facebook-icon

สวัสดีนักอ่านทุกคนค่ะ นิยายเรื่องนี้เป็นเรื่องแรกจึงอาจจะน้ำเยอะ มีฉากที่ไม่น่ามี หรืออื่นๆประการทั้งปวง ยังไงก็อ่านเพื่อความสนุกเนอะ อย่าคิดมาก 55

บทที่ 10 ท่องเที่ยว 100%

ชื่อตอน : บทที่ 10 ท่องเที่ยว 100%

คำค้น : ลอนดอน, ครูอนุบาล, นักธุรกิจหนุ่ม, ทาสแมว, จิกหมอน

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 31.4k

ความคิดเห็น : 4

ปรับปรุงล่าสุด : 15 พ.ค. 2559 13:44 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 10 ท่องเที่ยว 100%
แบบอักษร

แม่คุณเอ้ย!... ทำไมมันถึงได้นุ่มแบบนี้นะ

เมื่อสัมผัสได้ถึงทรวงอกนุ่มนิ่มเขาก็ถึงกับเคลิ้ม ผลิกตัวขึ้นคล่อมหญิงสาวให้ราบไปกับโซฟาอย่างลืมตัว

“กรี๊ด!” พัณณิตากรีดร้องอย่างตกใจแล้วใช้เท้าถีบเข้าที่ชายโครงของเขาอย่างจัง โลเวลล์ถึงกับจุก

“โอ๊ย ผมเจ็บนะครับคุณ... ถีบกันมาได้” ชายหนุ่มลงไปนอนดิ้นตัวงอ

“ใครใช้ให้คุณมาคล่อมฉันล่ะคะ”

“ก็หน้า... ก็คุณเป็นคนมากอดผมก่อนไม่ใช่เหรอครับ คุณสิล็อคคอผมเกือบหายใจไม่ออกตาย” โลเวลล์เปลี่ยนคำพูดกะทันหัน เขาเกือบหลุดคำว่าหน้าอกออกไปแล้ว

“ขะ... ขอโทษนะคะ พอดีฉันตกใจมากไปหน่อย คุณเป็นอะไรรึเปล่าคะ” เมื่อรู้ว่าตนเป็นคนผิดก็รีบเข้ามาดูอาการเจ้าทุกข์

“ผมก็จุกน่ะสิครับถามได้” โลเวลล์ลูบหน้าท้องของตนด้วยความเจ็บปวด แต่ใบหน้าของเขากลับยิ้ม “เป็นไงครับ... หายกลัวบ้างแล้วหรือยัง”

“คะ? พัณณิตาเลิกคิ้วขึ้นอย่างแปลกใจ

“ผมบอกแล้วว่าถ้าอยู่ใกล้ๆผมรับรองไม่มีกลัว” โลเวลล์ดึงตัวของหญิงสาวให้ล้มมานอนบนพื้นกับตนแล้วกอดเข้าเต็มอก “บอกผมสิว่าคุณหายกลัวแล้วหรือยัง” ชายหนุ่มกระซิบข้างหูจนพัณณิตาขนลุกซู่

“ปล่อยฉันเถอะค่ะ” พัณณิตาพยายามจะดันตัวลุกขึ้นนั่งแต่ท่อนแขนของเขากลับแข็งแรงกว่า กดร่างน้อยของเธอให้แนบชิดกับแผ่นอกของเขามากยิ่งขึ้น “คุณกำลังลวนลามฉันอยู่นะคะ”

โลเวลล์ไม่สนใจ เขาสูดกลิ่นหอมจากเส้นผมสลวยเข้าเต็มปอด

“วันนี้คุณตัวหอมมาก เอ... เพราะอะไรกันนะ” ชายหนุ่มเริ่มไซร้ปลายจมูกโด่งเข้ากับซอกคอขาวผ่องที่เริ่มกลายเป็นสีแดงระเรื่อ

“คุณโลเวลล์!” พัณณิตายันหน้าเขาให้ออกห่าง “ถ้าคุณยังไม่ปล่อยฉันอีกล่ะก็ ฉันจะโกรธคุณจริงๆด้วยนะคะ” เธอยื่นคำขาดจนชายหนุ่มค่อยๆคลายอ้อมกอดของเขาออกมา

“ที่รักอย่าเพิ่งโกรธผมเลยนะครับ นี่ไง... ผมปล่อยคุณแล้ว” โลเวลล์ยกมือทั้งสองข้างขึ้นให้เธอเห็น หญิงสาวลุกขึ้นปัดเศษป๊อปคอร์นที่ติดเสื้อติดกางเกงออก

