ชั่วโมงบิน

นิยายจบแล้ว (สงวนตอนพิเศษบางตอน) เหรียญเยอะ แต่คุ้มค่าความสนุก พิสูจน์ได้จากคอมเม้นต์การันตี ไม่แน่ใจลองเลื่อนอ่านเม้นต์ก่อนได้นะ👌🏻

ชื่อตอน : ตรวจภายใน

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 217.9k

ความคิดเห็น : 117

ปรับปรุงล่าสุด : 15 พ.ค. 2559 21:38 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 1,200
× 0
× 0
แชร์ :
ตรวจภายใน
แบบอักษร

 

http://cdn-tunwalai.obapi.io/files/member/137880/1279404972-member.jpg

 

 

มันเป็นวันสอบปลายภาคที่น้ำฟ้ารู้สึกจิตใจไม่อยู่กับร่องกับรอยเอาเสียเลย...

 

"รู้สึกเหมือนเพิ่งขึ้นปีหนึ่งไม่นานมานี้เองอ่ะ  ทำไมเราเรียนจบปีสองกันเร็วจัง  แกว่าไหม"  แพรวาสะกิดสีข้างน้ำฟ้าที่เอาแต่นั่งเหม่อ  พนันได้ว่าคืนนี้ต้องมีปาร์ตี้!

 

"อะ  อื้อ  เร็วจริงๆ"  เธอแสดงความเห็น  ในขณะที่หัวประมวลความคิดเป็นฉากๆ

 

"เหม่ออะไรยัยฟ้า  อย่าบอกนะว่าแกคิดมากเรื่องคุณหมอนั่นอีกแล้ว"  สิตากล่าวอย่างรู้ทัน  เธอรู้นิสัยเพื่อนสาวเป็นอย่างดี  รู้ถึงขนาดว่าถ้าคนอย่างน้ำฟ้าบ้าอะไรขึ้นมา  เธอก็จะบ้าจนถึงวินาทีสุดท้าย

 

"ก็ใช่น่ะสิ  ฉันโทรหาเขาทั้งคืนเขาก็ไม่ยอมรับสาย  จะไปหาที่บ้านก็ไปไม่ได้  คุณแม่ไม่ให้ไป  เพราะมันดึกแล้ว"  เธอทำหน้าเซ็ง  "ถามจริงเถอะ  มันดึกตรงไหนกัน  แค่ตีสองเอง  ค่ำกว่านั้นฉันก็เคยออกแล้ว  เฮอะ!"

 

"ยัยฟ้า  ฉันว่าแกบ้าไปแล้ว"  แพรวายกมือก่ายขมับ  ในขณะที่สิตาเองก็มีสีหน้าไม่ต่างกันนักเท่าไหร่

 

"ฉันคงต้องทำแบบนี้จริงๆแล้วล่ะ"  น้ำฟ้าหันขวับมามองหน้าสองสหายด้วยสายตามุ่งมั่น  มุ่งมั่นมากเสียจนสองสหายมองหน้ากันเขม็ง

 

"ทำ  ทำอะไร?!"  แพรวาเอ่ยปากถาม  เห็นแววตาวับวาวของน้ำฟ้าแล้วปวดหัวพิกล

 

"พวกแกจำเรื่องที่ฉันเล่าให้ฟังก่อนเข้าสอบไม่ได้หรือไง"  เธอกอดอก  กรอกตาเป็นเลขแปดไทย

 

"จะจำหมดได้ยังไง  เรื่องส่วนใหญ่ที่แกพล่ามออกมามีแต่เรื่องคุณหมอสุดหล่อของแกทั้งนั้น  ฉันฟังจนเกือบเขียนชื่อตัวเองในกระดาษคำตอบเป็นชื่อคุณหมอปฐพีไปแล้ว"  สิตาทำมือทำไม้ทำหน้าตาประกอบการสนทนา

 

"ฉันไม่ได้เล่าละเอียดยิบขนาดนั้นสักหน่อย"  หญิงสาวแก้ต่าง  "ฉันแค่เกิดความคิดๆดีบางอย่างแล้วเท่านั้น"

 

ริมฝีปากหยักละมุนสีแดงระเรื่อกรีดยิ้มขึ้นมาอย่างร้ายกาจ

 

