facebook-icon Twitter-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : 8.1 ศัตรูหัวใจ

คำค้น : หมอ,เอ็กซ์เทิร์น,นักศึกษาแพทย์,อาจารย์,ฟิน,ยูริ,สาวดุ้น

หมวดหมู่ : นิยาย Yuri

คนเข้าชมทั้งหมด : 80

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 11 เม.ย. 2564 12:41 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
8.1 ศัตรูหัวใจ
แบบอักษร

"น้องเคทลองทำตามนี้นะครับ เข้าใจไหมเอ่ย" 

พี่หมอท็อป เรสซิเดนท์ (แพทย์ที่เรียนเฉพาะทาง) หนุ่มหล่อร่างสูงที่กำลังติวให้เคทด้วยความตั้งใจหลังจากที่ทั้งคู่ไปตรวจดูอาการของคนไข้ด้วยกันจนเวลาล่วงเลยมาเกือบจะเที่ยงแล้ว 

"เข้าใจแล้วค่ะ" 

เคทตอบ เพราะพี่หมอท็อปค่อนข้างใจดีและอธิบายเรื่องยากให้เป็นเรื่องง่ายทำให้เคทได้รู้อะไรหลาย ๆ อย่างจากเขาอยู่เสมอ 

"อืม พักเที่ยงแล้วไปทานข้าวด้วยกันไหม" 

ชายหนุ่มออกปากชวนเมื่อเห็นว่าใกล้ถึงเวลาพักและเคทกับภีมไม่ได้มาด้วยกัน 

"..." 

เคทไม่ได้ฟังที่พี่หมอท็อปชวน เธอมองเลยไปยังห้องทำงานของเอแคลร์ ตรงทางเดินหน้าห้องเอแคลร์กำลังคุยกับอาจารย์อิงค์ อาจารย์สาวจากแผนกกุมารเวช ตอนแรกเธอก็ไม่คิดอะไรหรอกเพราะอาจารย์อิงค์เป็นเพื่อนของเอแคลร์ แต่ถ้ามองจากความสนิทถึงขั้นจับไม้จับมือกัน มันก็ทำให้หญิงสาวมีอาการทันที 

"เคท" 

"อ่าค่ะ พี่ท็อปว่าไงนะคะ" 

เคทเอ่ยถามท็อปอีกครั้ง เธอเห็นเอแคลร์ยิ้มให้อาจารย์อิงค์อย่างนั้นแล้วใจคอไม่ดีชะมัด ให้ตายสิ!!!! 

"พี่จะชวนไปทานข้าว" 

"อ๋อค่ะ" 

เอแคลร์มองเห็นเคทยืนคุยกับท็อปอยู่ไม่ไกล สายตาของเคทมองมาสอดประสานกับเอแคลร์เล่นเอาเธอใจสั่นขึ้นมาทันที คนอะไรช่างมีแรงดึงดูดมากมายถึงเพียงนี้ 

"พักแล้วไปทานข้าวเถอะแคลร์ เดี๋ยวค่อยมาตรวจวิจัยต่อก็ได้" 

เสียงของอิงค์ เพื่อนรักของเอแคลร์เอ่ยชวนคนที่จับมืออยู่ข้าง ๆ 

"อืม เดี๋ยวฉันขอเอาของไปเก็บนะ" 

เอแคลร์ยิ้มให้อิงค์อีกครั้งก่อนจะค่อย ๆ ปล่อยมือจากเพื่อนตัวดีของเธอ หญิงสาวเดินเข้าไปในห้องทำงานโดยมีอิงค์ยืนรออยู่ด้านนอก 

"อาจารย์อิงค์สวัสดีครับ" 

ท็อปเอ่ยทักทายอาจารย์อิงค์คนสวยที่ยืนอยู่ เธอหันมายิ้มให้ท็อปและเคทที่เดินผ่านมา เพียงแค่มองเห็นใบหน้าสวยของเคทแล้วหญิงสาวก็อดแปลกใจไม่ได้เพราะเธอไม่เคยเห็นหน้าของเคทมาก่อน 

"สวัสดีจ้าท็อป แล้วนี่..." 