“วันหลังอย่าทำอย่างนี้อีกนะคะ ฉันไม่ชอบ แล้วฉันก็ไม่ใช่ที่รักของคุณด้วย” หล่อนเดินไปหยิบไม้กวาดเพื่อกวาดป๊อปคอร์นที่หกกระจายอยู่เต็มพื้น

“โอ๋... อย่าเพิ่งโกรธกันสิครับ ผมขอโทษ”

“ฉันยังไม่ได้โกรธคุณหรอกค่ะ ฉันแค่ไม่พอใจนิดหน่อย” หล่อนก้มหน้าก้มตากวาดเศษขยะ

“แล้วผมจะทำยังไงให้คุณหายไม่พอใจผมบ้างล่ะครับ”

“จะทำวิธีไหนมันก็แล้วแต่คุณสิคะ แต่บอกไว้ก่อนเลยฉันไม่หายง่ายๆแน่”

“แล้วถ้าวันนี้ผมพาคุณออกไปเที่ยวล่ะครับ... คุณจะหายไม่พอใจผมไหม” โลเวลล์แย่งไม้กวาดจากมือเธอแล้วเอามากวาดต่อเอง

“ที่ไหนล่ะคะ” เธอถาม

“ที่ไหนก็ได้ ทุกที่ที่คุณอยากไป” เขาเงยหน้าขึ้นมายิ้มให้เธอ “ผมพาคุณไปได้หมด”

“ฉันอยากจะไปเที่ยวที่ตลาดแคมเดนน่ะค่ะ แล้วก็อยากจะไปกินกุ้งล็อปสเตอร์ด้วย อ้อ! แล้วก็ไปล่องแม่น้ำเทมส์ด้วย ได้ใช่ไหมล่ะคะ” หญิงสาวร่ายยาว

“ครับๆ ได้ครับ ไปให้หมดนั่นเลย... ดีไหมครับ” โลเวลล์ตบปากรับคำ สัญญาว่าจะพาเธอออกไปเที่ยว

“ดีค่ะ งั้นเราจะไปกันเลยไหมคะ” เธอเปิดหน้าต่างเห็นพระอาทิตย์ขึ้นจากขอบฟ้าเรียบร้อยแล้ว

โลเวลล์หันไปมองนาฬิกา “เพิ่งจะหกโมงกว่าเองครับ ไว้เราไปช่วงสายๆหน่อยดีกว่า ตอนนี้ยังไม่มีร้านไหนเปิดขายหรอกครับ”

“ก็ได้ค่ะ” หล่อนพยักหน้าแล้วเอาไม้กวาดกับที่ตักขยะไปเก็บ

“งั้นผมจะลงไปทำงานจนถึงสิบโมงแล้วเราค่อยไปกันนะครับ คุณแต่งตัวสวยๆรอไว้ได้เลย” ชายหนุ่มลุกขึ้นจากโซฟาแล้วกดรีโมทปิดโทรทัศน์เมื่อหนังจบลงแล้วเดินเข้าห้องน้ำไป

 

“เจ้านายว่าอะไรนะครับ เจ้านายจะไปล่องแม่น้ำเทมส์!” ปาสคาลที่ขึ้นมาทำงานตั้งแต่เช้าตรู่อุทานอย่างตกใจเมื่อได้ยินสิ่งที่เจ้านายของเขาเอ่ย “ทำไมจู่ๆถึงได้นึกอยากจะไปล่ะครับ”

“ก็ไม่มีอะไร แค่พัณณิตาอยากไปฉันก็เลยอยากไปด้วย” โลเวลล์ยักไหล่พลางจรดปลายปากกาเซ็นอนุมัติลงบนเอกสาร

“โธ่... เจ้านายครับ ผมว่าคุณดีกับเธอมากเกินไปแล้วนะครับในฐานะผู้หญิงคนหนึ่ง” แต่ไหนแต่ไรมาคู่ควงขอโลเวลล์ไม่เคยออกไปเที่ยวไหนกับเขาเลยซักครั้งเว้นแต่จะแค่ไปทานดินเนอร์และไปต่อกันที่คอนโดของพวกหล่อนหรือที่เพ้นท์เฮ้าส์ของเจ้านายเขาเท่านั้น