"คิดอะไร  บอกมาเดี๋ยวนี้นะ"  แพรวาหันมาสอบปากคำสาวแสบ  ซึ่งน้ำฟ้าก็ไม่คิดที่จะปิดบังแต่ประการใด

 

"ฉันจะตรวจภายใน"  เสียงใสโพล่งออกมาเสียงดังฟังชัดเป็นแม่นมั่น  แพรวาสำลักแคนตาลูปปั่น  ในขณะที่สิตาทำโทรศัพท์ร่วงหลุดมือแตกกระจาย

 

"เป็นบ้าอะไรกันยะ"  น้ำฟ้าไม่เข้าใจ  ท้าวคางมองหน้าสลอน  แถมยังมีหน้ามาดึงหลอดแตงโมปั่นยัดปากดูดจ๊วบจ๊าบหน้าตาเฉย

 

"ก็ไอ้เรื่องที่แกจะไปตรวจภายในไง  ช่องคลอดมีปัญหาเหรอ  ถึงได้จะไปตรวจอ่ะ  น่าอายจะตายไป"  สิตาทึ่งจัด  ช่างต่างเกมกับน้ำฟ้าที่กำลังยกมือขึ้นมากางดูเล็บตัวเองด้วยสายตาเฉยเมย

 

"น้ำฟ้า!"  แพรวาหรี่ตา

 

"อะไร!"  ผู้ถูกเรียกหน้าขึ้นสีเล็กๆ  บอกตรงๆว่าเธออาย  ถึงได้แสร้งทำทีเหมือนไม่ใส่ใจ  แต่ถึงจะอายแค่ไหน  คนดื้อด้านก็ยังอยากไปอยู่ดี

 

"แกพูดเล่นใช่ไหม  บอกมาสิ"  แพรวายิงคำถามอีกหน

 

"ทำไมฉันต้องพูดเล่นด้วยล่ะ  คนอย่างเพชรน้ำฟ้า  พูดจริงทำจริงเสมอ"  หญิงสาวเชิดหน้าขึ้นสี่สิบห้าองศา  ท่าทางที่หนุ่มๆคณะวิศวกรรมศาสตร์เห็นแล้วหลอมละลายทุกที

 

"แต่ยัยฟ้า  ฉันว่า..."

 

"เอาน่า  ยังไงซะ  สักวัน...ฉันกับคุณหมอก็ต้องแต่งงานกันอยู่ดีถูกป่ะ  เดี๋ยวเขาก็ต้องเห็นร่างกายของฉันอยู่วันยังค่ำ  แล้วอีกอย่างนะ  เขาบอกฉันเองกับหู  ว่าเขาสนใจแค่คนไข้เท่านั้น  เพราะงั้นฉันก็เลยจะไปเป็นคนไข้ซะเลยไง  เขาจะได้สนใจฉัน"

 

หญิงสาวแถลงการณ์ให้สองเกลอรับรู้ถึงเจตจำนงอันแท้จริง

 

"แต่ยัยฟ้า  น้องสาวแกไม่ได้มีปัญหาใช่ไหม"  สิตากระซิบถาม  รู้สึกว่าวงสนทนาของสามสาวจะดังที่สุดเมื่อเทียบกับบรรดานักศึกษาไฮโซที่กำลังนั่งผ่อนคลายสบายใจเฉิบอยู่ในร้านกาแฟสดหน้ามหาวิทยาลัยดัง

 

"ไม่มีย่ะ  ฉันดูแลอวัยวะทุกจุดบนร่างกายฉันอย่างดี  รับรองไม่มีรอยขีดข่วน"  เธอยิ้มย่อง  มือน้อยลูบไล้เนินอกชวนสยิว

 

"ถ้าไปตรวจแล้วไม่พบเจออะไร...คุณหมอไม่โกธรตายหรือไง  ได้ข่าวว่าเขาหยิ่งออกปานนั้น  เขาอาจจะโกธรก็ได้นะ"  แพรวาแสดงความเห็น

 

"ก็ลองโกธรดูสิ  แม่จะยั่วให้ชักตายเลย  หึๆ!"