"อ๋อ เคทน่ะครับ เอ็กซ์เทิร์นแผนกนี้" 

ท็อปช่วยแนะนำเคทให้อาจารย์อิงค์ คนถูกแนะนำตัวลอบสังเกตสายตาของอาจารย์อิงค์ที่มองมาแว๊บนึงเธออดคิดไม่ได้ว่าคน ๆ นี้ไม่ธรรมดาเอาซะเลย 

"สวัสดีค่ะ อาจารย์" 

"จ้า..." 

เคททักทายอาจารย์อิงค์ในขณะที่ประตูห้องของเอแคลร์กำลังเปิดอีกครั้ง ทันทีที่เห็นว่าเป็นเคท หัวใจเธอก็เต้นแรงขึ้นมาอีกครั้ง 

"กำลังจะไปไหนกันหรอ" 

อาจารย์อิงค์เอ่ยถามท็อปและเคทเพราะเห็นว่าตอนนี้เป็นเวลาพักแล้ว 

"ผมกับเคทกำลังจะไปทานข้าวน่ะครับ" 

ท็อปตอบอาจารย์อิงค์จนเอแคลร์มองมาที่เคทที่ยืนอยู่ด้วยความสงสัย 

"อ่อ นี่ก็จะไปทานกันพอดี ใช่ไหมแคลร์" 

"อ...อืม" 

"ไปด้วยกันไหมครับอาจารย์" 

ท็อปออกปากชวนเพราะไหน ๆ ก็พักเที่ยงแล้ว เคทมองอาจารย์อิงดึงมือเอแคลร์เข้าไปจับไว้จนภายในของเธอเริ่มคุกรุ่นขึ้นมาอย่างไม่ทราบสาเหตุ 

"วันนี้เรานัดกันไปทานร้านประจำน่ะ โทรจองแล้วด้วย ไว้โอกาสหน้านะคะ" 

ชิ...ต้องเล่นใหญ่เบอร์นี้เลยหรอ!! เคทที่หัวร้อนอดคิดในใจไม่ได้ว่าเป็นเพื่อนกันต้องจับมือถือแขนขนาดนี้เลยเหรอ ถึงเธอจะมีความสัมพันธ์แบบ Friend with Benefits กับภีมก็เถอะ เจอแบบนี้มัน...เพื่อนรักเพื่อนร้ายชัด ๆ 

"ทานให้ 'อร่อย' นะคะ ไปเถอะค่ะพี่ท็อป เคท 'หิว' แล้ว" 

เคททิ้งระเบิดลูกใหญ่ที่รอเวลาปะทุไว้ที่หน้าห้องทำงานของเอแคลร์ ก่อนจะดันหลังหนุ่มร่างสูงให้เดินไปได้แล้วเพราะเธอชักจะทนไม่ไหวซะแล้วที่เห็นว่าเอแคลร์จะไปทานข้าวกับอาจารย์อิงค์ ให้ตายเถอะเห็นแล้วมันหงุดหงิดจริง ๆ !!!! 

"สวยดีนะ นักศึกษาที่ชื่อเคทน่ะ" 

อิงค์มองตามหลังของเคทที่เดินไป ทั้งใบหน้า น้ำเสียง และรูปร่างของเคท มันช่างดูดีไปหมดจริง ๆ เธออดยิ้มไม่ได้ที่ได้เห็นความดื้อรั้นในแววตาคู่นั้น 

"ชอบรึไง" 

เอแคลร์ถามอ้อม ๆ เพราะสายตาของอิงค์เอาแต่มองเคทจนเธอรู้สึกแปลกใจเพราะปกติเพื่อนรักของเธอแทบไม่ค่อยแสดงออกว่าสนใจผู้หญิงคนไหนด้วยซ้ำ 

"อืม ดูมีเสน่ห์ดี นี่ตัวท็อปเลยใช่ป่าวเหมือนจะดื้ออยู่นะ" 

อิงค์ลูบคางวิเคราะห์คนที่เดินไปไกลแล้ว เธอช่างดึงดูดสายตาของอิงค์ได้ดีพอ ๆ กับคนที่ยืนข้าง ๆ ถ้าจะเป็นตัวท็อปอย่างนี้จะมีใครปราบพยศเด็กดื้อแบบเคทได้บ้างนะ...น่าสนใจมากทีเดียวเชียว 

"ดื้อ...มากเลยล่ะ" 

