สวัสดีเพื่อน ๆ นักอ่านทุกคนจ้า ไรท์ขอฝากเนื้อฝากตัวกับเพื่อน ๆ นักอ่านและนักเขียนทุกคนด้วยนะจ้า

ชื่อตอน : ตอนที่ 8

คำค้น : Under the sea ,มิเกล ,เอียน ,ตัวประหลาด ,ลำธาร ,ใต้น้ำ

หมวดหมู่ : นิยาย สยองขวัญ,สั่นประสาท

คนเข้าชมทั้งหมด : 20

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 11 เม.ย. 2564 09:34 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 8
แบบอักษร

         เช้าวันต่อมามิเกลเดินออกมาจากสถาบันพร้อมเอียน  ตื่นเช้ามาเจ้าตัวก็อาละวาดทันที  เพราะเฮกเตอร์จะออกมาส่งมิเกล  แต่มิเกลในตอนนี้ที่ยังไม่อยากอยู่ใกล้เฮกเตอร์  รังแต่จะปฏิเสธ 

         มิเกลเดินจับมือเอียนไปตามทางเดินกระทั้งมาหยุดอยู่หน้าป้ายรถบัสโรงเรียน 

         “ต้องไปเรียนจริง ๆ เหรอฮะ” 

         “ไม่อยากเจอเพื่อน ๆ หรือไง” 

         มิเกลก้มหน้าพลางเตะก้อนหินชิ้นเล็กบนพื้น 

         “ก็อยาก”  มิเกลจับมือเอียนแน่น  “แต่เจ้าตัวประหลาดนั่นยังลอยนวลอยู่” 

         “งั้นตอนเย็นฉันกับพ่อเธอจะไปรับ  โอเคไหม” 

         มิเกลเงียบไปก่อนพยักหน้า  และรถโรงเรียนก็มาถึง  มิเกลเดินขึ้นรถ  เขาหันไปเห็นเพื่อนคนอื่นทันทีที่ขึ้นรถ 

         “มิเกลมานั่งนี่เร็ว”  โร้ดควักมือเรียกเขา 

         มิเกลยิ้มออกมาก่อนรีบวิ่งไปนั่งกับพวกเพื่อน  แล้วหันไปโบกมือลาเอียนที่ยืนรอจนเขาขึ้นรถโรงเรียน 

            

         เมื่อถึงโรงเรียนมิเกลก็เข้าเรียนตามปกติ  แต่ที่ไม่ปกติคือเพื่อน ๆ ในห้องคนอื่นที่ถามเขาถึงประเด็นร้อนที่เกิดขึ้นเมื่อไม่กี่วันมานี้ 

         “นี่มิเกลได้ข่าวว่าแม่นายเป็นเหยื่อเจ้าสัตว์ประหลาดนั่นเหรอ”  เพื่อนคนหนึ่งทักเขาทันทีที่เห็นเขา 

         “นายจะถามเรื่องที่มันดีกว่านี้ไม่ได้หรือไง”  ลอเรียน่าเท้าสะเอวมองเพื่อนคนนั้นอย่างหาเรื่อง 

         “ทำไมล่ะ  ตอนนี้มันเป็นประเด็นดังมากเลยนะ  แถมเมื่อคืนยังไม่ข่าวด้วยว่าที่บาร์แห่งหนึ่งโดนโจมตีด้วย  มีคนบอกว่าเหมือนเห็นพ่อนายด้วยนะ  มิเกล” 

         มิเกลยืนมองเพื่อนคนนั้นนิ่ง  บรรยากาศในห้องเรียนที่เริ่มไม่สู้ดี  ซีเนอร์ที่ถึงแม้เจ้าตัวจะปากเสียแต่ก็ยังรู้สึกสถานการณ์ดี  เขาขว้าแขนมิเกลให้ไปนั่งที่ 

         “อย่าไปสนใจเลยเพื่อน  เราไปนั่งกันดีกว่า  เดี๋ยวครูมาเป็นเรื่องอีก” 

         ไม่ทันขาดคำครูคนหนึ่งก็เดินเข้ามา 

         “ระวังคำพูดหน่อย  อาเซ็น  มิเกลพึ่งเจอเรื่องแย่มา  ถ้าเธอยังพูดจาไม่ดี  ครูคงต้องเรียกผู้ปกครองเธอมาแล้วล่ะ” 

