facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ไม่อาจฝืนทน

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ชีวิต/ดราม่า

คนเข้าชมทั้งหมด : 229

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 11 เม.ย. 2564 21:57 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ไม่อาจฝืนทน
แบบอักษร

หลังจากที่คุยกับลูกค้าญี่ปุ่นเสร็จเขาและเธอก็มานั่งอยู่ริมชายหาด 2 คน โดยที่ไม่มีใครพูดอะไร เขาคอยแอบมองรอยแดงที่คอของเธออยู่ตลอดเวลา ก็ทำให้อยากรู้ว่าใครที่เป็นคนทำรอยนั้นบนคอของเธอ

"ทำไมพี่วินไม่รับสายสักที..นี่ฉันโทรไปตั้งหลายสายแล้วนะ"

"พี่เขาคงยุ่งอยู่หรือเปล่า.."

อัญรินทร์พยายามโทรหาวินทัยหลายสาย เพราะบอกเขาไว้ก่อนหน้าว่าถ้าคุยงานเสร็จแล้ว จะให้เขาขับรถมารับที่หน้าโรงแรม แต่เธอโทรไปหลายสายแล้วเขาก็ยังไม่รับสักที

"ก็ดีเหมือนกันนะที่พี่วินมารับพวกเราช้า ผมอยากไปเดินริมหาดรอดูพระอาทิตย์ตกนะ.."

"ฉันไม่อยากดูอยากรีบกลับไปพักผ่อน..ฉันเหนื่อย"

"พี่อยากรีบกลับไปพักผ่อนจริงๆ หรือว่าไม่อยากอยู่กับผม 2 ต่อ 2 กันแน่.."

"..."

อัยรินทร์หันมามองหน้าเขาด้วยความไม่พอใจ

"ที่พี่ให้คุณกิตติไปสอนงานผมเพราะพี่ไม่อยากอยู่ใกล้ๆผมใช่ไหม ทำไมอะ..ทำไมพี่ต้องคอยหนีหน้าผมด้วย..?"

"ฉันไม่ได้หนีหน้านาย..ฉันแค่ยุ่ง"

"หรอ..?"

"..."

เธอมองหน้าเขาอย่างหงุดหงิดแล้วก็รีบลุกขึ้นเดินหนีเขาไปทันที เขาจึงรีบลุกเดินตามเธอไป

"ไหนบอกว่าหนีไง..ขนาดผมจี้ถามแค่นี้พี่ยังเดินหนีผมเลย.."

"ฉันแค่เบื่อที่จะต้องนั่งรอนานๆ อยากเดินมารับลมบ้าง.."

"งั้นผมเดินด้วย.."

"ไม่ต้อง..นายจะไปเดินที่ไหนก็ไปซิ.จะมาเดินตามฉันทำไมเล่า.."

"ก็ผมกลัวหลงนี่แล้วอีกอย่างผมเพิ่งมาอยู่ไทยได้แค่เดือนกว่าเองนะ ถ้าขืนผมเดินไปมั่วผมหลงทางขึ้นมาพี่จะทำยังไง..?"

"โตขนาดนี้แล้วนายไม่มีทางหลงหรอกนะ ปากนายก็มีก็ถามเอาซิ.."

"ก็ผมไม่อยากอยู่ห่างจากพี่นี่.ทำไมอะถ้าผมจะเดินตามพี่ไม่ได้หรือไง..?"

"..."

เขาจ้องหน้าเธอถามขึ้นด้วยสายตาออดอ้อน จนเธอใจเต้นรัวขึ้นมาเพราะรู้สึกเขินในคำพูดของเขา

"งั้นก็เดินห่างๆไม่ต้องมาเดินคู่กับฉัน.."

"ครับ..ผมจะเดินตามหลังพี่อยู่ห่างๆโอเคไหม..?"

"อืม.."

อัยรินทร์หันหลังหนีเขาแล้วก็เดินเล่นไปเรื่อยๆ โดยมีเขาเดินตามหลังมาช้าๆ

 

กริ๊งงง กริ๊งงง>>>

"ฮัลโหลค่ะพี่วิน..อยู่ไหนแล้วคะเนี้ยอัยคุยงานกับลูกค้าเสร็จแล้วนะคะ..?