 

"แต่หมอปฐพีของแกเป็นสูตินรีแพทย์เชียวนะยะ  เขาคงเห็นของผู้หญิงจนชินตาไปแล้วล่ะมั้ง  แค่เปิดให้ดูกับจับนิดจับหน่อยเขาคงไม่ชักตายขึ้นมาได้หรอก"  สิตาเอนหัวพิงกระจกบานยักษ์ประดับร้านอย่างหน่ายใจ

 

"ฉันมีวิธีแล้วกัน"  หญิงสาวยิ้มเจ้าเล่ห์

 

"แล้วจะเอาไงต่อล่ะ  ถ้ายั่วสำเร็จ"  แพรวาวางแก้วประจำตำแหน่งลงบนโต๊ะ

 

"ก็ปล่อยให้มันเป็นเรื่องของธรรมชาติไง"

 

"แต่ไอ้ที่แกจะไปอ่อยเค้ามันไม่ถือว่าเป็นเรื่องธรรมชาติเลยนะ"  แพรวาหัวเราะอย่างอดไม่ไหว  แต่ก็ไม่ได้ขัดใจเพื่อนสาวอยู่ดี  เพราะสองเกลอสหายรักต่างก็คิดว่าคงไม่มีผู้หญิงคนไหนในโลกที่สามารถยั่วหมอสูติฯ  ด้วยร่องกลางสาวที่พวกเขาพบเห็นมาอย่างโชกโชนได้ง่ายๆ  ยิ่งสูตินรีแพทย์คนนั้นเป็นหมอพียิ่งไม่มีทางเป็นไปได้ใหญ่  เอาเถอะ  ปล่อยไป  เพราะในอนาคต  น้ำฟ้ากับปฐพีอาจได้สมสู่อยู่กินเป็นสามีภรรยากันจริงๆก็ได้  (มั้ง!)

 

 

 

ด้วยเหตุนี้  เช้าวันถัดมาน้ำฟ้าถึงได้มาหยุดยืนอยู่หน้าโรงพยาบาลเอกชนชั้นนำใจกลางเมือง  มือเล็กกระชับกระเป๋าแบรนด์ดังในมือแน่น

 

"นัดคุณหมอไว้ล่วงหน้าหรือเปล่าคะ"

 

พยาบาลประชาสัมพันธ์คนหนึ่งเอ่ยปากถามหญิงสาว  หลังจากที่เธอตัดสินใจเดินไปขอเข้าตรวจกับคุณหมอปฐพีเสียงแข็ง

 

"ทำไมต้องนัดด้วย"  น้ำฟ้าคิ้วขมวด

 

"เพราะตอนนี้คิวตรวจของคุณหมอปฐพีไม่ว่างเลยค่ะ  เมื่ออาทิตย์ก่อนมีคุณหมอสูติฯ  ย้ายมาใหม่  ท่านก็เลยหันไปเน้นหนักด้านทำคลอดมากกว่าตรวจภายใน"

 

OMG!!!  แล้วแบบนี้น้ำฟ้าต้องไปปั่มปั๊มกับใครให้ท้องแล้วรอไปทำคลอดกับเขาไหมล่ะเนี่ย  โอ๊ย  ไม่ดี  ไม่คุ้ม  ไม่เอา  ไม่ชอบ

 

"ฉันจะตรวจกับหมอปฐพี  ต้องเป็นหมอปฐพีคนเดียวเท่านั้น"  หญิงสาวยืนกราน

 

"แต่แพทย์หญิงที่โรงพยาบาลของเราก็มีนะคะ  ไม่ทราบว่าทำไมคุณถึงเจาะจงจะให้คุณหมอปฐพีตรวจท่านเดียวด้วยโรงพยาบาลของเราผ่านการรับรองมาตรฐานสากล  เพราะงั้นไม่ต้องกลัวว่าจะเจอหมอปลอมหรอกค่ะ"

 

"ก็แล้วไงล่ะ  ฉันเป็นคนไข้  ฉันย่อมมีสิทธิ์เลือกหมอที่จะมารักษาฉัน!"

 

"มีอะไรกัน"

 

หากแต่ท่ามกลางสนามรบขนาดย่อม  เสียงทุ้มละมุนหูอันแสนคุ้นเคยของใครบางคนก็ดังขึ้นมาซะก่อน

 

"คุณหมอ!"  น้ำฟ้าตาลุกวาว  มองแพทย์หนุ่มเหมือนเห็นเพชรที่ถูกเจียระไนสวยงามวิจิตร  ต่างจากหมอพีที่มองยัยน้ำฟ้าเหมือนเห็นกองอุจจาระหนึ่งกอง  ซึ่งเธอจะไม่มีทางปล่อยให้เรื่องมันเป็นแบบนั้นอย่างแน่นอน  เพราะนางเอกนิยายเรื่องนี้เป็นมนุษย์  ไม่ใช่อุจาระย่ะ!

 

"มาที่นี่ทำไม"  ปฐพีถามเสียงเนือย  "ผมบอกคุณแล้วใช่ไหม  ว่าอย่ามาที่นี่ถ้า..."

 

"ฉันป่วยค่ะ!"  น้ำฟ้ารีบโพล่งออกมาดักคออีกแล้ว  เธอรู้ดีว่าคุณหมอจอมหยิ่งจะพูดอะไร

 

ปฐพีหยุดมองน้ำฟ้าสักครู่จนเธอเริ่มรู้สึกอึดอัดใจชอบกล  เธอรู้สึกเหมือนยืนอยู่หน้าผู้พิพากษาเพื่อรอลงอาญาประหารชีวิต

 

"คุณป่วยเป็นอะไร"  ปฐพีเริ่มซัก  รู้สึกว่าเขาจะเจียดเวลาตรวจชิ้นเนื้อมาจับผิดยัยโกหกอย่างเธอโดยเฉพาะ  พยาบาลสาวที่เดินถือแฟ้มตามแผ่นหลังเขาออกมาจากห้องตรวจจ้องน้ำฟ้าเขม็ง  ให้ตายสิ  เขาคิดจะจับผิดเธอต่อหน้ายัยคิ้วปลิงนั่นหรือไง

 

"ฉัน..."

 

"ถ้าปวดหัว  คุณควรไปยื่นบัตรคิวที่ตึกกลาง  ถ้ามาถอนฟัน  อาคารข้างๆก็พร้อมที่จะต้อนรับคุณ  หรือถ้าเกิดสงสัยว่าตัวเองป่วยเป็นโรคประสาทหรือเปล่า  ชั้นสามของตึกกลางมีแผนกจิตเวชที่ยินดีจะช่วยเหลือคุณอย่างสุดความสามารถ"

 

จำเป็นต้องพูดแรงขนาดนั้นด้วยหรือไง  ไอ้หมอบ้า  ไอ้ปฐพีแยกแหลกเป็นจุลผดุงคุณธรรม  น้ำฟ้าแค้นจัด  มุ่นคิ้วโก่งงดงามชนกันแนบสนิท  เมื่อครู่  ยัยพยาบาลคิ้วปลิงแอบหัวเราะกับคำพูดเหน็บแนมอันแสนจะน่าโมโหของไอ้หมอบ้าปฐพีด้วยล่ะ  มันจะมีอะไรน่าแค้นเคืองไปมากกว่านี้กัน  เขาคิดจะหักหน้าเธอท่ามกลางฝูงชนหรือยังไง

 

"ฉันไม่ได้ปวดหัว  เพราะชีวิตคุณหนูอย่างฉันไม่มีอะไรให้คิดมาก  ฉันไม่ได้คิดจะมาที่นี่เพื่อถอนฟัน  เพราะฉันเพิ่ง  21  ได้ไม่กี่เดือนเท่านั้น!  เหงือกฉันยังไม่ถึงคราวร่น  และฟันฉันก็ขาวสะอาดเรียงตัวสวยแข็งแรงดี"

 

เธอฉีกยิ้มกว้างอวดฟันขาวครบสามสิบสองซี่

 

"แล้วอีกอย่าง  สติฉันสมบูรณ์ดี  ฉันไม่ได้บ้าหรือกำลังต้องการให้ใครมาบำบัดทางจิต"

 

ปฐพีนิ่งไปเพราะคำพูดของคนตัวเล็กสักพัก

 

