ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 20 ผมตกเป็นเมียเขา

ชื่อตอน : ตอนที่ 20 ผมตกเป็นเมียเขา

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 18.1k

ความคิดเห็น : 28

ปรับปรุงล่าสุด : 15 พ.ค. 2559 21:26 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 20 ผมตกเป็นเมียเขา
แบบอักษร

 

 

#

 

 

ผมตกเป็นเมียเขา ตอนที่ 20

 

 

Part น้ำ

 

            นี่ก็เช้าของอีกวันแล้ว แต่ก็ไม่มีวี่แววว่าพี่ๆทั้งสองคนจะฟื้นขึ้นมาเลย เมื่อคืนผมนอนเฝ้าพี่ทั้งสองแทบจะไม่ได้นอนเพราะเป็นห่วง คอยลุกขึ้นมาดูว่ารู้สึกตัวรึยัง แต่ก็ไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงไปสักนิดเดียว คุณแม่ให้คนเอาเสื้อผ้าและของใช้จำเป็นมาให้ผมเมื่อวานแล้ว

 

            ผมอาบน้ำ เปลี่ยนเสื้อผ้า แล้วออกไปซื้ออาหารเข้ามากินเป็นมื้อเช้า หันไปมองพี่สายฟ้ากับพี่วายุอีกที ก็ยังไม่รู้สึกตัว นึกถึงภาพเมื่อวานน้ำตาก็ไหลออกมาอีกครั้ง เป็นเพราะผมทั้งสองคนถึงต้องมาอยู่ในสภาพนี้

 

            “น้ำ แค่กๆๆ”ได้ยินเสียงเบาเหมือนกระซิบดังออกมา แต่มันก็ดังพอที่จะทำให้ผมได้ยินพี่สายฟ้ายังหลับตาอยู่แต่พูดพึมพำออกมา เขาเรียกชื่อผมหรือกระหายน้ำกันแน่นะ ผมไม่แน่ใจแต่ก็เดินไปหยิบน้ำอุ่นใส่แก้วแล้วเอาหลอดปัก เอาไปจ่อปากพี่สายฟ้า

 

            “นี่ครับพี่สายฟ้า ค่อยๆดูดนะครับ”ผมบอกพี่สายฟ้าอย่างห่วงใยรู้สึกดีใจมากๆที่เขารู้สึกตัวขึ้นมา พี่สายฟ้าลืมตาขึ้นช้าๆหันมามองผมไม่ได้พูดอะไร ค่อยๆดูดน้ำในแก้วไปจนหมด

 

            “เอาอีกไหมครับ”พี่สายฟ้าส่ายหน้าให้เป็นคำตอบผมจึงเอาแก้วไปตั้งไว้ที่เดิม

 

            “พี่สายฟ้าเจ็บตรงไหนบ้างครับ อ้ะ แปปนึงนะครับผมจะตามหมอให้”ผมเดินออกจากห้องอย่างรีบๆ แล้วไปบอกพยาบาลว่าพี่สายฟ้าฟื้นแล้ว

 

            ไม่นานคุณหมอก็เข้ามาพร้อมพยาบาลอีกหนึ่งคน ท่านก็ตรวจพี่สายฟ้าไปเรื่อยๆ คอยถามนู้นนี่ ผมจึงเดินมานั่งที่เตียงของพี่วายุแทน เอื้อมมือของตัวเองไปวางทับที่มือของพี่วายุแล้วกุมมันไว้เบาๆ ก้มลงไปกระซิบเบาๆข้างหูว่า

 

            “รีบตื่นขึ้นมาสิครับพี่วายุ”ไม่นานคุณหมอก็ออกไป พี่สายฟ้าหันมายิ้มกับผมน้อยๆพยาบาลนำมื้อเช้ามาให้ พี่วายุก็นั่งกินเงียบๆ สงสัยคงจะหิวมาก ผมเลยลงมือทานอาหารเช้าของตัวเองบ้าง

