอะไร แต่เขาก็เดินออกไปยังไม่ทันจะออกจากเลยมายก็พูดว่า

 

 

"เมื่อกี้มีคนบอกว่า จะไม่หนีไปนอนสบายไม่ใช่หรอ"

 

 

เธมที่ถูกลุงแดงฝึกมาเรื่องระเบียบวินัยได้ยินแบบนั้น เขาก็ต้องรีบเดินถอยหลังกลับมา พร้อมกับอารมณ์ที่เศร้าหมองมืดมนต์ และรับชุดนั่นมาใส่พร้อมต้องรับหน้าที่คนเสริฟอาหารไปด้วย หลังจากนั้นเขาก็ทำหน้าไปตามีะเบียบ จนเวลาผ่านไป จนถึง 9 โมง ทางโรงเรียนก็ประกาศผ่านไมค์ ว่า

 

 

"งานเปิดบ้านโรงเรียนได้เริ่มขึ้นแล้ว ขอให้ทุกคนที่มาชมโรงเรียนแห่งนี้นั้น สนุกเพลิดเพลินบันเทิงใจนะค้าาา แล้วทุกคนอย่าลืมลงคะแนนเสียงให้กับ แต่ละร้านด้วยนะคะ เพราะปีนี้จะมีการแข่งขันร้านดีเด่นและมอบรางวัลให้แก่ ร้านที่ชนะในปีนี้ด้วยคะ"

 

 

หลังจากที่ไมค์ที่ทางโรงเรียนประกาศของโรงเรียน เงียบลง นร.ทุกคนที่ได้ยิยก็ต่างมีไฟและตะโกนให้กำลังใจด้วยหน้าว่า

 

 

"โอ้วววววว"

 

 

ตัดภาพมาทางห้องของเธม หลังจากที่ทุกคนเริ่มลงมือจัดร้านและกำลังจะเปิดร้าน มายก็พูดให้กำลังใจทุกคนว่า

 

 

"ทุกคน! ปีนี้เราจะต้องชนะ และเอาถ้วยรางวัลมาให้อาจารย์ให้ได้เลยนะ"

 

 

ทุกคนก็จ่างตอบรับเสียงของมายว่า

 

 

"โอ้วววววววววว!"

 

 

"เราจะต้องชนะแน่"

 

 

"เราจะต้องเป็นร้านอันดับหนึ่งให้ได้"

 

 

"ปีนี้พวกเราขอแชมป์ไปแล้วละกัน"

 

 

ส่วนเธมที่ได้ยินแบบนั้น เขาก็คิดในใจว่า

 

 

หึ ทุกคนกำลังใจดีจังน้าาา ไหนขอลองเช็คหน่อยละกันว่าจะดีเหมือนกับที่พูดไหม 

 

เอาล่ะ เปิดโหมดเช็คกลิ่นอาย 

 

เห้ย! เป็นไปไม่ได้ ไม่มีกลิ่นอายของความกลัวเลย และไม่มีแต่ความสิ้นหวังเลยด้วย มีแต่ความยินดี แถมยังเต็มเปี่ยมไปด้วยความมั่นใจอีก 

 

 

ทันได้นั้นก็มีเสียงนักเรียนคนนึ่งพูดขึ้นว่า

 

 

"ใช่ๆ ยังไงปีนี้พวกเราก็ขอแชมป์ไปแหละ เพราะความคิดของเธมที่เสนอร้านนี้มาออกจะดีมากเลยด้วย"

 

 

เธมก็ทำได้แต่เขิลไปมา ส่วนมายก็พูดให้กำลังใจทุกคนขึ้นมาว่า

 

 

"เอาล่ะทุกคนงั้นวันนี้เร่ลุยกันให้เต็มที่ ไปเลย! แล้วตอนกชางเราก็จะมาเที่ยวให้สนุกจนหายเหนื่อยไปเลย!"

 

 

ทุกคนที่ได้ยินเสียงเชียร์ก็มีกำลังใจขึ้นมามากกว่าเดิมอีก และขานรับมายพร้อมกันว่า

 

 

"โอ้วววววววว!"

 

 

แล้วหลังจากนั้นทุกคนก็ทำงานกันขยันขันแข็ง จนมาถึงช่วงบ่ายที่จะประกาศผล 

 

ทุกคนที่อยู่ในโรงเรียนก็ต่างแห่กันมาที่ลานสนามของโรงเรียน เพื่อจะฟังผลประกาษ ร้านยอดฮิตแห่งปีบางส่วนที่มาไม่ได้จริงๆ ก็ยืนอยู่ที่บูธของตนเองแต่ก็ตั้งใจฟังราวกับว่าตนมายืนอยู่หน้าเวทีประกาศผลเลย ทันใดก็มีเสียงตัวแทนนักเรียน เดินขึ้นมาบนเวที และประกาศผ่านไมค์ว่า

 

 

"เอาล่ะค่า~! สวัสดีตอนบ่ายนะค่ะ"

 

 

คนที่บูธของเธมที่ได้ยินพิธกรก็ต่างพูดว่า

 

 

 

"มาแล้วหรอ"

 

 

"ถึงเวลาแล้วซินะ"

 

 

"ตาใครจะได้รางวัลร้านยอดฮิตกันนะ"

 

 

แล้วก็มีเสียงพิธีกรพูดต่อว่า

 

 