“ก็เพราะเธอไม่แค่ผู้หญิงคนหนึ่ง” ชายหนุ่มวางปากกาลง “นายว่าเวลาฉันกอดผู้หญิงซักคนหนึ่งพวกหล่อนจะมีปฏิกิริยายังไง”

“อืม... พวกหล่อนก็คงจะกอดเจ้านายตอบไงล่ะครับ เผลอๆอาจจะมีจูบเป็นของแถม”

“แต่เธอไม่! ปาสคาล... พัณณิตาไม่ใช่ผู้หญิงแบบนั้น เพราะฉะนั้นที่ฉันทำดีกับเธอมันไม่มากเกินไปเลย” โลเวลล์เผลอยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัว “เธอพิเศษกว่าคนอื่น”

“เฮ้อ... ถ้าอย่างนั้นผมก็ไม่รู้จะพูดยังไงแล้วล่ะครับ แต่ที่เจ้านายจะออกไปล่องแม่น้ำเทมส์ ผมจะตามไปอารักขาด้วยนะครับ”

โลเวลล์จ้องหน้าผู้เป็นทั้งเลขาและบอร์ดี้การ์ด “ก็ตามใจนายสิ มีนายไปด้วยอีกซักคนพัณณิตาจะได้สนุกมากยิ่งขึ้น”

“ครับ” บอร์ดี้การ์ดหนุ่มรับคำ ในใจพลางนึกสงสัยว่าทำไมคราวนี้เจ้านายถึงได้อนุญาตให้เขาติดตามไปด้วยทั้งๆที่เจ้านายน่าจะอยากออกไปกับหล่อนแค่สองต่อสองแท้ๆ

 

เก้าโมงห้าสิบแปดนาที พัณณิตาที่อาบน้ำแต่งตัว ให้อาหารเจ้ากิซโม่เสร็จเรียบร้อยแล้วก็ลงไปหาโลเวลล์ที่ชั้น 89 ซึ่งเป็นจังหวะเดียวกันกับที่ชายหนุ่มจะขึ้นไปหาเธอพอดี

“คุณมาได้จังหวะพอดีเลย ผมว่าจะขึ้นไปรับอยู่คุณพอดี... ปาสคาลเขาจะไปกับเราด้วย คุณไม่ว่าอะไรใช่ไหมครับ” โลเวลล์มองชุดเอี๊ยมหมีกับเสื้อยืดแขนยาวลายโดนัลดั๊กที่หล่อนสวมอยู่ หมวกแก๊ปอาราเร่ทำให้เธอกลายเป็นสาวฮิปสเตอร์เต็มตัว

“ก็ดีสิคะ ไปด้วยกันเยอะๆสนุกกว่าอยู่แล้ว งั้นเราไปกันเลยไหมคะ”

“ครับ” ชายหนุ่มคว้ากระเป๋าสตางค์แล้วโยนกุญแจรถคันเก่งให้เลขาทำหน้าที่เป็นคนขับ ปาสคาลเดินติดตามอยู่ข้างหลังโลเวลล์ไม่ห่าง จากตึกดิมีเทอร์ไปถึงตลาดแคมเดนนั้นใช้เวลาเพียงยี่สิบเท่านั้น ปาสคาลหาที่จอดรถเหมาะๆแล้วพากันไปเดินช็อปปิ้ง พัณณิตาลากสองหนุ่มเดินเข้าร้านนั้นร้านนี้ ดูของอย่างเพลิดเพลิน ทั้งเสื้อผ้า แผ่นเพลงเก่าหรือแม้กระทั้งงานแฮนด์เมดเก๋ๆก็มีมาจำหน่ายเป็นจำนวนมาก

“คุณโลเวลล์ดูกล่องเพลงนี่สิคะ น่ารักมากๆเลย” พัณณิตาหยิบกล่องเพลงรูปเปียนโนที่ทำมาจากคริสตัลทั้งหลังให้เขาดู

“น่ารักดีนะครับ... เท่าไหร่น่ะครับ ซื้อเลย” โลเวลล์หยิบมันยื่นให้กับคนขายพร้อมทั้งจ่ายเงินให้เสร็จสรรพ

“อะ... เออ ฉันยังไม่บอกเลยนะคะว่าอยากได้” พัณณิตารับถุงใส่กล่องเพลงมา

“ไม่เป็นไรหรอกครับ แค่คุณถูกใจก็พอแล้ว... เราไปดูร้านอื่นกันต่อเถอะครับ” ชาหนุ่มพาเธอเดินเข้าไปในร้านเสื้อผ้าแห่งหนึ่งซึ่งเขายืนมองชุดกระโปรงสีส้มอ่อนที่ตั้งโชว์อยู่หน้าร้านมานานพอสมควรแล้ว “ชุดนี้สวยมาก ผมว่ามันจะต้องเข้ากับคุณมากแน่ๆ” โลเวลล์หยิบเสื้อขึ้นมาทาบบนร่างของเธอ

“นายว่าเข้ากับเธอไหม” ชายหนุ่มหันไปถามปาสคาลที่ยืนเงียบตั้งแต่มาถึง

“เข้ากับเธอดีครับ”

โลเวลล์พยักหน้าแล้วยื่นชุดกระโปรงให้กับเจ้าของร้านที่กำลังยิ้มแป้นพร้อมทั้งจ่ายเงินแล้วเดินออกมา

“ขอบคุณมากนะคะ คือ... จริงๆแล้วคุณไม่จำเป็นที่จะต้องซื้อให้ฉันก็ได้นี่คะ ฉันเกรงใจน่ะค่ะ” หญิงสาวมองถุงกระดาษที่หล่อนถืออยู่หลายถุง ทั้งหมดนี่เป็นโลเวลล์ซื้อให้เธอทั้งนั้น

“พูดอะไรน่ะครับ! ที่ผมซื้อให้ก็เพื่อเป็นการง้อคุณให้หายไม่พอใจผมเพราะฉะนั้นไม่ต้องเกรงใจหรอกนะครับ”

“งั้นก็พอแล้วล่ะคะ... ฉันหายโกรธคุณ” พัณณิตาถอนหายใจพลางส่ายหน้าอย่างเหนื่อยหน่าย แต่แล้วจู่ๆเธอก็เดินเข้าไปที่ร้านกาแฟแห่งหนึ่ง ซื้อกาแฟเย็นออกมาสองแก้วส่งให้โลเวลล์และปาสคาลที่ยืนงงอยู่นอกร้าน

“ที่นี่ร้อนอบอ้าวมากๆ... ดื่มกาแฟเย็นๆคลายร้อนหน่อยนะคะ”

“อ้อ... ขอบคุณมากครับ” โลเวลล์รับกาแฟเย็นดื่มดับกระหาย “แล้วคุณไม่ร้อนเหรอครับ

“ที่ประเทศของฉันร้อนกว่านี้อีกค่ะ แค่นี้สบายมาก” พัณณิตาหัวเราะแห้งๆพลางแอบปาดเหงื่อ จริงๆแล้วเธอก็รู้สึกร้อนเหมือนกันแต่เธอไม่อยากจะดื่มน้ำเย็นเพราะกลัวว่าจะปวดประจำเดือน “นี่ก็เลยเที่ยงมาแล้ว เราไปทานกุ้งล็อปสเตอร์กันดีกว่านะคะ”

พัณณิตาเดินนำออกมาจากตลาดที่มีผู้คนอยู่พลุกพล่าน สายลมระรอกหนึ่งพัดโชยมากระทบร่างน้อยทำให้รู้สึกเย็นสบายแต่ก็กลับทำให้รู้สึกหนาวเย็นด้วยเช่นกัน

------------------------------------------------------------------------------------------

มีผู้ตอบถูกครบแล้ว มาต่ออย่างด่วนๆ เลยค่า ชอบกิจกรรมแบบนี้กันไหมคะ ไว้คราวหน้าจะจัดแบบนี้อีกบ่อยๆ แอบสปอยบทหน้านะคะ 

กลิ่นของขนมหวานชิ้นโตนี้จะหอมซักแค่ไหนกันนะ

 

โลเวลล์ยื่นหน้าเข้าไปใกล้ขึ้นเรื่อยๆอย่างลืมตัวจนปลายจมูกโด่งของเขาชนกับปลายจมูกเล็กๆของเธออย่างไม่กลัวติดหวัด ถ้าเกิดเขาอยากจะชิมแม่ขนมหวานชิ้นนี้... เธอจะโกรธเขาไหมนะ ชายหนุ่มแลบลิ้นออกมาเลียริมฝีปาก ลำคอแห้งผาก...

เตรียมหมอนไว้ให้พร้อมจิกนะคะ ฮ่าฮ่า

 

รักนักอ่านทุกท่านนะคะ

ความคิดเห็น