 

          เหมือนว่าพี่สายฟ้าคงจะไม่ชอบอาหารที่พี่พยาบาลเอามาให้เท่าไหร่ เลยมาแย่งของผมกิน

 

            “อ้ะ พี่สายฟ้าครับ กินของเผ็ดได้เหรอครับ ไม่สบายอยู่นะ”ผมปรามพี่วายุเมื่อยื่นช้อนมาตักแกงเผ็ด

 

            “ไม่เป็นไรหรอก พี่ไม่ได้เป็นอะไรมากสักหน่อย”ว่าแล้วก็เอาช้อนเข้าปาก แบบที่ผมก็ห้ามไม่ทัน เลยปล่อยให้กินไป

 

 

 

 

            “แค่กๆๆๆ”เสียงไอจากอีกเตียงดังขึ้นทำให้ผมสะดุ้งแล้วรีบเดินไปที่พี่วายุ

 

            “พี่วายุครับ เป็นยังไงบ้าง เจ็บตรงไหนไหม”พูดพร้อมยื่นน้ำอุ่นไปให้ทาน พี่วายุทานได้ครึ่งแก้ว แล้วลุกขึ้นนั่ง ทำหน้าเหยกเกนิดหน่อย

 

            “เจ็บตรงไหนครับ”ผมพูดด้วยความเป็นห่วง พี่วายุส่ายหัวแล้วถามกลับ

 

            “น้ำไม่เป็นไรใช่ไหม”

 

            “ผมไม่เป็นไรครับ”ผมบอกพี่วายุยิ้มๆ คุยกันได้แป๊ปนึงก็นึกได้ว่ากินข้าวค้างไว้อาหารยังตั้งอยู่ที่เดิมเลย พวกเราสามคนก็เลยทานข้าวด้วยกันโดยเอาโต๊ะอาหารตั้งไว้ตรงกลางระหว่างเตียงของทั้งสองคน

 

            “อ๊ะ น้ำครับมือพี่ไม่มีแรง” พี่วายุที่จะยกมือหยิบช้อนพูดออกมา

 

            “ผมไปตามหมอให้ไหมครับ”ผมถามอย่างกังวล ทำไมแขนถึงไม่มีแรงนะ

 

            “แต่ตอนนี้พี่หิวข้าวมากเลยนะ”พี่วายุพูดแล้วทำหน้าตาน่าสงสาร ทำไมถึงรู้สึกว่าตัวเองโดนอ้อนนะ

 

            “งะ งั้น ผมป้อนให้ ก็ได้ครับ” ผมบอกแล้วหยิบช้อนขึ้นมาตักข้าวต้มในชามของพี่วายุมาเป่า แล้วก็ป้อนให้ เอ๊ะ ผมตาฝาดรึเปล่าพี่วายุยักคิ้วแล้วทำหน้าอมยิ้มใส่พี่สายฟ้า

 

            “น้ำไม่ป้อนพี่บ้างเหรอครับ”พี่สายฟ้าพูดขึ้นมาบ้าง ผมเริ่มรู้สึกว่าพี่สองคนนี้เหมือนฝาแฝดกันเข้าไปทุกวันแล้ว คนนี้ได้อีกคนก็จะต้องได้เหมือนกัน

 

            “แต่พี่สายฟ้าก็ไม่ได้เจ็บมือนี่ครับ”

 

            “ก็พี่อยากให้น้ำป้อนให้อะ”

 

            “ก็ได้ครับๆ”สุดท้ายผมก็เลยต้องป้อนให้พี่สายฟ้ากับพี่วายุสลับกับป้อนให้ตัวเองด้วย ทานเสร็จก็เก็บจานไปไว้แล้วกลับมานั่งกับพี่ๆทั้งสองคน

 

            “น้ำครับ พวกพี่ขอโทษนะครับ”จู่ๆพี่สายฟ้าก็พูดออกมาแบบไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ย