"ก็ดี"  พูดจบ  ร่างสูงสง่าในชุดกาวน์สีขาวก็เดินผ่านพ้นร่างเธอไปตามอารมณ์เฉยเมย  พยาบาลสาวส่งเสียงหัวร่อให้น้ำฟ้าได้ยิน  ซึ่งพอหญิงสาวหันไปยิงตาขวาง  แม่พยาบาลสาวตัวดีก็ยกแฟ้มขึ้นมาปิดบังริมฝีปาก

 

"ก็ดีอะไรกัน  หมอบ้าอะไรเดินหนีคนไข้!"  น้ำฟ้าทำเมินยัยพยาบาลคิ้วปลิงเกาะ  คิดเสียว่าเก็บเบี้ยใต้ถุนไว้เหวี่ยงลงคลองกระบือทีหลัง  นาทีนี้เจอผู้ชายที่ใช่ให้เกาะหนึบไว้ก่อน  อย่าให้หลุดรอดไปได้  ร่างบางกอดอกแสยะยิ้ม  "ไม่มีจรรยาบรรณในการเป็นแพทย์  หลีกเลี่ยงที่จะช่วยเหลือผู้ป่วย  เฮ้อ!  หมออะไรก็ไม่รู้  ห่วยแตกสิ้นดี  คอยดูเถอะ  ฉันจะเอาเรื่องนี้ไปโพนทะนาให้คนฟังทั้งโลกเลย  ว่าหมอโรงพยาบาลนี้มันห่วยแตก"

 

"คุณน้ำฟ้า"  เจ้าร่างสูงสง่าหันมาสบสายตา

 

"ทำไมคะ  รับไม่ได้ล่ะสิที่ฉันรู้ความจริงเข้าจนได้  คอยดูนะ  ถ้าคุณไม่รักษาฉันล่ะก็  ฉันจะป่าวประกาศให้รู้กันทั้งโลกจริงๆด้วย  คนติดตามฉันในเฟซในไอจีมีเป็นแสน  รับรองคุณได้ดังกว่าเดิมแน่ถ้าฉันโพสต์  หึ  เจ้าข้าเอ๊ย  ฉันมาหาหมอโรงพยาบาล  XXX  แต่หมอดันไม่ยอมรักษาเพราะฉันสวยเกินเหตุ  เจ้าข้าเอ๊ย!"

 

หญิงสาวป้องปากตะโกนเสียจนเพื่อนมนุษย์ที่เดินไปตามระเบียงทางเดินหยุดฝีก้าวหันฟังเสียงใสของหญิงสาวด้วยความสนใจ  ปฐพีขมวดคิ้วยุ่ง  จ้องยัยตัวแสบที่ร้องตะโกนเสียงดังไม่หยุดด้วยสายตาเชือดเฉือนลูกคอหอย

 

"หยุดเถอะคุณ"  เขาสั่ง  ในใจก็นึกอยากเรียก  รปภ.  มาจัดการกับเธอนัก  "ถ้าคุณไม่หยุด  ผมจะจับคุณเหวี่ยงออกไปข้างนอก"

 

ปฐพีหน้าขึ้นสี  คิดวกวนว่าควรจัดการกับแม่สาวแสบคนนี้ยังไง

 

"เจ้าข้าเอ๊ย  อย่าไปเข้า!  เพราะหมอที่นี่เลือกรักษา  เขาปล่อยให้ฉันจมอยู่กับความทรมานของโรคร้าย  โดยเฉพาะหมอที่ชื่อปฐพี  หมออะไรก็ไม่รู้..."

 

"ผมบอกให้พอไง"  ชายหนุ่มเริ่มรู้สึกว่าตัวเองทนไม่ไหวแล้วจริงๆ

 

ป่วนประสาท  ยัยน้ำฟ้าป่วนประสาทมาก!  ป่วนประสาทเสียจนเขาแอบสงสัยแล้วล่ะ  ว่าคนที่สมควรจะขึ้นไปบนชั้นสามของตึกกลางเพื่อตรวจเช็คสมองอาจจะเป็นเขาแทนก็ได้  เพราะตอนนี้เขารู้สึกปวดสมองคล้ายจะเป็นบ้าอยู่แล้ว!