ช่วงพักเที่ยงที่ใครต่อใครต่างชวนกันไปทานมื้อเที่ยงมีเพียงชูครีมที่ยังนั่งทำงานของเธออยู่ ถึงพวกเพื่อน ๆ จะออกปากชวน แต่หญิงสาวก็ปฏิเสธไปอย่างแนบเนียนด้วยเหตุผลว่าเธอกำลังไดเอทอยู่คนอื่น ๆ จึงไม่ได้ถามอะไรต่อทั้งที่หญิงสาวเองก็หิวไม่แพ้กันเพราะเธอรีบมาโรงพยาบาลโดยไม่ทันที่จะได้ทานอะไรเลยด้วยซ้ำ 

"หิวจังเลย" 

ชูครีมทำหน้างอ เธอแสบท้องจนต้องค้นหาขนมที่ซ่อนไว้ในลิ้นชัก โชคร้ายชะมัดไม่มีอะไรในนั้นเลยนอกจากเอกสารเบิกจ่ายยา จะออกไปตอนนี้ก็กลัวว่าจะเจอใครสักคนหนึ่งที่เธอยังไม่อยากเจอตอนนี้ ถึงปกติแล้วชูครีมแทบจะไม่เคยเจอภีมในโรงพยาบาลก็เถอะ แต่เพราะเขาเป็นนักศึกษาแพทย์ มันก็ไม่แน่ที่อาจมีโอกาสได้เจอเขา 

หญิงสาวแอบมองออกไปนอกห้อง จะบอกให้พวกใบเตยซื้ออะไรก็ได้มาให้ก็ดันบอกไปว่าตัวเองกำลังไดเอท ให้ตายสิทรมานชะมัด บรรยากาศข้างนอกมีผู้ป่วยและญาติที่นั่งรอระหว่างพักเที่ยงอยู่ที่เก้าอี้ไม่กี่คน ไม่มีพวกนักศึกษาแพทย์ด้วยซ้ำ บางทีเธออาจจะคิดมากไป หรืออาจคิดเข้าข้างตัวเองไป 

"แกจะมาสำคัญตัวเองทำไมละครีม หิวก็แค่กิน" 

หญิงสาวกลืนน้ำลายอย่างยากลำบาก ความหิวที่จู่โจมเหนือสิ่งใดที่ให้ร่างเล็ก ๆ ค่อย ๆ เปิดประตูออกไปจากห้องยา 

ทางสะดวกแบบนี้ค่อยโล่งใจหน่อย ชูครีมถอนหายใจยาว ๆ 

ปึก! 

"อ๊ะ" 

หญิงสาวรู้สึกตกใจทันทีที่มือปริศนาตบไหล่เธอแม้จะไม่แรงมากแต่ก็ทำให้คนยืนลับ ๆ ล่อ ๆ หัวใจแทบร่วงไปอยู่ที่ตาตุ่ม 

"ตกใจหรอ น้องครีม" 

เสียงเอฟ รุ่นพี่เภสัชกรทำให้ชูครีมมองค้อนรุ่นพี่ตัวแสบที่แอบมาซุ่มอยู่ด้านหลังโดยที่เธอไม่รู้ตัว 

"โธ่พี่เอฟ เล่นอะไรเนี่ย" 

เสียงหวาน ๆ นั้นเหมือนจะดุแต่ยังไงก็น่าเอ็นดูในสายตาของ พี่รหัส อยู่ดี 

"เอ้า ก็เรามาทำอะไรลับ ๆ ล่อ ๆ ล่ะ ทำอย่างกะหนีใครน่ะ" 

คนเป็นรุ่นพี่เพ่งสายตามองน้องรหัสคนสวยราวกับจ้องจับผิดเธออยู่ เขามักแกล้งชูครีมตลอดจนถึงตอนนี้ที่เขาเรียนจบแล้วและชูครีทก็อยู่ ปี 6 แล้วก็เถอะ 

"ชิ..ครีมไม่ได้ทำอะไรลับ ๆ ล่อ ๆ นี่คะ แค่จะไปหาไรทาน" 

"หรอ พี่เห็นพวกใบเตยไปทานตั้งนานแล้วนี่" 

