facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

มึงเป็นใครเนี่ย

ชื่อตอน : มึงเป็นใครเนี่ย

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนฟิค

คนเข้าชมทั้งหมด : 13

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 11 เม.ย. 2564 08:17 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
มึงเป็นใครเนี่ย
แบบอักษร

3:12

ประตูบ้านถูกเปิดออกอย่างเงียบๆ ร่างสูงเดินเซซ้ายเซขวาเข้ามาอย่างทุลักทุเลมือสองข้างปล่อยของที่ถือมาทั้งหมดไว้หน้าประตู ก่อนจะย้ายร่างไปนั่งฟุบที่โซฟาตัวสวยในบ้าน สายตาเลื่อนลอยกวาดตามองไปรอบๆก็พบเจอแต่เรื่องราวของเขากับพริมอยู่ทุกๆที่ แสยะปากยิ้มกับนํ้าใสๆที่กำลังไหลออกมาอีกครั้งเขานับไม่ถ้วนเลยว่าวัันนี้เขาร้องไห้ไปเท่าไหร่แล้ว หากให้เปรียบเทียบ ก็คงจะให้เอาถังมาลองนํ้าตาที่ไหลก็คงจะเต็มหรือไม่ก็ล้น อยากจะเอาไปเปรียบกับสายฝนด้วยซํ้าแต่กลัวว่าจะเวอร์เกินไป

 

ซ่าาาาา

 

จู่ๆ ร่างสูงก็ได้ยินเสียงนํ้าไหลที่ห้องครัวเขาจึงรีบลุกไปดู เข้าไปก็เจอก็อกนํ้าที่ถูกเปิดอยู่บนซิ้งล้างจานและก็กองนํ้ามหึมาท่วมเต็มพื้นไปหมด ดูเหมือนว่าเขาจะลืมปิดนํ้าในครัวเพราะตอนเช้าค่อนข้างรีบ แถมยังมีเศษอาหารที่ลอยเกลื่อนเต็มไปหมด ถึงจะเมามากแต่เขาก็ไม่ได้ขี้ลืืมเขาจำได้ว่าเมื่อเช้าแทบจะไม่ได้เข้ามายุ่งที่ครัวเลยแต่นึกยังไงเขาก็นึกไม่ออก ร่างสูงก้มเก็บเศษอาหารที่พอจะเก็บได้ทิ้งลงถังขยะก่อนจะเดินออกมาจากครัวและปล่อยให้เลอะเทอะไปแบบนั้นก่อน เขาเป็นคนไม่ชอบให้บ้านเลอะเทอะ ชอบทำควาามสะอาดเช้าเย็นแต่ตอนนี้เขามึนหัวมากเลยขอบายและขึ้นไปยังชั้นสองเพื่อเตรียมตัวนอน

มือหนาเปิดประตูห้องนอนที่มียันต์เต็มไปหมดถึงตอนนี้เขาไม่ขอกลัวอะไรอีกแล้ว ทางที่ดีก็อยากภาวนาให้ผีมาอยู่เป็นเพื่อนด้วยซํ้า ร่างสูงตรงไปยังห้องแต่งตัว ถอดเสื้อผ้าทั้งหมดจนตัวเปือยเปล่าและเดินไปคว้าผ้าขนหนูเดินเข้าห้องนํ้าไป ร่างกายที่แข็งแกร่งกำยำ เมื่อไร้เสื้อผ้าปกปิดก็เผยให้เห็นกล้ามเนื้อเป็นมัดๆ ผิวกายโดนนํ้าก็ทำให้สดชื้น เหงื่อไคลที่มีตามตัวก็หลุดออก เหมือนร่างสูงจะส่างเมานิดๆ สายตาของเขาผ่านไปเห็นครีมอาบนํ้าที่หกเลอะเทอะอยู่เต็มพื้น ถอนหายใจออกมาพร้อมกับก้มลงไปเก็บและฉีดนํ้าทำความสะอาด ทั้งเสียดาย และงุนงงจริงๆว่าของที่วางอยู่ดีๆจะหล่นลงมาได้อย่างไร

เมื่อร่างสูงอาบนํ้าเสร็จก็ตรงมาที่ห้องแต่งตัวก่อนจะใส่ชุดนอนสบายๆและไปนอนบนเตียงนุ่มๆ เขาเหนื่อยมากและเจอแต่เรื่องแปลกๆในบ้านจนในหัวไม่อยากจะคิดอะไรแล้ว ไฟในห้องถูกปิดลงเหลือเพียงแสงไฟจากโคมไฟข้างหัวเตียงเท่านั้นเขาหลับตาลงห่มผ้าอุ่นๆและหวังว่าจะนอนหลับอย่างสบายใจ ทว่าก็มีเงาประหลาดมาปรากฏตัวที่ข้างเตียงของเขาอีกแล้ว

ร่างสูงเปิดตาขึ้นมาดูแบบจังๆ ด้วยความเมาและโมโหในตอนนี้เขาไม่กลัวอะไรแล้วแถมยังเผลอพลั้งปากชวนผีตัวนั้นให้มานอนข้างๆอีก

‘หลับตาลงได้ไม่ถึงสองวิผีเด็กตัวนั้นก็มายืนอยู่ข้างเตียงของผม แต่แปลกที่น่าจะคนละตัวกับผีที่เจอเมื่อวาน มันทั้งเหม็นและสกปรกแต่กับผีเด็กที่เจอตอนนี้ตัวมันหอมแถมยังใส่เสื้อผ้าสะอาดสะอ้านผมเลยชวนมานอนด้วยสะเลย มันก็ดูยิ้มๆแต่มันก็ไม่เดินเข้ามาสักที ตาผมเบลอเลยมองไม่ชัดว่าหน้าตาของมันเป็นยังไง ผมกับผีตัวนั้นจ้องหน้ากันอยู่นานก่อนที่ผมจะลุกขึ้นนั่งและกวักมือเรียกมันสะเลยอยากจะรู้เหมือนกันว่าคุยกะผีจะเป็นยังไง’

ร่างบางกับเสื้อเชิ้ตตัวโคร่งติดกระดุมสั้นข้างยาวข้างเดินออกมาจากตู้เสื้อผ้าเมื่อได้ยินเสียงนายคนใหม่กลับมานอนที่เตียงแล้ว เขาเดินมาที่เตียงเหมือนเมื่อวานแปลกที่วันนี้ร่างสูงพูดด้วยแถมยังกวัักมือเรียกอีก ร่างบางส่งยิ้มหวานๆให้ร่างสูงที่นั่งหน้าตึงๆอยู่บนเตียงก่อนจะถูกมือหนาดึงแขนเข้าไปในพริบตา ร่างเล็กๆลอยเข้าไปในอกหนาแบบไม่ทันตั้งตัวมือหนาสองข้างโอบรัด จับๆ บีบๆ ก่อนจะผลักร่างบางให้นอนลงไป

ร่างสูงผู้ที่กำลังโอบกอดผีเด็กไว้ในอ้อมแขนสายตาของเขาจ้องไปที่ใบหน้าที่อยู่เบื้องล่างแต่ภาพตรงหน้ายังคงเบลอๆ อาจเป็นเพราะแอลกอฮอล์ที่กินเข้าไป จู่ๆร่างสูงก็ขำออกมาดังลั่นจนร่างเล็กรู้สึกประหลาดใจที่อยู่ๆร่างสูงก็ขำออกมา

 

“นี่กูเมาถึงขนาดจับผีได้แล้วหรอวะ ฮ่าๆๆๆๆ”

 

“เฮ้ย ผีเด็กมึงชื่อไรวะ”

 

“ขะข้าชื่อ.......ซอนขอรับ”

 

“เหรอ แป๊บนะ กูว่ากู”

 

ร่างสูงสูดดมกลิ่นครีมอาบนํ้าที่เขาชอบใช้ตามร่างกายของคนตัวเล็ก จมูกของเขาหยุดตรงปากอวนอิ่มสีแดงระเรื่อก่อนจะสูดดมให้แน่ใจ ปลายจมูกแหลมของร่างสูงแตะโดยที่ปากของร่างบางเล็กน้อย คนตัวเล็กตกใจจนตาลุกวาวก่อนจะหันหน้าหนี ร่างสูงเงียบไปสักพักใหญ่จนบรรยากาศค่อยๆเงียบสนิทแต่อยู่ๆร่างสูงก็ขำออกมาเสียอย่างนั้น

 