 

ท้ายสุด  ปฐพีก็อนุญาตให้น้ำฟ้าแว๊บเข้ามานั่งหน้าสลอนอยู่ในห้องตรวจของคุณหมอปฐพี

 

ในห้อง  อุณหภูมิเย็นเฉียบจากเครื่องปรับอากาศแสกกลางหน้าผากน้ำฟ้าทันทีที่เธอก้าวย่างเข้ามา  โอ๊ย  เขินสิ้นดี  ได้อยู่ด้วยกันสองต่อสองแล้วอ่ะ  เหมือนฝันที่เป็นจริง  น้ำฟ้าได้ยินเสียงปิดประตูตามหลัง  เธอทรุดตัวนั่งไขว่ห้างลงบนเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามโต๊ะทำงานของเขา  เธอพบว่าบนนั้นมีเอกสาร  เครื่องมือต่างๆนาๆ  กับปฏิทินตั้งโต๊ะที่มีปากกาเมจิกสะท้อนแสงกากบาทลากทับตัวเลขบนนั้นเต็มไปหมด  เชื่อเลย!  เชื่อเลยว่าเขายุ่งทุกวันจริงๆ

 

น้ำฟ้ากอดอก  แกล้งเบนสายตาไปอีกทางไม่มองหน้า  เธอสัมผัสได้ว่าปฐพีหย่อนกายลงนั่งบนเก้าอี้นวมอย่างหนาตรงข้ามกับเธอ  และเขาก็จ้องหน้าเธออยู่ด้วย

 

"ต้องการอะไร"  ความทุ้มละมุนในโทนเสียงของแพทย์หนุ่มเริ่มหายไป  ทิ้งร้างไว้เพียงโทนเสียงที่เหวี่ยงวีนเกินเยียวยาเท่านั้นเอง

 

"คุณถามฉันเหรอคะ  ว่าฉันมาที่นี่ทำไม  ตอบง่ายมากค่ะ  ฉันแค่อยากมาหาคุณ  เพราะว่า..."  หญิงสาวชะงักริมฝีปาก  เมื่อคิดได้ว่าตัวเองเกือบจะหลุดปากเอ่ยอ้างเจตจำนงอันแท้จริงออกไป  "ฉัน..."

 

"..."  ปฐพีนิ่งเงียบ  ตั้งใจฟังใบหน้าเฉยเมยเกินเยียวยา

 

เอาไงดี  เขินก็เขิน  แทบจะกรี๊ด  เอาวะ  ไหนๆก็อุส่าถ่อมาถึงที่นี่  ไหนๆก็แอบปิ๊งหมอคล้ายจะบ้า  ไหนๆก็ตกอยูในสภาวะจำยอมพร้อมใจอยากได้เขามาร่วมชายคา  ร่วมทุกข์ร่วมสุขร่วมชีวา  เพราะฉะนั้นจะมัวอายอะไรอยู่  สับคันโยกแล้วเหยียบคันเร่งแบนราบไปเลย!

 

"ฉันมาตรวจภายในค่ะ"

 

อับอายอย่างแรงพะยะค่ะ!

 

 

 

 

 

 

ฉากต่อไป  คุณหมอเริ่มตอบสนอง  ตอบสนองต่อแรงอ่อยแล้วววว (Ncยั่วหมอเบาๆ) โฮ่ะๆๆๆๆ

นางเอกขี้ยั่วแบบนี้  ฉากวูบวาบมักจะมาเรื่อยๆนับจากนี้ . . .

อยากอ่านต่อต้องทำยังไง?!  เม้นต์กระตุ้น สิ  แลกกันๆ 5555  เดี๋ยวรีบปั่นแล้วเอามาลงให้เลย  เย้ๆ  >O<

 

 

พบข้อผิดพลาด , ตัวอักษร , ตัวสะกดผิดพลาด  คอมเม้นต์แนะนำตักเตือนได้เลยค่ะ  บินจะรีบแก้ไขทันที . . . ขอบคุณที่เข้ามาอ่าน  ถ้าไม่ลำบากเกินไปกรุณาคอมเม้นต์พูดคุยกับโมงบินได้ตามโอกาสเลยค่ะ  ถึงจะไม่ได้ตอบทุกเม้นต์  แต่ก็ชอบอ่านเม้นต์เป็นงานอดิเรกนะคะ ^__^

 

#พบกันตอนต่อไป  รักทุกคนที่หลงเข้ามาเลยยย ^ 3 ^

 

 

">

 

 

ความคิดเห็น