คำถามนั้นช่างกระแทกใจชูครีมอย่างจัง หญิงสาวรีบหัวเราะกลบเกลื่อนอย่างรวดเร็ว 

"ครีมยุ่ง ๆ น่ะค่ะ ฮะ ๆ ๆ " 

"หรอ พี่นาวใช้ครีมเยอะขนาดนั้นเลยหรอ" 

"ป...เปล่าค่ะ" 

"อ่าฮะ พี่ก็กำลังจะไปทานข้าว ไปด้วยกันป่ะ" 

"ค่า" 

ชูครีมเดินมากับเอฟตรงทางเดินที่กำลังจะไปโรงอาหาร ร่างสูงของใครคนหนึ่งที่พอเห็นแค่นั้นก็ทำให้หญิงสาวใจสั่น บางทีเขาอาจไม่เห็นเธอ ขอแค่เดินผ่านไป ขอแค่แอบซ่อนตัวให้เอฟบังไว้คงไม่เป็นอะไร 

"ครีม" 

เสียงนุ่มทุ้มเอ่ยเรียกชื่อคนที่เดินมาพร้อมกับผู้ชายอื่น...หรืออาจจะเป็นแฟนเธอกัน 

"ภีม" 

หัวใจของเธอเต้นแรงอย่างหนักเมื่อเห็นภีมเดินเข้ามาอย่างรวดเร็ว 

"มีเรื่องจะคุยด้วย ได้รึเปล่า" 

"ฉันไม่ว่าง" 

ชูครีมรีบตอบปัดไปเพราะกลัวใจตัวเองและคิดว่าเรื่องที่เธอพลาดไปมันควรจะจบแล้ว 

หมับ... 

"นี่นายทำไรครีม" 

เอฟเอ่ยถามพลางจับข้อมือของภีมที่กำลังจับข้อมือของชูครีมไว้ สายตาของชายหนุ่มทั้งคู่ต่างมองกันด้วยความหงุดหงิดใจลึก ๆ ที่มีเพียงผู้ชายเท่านั้นที่รู้ 

"ผมมีเรื่องจะคุยกับครีม" 

"น้องครีมคงไม่สะดวกคุยเพราะเราต้องไปด้วยกัน" 

"เอ่อ นี่ปล่อยก่อนได้ไหม" 

ชูครีมเริ่มรู้สึกถึงความคุกรุ่นจนเป็นเป้าสายตาให้คนต่างมองมาอย่างสงสัยว่าเกิดอะไรขึ้น 

"ไม่ ต้องคุยเดี๋ยวนี้เพราะผมต้องเข้าเวรอีก ไม่มีเวลาแล้ว" 

ภีมกำลังจะดึงชูครีมให้เดินตามถึงเธอจะอยากไปหรือไม่เขาก็อยากจะเคลียร์กับเธอในสิ่งที่เขาได้ทำลงไป 

"ไม่ได้ ครีมยังไม่ได้ทานอะไร ไปทานข้าวกันครีม มีธุระไว้คุยวันอื่นนะ" 

"ผมต้องคุยวันนี้ ปล่อยมือผมด้วย" 

"นายก็ปล่อยมือจากน้องครีมสิ 

หญิงสาวถูกฉุดไปมาจนน่าอิจฉาเพราะหนุ่ม ๆ ที่ต่างไม่มีใครยอมใครนั้นล้วนแต่หน้าตาดีทั้งนั้น 

"หยุดได้แล้วนะ ทั้งคู่เลยครีมไม่อยากดัง" 

ครีมพยายามแกะมือภีมออกจากเธอ เอฟจึงยอมปล่อยมือจากภีมสงครามขนาดย่อมจึงค่อย ๆ คลายความตึงเครียดลง 

"ครีมจะเอาไง พี่ให้ครีมตัดสินใจ" 

"ครีมจะไปคุยกับภีมก่อน พี่เอฟไปทานข้าวก่อนเถอะค่ะ" 

ในเมื่อหนีไม่ได้ก็จำเป็นต้องเผชิญหน้า ชูครีมพยายามกัดฟันยิ้มให้พี่รหัสราวกับว่าเธอไม่เป็นไรทั้งที่เธอเป็น รอยยิ้มนั้นอยู่ในสายตาของภีมทั้งหมด!!!! 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว