facebook-icon Twitter-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : 8.2 ศัตรูหัวใจ

คำค้น : หมอ,แพทย์,อาจารย์,นักศึกษาแพทย์,เอ็กซ์เทิร์น,ฟิน,จิก,หมอน,ขาด

หมวดหมู่ : นิยาย Yuri

คนเข้าชมทั้งหมด : 152

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 11 เม.ย. 2564 12:45 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
8.2 ศัตรูหัวใจ
แบบอักษร

ตรงดาดฟ้าของตึกถูกเติมแต่งให้เป็นพื้นที่สีเขียวเพื่อพักผ่อนหย่อนใจ ดอกไม้ในกระถางถูกดูแลเป็นอย่างดีจึงออกดอกสวยงามสู้กับแสงแดดตอนกลางวัน ใต้ร่มไม้ใหญ่มีชิงช้าและม้านั่งจัดวางไว้อย่างลงตัว ชูครีมนั่งมองดอกลิลลี่ ออฟ เดอะ วัลเลย์ ดอกไม้สีขาวรูประฆังเล็กๆ ที่ถูกจัดเรียงไว้ในร่ม ทั้งที่รู้ว่าสภาพอากาศไม่เอื้ออำนวยแต่มันก็ยังอยู่รอดมาได้ 

​"เธอมีอะไรจะคุยกับฉันอีก" 

ชูครีมรวบรวมความกล้าที่จะเอ่ยถามคนที่นั่งข้าง ๆ เขาเอามือล้วงเข้าไปในกระเป๋าก่อนจะยื่นบางอย่างให้หญิงสาว 

"ทานสิ เธอยังไม่ได้ทานอะไรคงจะหิวแย่" 

ในมือของภีมมีแซนวิชที่เขาซื้อไว้เพราะตัวเองต้องเข้าเวรจนถึงตอนดึก ๆ แถมเขายังขอให้พี่เรสซิเดนท์เพิ่มเวรให้เขาอีก ทั้งที่แค่นี้มันก็มากอยู่แล้ว เพียงเพราะเขา...ไม่อยากอยู่คนเดียว 

"ไม่เป็นไร คุยให้เคลียร์เถอะ" 

ชูครีมไม่กล้าที่จะรับมัน ยิ่งเขาทำเหมือนห่วงใย เธอยิ่งคิดเข้าข้างตัวเอง ทั้งที่ภีมอาจเห็นว่าเพียงเพราะตัวเธอหน้าเหมือนพี่สาว...ก็เท่านั้น 

"อืม เรื่องที่ผมทำไปขอโทษด้วยนะ" 

ภีมมองคนที่นั่งอยู่ด้วยความเจ็บปวด แววตาที่เคยสดใสของเธอมันดูเศร้าหมองอย่างเห็นได้ ต้นเหตุนั้นมาจากเขาคนเดียวที่ทำให้เรื่องมันแย่ลง 

"ฉันบอกแล้วไงให้ลืมมันไปซะ" 

แม้ปากจะบอกไปอย่างนั้นแต่ใจก็เจ็บชะมัด ชูครีมก้มหน้ามองดอกไม้เงียบ ๆ เธอรู้ตัวดีว่าเธออาจจะกลั้นน้ำตาไว้ไม่นาน ขอแค่เขาลุกจากตรงนี้ไป 

"กำลังร้องไห้อยู่ไม่ใช่เหรอ เธอน่ะ" 

มือของภีมแตะที่ใบหน้าสวยหวาน เธอช่างบอบบางราวกับดอกไม้ที่เธอจ้องมอง หัวใจของเธอมันเจ็บแม้จะไม่พูดสิ่งใดออกมา แต่คนที่มีนิสัยใส่ใจคนอื่นนั้นย่อมรู้ดีกว่าใคร 

"ฉันจะร้องไห้ทำไมกัน" 

ความรู้สึกร้อนผ่าวที่ขอบตาเริ่มกำเริบถึงเจ้าตัวจะทำเหมือนไม่มีอะไรก็ตาม 

"ตบผมเถอะ" 

"พูดอะไรของเธอ" 

มือของชูครีมถูกดึงเข้ามาหาใบหน้าของภีมที่นั่งอยู่ข้าง ๆ เธออดแปลกใจไม่ได้ที่เห็นภีมทำอย่างนั้น 

"ทำไงก็ได้ ถ้าทำให้เธอรู้สึกดี" 

"ภีม หยุดนะ" 

"จะเกลียดผมก็จะไม่ว่าเลย อย่าได้เจ็บปวดเพราะตัวผมที่ทำไม่ดีกับเธอ" 

ปึก...ปึก... 

"บอกให้หยุดไง" 

เพี๊ยะ!! ... 

ความเจ็บจากฝ่ามือนั้นพอทำให้ชายหนุ่มรับรู้ถึงความเจ็บอันน้อยนิดเมื่อเทียบกับสิ่งที่ชูครีมได้รับ หญิงสาวรู้สึกตกใจที่เผลอตบหน้าของเขาเสียเต็มแรงจนริมฝีปากของเขากำลังมีเลือดซึมออกมานิด ๆ 

"ความเจ็บมันเป็นอย่างนี้เอง" 

ภีมเอานิ้วปาดมุมปากที่มีเลืิอดติดมาเล็กน้อย การที่ชูครีมลงโทษแค่นี้มันยังน้อยไป น้อยไปจริง ๆ 

"ภีม เจ็บมากไหม" 

ชูครีมเอ่ยถามด้วยแววตาแสนเป็นห่วง หยดน้ำตาของเธอค่อย ๆ ไหลริน ยิ่งเห็นว่าเขาได้เลือด แต่คนถูกตบกับส่ายหน้าเบา ๆ 

"เจ็บไม่มากหรอก ขอบคุณนะที่ลงโทษภีม" 

"เธอนี่มัน..." 

"อย่าร้องไห้" 

มือของภีมปาดน้ำตาที่รินไหลไม่ขาดสาย สัมผัสคอยปลอบประโลมใจหญิงสาวที่ทนเห็นเขาเจ็บปวดไม่ได้ 

"ฮึก" 

"เด็กดื้อ บอกให้หยุดไงตาแดงหมดแล้ว" 

"เธอสนใจเราด้วยหรอ ถ้าเพราะเราหน้าเหมือนพี่แคลร์...ไม่ต้องหรอก คนที่เธอควรจะไปทำดีด้วยคือพี่แคลร์ต่างหาก" 

ชูครีมทำท่าจะลุกแต่ภีมจับข้อมือรั้งเธอไว้ ร่างบางล้มลงมาในอ้อมกอดของชายหนุ่มร่างสูงที่นั่งอยู่ เธอรีบยันตัวออกห่างเพราะหัวใจดวงน้อยกำลังเต้นแรงเพราะเขา 

"เลิกพูดถึงอาจารย์ได้แล้ว เธอก็รู้ว่ามันเป็นไปไม่ได้" 

ภีมมีแววตาที่หมองหม่นลง เพราะเขารู้ดีว่าเอแคลร์มองแค่เคท ถึงไม่มีเขาในดวงตาคู่สวยคู่นั้น มันเป็นเรื่องจริงที่น่าเจ็บปวดใจ 

ปึก...ปึก... 

"ปล่อยฉัน" 

ชูครีมพยายามดันร่างของภีมให้ออกห่างแต่กลับถูกเขาโอบกอดให้แน่นกว่าเดิม 

"อยู่อย่างนี้สักพักได้ไหม ผมต้องเข้าเวรดึกติดต่อกันจนกว่าจะเรียนจบ อาจไม่เห็นหน้าเธอเลยด้วยซ้ำ" 

กึก... 

มือเรียวสวยชะงักค้าง คำพูดของภีมทำให้ชูครีมไม่อาจขัดขืนได้อีกค่อไป 

"เธอทำแบบนั้นทำไม" 

"เพื่อลงโทษตัวเอง...ที่ไม่ดีพอ ระหว่างนี้...อย่าเพิ่งไปรักใครจะได้ไหม" 

เอแคลร์เดินมาหยุดที่หน้าห้องของเคทอีกครั้ง นอกจากจะติดต่อเจ้าตัวไม่ได้ คนที่ 'เหมือนจะงอน' ก็ยังไม่ยอมติดต่อมาอีก เธอไม่รู้จะไปตามเคทที่ไหนถึงได้มาที่หอพักของเคทเพราะคิดว่าลูกแมวจอมดื้อต้องอยู่ที่นี่แน่นอน 

ก๊อก ๆ ๆ 

"เคท" 

เสียงหวาน ๆ ดังที่หน้าห้อง คนที่กำลังตื่นนอนเดินมาเปิดประตูด้วยแววตาแสนงอนก่อนจะเดินนำเอแคลร์มานั่งตรงโซฟา 

"ทานข้าวน่าอร่อยนะคะ" 

ประโยคแรกของเคททำเอแคลร์ถึงกับงง เธอกดเปิดโทรทัศน์โดยไม่มองเอแคลร์ด้วยซ้ำ 

"ก็ปกติ" 

"ปกติ? พูดเป็นเล่นให้ผู้หญิงคนอื่นจับมือน่ะนะ" 

"อิงค์เขาเป็นเพื่อนของแคลร์นะ" 

"ค่ะ" 

"เคท ไม่เอาน่า มีเหตุผลหน่อยสิ" 

หมับ! 

เคทดันตัวของเอแคลร์ให้ล้มลงตรงโซฟา หญิงสาวยันตัวขึ้นพลางมองใบหน้าสวยที่อยู่ใต้ร่าง ช่างไม่รู้เลยรึไงว่าไม่ชอบให้ทำแบบนั้น 

"ถ้าเคทจับมือแคลร์บ้างล่ะ" 

มือเรียวสวยสอดประสานกันจนเอแคลร์ตกใจ ใบหน้าของเธอร้อนผ่าวเพราะชุดสายเดี่ยวลายเสือดาวที่เคทสวมมันเว้าลึกลงไปแถมยิ่งก้มแบบนี้มันก็ยิ่งทำให้เอแคลร์ปั่นป่วนไปหมด 

"ก...ก็จับสิ" 

"กับ 'คนอื่น' ไม่หวงตัวบ้างรึไง เคทเป็นผัวแคลร์นะ" 

"ฉันบอกแล้วไงว่าอิงค์เป็นเพื่อน อื้อ" 

ริมฝีปากสีชมพูระเรื่อถูกครอบครองอย่างรวดเร็วจากคนที่อยู่ข้างบน เธอไม่อยากฟังชื่ออาจารย์อิงค์ด้วยซ้ำ ยิ่งเอแคลร์พูดถึงแต่อาจารย์อิงค์ เคทก็ยิ่งอยากจะจูบปิดปากบาง ๆ นั่นซะ 

"จ๊วบ" 

"อื้ม เคท" 

"จ๊วบ" 

"อื้อ" 

"ไปกินซะไม่เกรงใจกันแบบนี้ คิดว่าเคทจะใจกว้างมากเหรอคะ" 

แววตาอันทรงเสน่ห์จ้องมองเอแคลร์ราวกับนักล่า ใช่เธอคือนักล่าที่เลือกเหยื่อและเธอจะไม่ยอมให้เหยื่ออันหอมหวานนี้ตกเป็นอาหารของใครเพราะเธอจะขย้ำเหยื่อ...จนกว่าจะหมดแรง 

"อื้อ" 

"จ๊วบ" 

ริมฝีปากของเคทเริ่มรุกหนัก ทั้งขบเม้มเอแคลร์ให้จดจำว่าเธอเป็นใครและเตือนว่าอย่าทำแบบนี้อีก ความร้อนแรงนั้นเพิ่มทวีคูณขึ้นเมื่อเคทขยับแก่นกายที่ตั้งชูชันผ่านชุดสายเดี่ยวลายเสือดุนดันตรงหน้าท้องของเอแคลร์อย่างจงใจ 

"อื้ม" 

"อื้อ จ๊วบ" 

"อื้ม" 

"แผล็บ" 

"อ๊า" 

"จ๊วบ" 

ลิ้นเล็ก ๆ เข้ารุกล้ำถึงด้านในพลางดูดดึงลิ้นของเอแคลร์เพื่อต้อนเธอให้จนมุม หากแต่เอแคลร์ไม่ยอมให้เธอได้ใจไปมากกว่านี้เมื่อคนใต้ร่างผลักเคทออกก่อนจะขึ้นมานั่งคร่อมลูกแมวจอมดื้อไว้ 

"อย่าคิดว่าจะควบคุมแคลร์ให้ทำตามใจเคทไปหมดทุกเรื่องนะ" 

"ถ้าคิดว่าต่อต้านได้ ก็ลองดูสิคะ...แคลร์" 

ความคิดเห็น