 

            “ยกโทษให้พวกเรานะครับ”พี่วายุจับมือผมไว้แล้วก็พูดออกมา

 

            “...”ผมเงียบเลือกที่จะไม่ตอบ ผมยังเสียใจ ยังจำภาพวันนั้นได้ดีภาพที่บอกให้รู้ว่าพี่สายฟ้ากับพี่วายุไม่ใช่ของผม เขาไม่ไม่ของผม ผมเลือกที่จะยิ้มให้

 

            “ผมไม่มีสิทธิ์โกรธพวกพี่นิครับ พวกเรายังไม่ได้เป็นอะไรกันสักหน่อย”ใช่ครับ เรายังไม่ได้เป็นอะไรกัน ไม่เคยมีคำไหนที่ออกจากปากทั้งสองคนเพื่อยืนยันสถานะของเรา

 

            “โถ่ ตัวเล็กครับ พี่เป็นของตัวเล็กคนเดียวนะครับ”พี่สายฟ้าเอ่ยออกมา

 

            “พี่ขอโทษนะครับน้ำ พี่เป็นของน้ำนะ”พี่วายุพูดออกมาบ้าง จับมือผมแน่นไม่ยอมปล่อยเหมือนกลัวว่าผมจะหายไป

 

            “น้ำกลัว ฮึก กลัวแทบแย่ตอนที่ พวกพี่สลบไป ฮือออ” ผมโผเข้ากอดพี่สายฟ้า ไม่มีใครรู้หรอกว่าตอนนั้นผมเหมือนคนบ้าขนาดไหน ใจของผมตอนนั้นคิดแค่ว่าถ้าพี่สายฟ้ากับพี่วายุไม่ตื่นขึ้นมาผมจะยังอยู่ต่อไปได้ไหม แปลกนะครับ แค่เพียงเวลาสั้นๆที่เราอยู่ด้วยกัน ผมกลับขาดเขาไม่ได้ขนาดนี้

 

            “โอ่ๆๆ น้ำไม่ร้องนะครับ พี่อยู่นี่แล้วไง จะอยู่กับน้ำตลอดไปเนอะ”พี่วายุพูดปลอบแล้วลูบหลังผม ผมอยู่ในสภาพนั้น เกือบสิบห้านาที กว่าจะตั้งสติได้แล้วผละออกจากพี่สายฟ้า

 

            “ขี้แยเป็นเด็กเลยนะ ตัวเล็ก”เมื่อเห็นว่าผมหยุดร้องแล้ว พี่สายฟ้าก็พูดล้อทันที

 

            “ใครขี้แยกันเล่า ไม่มีสักหน่อย”ผมพูดเถียงออกไป เออผมมันเด็ก ก็อายุเพิ่ง 19 นี่หน่า

 

            “หึหึ แล้วเมื่อกี้ใครกันละครับ ที่เอาแต่ร้องไห้”พี่วายุก็เสริมขึ้นมาทันที เออ ผมขี้แยก็ได้วะ

 

            “ปล่อยเลยครับ น้ำจะไปล้างหน้า”ผมพูดบอกพี่วายุที่ยังจับมือผมไม่ยอมปล่อย

 

            “พาพี่ไปด้วยสิ พี่ยังไม่ได้แปรงฟัน ล้างหน้าเลยนะ”จริงด้วยสิ กินข้าวเช้าไปแล้ว เพิ่งนึกขึ้นได้รึไงกันว่าลืมแปรงฟันอะ

 

            “อี๋ พี่สายฟ้า พี่วายุ สกปรกอะ”ผมพูดล้อๆ ทำสีหน้าหยักแหยง

 

            “หึหึ รังเกียจรึไง เดี๋ยวจับจูบซะเลยนี่”พี่สายฟ้าพูดแล้วทำเหมือนจะเอื้อมตัวมาจับผมทำให้ผมรีบกระโดดหลบอย่างไว