"ถึงเวลาที่ทุกท่านรอคอย คือการประกาศผลรางวัลร้านยอดฮิตแห่งปี แล้วนะค้าาา"

 

 

ทุกคนก็ต่างจดจ้องรอคำตอบจากพิธิกร หญิงสาวคนนี้ ส่วนทางพวกห้องเธมเองก็พูดกันว่า

 

 

"ใครกันนะที่จะได้อันดับ1 ปีนี้"

 

 

"ยังไงก็ต้องเป็นพวกเรา"

 

 

"ใช่ๆ ยังไงปีนี้พวกเราขอสักปีแหละ"

 

 

"ไอเดียของพวกเราดีออกแบบนี้"

 

 

"นั้นซิ ขอให้คนอื่นโหวตให้พวกเราแล้วกัน"

 

 

แล้วทันใดนั้นในระหว่างที่ทุกคนคุยกันก็มีเสียงพิธีกรสาวพูดต่อว่า

 

 

"ห้องเรียนระดับชั้นปีนี้ที่ได้ ร้านค้ายอดฮิตคือ ห้องเรียนระดับมัธยมศึกษาปีที่ 2"

 

 

หลังจากที่พิธีกรพูดจบทุกคนที่หน้าเวทีก็ต่างมองไปที่อาคารเรียนตึก ม.ต้น 

 

ส่วนพวกคนในห้องเธมก็ต่างมองหน้ากัน เพราะพวกเขารู้อยู่แล้วว่าพวกเขาต้องชนะ เพราะทุกคนที่มากร้านของพวกเขาต่างก็ ชื่นชมและชอบมากๆ 

 

ทันใดนั่นเสียงพิธีกรสาวก็พูดขึ้นต่อว่า

 

 

"ห้องเรียนได้รางวัลร้านยอดฮิตคือ ห้องมัธยมศึกษาปี 2/4"

 

 

นั่นก็เป็นห้องของเธม

 

ท่ามกลางเสียงดีใจและเสียงเสียใจ

 

พร้อมกับความมึนงง ต่างนาๆ พิธีกรก็ประกาศเรียกตัวแทนมารับรางวัล ทั้งห้องจึงเสนอให้มายไปรับรางวัล เพราะมายเป็นคนที่ทำให้คนงานจบลุลวงไปได้ด้วยก็คือมาย มายจึงยอมรับคำขอของทุกคนและเดินไป มายเธอเดินไปได้สักพักนึ่ง จนมาถึงครึ่งเธอก็หยุดเดิน แล้วพูดลอยขี้นมาว่า

 

 

"นายอยู่แถวนี้ใช่ไหม"

 

 

เธมจู่ๆก็โผล่มาจากในเงาต้นไม้ แล้วก็พูดว่า

 

 

"มีอะไรล่ะ"

 

 

มายจึงบอกลับเธมว่า

 

 

"ฉันจะไม่เป็นตัวแทนรับรางวัล"

 

 

เธมที่ได้ยินแบบนั้นเขาก็ถามมายว่า

 

 

"ทำไมล่ะ ก็ในเมื่อทั้งห้องเขาเสนอชื่อเธอกัน"

 

 

มายจึงบอกกลับเธมว่า

 

 

"ไม่! แบบนี้ฉันไม่ยอมรับ มันไม่ใช่ไอเดียของฉันแล้วตลอดเวลาที่ผ่านมา ฉันก็ไม่ได้เป็นคนแก้แต่คอยโผล่ออกมาช่วยฉันเพราะฉนั้น นายต้องเป็นตัวแทนห้องไปรับรางวัล"

 

 

เธมที่ได้ยินแบบนั้นเขาก็เดินออกมาจากเงาไม้แล้วพูดว่า

 

 

"โอเครแบบนั้นก็ได้"

 

 

แล้วเขาก็เดินไปที่เวที พอเขาขึ้นไปถึงหน้าเวที พิธีกรก็มอบรางวัลให้ตามปกติ แล้วจากนั้นเธอก็มอบไมค์ให้เขาแล้วพูดว่า

 

 

"มีอะไรอยากจะบอกกลับ ทุกคนไหมคะ"

 

 

เธมก็รับไมค์มาแล้วพูดว่า

 

 

"รางวัลที่ได้มาในวันนี้ มันเกิดจากแรงกาย แรงใจของพวกเราทุกคน พวกเราทุกคนต่างก็หวังให้งานวันนี้ออกมาดีที่สุด ไม่ได้เป็นของใครเพียงคนเดียวแต่เป็นของพวกเราห้อง ม.2/4 จำเอาไว้"

 

 

หลังจากที่เธมได้รับถ้วยรางวัลเสร็จ ก็กลับมาที่ห้องเรียนมาย แล้วทุกคนก็ฉลองกันตามระเบียบบบ

 

โปรดติดตามตอนต่อไป…

 

.

 

.

 

.

 

อาจจะไม่มีต่อแล้วนะครับสำหรับเรื่องนี้เพราะทางผมที่เป็นคนเขียน เหนื่อยกับเรื่องนี้ และรู้สึกว่ามันไม่ใช่แนวของผมเลย

 

ขอบคุณทุกแรงเชียร์และคำติชมต่างๆตลอดมานะครับ 😩

 

แล้วก็อย่าลืมติดตามผลงานชิ้นต่อไปของผมด้วย🥰

ความคิดเห็น