         ทั้งห้องกลับมาเงียบกริบอีกครั้ง 

         “พวกเธอเองก็ไปนั่งที่ได้แล้ว  คาบเรียนจะเริ่มแล้ว”  ครูที่เข้ามาหันมาพูดกับมิเกล  “เธอไหวนะมิเกล  อยากจะหยุดก่อนไหม” 

         มิเกลส่ายหน้า  “ผมสบายดีฮะ” 

         “ถ้าเธอยืนกรานก็เอาเถอะ  ไปนั่งที่ซะ  เราจะได้เริ่มคราบเรียนกัน” 

  

         ณ ที่ห้องพักครูที่ตอนนี้ไม่มีครูคนไหนอยู่ในห้องเพราะเข้าสอนกันหมดแล้ว  แต่มีครูอยู่คนที่นั่งอยู่คนหนึ่ง  เขากำลังจัดเอกสารที่ดูท่าจะไว้ใช้ในการสอน  เขาง่วนอยู่กับการจัดเอกสารโดยไม่รู้สึกตัวเลยว่ากำลังโดนบางอย่างจับตามองอยู่  ยังดีที่โชคเข้าข้างเจ้าตัว  ที่เขาจัดเอกสารเสร็จแล้วและเดินออกจากห้องไปก่อนที่เจ้าตัวประหลาดจะกระโจนเข้าโจมตี  มันคงต้องรอเหยื่อผู้เคราะห์ร้ายที่จะเข้ามาในห้องคนต่อไปซะแล้ว 

  

         การเรียนวันนี้ไม่ได้น่าเบื่อแต่น่ารำคาญ  เพราะทันทีที่หมดคาบหนึ่ง  อาเซ็น  เพื่อนคนที่ทักมิเกลตอนเข้าห้องเรียนเขวี้ยงกระดาษมาที่หน้าเขา 

         มิเกลหันไปมอง  เห็นอาเซ็นหันไปหัวเราะกับเพื่อนคนอื่นในกลุ่มของเจ้าตัว  มิเกลคลี่กระดาษออกและเขากำกระดาษแน่น  ข้อความในกระดาษใจความถามเกี่ยวกับการตายของแม่เขา 

         ‘แม่นายตามเพราะเชิญสัตว์ประหลาดเข้าบ้านเหรอ’ 

         เขาอ่านข้อความในจดหมายเสร็จก็ตรงไปกระชากคอเสื้ออาเซ็นอย่างเร็ว  ความชลมุนเริ่มขึ้น  โร้ดและซีเนอร์พยายามแยกเขากับอาเซ็น  เพื่อนคนอื่นก็ช่วยด้วย  เสียงดังลอดไปนอกห้องเรียน  ครูที่เดินผ่านได้ยินเข้าเลยรีบเข้ามาห้าม 

         “พอได้แล้ว  ทั้งสองคน!” 

         มิเกลยอมปล่อยแต่สายตายังมองอาเซ็นไม่ลดละ 

         “นี่มันเกิดอะไรขึ้น”  ครูที่เข้ามาห้ามมองทั้งคู่สลับกัน 

         “อาเซ็นนี่นายเขียนเหรอ”  โจฮานหยิบกระดาษที่อาเซ็นเป็นคนเขียนขึ้นมาแล้วส่งให้ครู 

         ครูรับไปอ่านก่อนมองอาเซ็น 

         “ทั้งสองคนไปที่ห้องพักครู” 

         มิเกลจำใจต้องเดินตามครูไปยังห้องพักครู 

         เมื่อมาถึงที่ห้องพักครู  ครูคนนั้นเดินไปนั่งที่นั่งประจำของตนก่อนพูดเข้าประเด็น 

         “พักเที่ยงฉันจะเรียกผู้ปกครองเธอทั้งคู่มา  ครั้งนี้เธอเล่นแรงก่อนไปแล้งอาเซ็น  นึกถึงความรู้สึกเจ้าตัวบ้าง  ถ้าเรื่องนี้เกินขึ้นกับเธอ  แล้วเพื่อนคนอื่นทำแบบนี้กับเธอบ้าง  เธอจะชอบไหม” 