 

            “พี่สายฟ้าเดินมาเองเลยนะ ไม่เจ็บขาใช่ไหม”พูดแล้วผมก็พยุงพี่วายุเข้าห้องน้ำ เพราะใส่เฝือกอยู่ก็เลยเดินไม่สะดวก

 

            “น้ำใจร้ายจัง”ได้ยินเสียงบ่นตามหลังแต่ก็ไม่ได้หันไปมองแค่ยิ้มขำนิดหน่อยเท่านั้น

 

            พี่สายฟ้ากับพี่วายุแปรงฟันล้างหน้ากันเสร็จก็กลับมานอนกันเหมือนเดิม ผมเดินไปเปิดทีวีดูข่าวเพราะไม่มีอะไรทำ สักพักหมอก็เข้ามาตรวจอาการทั้งสองคนอีกครั้ง หมอบอกว่าอาการไม่น่าเป็นห่วง พักที่นี่อีกสักวันพรุ่งนี้จะให้กลับบ้านได้

 

            นี่ก็เกือบจะสิบเอ็ดโมงแล้ว ผมนั่งเล่นเฉยๆไม่มีอะไรทำ เบื่อมากก็เลยเดินเข้าไปหยิบแอปเปิ้ลมานั่งปอกให้คนป่วยกิน ซื้อมาเมื่อเช้าตอนไปซื้อข้าว

 

            “พี่สายฟ้าครับ อ้ำ”ผมพูดเหมือนกับป้อนข้าวให้เด็ก พี่สายฟ้าก็อ้าปากงับแอปเปิ้ลเข้าไป น่ารักจัง คิก คิก

 

            “พี่วายุ อ้า” ทำเหมือนกันกับพี่สายฟ้า พี่วายุก็งับไปทันที ทีเดียวหมดทั้งชิ้นเลย สักพักแอปเปิ้ลสองลูกก็หมดเกลี้ยง ดูเหมือนทั้งสองจะอิ่มมาก ไม่ใช่อิ่มท้องนะครับ อิ่มอกอิ่มใจต่างหาก ไม่รู้จะยิ้มอะไรนักหนา ผมก็เขินเป็นนะ ไอ้พี่บ้า

 

            เก็บจานกับมีดและซากเปลือกแอปเปิ้ลไปไว้พอกลับมายังไม่ทันจะนั่งพี่วายุก็พูดขึ้นมาก่อน

 

            “น้ำจ้า พี่เหนียวตัวจังเลย เช็ดตัวให้หน่อยสิ”

 

 

            “พี่ก็เหนียวเหมือนกัน เช็ดให้พี่ด้วยน้ะ” น้ำเสียงอ้อนมากกกกกก แต่สายตานี่แทบจะกินผมอยู่แล้ว นี่พวกพี่ป่วยกันจริงๆใช่ไหมเนี่ย เฮ้อออออออออออ

 

 

 

http://cdn-tunwalai.obapi.io/files/member/141047/1391969964-member.jpg

 

 

 

มาแล้วค้าาาาาาาาาา  ขอโทษที่หายไปนานมาก

มันเป็นช่วงต้องสอบขึ้นม.4 วุ่นวายมากเลยทีเดียว

บวกกับมีปัญหาตัวรับสัญญาณเน็ตบ้านแพรเสีย เก็บตังค์ซื้อใหม่ T^T

เม้นติชมกันได้คะ เม้นเป็นกำลังใจให้ด้วยยิ่งดี5555555

ฝากติดตามนิยายเรื่องนี้ด้วยเน้ออออออออ

#จะไม่แก้คำผิดนะคะ ขี้เกียจ5555

 

 

 

http://cdn-tunwalai.obapi.io/files/emotions/18.gifhttp://cdn-tunwalai.obapi.io/files/emotions/18.gifhttp://cdn-tunwalai.obapi.io/files/emotions/18.gif

 

 

 

ความคิดเห็น