(ขอโทษนะอัยพี่คงไปรับช้าหน่อย พอดีเมียลูกน้องพี่มันคลอดลูกนะเลยต้องรีบพามาส่งโรงพยาบาล นี่แฟนมันก็ไม่อยู่พี่กับพลอยเลยต้องอยู่เฝ้ามันก่อนนะ..)

"งั้นอัยเดินเล่นริมหาดรอแล้วกันนะคะ.."

เธอวางสายจากวินทัยเสร็จก็หันมาหาอัชวนินทร์เพื่อบอกเขา แต่สิ่งที่เธอได้เห็นตอนนี้ก็คือ

"ชื่อนุ่นนะคะ..เอ่อ..ไม่ทราบว่าคุณชื่ออะไรหรอคะ..?"

"ผมชื่อโอมครับ.."

"โอมอายุเท่าไหร่หรอคะ แล้วมีแฟนหรือยัง..?"

"..."

เขาอึ้งไปทันทีที่มีผู้หญิงเดินเข้ามาหาเขา 2 คนแล้วผู้หญิงคนหนึ่งในนั้นก็ถามเขาขึ้นมา

"ยังไม่มีครับ.."

"นุ่นก็ยังไม่มีนะคะ..เอ่อ..แล้วเป็นคนที่นี่หรอคะ..?"

"ไม่ใช่ครับ..ผมเป็นคนกรุงเทพฯนะครับ"

อัยรินทร์ยืนมอง้ขาคุยกับผู้หญิงแปลกหน้า 2 คนก็ไม่พอใจมาก แล้วก็เริ่มหงุดหงิดในคำตอบของเขาด้วย

"ให้นุ่นพาเที่ยวไหมคะ นุ่นเขาเป็นคนที่นี่นะคะ..?"

เพื่อนของผู้หญิงที่เข้ามาจีบเขาพูดเชียร์เพื่อนตัวเองเต็มที่

"ขอเบอร์ไว้ได้ไหมคะ เผื่อถ้าคุณมาเที่ยวที่นี่อีกเราจะได้ทำความรู้จักกันไว้นะคะ..?"

"เอ่อ.."

"โอม.."

เขาหันหน้ามาทันทีรวมทั้งหญิงสาวที่กำลังจีบเขาอยู่ด้วย มองไปเห็นอัยรินทร์จ้องมาที่พวกเขาพอดีด้วยสายตาที่ดูไม่พอใจนัก

"นี่ใครหรอคะ..?"

"พี่สาวนะครับ.."

เธอหันมาจ้องหน้าเขาอย่างรู้สึกไม่พอใจนัก

"นึกว่าแฟนซะอีก.."

"จะไปกันได้หรือยัง..มัวแต่ยืนนิ่งอยู่ได้ถ้าเกิดพลัดหลงกับฉันขึ้นมาจะทำยังไง ฉันไม่อยากโดนแม่บ่นเอานะที่ไม่ดูแลนาย.."

"ไม่เป็นไรค่ะพี่..พวกเราไปส่งน้องชายของพี่ที่ได้นะคะ.."

"..."

อัยรินทร์หันไปมองทั้ง 2 สาวด้วยสายตาไม่ชอบใจนัก จน 2 สาวรู้สึกกลัวจนไม่กล้าพูดอะไรต่อ

"ผมขอตัวก่อนนะครับ.."

"แต่เบอร์ของโอมนุ่นยังไม่ได้เลยนะคะ.."

เขากำลังจะเดินไปผู้หญิงคนที่จีบเขาก็พูดขึ้นทันที

"งั้นผมขอโทรศัพท์ของนุ่นได้ไหม..?"

ผู้หญิงคนนั้นยิ้มดีใจมากจึงรีบยื่นโทรศัพท์ให้เขาตรงหน้า โดยมีสายตาของอัยรินทร์มองด้วยความไม่พอใจนัก

"นี่เป็นเฟสบุคของผมครับ..เอาไว้ติดต่อกันทางนี้นะ..แล้วถ้านุ่นจะไปกรุงเทพฯเมื่อไหร่ผมจะให้เบอร์ติดต่อเอาไว้ทีหลังแล้วกันนะครับ.."

"ขอบคุณนะคะ.."

อัยรินทร์มองใบหน้าที่ยิ้มแย้มของเขาก็ไม่พอใจมาก จึงรีบสบัดหน้าเดินหนีออกไปจากตรงนั้นอย่างไว เขาเห็นท่ากระฟัดกระเฟียดของเธอแล้วก็ชอบใจจึงยิ้มออกมาด้วยตวามพอใจ

 

....

บ้านของวินทัย

เวลา 4 ทุ่ม

"เอ้า..! ชนน"

"อัยเป็นไรอะ ทำไมมาถึงก็เอาแต่ดื่มแบบนี้ตั้งแต่หัวค่ำแล้ว ปล่อยไว้แบบนี้เมาเละแน่ๆ"

วินทัยกระซิบที่ข้างหูของอัชวินทร์เพราะไม่รู้ว่าอัยรินทร์เป็นอะไร

เขามองเธอยกแก้วเหล้าขึ้นดื่มไม่หยุดก็ยิ้มออกมาด้วยความชอบใจ เพราะรู้ว่าที่เธอเป็นแบบนี้คงเพราะไม่พอใจที่เห็นมีผู้หญิงมาขอเบอร์เขาแน่ๆ

"พี่ว่าพี่ไปนอนดีกว่า..วันนี้ไม่อยากเมากลัวเมียไม่ให้เข้าห้องนะ งั้นพี่ฝากดูอัยด้วยนะ.."

"ครับ.."

วินทัยพูดจบก็ลุกหนีอัยรินทร์ไปทันที จึงปล่อยให้เขาและเธอนั่งอยู่ด้วยกัน 2 คน โดยสภาพของเธอที่ดูจะเมามากแล้วเขาจึงต้องเข้ามาอุ้มช้ินตัวเธอขึ้นมา

"ทำบ้าอะไร..?"

"ก็ไปส่งพี่ที่ห้องไง.."

เขาพูดจบก็ช้อนอุ้มตัวเธอลอยขึ้นมา แล้วเดินพาไปส่งที่ห้องนอนของเธอทันทีแล้วไปวางลงบนเตียงนอน

"ยืนอยู่ทำไม กลับห้องนายไปซิ.."

"อยากดูพี่ให้แน่ใจก่อนว่าพี่จะไม่อ๊วกเลอะบนที่นอนของบ้านพี่วินเขา.."

"ฉันไม่ได้อ่อนเหมือนนายนะ..ที่กินแล้วก็อ๊วกนะ"

"ครับ..คนคอแข็ง"

เขานั่งลงบนเตียงจ้องใบหน้าที่แดงกล่ำของเธอเพราะความเมา สายตาสบประสานกันจ้องกันอยู่แบบนั้นนิ่งๆ

"พี่เมาวันนี้เหมือนวันนั้นเลยนะ..."

"ห้ามพูดนะ..ห้ามพูดเด็ดขาด"

"วันนั้นพี่เมาเพราะพี่อกหัก แล้ววันนี้พี่เมาเพราะอะไร..?"

"..."

"เพราะพี่หึงผมใช่ไหม..?"

"..."

เขาเห็นรอยแดงที่คอของเธอก็ยื่นมือไปแตะมันเบาๆ เพราะรู้แล้วว่าใครที่เป็นคนทำรอยแดงนี้ที่คอเธอขึ้นมา

"รอยดูดนี้มันแสดงความเป็นเจ้าของในต้วพี่ได้ แต่ผมคงไม่มีสิทธิ์แสดงตัวเป็นเจ้าของในตัวพี่ได้เลยใช่ไหม..?"

อัยรินทร์ยกมือขึ้นมาจับที่ใบหน้าของเขาเบาๆ พร้อมกับน้ำตาที่ไหลลงมาช้าๆ

"ฉันไม่อยากเป็นแบบนี้เลย..มันทรมานรู้ไหมที่ต้องฝืนมองนายเป็นแค่น้องชายเท่านั้น ฉันควรจะต้องทำยังไงดี..ฉันต้องทำยังไงดี..อึกๆๆ"

เธอร้องไห้สะอื้นออกมาอย่างสุดกลั้น เขามองเธอด้วยแววตาเจ็บปวดแล้วกุมมือเธอที่จับใบหน้าของเขาไว้แน่น

"งั้นก็ไม่ต้องแคร์แล้วว่าต่อไปนี้จะต้องเกิดอะไรขึ้น...เพราะผมก็จะไม่ทนเหมือนกัน.."

"อื้มมมมม...."

เขาพูดจบก็กดใบหน้าลงไปจูบเธอทันทีด้วยความดูดดื่มและความปรารถนาในตัวเธอ

"อื้มมม โอม"

 

 

 

....

ความคิดเห็น