         อาเซ็นเบนหน้าหนี 

         “ถ้าเข้าใจก็กลับไปที่ห้องเรียน” 

         “ครับ”  อาเซ็นเดินกำมือแน่นออกไป 

         “ส่วนเธอ  ครูรู้ว่าเธอเป็นผู้เสียหายแต่การเข้าไปกระชากคอเสื้อเพื่อนก็ไม่ใช่เรื่องที่ควรทำ  ครูจำเป็นต้องเรียกผู้ปกครองเธอมาเพื่อคุยถึงเรื่องที่เกิดขึ้น” 

         “ครับ” 

         “เข้าใจก็ดีแล้ว  กลับเข้าห้องเรียนซะ  แล้วพยายามอย่าก่อเรื่องอีก” 

         มิเกลพยักหน้าแล้วออกจากห้องพักครูไป  ครูคนนั้นหยิบหนังสือที่จะใช้สอนคาบถัดไปก่อนเจ้าตัวจะรู้สึกถึงอะไรเปียก ๆ ลื่น ๆ ที่ปกหนังสือ  เขายกมือขึ้นดู  และเมือกสีขาวก็หยดลงมาอีก  เขาแหงนหน้ามองและปากใหญ่กว้างของเจ้าสัตว์ประหลาดก็งับเข้าที่หัวเขา 

  

         มิเกลเดินกลับเข้าห้อง 

         “มิเกลเป็นไงบ้าง”  ลอเรียน่าเดินมาหาเขา 

         “ไม่เป็นไร”  แล้วเขาก็หันไปมองอาเซ็น 

         อาเซ็นเองก็มองเขาด้วยสายตาอาฆาต 

         “เจ้าบ้านั่นทำเองออเองแล้วโมโหเองเนี่ยนะ  ตลกว่ะ”  ซีเนอร์มองอาเซ็นอย่างไม่สบอารมณ์ 

         “ชั่งเถอะ  เจ้านั่นทำตัวมันเอง  กรรมตามสนองแล้ว”  โร้ดกระตุกแขนให้มิเกลไปนั่งที่ 

         มิเกลเดินไปนั่งประจำที่ตน  ไม่ทันไรก็มีเสียงคนกรีดร้องดังขึ้นจากห้องพักครู  พร้อมกันกับเสียงฝีเท้าที่เริ่มดังขึ้น  ใกล้ขึ้น  ใกล้ขึ้นเรื่อย ๆ ประตูห้องเรียนเปิดอ้าจากแรงกระชาก  ครูผู้หญิงที่เนื้อตัวเต็มไปด้วยเลือดกระเสือกกระสนเข้ามาในห้อง  พร้อมกับเลื่อนประตูปิด  จังหวะนั้นที่อะไรบางอย่างกระแทกเข้าที่ประตูอย่างจัง 

         ทุกคนในห้องสะดุ้งโหยงถอยกรูกันไปอยู่หลังห้อง  ครูผู้หญิงลุกขึ้น  เดินไปรวมตัวกับพวกเด็ก ๆ 

         มิเกลมองสิ่งที่เกิดตรงหน้า  ประตูหน้าห้องยังคงมีเสียงตะกุกตะกักเหมือนเจ้าตัวที่ไล่ตามครูผู้หญิงพยายามจะเข้ามาด้านใน  จู่ ๆ เสียงนั่นก็เงียบลง  ไม่มีใครขยับเขยื้อน 

         “นี่มันเกิดอะไรขึ้นเนี่ย  ทำไมมีเลือดเต็มไปหมด”  เสียงครูคนหนึ่งดังขึ้นหน้าห้อง  ตามด้วยการเคาะประตูห้อง  “เด็ก ๆ มีใครยังอยู่ในห้องไหม” 

         ครูผู้หญิงตะโกนออกมา 

         “คูรแม็กเคน”  ไม่ทันที่หล่อนจะก้าวจากตรงที่ยืนอยู่  หน้าต่างก็แตกเพล้งกระจายพร้อมกับเจ้าตัวประหลาดพรวดเข้ามาจับตัวหล่อน  แล้วลากหล่อนออกไปข้างนอกหน้าต่าง  และทุกอย่างก็วุ่นวายทันที 

ความคิดเห็น