“ผีเด็กนี่มึงกินครีมอาบนํ้ากูเหรอวะ ฮ่าๆๆๆ”

 

“ขออภัยขอรับ ข้าได้กลิ่นหอมๆเลยคิดว่ามันน่าจะอร่อยเลยกินขอรับแต่รสมันขมคอกินต่อไม่หมด”

 

“ผีอย่่างมึงโง่เป็นด้วยเหรอวะ”

 

“ขอรับ”

 

“แต่ก็ชั่งเถอะ กูไม่โกรธมึงหรอก”

 

“ขอรับ”

 

“มึงจะไปตอนไหนอะ ตอนเช้าเหรอ หกโมง เจ็ดโมง หรือตอนพระอาทิตย์ขึ้น”

 

“แล้วแต่นายท่านขอรับ ข้าจะเชื่อฟังทุกคำสั่ง”

 

“ฮ่าๆๆ งั้นเหรอ งั้นมึงนอนให้กูกอดจนกว่ากูจะตื่นได้หรือเปล่า”

 

“ขอรับ”

 

‘ข้าถูกผู้เป็นแม่ส่งมายังอีกโลกเพื่อมารับใช้นายท่านที่โลกใหม่หากข้าทำให้นายท่านพอใจที่โชซอนก็จะดีขึ้น ส่วนข้าก็จะได้กลับบ้าน ข้ามาที่นี่วันแรกนายท่านดูกลัวข้ามาก โลกใหม่นี้มีสิ่งหน้าประหลาดใจมากมาย สิ่งของต่างๆแตกต่างจากในที่ที่ข้ามาแต่ข้าก็ปรับตัวได้ไม่ยาก นายท่านที่นี้ไม่ดุ แถมยังใจดีให้ข้านอนเสมอบนเตียงเดียวกัน ถึงข้าจะรู้สึกแปลกที่นายท่านเอาแต่กอดรัดและใช้ปากกดประทับลงไปตามเนื้อตัวของข้าแต่ข้าคิดว่ามันคงจะเป็นวิถีปกติของคนที่นี่ ข้าจึงใช้ปากของข้าประทับลงไปที่อกทั้งสองข้างของนายท่านเช่นกัน ดูเหมือนว่านายท่านจะชอบข้ามากๆคงอีกไม่นานที่ข้าจะได้กลับบ้าน”

.

.

.

.

.

.

.

.

9:00

ตื๊ดดดดดดดด............

 

“ฮัลโหลมึง”

 

[โอ๊ย ไอร่ห่ามงมึงรู้ไหมพวกกูเป็นห่วงมึงมาก แมร่งไม่รับโทรศัพท์ตั้งแต่เมื่อวานละ]

 

“เออ แบตกูหมดอะ พึ่งตื่นด้วย มึงโทรมามีเหี้ยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย ไอร่เหี้ยยย ไอร่เหี้ย”

 

[เฮ้ยไอร่มง มึงเป็นเหี้ยไรวะ โอเคเปล่า]

 

‘ผมตื่นมารับโทรศัพท์พร้อมกับอาการปวดหัวตุบๆคงเพราะดื่มเยอะไปหน่อยไอร่เสือโทรมาปลุกแต่เช้าและบอกว่าทุกคนกำลังเป็นห่วง ผมเปิดโฟนและวางมือถือไว้ที่โต๊ะหัวเตียงก่อนจะหันไปดึงผ้าห่มมาพับ ทว่าดึงผ้าห่มมาก็เผยให้เห็นร่างของใครคนนึงนอนอยู่บนเตียง ผมตะโกนร้องด้วยความตกใจจนคนคนนั้นตื่นและลุกขึ้นนั่งด้วยท่าทางงัวเงีย ผู้ชายร่างเล็กผิวสีขาวกับแก้มอมชมพูสีปากแดงสดเหมือนลูกเชอรี่ เขาใส่เสื้อเชิ้ตตัวใหญ่ท่อนล่างไม่ได้ใส่อะไรเลยเพราะหนอนน้อยของเขามันกำลังชี้หน้าผมอยู่นี่ไง’

 

“นี่คุณนั่งดีๆดิ ผมไม่ได้อยากดูสักหน่อย”

 

“อ๊ะ ขออภัยขอรับ หน้าขายหน้าเสียจริงเลย”

 

‘หน้าขายหน้าเสียจริง ข้าตื่นมาพบกับหน้าตาที่ตกใจของนายท่านที่เขาร้องโวยวายเหมือนข้าศึกบุกเมื่อกี้นี้ เป็นเพราะ ช้างน้อยของข้าหรอกหรือ แต่ข้าก็ดูของข้าอยู่ทุกวันไม่เห็นมันจะหน้ากลัวเลย กลับกันเจ้างวงช้างนั่นของนายท่านยิ่งใหญ่กว่าของข้าออกจะเยอะ ข้าไม่ได้แอบดูนะแต่ตอนที่ข้าแอบอยู่ในตู้หลังใหญ่แล้วข้าบังเอิญเห็นมันเข้าเองต่างหาก ข้ามาที่นี่พร้อมกับเสื้อผ้าที่เหม็นเน่า ที่เรือนแห่งนี้ก็ไม่มีเสื้อผ้าเหมือนในที่ที่ข้ามาสักแบบข้าก็ค้นเอามาใส่ได้แค่นี้ล่ะ’

ร่างบางรีบลุกขึ้นและลงจากเตียงมายืนข้างร่างสูงทันทีท่าทีของคนตัวเล็กทำให้ร่างสูงนั้นงงเหมือนไก่แตกตา คนตัวเล็กทำตัวดูเหมือนจะสนิทกันแล้วด้วยซํ้าทว่าในจิตใจเขาตอนนี้ไม่ได้รู้สึกแบบนั้นเลยเขาไม่รู้ด้วยซํ้าว่าคนตัวเล็กคือใครมาจากไหน หัวสมองของร่างสูงมันโล่งไปเสียหมด จับต้นชนปลายไม่ถูกเขาจึงจูงมือร่างบางให้ลงมานั่งที่โซฟาข้างล่าง ก่อนที่ตอนเองจะเริ่มทำความสะอาดบ้าน คนตัวเล็กที่เห็นแบบนั้นก็เสนอจะเข้าไปช่วยแต่จับอะไรก็ดูเหมือนจะเข้ามาวุ่นวายมากกว่า ร่างสูงจึงบอกให้คนตัวเล็กนั่งรอแบบนิ่งๆหากเขาทำงานบ้านเสร็จและเขาจะมาคุยด้วย

‘มึงนะมึงไอร่มง เมาจนควงเด็กมาที่บ้านเลยเหรอวะเหี้ยแล้วไง เด็กคนนี้ดูใสซื่อไม่รู้เลยว่าผมไปฉุดมาจากที่ไหนพยายามนึกเท่าไหร่ก็นึกไม่ออกสักที พยายามถามเด็กคนนี้แล้วคำที่ผมฟังรู้เรื่องที่สุดก็คือคำว่านายท่าน ไม่รู้ว่าเมื่อคืนเราเล่นบทอะไรกันตื่นมาเด็กคนนี้ถึงเรียกผมแบบนี้ เห้ออออ ผมเดินหนีเข้ามาทำความสะอาดห้องครัวและเปิดทีวีให้เขานั่งดูไปพลางๆก่อน ”

 

“นายท่านๆๆ ในนี้มีคนตายขอรับ เราต้องช่วยเขานะขอรับ”

 

ร่างสูงตกใจแรงก่อนจะรีบลุกและทิ้งอุปกรณ์ทำความสะอาดในมือไว้ตรงนั้นและรีบวิ่งออกมาหาร่างบางที่อยู่ในห้องรับแขก ภาพตรงหน้าร่างบางกำลังจะใช้แจกันเหวี่ยงลงไปที่หน้าจอทีวี เมื่อร่างสูงเห็นแบบนั้นก็รีบพุ่งเข้ามาแบบไม่คิดชีวิตทว่าก็เข้ามาคว้าตัวไว้ไม่ทัน แจกันอันสวยลอยลิ่วเข้าไปปะทะกับหน้าจอทีวีจนแตกออกมาเป็นเสี่ยงๆ ร่างสูงนํ้าตาแทบตก

 

“นี่ไงๆ เขาเป็นคนชั่วเขาฆ่าคนขอรับคนนี้ๆ”

 

“มึงทำเหี้ยอะไรของมึงวะ!!!!!!!!!”

 

 

ความคิดเห็น